De farao die Egypte regeerde was een tiran die de nakomelingen van Jacob (vrede zij met hem) onderdrukte, bekend als de kinderen van Israël (Bani Israel). Hij gebruikte alle middelen om hen te vernederen en te bespotten.

The pharaoh who ruled Egypt was a tyrant who oppressed the descendants of Jacob (pbuh), known as the children of Israel (Bani Israel). He used every means to demean and disgrace them.

Zij werden in slavernij gehouden en gedwongen voor hem te werken tegen lage lonen of helemaal niets. Onder dit systeem gehoorzaamden de mensen aan de farao en aanbaden zij hem, en de heersende klasse voerde zijn bevelen uit, waarmee zij zijn tirannie en krankzinnige grillen legitimeerden.

They were kept in bondage and forced to work for him for small wages or nothing. Under this system the people obeyed and worshipped the pharaoh, and the ruling class carried out his orders, thereby authorizing his tyranny and crazy whims.

De farao wilde dat de mensen alleen hem gehoorzaamden en dat zij geloofden in de goden van zijn eigen uitvinding.

The pharaoh wanted the people to obey him only, and to believe in the gods of his invention.

Misschien waren er in die tijd wel vele groepen mensen die niet geloofden in of polytheïsme beoefenden; zij hielden dit echter voor zichzelf en deden uiterlijk wat van hen werd verwacht, zonder in opstand te komen of zichzelf aan iemand te openbaren.

Perhaps, during that time, there were many classes of people who did not believe in or practice polytheism; however, they kept this to themselves and outwardly did as they were expected to do, without revolting or revealing themselves to anyone.

Zo kwamen opeenvolgende dynastieën naar Egypte en namen zij aan dat zij goden of hun vertegenwoordigers of woordvoerders waren.

Thus, successive dynasties came to Egypt and assumed that they were gods or their representative or spokesmen.

Jaren verstreken, en een despotische koning, die door de Egyptenaren werd aanbeden, heerste over Egypte. Zijn koning zag de kinderen van Israël vermenigvuldigen en floreren. Hij hoorde hen praten over een vage visie dat een van de zonen van Israël de farao van Egypte van de troon zou stoten. Misschien was deze visie slechts een dagdroom die voortduurde in de harten van de vervolgde minderheid, of misschien was het een profetie uit hun boeken.

Years passed, and a despotic king, who was adored by the Egyptians, ruled Egypt. His king saw the children of Israel multiplying and prospering. He heard them talking about a vague vision that one of Israel' s sons would dethrone the pharaoh of Egypt. Perhaps this vision was only a daydream that persisted within the hearts of the persecuted minority, or perhaps it was a prophecy from their books.

Een andere overlevering stelt dat het Farao zelf was die de visioen had. Ibn 'Abbas vertelde:

Another tradition states that it was Pharaoh himself who had the vision. Ibn 'Abbas narrated:

"Farao zag in zijn visioen een vuur, dat uit Jerusalem kwam en de huizen van de Egyptenaren en alle Kopten verbrandde, maar de kinderen van Israël geen kwaad deed. Toen hij wakker werd, was hij geschokt. Hij verzamelde toen zijn priesters en magiërs en vroeg hen naar deze visie. Zij zeiden:"

"Pharaoh saw in his vision a fire, which came from Jerusalem and burned the houses of the Egyptians, and all Copts, and did not do harm to the children of Israel. When he woke up, he was horrified. He then gathered his priests and magicians and asked them about this vision. They said:

"Dit betekent dat er een jongen uit hen geboren zal worden en dat het Egyptische volk door zijn handen zal vergaan." Daarom beval Farao dat alle mannelijke kinderen van de kinderen van Israël gedood moesten worden. Hoe dan ook, dit visioen bereikte de oren van de Farao. Hij vaardigde vervolgens een decreet uit om elk mannelijk kind te doden dat aan de kinderen van Israël geboren zou worden.

"This means a boy will be born of them and the Egyptian people will perish at his hands.' That is why Pharaoh commanded that all male children of the children of Israel be killed." Either way, this vision reached the ears of the Pharaoh. He then issued a decree to slay any male child that would be born to the children of Israel.

De afslachting van de kinderen van Israël werd voortgezet totdat de economische experts tegen Farao zeiden:

The killing of the children of Israel was carried out until the experts of economics said to Pharaoh:

"De ouderen van de kinderen van Israël sterven en de jongeren worden geslacht. Dit zal leiden tot hun vernietiging. Als gevolg hiervan zal Farao de mankracht verliezen van degenen die voor hem werken, degenen die hij tot slaaf maakt, en hun vrouwen die hij uitbuit. Het is beter om deze procedure te reguleren door het volgende beleid in te voeren: mannelijke kinderen moeten in het ene jaar worden geslacht, maar in het volgende jaar worden gespaard om te leven." Farao vond die oplossing economisch veiliger.

"The aged of the children of Israel die and the young are slaughtered. This will lead to their annihilation. As a result, Pharaoh will lose the manpower of those who work for him, those whom he enslaves, and their women whom he exploits. It is better to regulate this procedure by initiating the following policy: males should be slaughtered in one year but spared to live the next year." Pharaoh found that solution to be safer economically.

De moeder van Mozes was zwanger van Aharon (vrede zij met hem) in een jaar waarin jongens werden gespaard; zij beviel daarom publiekelijk en veilig van het kind. Tijdens een jaar waarin jongens gedood moesten worden, beviel zij van Mozes (vrede zij met hem); zijn geboorte veroorzaakte haar daarom veel angst. Ze was bang dat hij gedood zou worden, dus voedde zij hem in het geheim.

Moses's mother was pregnant with Aaron (pbuh) in a year that boys were spared; thus she gave birth to the child publicly and safely. During a year in which boys were to be slain, she gave birth to Moses (pbuh); thus his birth caused her much terror. She was afraid he would be slain, so she nursed him secretly.

Allah de Almachtige openbaarde:

Allah the Almighty revealed:

"Dit zijn verzen uit het duidelijke Boek (dat de waarheid van de onwaarheid onderscheidt, het goede van het kwade, enzovoort). Wij reciteren aan u de ware berichten over Moses en Pharaoh, voor een volk dat gelooft (zij die geloven in deze Quran, en in de Eenheid van Allah). Voorwaar, Pharaoh verhief zichzelf in het land en maakte zijn mensen tot sektes, waarmee hij een groep (de kinderen van Israel) verzwakte (onderdrukte)."

"These are Verses of the manifest Book (that makes clear truth from falsehood, good from evil, etc.). We recite to you some of the news of Moses and Pharaoh in truth, for a people who believe (those who believe in this Quran, and in the Oneness of Allah). Verily, Pharaoh exalted himself in the land and made its people sects, weakening (oppressing) a group (children of Israel)

onder hen, het doden van hun zonen en het laten leven van hun vrouwen. Voorwaar, hij behoorde tot de Mufsideen (zij die grote zonden en misdaden begaan, onderdrukkers, tirannen, enz.).

among them, killing their sons, and letting their females live. Verily, he was of the Mufsideen (those who commit great sins and crimes, oppressors, tyrants, etc.).

"En Wij wilden een gunst bewijzen aan hen die zwak (en onderdrukt) waren in het land, hen tot heersers te maken en hen tot erfgenamen, en hen in het land te vestigen. En Wij lieten Farao, Haman en hun legers ontvangen wat zij van hen vreesden. En Wij inspireerden de moeder van Moses, zeggende: 'Voed hem, maar wanneer je voor hem vreest, werp hem dan in de rivier en vrees niet, en weemoedig niet. Voorwaar! Wij zullen hem naar jou terugbrengen en hem tot een van (Onze) Boodschappers maken.'" (Ch 28: 2-7 Koran).

And we wished to do a favor to those who were weak (and oppressed) in the land, and to make them rulers and to make them the inheritors, and to establish them in the land, and We let Pharaoh and Haman and their hosts receive from them that which they feared. And We inspired the mother of Moses, saying: "Suckle him (Moses), but when you fear for him, then cast him into the river and fear not, nor grieve. Verily! We shall bring him back to you, and shall make him one of (Our) Messengers." (Ch 28: 2-7 Quran).

Nadat de goddelijke openbaring was voltooid, gehoorzaamde zij de heilige en barmhartige oproep. Zij kreeg de opdracht om een mandje voor Moses te maken. Zij voedde hem, plaatste hem in het mandje, ging toen naar de oever van de Nijl en wierp het in het water. Het hart van haar moeder, het meest barmhartige ter wereld, was vol verdriet toen zij haar zoon in de Nijl wierp. Zij was er echter van op de hoogte dat Allah veel barmhartiger was voor Moses dan voor haar, en dat Hij meer van hem hield dan van haar. Allah was zijn Heer en de Heer van de Nijl.

No sooner had the divine revelation finished that she obeyed the sacred and merciful call. She was commanded to make a basket for Moses. She nursed him, put him into the basket, then went to the shore of the Nile and threw it into the water. Her mother's heart, the most merciful one in the world, grieved as she threw her son into the Nile. However, she was aware that Allah was much more merciful to Moses than to her, that He loved him more than her. Allah was his Lord and the Lord of the Nile.

Nog voordat de mand het water van de Nijl had geraakt, vaardigde Allah Zijn bevel uit aan de golven om kalm en zacht te zijn, terwijl zij het kind zouden dragen dat op een dag een profeet zou worden. Zij instrueerde haar dochter om de koers van de mand te volgen en aan haar te rapporteren. Terwijl de dochter de drijvende mand langs de rivieroevers volgde, bevond zij zich plotseling op het terrein van het paleis en zag zij wat zich voor haar ogen voltrok.

Hardly had the basket touched the water of the Nile than Allah issued His command to the waves to be calm and gentle while carrying the child would one day be a prophet. She instructed her daughter to follow the course of the basket and to report back to her. As the daughter followed the floating basket along the riverbank, she found herself right in the palace grounds and saw what was unfolding before her eyes.

De mand kwam tot rust aan de oever van de rivier, die langs het paleis van de koning liep. De paleisdienaren vonden de mand met de baby en brachten deze naar de Farao en zijn koningin. Toen de koningin de lieflijke baby aanschouwde, instilde Allah een sterke liefde voor deze baby in haar. De vrouw van de Farao was heel anders dan de Farao. Hij was een ongelovige; zij was een gelovige. Hij was wreed; zij was barmhartig.

The basket came to rest at the riverbank, which skirted the king's palace. The palace servants found the basket with the baby and took it to the Pharaoh and his queen. When the queen beheld the lovely infant, Allah instilled in her a strong love for this baby. Pharaoh's wife was very different from Pharaoh. He was a disbeliever; she was a believer. He was cruel; she was merciful.

De Almachtige Allah zei:

Almighty Allah said:

"Toen pakte het volk van Farao hem op, opdat hij voor hen een vijand en een bron van verdriet zou worden. Voorwaar! Farao, Haman en hun legers waren zondaars. En de vrouw van Farao zei: 'Een troost voor mijn ogen en voor de jouwe. Dood hem niet, wellicht zal hij ons enigszins behagen, of wij zullen hem als een zoon aannemen.' En zij zagen niet (het gevolg daarvan). (Ch 28:9 Quran)

"Then the household of Pharaoh picked him up, that he might become for them an enemy and a cause of grief. Verily! Pharaoh, Haman, and their hosts were sinners. And the wife of Pharaoh said; "A comfort of the eye for me and for you. Kill him not, perhaps he maybe of a benefit to us, or we may adopt him as a son." And they perceived not (the result of that). (Ch 28:9 Quran)

De koningin riep enkele minnenessen op om de baby Moses te voeden, maar hij wilde geen van hun borsten aannemen. De koningin was bedroefd en stuurde op zoek naar meer minnenessen. De zus van Moses was ook bezorgd, aangezien haar kleine broertje een lange tijd zonder melk was. Toen zij de angst van de koningin zag, riep ze onbedoeld uit dat zij precies de moeder kende die het kind liefdevol zou voeden.

The queen summoned a few wet nurses to suckle the baby Moses, but he would not take any of their breasts. The queen was distressed and sent for more wet nurses. Moses's sister was also worried, as her baby brother was without milk for a long time. Seeing the queen's anxiety, she blurted that she knew jut the mother who would suckle the child affectionately.

Ze vroegen haar waarom ze de drijvende mand volgde. Ze zei dat ze dit uit nieuwsgierigheid deed.

They asked her why she was following the floating basket. She said she did so out of curiosity.

Ha excuus klonk redelijk, dus ze geloofden haar. Ze beval haar om snel de vrouw die ze besprak te gaan halen. Haar moeder wachtte ook met een zwaar hart, bezorgd om het lot van haar baby. Juist op dat moment kwam haar dochter binnen met het goede nieuws. Haar hart werd licht en ze verloor geen tijd om het paleis te bereiken. Toen het kind aan haar borst werd gelegd, begon hij onmiddellijk te drinken.

Her excuse sounded reasonable, so they believed her. They ordered her to rush and fetch the woman she was talking about. Her mother also was waiting with a heavy heart, worried about the fate of her baby. Just then her daughter rushed in with the good news. Her heart lifted and she lost no time in reaching the palace. As the child was put to her breast, he immediately started suckling.

Farao was verbijsterd en vroeg: "Wie ben jij? Dit kind heeft geweigerd om behalve de jouwe een andere borst te drinken." Had zij de waarheid gesproken, dan zou Farao hebben geweten dat het kind een Israëliet was en zou hij Mozes onmiddellijk hebben gedood. Allah gaf haar echter innerlijke kracht en zij antwoordde: "Ik ben een vrouw met zoete melk en een zoete geur, en geen enkel kind weigert mij." Dit antwoord stelde Farao tevreden.

Pharaoh was astonished and asked: "Who are you? This child has refused to take any other breast but yours." Had she told the truth, Pharaoh would have known that the child was an Israelite and would have killed Moses instantly. However, Allah gave her inner strength and she replied: "I am a woman of sweet milk and sweet smell,and no child refuses me." This answer satisfied Pharaoh.

Vanaf die dag werd zij aangesteld als de melkoudster van Mozes. Zij bleef hem gedurende een lange tijd borstvoeding geven. Toen hij groter was en werd gespeend, kreeg zij het voorrecht om hem te bezoeken. Mozes werd in het paleis opgevoed als een prins.

"En het hart van de moeder van Mûsa (Moses) werd leeg [van elke gedachte, behalve de gedachte aan Mûsa (Moses)]. Zij stond op het punt om het te onthullen, hadden Wij haar hart niet versterkt (met geloof), opdat zij onder de gelovigen zou blijven."

"And the heart of the mother of Mûsa (Moses) became empty [from every thought, except the thought of Mûsa (Moses)]. She was very near to disclose his (case, i.e. the child is her son), had We not strengthened her heart (with Faith), so that she might remain as one of the believers.

En zij zei tegen zijn [Musa's (Mozes)] zus: "Volg hem." Dus zij (zijn zus) hield hem van een afstandje in het geheim in de gaten, terwijl zij het niet merkten.

And she said to his [Musa's (Moses)] sister: "Follow him." So she (his sister) watched him from a far place secretly, while they perceived not.

"En Wij hadden voor hem al (andere) melkmoeders verboden, totdat zij (zijn zus kwam op) en zei: 'Zal ik u wijzen op een huishouden dat hem voor u zal verzorgen, en die hem oprecht en op een goede wijze zal verzorgen?' Dus hebben Wij hem teruggegeven aan zijn moeder, opdat zij zich zou verheugen en opdat zij niet zou treuren, en opdat zij zou weten dat de Belofte van Allâh waar is. Maar de meesten van hen weten het niet." (Ch. 28:

And We had already forbidden (other) foster suckling mothers for him, until she (his sister came up and) said: "Shall I direct you to a household who will rear him for you, and sincerely they will look after him in a good manner?" So did We restore him to his mother, that she might be delighted, and that she might not grieve, and that she might know that the Promise of Allâh is true. But most of them know not." (Ch. 28:

10-13)

10-13)

"En toen hij zijn volledige kracht bereikte en volwassen was, gaven Wij hem Hukman (het profentschap, het juiste oordeel over de zaken) en religieuze kennis (van de religie van zijn voorvaderen, het Islamitisch Monotheïsme). En op die wijze belonen Wij de Muhsineen (degenen die het goede doen)." (Ch 28:14 Koran)

And when he attained his full strength, and was perfect (in manhood), We bestowed on him Hukman (Prophethood, right judgment of the affairs) and religious knowledge (of the religion of his forefathers, Islamic Monotheism). And thus do We reward the Muhsineen (good-doers)." (Ch 28:14 Quran)

Allah had Mozes (vrede zij met hem) goede gezondheid, kracht, kennis en wijsheid geschonken. De zwakken en onderdrukten wendden zich tot hem voor bescherming en rechtvaardigheid.

Allah had granted Moses (pbuh) good health, strength, knowledge, and wisdom. The weak and oppressed turned to him for protection and justice.

Op een dag zag hij in de hoofdstad twee mannen die met elkaar vochten. De een was een Israëliet, die werd geslagen door de ander, een Egyptenaar. Toen de Israëliet Mozes zag, smeekte hij hem om hulp. Mozes raakte betrokken bij het geschil en gaf, in een staat van woede, een harde slag aan de Egyptenaar, die ter plekke stierf. Toen hij besefte dat hij een mens had gedood, werd het hart van Mozes vervuld van diep verdriet, en onmiddellijk smeekte hij Allah om vergeving.

One day in the main city, he saw two men fighting. One was an Israelite, who was being beaten by the other, an Egyptian. On seeing Moses, the Israelite begged him for help. Moses became involved in the dispute and, in a state of anger, struck a heavy blow on the Egyptian, who died on the spot. Upon realizing that he had killed a human being, Moses's heart was filled with deep sorrow, and immediately he begged Allah for forgiveness.

Hij had niet de bedoeling gehad de man te doden. Hij smeekte de Almachtige Allah om hem te vergeven, en hij voelde een gevoel van vrede zijn hele wezen vullen. Daarna begon Moses meer geduld en sympathie te tonen jegens de mensen.

He had not intended to kill the man. He pleaded with Almighty Allah to forgive him, and he felt a sense of peace filling his whole being. Thereafter Moses began to show more patience and sympathy towards people.

De volgende dag zag hij dezelfde Israëliet betrokken bij een ander gevecht. Mozes ging naar hem toe en zei:

The next day he saw the same Israelite involved in another fight. Moses went to him and said:

"Je lijkt een ruziemaker te zijn. Elke dag heb je wel een nieuw geschil met de een of de ander." Uit angst dat Mozes hem zou kunnen slaan, waarschuwde de Israëliet Mozes: "Zou je mij doden zoals je die ellendeling gisteren hebt gedood?" De Egyptenaar met wie de Israëliet aan het vechten was, hoorde deze opmerking en rapporteerde Mozes aan de autoriteiten. Kort daarna, terwijl Mozes door de stad liep, kwam een man naar hem toe en waarschuwde hem: "O Mozes, de leiders hebben beraadgeslagen tegen jou. Je zult worden berecht en gedood. Ik adviseer je om te vluchten."

"You seem to be a quarrelsome fellow. You have a new quarrel with one person or another each day." Fearing that Moses might strike him, the Israelite warned Moses: "Would you kill me as you killed the wretch yesterday?" The Egyptian with whom the Israelite was fighting overheard this remark and reported Moses to the authorities. Soon thereafter, as Moses was passing through the city, a man approached and alerted him: "O Moses, the chiefs have taken counsel against you. You are to be tried and killed. I would advise you to escape."

Mozes wist dat de straf voor het doden van een Egyptenaar de dood was. Allah de Verhevene vertelde:

Moses knew that the penalty for killing an Egyptian was death. Allah the Exalted recounted:

"En hij kwam de stad binnen op een moment dat de mensen onwetend waren, en hij trof daar twee mannen aan die met elkaar vochten, één uit zijn eigen partij (zijn religie, van de kinderen van Israël) en de ander uit zijn vijanden. De man uit zijn eigen partij vroeg hem om hulp tegen zijn vijand, waarna Moses hem met zijn vuist sloeg en hem doodde. Hij zei: "Dit is van de daad van Satan, voorwaar, hij is een duidelijk misleidende vijand." Hij zei: "Mijn Heer! Voorwaar, ik heb mezelf onrecht aangedaan, vergeef mij daarom." Toen vergeving Hij hem. Voorwaar, Hij is de Meest Vergevingsgezind, de Meest Barmhartige."

"And he entered the city at a time of unawareness of its people, and he found there two men fighting, one of his party (his religion, from the children of Israel), and the other of his foes. The man of his own party asked him for help against his foe, so Moses struck him with his fist and killed him. He said, "This is of Satan's doing, verily, he is a plain misleading enemy." He said: "My Lord! Verily, I have wronged myself, so forgive me." Then He forgave him. Verily, He is the Oft-Forgiving, the Most Merciful.

Hij zei: "Mijn Heer! Vanwege datgene waarmee U mij gezegend hebt, zal ik nooit meer een helper zijn voor de Mujrimeen (misdadigers, ongehoorzamen aan Allah, polytheïsten, zondaars, etc.)!" Toen werd hij bang en keek hij om zich heen in de stad (afwachtend wat het gevolg zou zijn van zijn misdaad van het doden), toen zie, de man die de dag ervoor zijn hulp had gezocht, riep opnieuw om zijn hulp. Moses zei tegen hem: "Voorwaar, u bent een duidelijke misleider!" Toen hij besloot de man te grijpen die een vijand voor hen beiden was, zei de man: "O Moses! Is het uw bedoeling om mij te doden zoals u gisteren een man doodde? Uw doel is niets anders dan om een tiran in het land te worden, en niet een van hen te zijn die het juiste doen." En er kwam een man aanrennen, van het verste uiteinde van de stad. Hij zei: "O Moses! Voorwaar, de leiders overleggen samen over u, om u te doden, dus ontvlucht. Voorwaar, ik ben tot u behorend van hen die oprecht advies geven." Dus hij ontvluchtte van daar, kijkend om zich heen in een staat van angst. Hij zei: "Mijn Heer! Red mij van de mensen die Zalimeen (polytheïsten en onrechtvaardigen) zijn!" (Ch 28:15-21 Quran)

He said: "My Lord! For that with which You have favored me, I will never more be a helper for the Mujrimeen (criminals, disobedient to Allah, polytheists, sinners, etc.)!" So he became afraid, looking about in the city (waiting as to what will be the result of his crime of killing), when behold, the man who had sought his help the day before, called for his help again. Moses said to him: "Verily, you are a plain misleader!" Then when he decided to seize the man who was an enemy to both of them, the man said: "O Moses! Is it your intention to kill me as you killed a man yesterday? Your aim is nothing but to become a tyrant in the land, and not to be one of those who do right." And there came a man running, from the farthest end of the city. He said: "O Moses! Verily, the chiefs are taking counsel together about you, to kill you, so escape. Truly, I am to you of those who give sincere advice." So he escaped from there, looking about in a state of fear. He said: "My Lord! Save me from the people who are Zalimeen (polytheists, and wrong-doers)!" (Ch 28:15-21 Quran)

Mozes verliet Egypte in haast, zonder naar het paleis van Farao te gaan of zijn kleren te veranderen. Hij was ook niet voorbereid op de reis. Hij had geen lastdier om op te rijden en hij maakte geen deel uit van een karavaan. In plaats daarvan vertrok hij zodra de gelovige kwam en hem waarschuwde voor de plannen van Farao.

Moses left Egypt in a hurry without going to Pharaoh's palace or changing his clothes. Nor was he prepared for traveling. He did not have a beast of burden upon which to ride, and he was not in a caravan. Instead, he left as soon as the believer came and warned him of Pharaoh's plans.

Hij reisde in de richting van het land Midian, wat het dichtstbijzijnde bewoonde land was tussen Syrië en Egypte. Zijn enige metgezel in deze hete woestijn was Allah, en zijn enige voorziening was vroomheid. Er was geen enkele wortel te vinden om zijn honger te lessen. Het hete zand brandde aan de zolen van zijn voeten. Desondanks, uit angst voor de achtervolging door de mannen van Farao, dwong hij zichzelf om door te gaan.

He traveled in the direction of the country of Midian, which was the nearest inhabited land between Syria and Egypt. His only companion in this hot desert was Allah, and his only provision was piety. There was not a single root to pick to lessen his hunger. The hot sand burned the soles of his feet. However, fearing pursuit by Pharaoh's men, he forced himself to continue on.

Hij reisde acht nachten lang, terwijl hij overdag verborgen bleef. Na het oversteken van de hoofdwoestijn bereikte hij een waterplaats buiten Midian waar herders hun kuddes lieten drinken.

He traveled for eight nights, hiding during the day. After crossing the main desert, he reached a watering hole outside Midian where shepherds were watering their flocks.

Nog voordat Mozes Midian had bereikt, wierp hij zich onder een boom om te rusten. Hij leed aan honger en vermoeidheid. De zolen van zijn voeten voelden alsof ze waren afgesleten door het harde lopen op zand en rotsen en door het stof. Hij had geen geld om een nieuw paar sandalen te kopen, noch om voedsel of drinken te kopen. Mozes merkte een groep herders op die hun schapen water gaven. Hij ging naar de bron, waar hij twee jonge vrouwen zag die hun schapen ervan weerhielden zich met de anderen te mengen.

No sooner had Moses reached the Midian than he threw himself under a tree to rest. He suffered from hunger and fatigue. The soles of his feet felt as if they were worn out from hard walking on sand and rocks and from the dust. He did not have any money to buy a new pair of sandals, nor to buy food or drink. Moses noticed a band of shepherds watering their sheep. He went to the spring, where he saw two young women preventing their sheep from mixing with the others.

Mozes voelde aan dat de vrouwen hulp nodig hadden. Terwijl hij zijn dorst vergat, kwam hij dichter bij hen en vroeg of hij hen op welke manier kon helpen.

Moses sensed that the women were in need of help. Forgetting his thirst, he drew nearer to them and asked if he could help them in any way.

De oudere zus zei: "We wachten tot de herders klaar zijn met het water geven aan hun schapen, dan zullen wij de onze water geven." Mozes vroeg opnieuw: "Waarom wachten jullie?" De jongere zei: "We kunnen mannen niet wegduwen." Mozes was verbaasd dat vrouwen de herders waren, aangezien alleen mannen dit zouden moeten doen. Het is zwaar en vermoeiend werk, en men moet alert zijn. Mozes vroeg: "Waarom zijn jullie aan het hoeden?" De jongere zus zei: "Onze vader is een oude man; zijn gezondheid is te slecht om naar buiten te gaan om schapen te laten grazen." Mozes ﷺ zei: "Ik zal de schapen voor jullie water geven." Toen Mozes bij het water kwam, zag hij dat de herders een enorme rots over de mond van de bron hadden geplaatst die alleen door tien mannen verplaatst kon worden. Mozes omhelsde de rots en tilde deze uit de mond van de bron, waarbij de aderen in zijn nek en handen naar voren kwamen. Mozes was zeker sterk. Hij gaf hun schapen water en legde de rots weer op zijn plaats.

The older sister said: "We are waiting until the shepherds finish watering their sheep, then we will water ours." Moses asked again: "Why are you waiting?" The younger one: "We cannot push men." Moses was surprised that women were shepherding, as only men were supposed to do it. It is hard and tiresome work, and one needs to be on the alert. Moses asked: "Why are you shepherding?" The younger sister said: "Our father is an old man; his health is too poor for him to go outdoors for pasturing sheep." Moses (pbuh) said: "I will water the sheep for you." When Moses approached the water, he saw that the shepherds had put over the mouth of the spring an immense rock that could only be moved by ten men. Moses embraced the rock and lifted it out of the spring's mouth, the veins of his neck and hands standing out as he did so. Moses was certainly strong. He watered their sheep and put the rock back in its place.

De Almachtige Allah heeft deze gebeurtenis als volgt beschreven:

Almighty Allah described this event:

"En toen hij bij het water van Midian (Midyan) aankwam, trof hij daar een groep mannen aan die hun kuddes water gaven, en naast hen trof hij twee vrouwen aan die hun kuddes terughielden. Hij zei:

"And when he arrived at the water of Midian (Midyan) he found there a group of men watering their flocks, and besides them he found two women who were keeping back their flocks. He said:

"Wat is er met jullie aan de hand?" Zij zeiden: "Wij kunnen (onze kuddes) niet water geven totdat de herders hun kuddes hebben meegenomen. En onze vader is een zeer oude man." Dus hij gaf hun kuddes water, waarna hij zich terugtrok in de schaduw en zei: "Mijn Heer! Waarlijk, ik ben in behoefte aan welke goedheid dan ook die U mij schenkt!" (Ch 28:22-24 Koran)

"What is the matter with you?" They said: "We cannot water (our flocks) until the shepherds take their flocks. And our father is a very old man." So he watered their flocks for them, then he turned back to shade, and said: "My Lord! Truly, I am in need of whatever good that You bestow on me!" (Ch 28:22-24 Quran)

De jonge dames keerden eerder naar huis dan gewoonlijk, wat hun vader verraste. Ze vertelden over het incident bij de bron, wat de reden was dat ze vroeg terug waren. Hun vader stuurde een van zijn dochters om de vreemdeling naar zijn huis uit te nodigen. Verlegen naderde de vrouw Mozes en bracht de boodschap over. "Mijn vader is dankbaar voor wat u voor ons heeft gedaan. Hij nodigt u uit in ons huis, zodat hij u persoonlijk kan bedanken." Mozes verwelkomde deze uitnodiging en ging met het meisje mee naar haar vader. Mozes kon zien dat zij comfortabel leefden als een gelukkig en vredig huishouden. Hij stelde zichzelf voor en vertelde de oude man over het onheil dat hem was overkomen en hem had gedwongen om uit Egypte te vluchten. De oude man troostte hem: "Vrees niet, u bent ontsnapt aan de onrechtvaardigen." Het zachte gedrag van Mozes werd opgemerkt door de vader en zijn dochters. De vriendelijke man nodigde hem uit om bij hen te blijven. Mozes voelde zich thuis bij dit gelukkige huishouden, want zij waren vriendelijk en vreesden Allah.

The young ladies returned home earlier than usual, which surprised their father. They related the incident at the spring which was the reason that they were back early. Their father sent one of his daughters to invite the stranger to his home. Bashfully, the woman approached Moses and delivered the message. "My father is grateful for what you have done for us. He invites you to our home so that he may thank you personally." Moses welcomed this invitation and accompanied the maiden to her father. Moses could see that they lived comfortably as a happy and peaceful household. He introduced himself and told the old man about the misfortune that he had befallen him and had compelled him to flee from Egypt. The old man comforted him: "Fear not, you have escaped from the wrong-doers." Moses's gentle behavior was noticed by the father and his daughters. The kind man invited him to stay with them. Moses felt at home with this happy household, for they were friendly and feared Allah.

Een van de dochters stelde haar vader voor om Moses in dienst te nemen, omdat hij sterk en betrouwbaar was. Ze hadden iemand als hem nodig, vooral bij de waterplaats, die werd bezocht door raddraaiers.

One of the daughters suggested to her father that he employ Moses, as he was strong and trustworthy. They needed someone like him, especially at the water hole, which was visited by ruffians.

De vader vroeg haar hoe zij zo snel zeker kon zijn van zijn betrouwbaarheid. Zij antwoordde: "Toen ik hem vroeg om met mij mee naar ons huis te komen, hield hij erop aan dat ik achter hem liep, zodat hij mijn gedaante niet zou aanschouwen (om seksuele aantrekkingskracht te vermijden)." De oude man was verheugd om dit te horen. Hij benaderde Moses en zei: "Ik wens jou te laten trouwen met een van mijn dochters op voorwaarde dat je ermee instemt om acht jaar lang voor mij te werken." Dit aanbod paste Moses goed, want als vreemdeling in dit land zou hij spoedig op zoek moeten gaan naar onderdak en werk. Moses trouwde met de dochter van de Midianiet en zorgde tien lange jaren voor de dieren van de oude man.

The father asked her how she could be sure of his trustworthiness in such a short time. She replied: "When I bade him to follow me to our home, he insisted that I walk behind him so he would not observe my form (to avoid sexual attraction)." The old man was pleased to hear this. He approached Moses and said: "I wish to marry you to one of my daughters on condition that you agree to work for me for a period of eight years." This offer suited Moses well, for being a stranger in this country, he would soon have to search for shelter, and work. Moses married the Midianite's daughter and looked after the old man's animals for ten long years.

De Almachtige Allah vertelde:

Almighty Allah recounted:

"Toen kwam een van de twee vrouwen naar hem, schuchter lopend. Zij zei: "Mijn vader roept u, opdat hij u mag belonen omdat u onze kuddes voor ons heeft bewaterd." Toen hij naar hem toe kwam en het verhaal vertelde, zei hij: "Vrees u niet. U bent ontsnapt aan de mensen die Zalimeen (polytheïsten, ongelovigen en onrechtvaardigen) zijn." En een van hen (de twee vrouwen) zei: "O mijn vader! Huur hem in! Voorwaar, de beste van de mannen om u in te huren is de sterke, de betrouwbare." Hij zei:"

"Then there came to him one of the two women, walking shyly. She said: "Verily, my father calls you that he may reward you for having watered our flocks for us." So when he came to him and narrated the story, he said; "Fear you not. You have escaped from the people who are Zalimeen (polytheists, disbeliveers, and wrong-doers)." And said one of them (the two women): "O my father! Hire him! Verily, the best of men for you to hire is the strong, the trustworthy." He said:

"Ik ben van plan een van deze twee dochters van mij met jou te laten trouwen, op voorwaarde dat je acht jaar voor mij dient, maar als je tien jaar volbrengt, dan is dat een gunst van jouw kant. Maar ik ben niet van plan je in moeilijkheid te brengen. Als Allah wil, zul je mij een van de rechtvaardigen vinden." Hij (Mozes) zei:

"I intend to wed one of these two daughters of mine to you, on condition that you serve me for eight years, but if you complete ten years, it will be a favor from you. But I intend not to place you under a difficulty. If Allah wills, you will find me one of the righteous." He (Moses) said:

"Dat is afgesproken tussen mij en jou; welke van de twee termijnen ik ook vervul, er zal geen onrecht tegen mij worden begaan, en Allah is de Getuige over wat wij zeggen." (Ch 28:25-28 Koran)

"That is settled between me and you whichever of the two terms I fulfill, there will be no injustice to me, and Allah is Surety over what we say." ( Ch 28:25-28 Quran)

De tijd verstreek en hij leefde in afzondering, ver van zijn familie en zijn volk. Deze periode van tien jaar was van groot belang in zijn leven. Het was een periode van grote voorbereiding. Zeker, de geest van Mozes was elke nacht verdiept in de sterren. Hij volgde elke dag de zonsopgang en de zonsondergang. Hij peinsde over de plant en hoe deze zich splitst en uit de bodem tevoorschijn komt. Hij overwoog het water en hoe de aarde erdoor tot leven wordt gewekt en floreert na haar dood.

Time passed, and he lived in seclusion far from his family and his people. This period of ten years was of importance in his life. It was a period of major preparation. Certainly Moses's mind was absorbed in the stars every night. He followed the sunrise and the sunset every day. He pondered on the plant and how it splits and soil and appears thereafter. He contemplated water and how the earth is revived by it and flourishes after its death.

Natuurlijk was hij verdiept in het Glorieuze Boek van Allah, open voor het inzicht en het hart. Hij was verdiept in het bestaan van Allah. Al deze zaken werden in hem latent. De religie van Mozes (vrede zij met hem) was dezelfde als die van Jakobus (vrede zij met hem), namelijk het islamitisch monotheïsme. Zijn voorvader was Jakobus (vrede zij met hem), de kleinzoon van Abraham (vrede zij met hem). Mozes (vrede zij met hem) was daarom een van de afstammelingen van Abraham (vrede zij met hem) en elke profeet die na Abraham kwam, was een van de opvolgers van Abraham. Naast de fysieke voorbereiding was er een vergelijkbare spirituele voorbereiding. Deze vond plaats in volledige afzondering, midden in de woestijn en op de weidegronden. Stilte was zijn levenswijze, en afzondering was zijn voertuig. Allah de Almachtige bereidde voor Zijn profeet ﷺ de middelen voor die hij later nodig zou hebben om de geboden van Allah de Verhevene rechtvaardig te kunnen dragen.

Of course, he was immersed in the Glorious Book of Allah, open to the insight and heart. He was immersed in the existence of Allah. All these became latent within him. The religion of Moses (pbuh) was the same as that of Jacob (pbuh), which was Islamic monotheism. His forefather was Jacob (pbuh) the grandson of Abraham (pbuh). Moses (pbuh), therefore, was one of the descendants of Abraham (pbuh) and every prophet who came after Abraham was one of Abraham's successors. In addition to physical preparation, there was a similar spiritual preparation. It was made in complete seclusion, in the middle of the desert, and in the places of pasture. Silence was his way of life, and seclusion was his vehicle. Allah the Almighty prepared for His prophet the tools he would need later on to righteously bear the commands of Allah the Exalted.

Op een dag, na het einde van deze periode, ontstond er een vaag heimwee in het hart van Mozes. Hij wilde terugkeren naar Egypte. Hij was snel en vastberaden in het nemen van zijn besluit en zei tegen zijn vrouw: "Morgen vertrekken we naar Egypte." Zijn vrouw zei tegen zichzelf: "Er schuilen duizend gevaren in het vertrek die nog niet zijn onthuld." Toch gehoorzaamde zij haar echtgenoot.

One day after the end of this period, a vague homesickness arose in Moses's heart. He wanted to return to Egypt. He was fast and firm in making his decision, telling his wife: "Tomorrow we shall leave for Egypt." His wife said to herself. "There are a thousand dangers in departing that have not yet been revealed." However, she obeyed her husband.

Mozes zelf kende het geheim van de snelle en plotselinge beslissing om naar Egypte terug te keren niet. Hij was immers tien jaar geleden gevlucht, met een prijs op zijn hoofd. Waarom zou hij nu teruggaan?

Moses himself did not know the secret of the quick and sudden decision to return to Egypt. After all, he had fled from their ten years ago with a price on his head. Why should he go back now?

Verlangde hij ernaar om zijn moeder en broer te zien? Dacht hij eraan om de vrouw van Farao te bezoeken, die hem had opgevoed en van hem hield alsof zij zijn moeder was?

Did he look forward to seeing his mother and brother? Did he think of visiting Pharaoh's wife who had raised him and who loved him as if she were his mother?

Niemand weet wat er door het hoofd van Mozes ging toen hij terugkeerde naar Egypte. Het enige wat we weten, is dat een zwijgzame gehoorzaamheid aan de bestemmingen van Allah hem ertoe aanzette een beslissing te nemen, en dat deed hij. Deze hoogste bestemmingen stuurden zijn stappen naar een zaak van groot belang.

No one knows what went through Moses's mind when he returned to Egypt. All we know is that a mute obedience to Allah's destinies impelled him to make a decision and he did. These supreme destinies steered his steps towards a matter of great importance.

Mozes verliet Midian met zijn gezin en reisde door de woestijn totdat hij de berg Sinaï bereikte.

Moses left Midian with his family and traveled through the desert until he reached Mount Sinai.

Toen ontdekte Mozes dat hij de weg kwijt was. Hij zocht de leiding van Allah en werd gewezen op de juiste koers. Bij het vallen van de avond bereikten zij de berg Tur. Mozes merkte een vuur in de verte op. "Ik zal een brandhoutstuk halen om ons te verwarmen." Terwijl hij het vuur naderde, hoorde hij een sonore stem hem roepen: "O Mozes, Ik ben Allah, de Heer van de Universum." Mozes was verbijsterd en keek om zich heen. Hij hoorde de vreemde stem opnieuw. "En wat is dat in uw rechterhand, o Mozes?" Trillend antwoordde Mozes: "Dit is mijn staf, waarop ik leun, waarmee ik takken neersla voor mijn schapen, en waarvoor ik andere toepassingen vind." (Deze vraag werd gesteld zodat de aandacht van Mozes op de staf zou worden gericht en om hem voor te bereiden op het wonder dat zou gaan gebeuren. Dit was het begin van de missie van Mozes als profeet ﷺ).

There Moses discovered that he had lost his way. He sought Allah's direction and was shown the right course. At nightfall they reached Mount Tur. Moses noticed a fire in the distance. "I shall fetch a firebrand to warm us." As he neared the fire, he heard a sonorous voice calling him: "O Moses, I am Allah, the Lord of the Universe." Moses was bewildered and looked around. He again heard the strange voice. "And what is in you right hand, O Moses?" Shivering, Moses answered: "This is my staff on which I lean, and with which I beat down branches for my sheep, and for which I find other uses." (This question was asked so that Moses' attention would focus on the staff and to prepare him for the miracle which was to happen. This was the beginning of Moses's mission as a prophet -pbuh).

Dezelfde stem beval hem: "Werp uw staf neer!" Hij deed dit, en onmiddellijk werd de staf een kronkelende slang. Mozes draaide zich om om weg te rennen, maar de stem sprak hem opnieuw toe: "Vrees niet en pak hem vast; Wij zullen hem terugbrengen naar zijn oorspronkelijke staat." De slang veranderde weer in zijn staf. De angst van Mozes verdween en maakte plaats voor vrede, want hij besefte dat hij getuige was van de Waarheid.

The same voice commanded him: "Throw down your staff!" He did so, and at once the staff became a wriggling snake. Moses turned to run, but the voice again addressed him: "Fear not and grasp it; We shall return it to its former state." The snake changed back into his staff. Moses's fear subsided and was replaced by peace, for he realized that he was witnessing the Truth.

Vervolgens beval Allah hem om zijn hand in zijn gewaad bij de oksel te steken. Toen hij deze eruit trok, had de hand een stralende glans. Allah beval vervolgens aan Mozes: "Je hebt twee tekenen van jouw Heer; ga naar Farao en zijn leiders, want zij zijn een kwaadaardige bende en hebben alle grenzen overschreden." Mozes vreesde echter dat hij door Farao zou worden gearresteerd, dus wendde hij zich tot Allah met de woorden: "Mijn Heer! Ik heb een man onder hen gedood en ik vrees dat zij mij zullen doden." Allah verzekerde hem van zijn veiligheid en bracht zijn hart tot rust.

De Almachtige Allah heeft deze gebeurtenis overgeleverd:

Almighty Allah narrated this event:

"En is de geschiedenis van Moses tot u gekomen? Toen hij een vuur zag, zei hij tegen zijn familie: 'Wacht! Waarlijk, ik heb een vuur gezien, wellicht kan ik een brandend stuk hout bij jullie brengen, of enige leiding bij het vuur vinden.' En toen hij bij het vuur kwam, werd hij bij naam geroepen: 'O Moses! Waarlijk! Ik ben jouw Heer! Doe dus uw schoenen uit, u bevindt zich in de heilige vallei, Tuwa. En Ik heb u uitgekozen. Luister dus naar datgene wat aan u wordt geopenbaard. Waarlijk! Ik ben Allah! La ilaha illa Ana (niemand heeft het recht om aanbeden te worden behalve Ik), dus aanbid Mij, en richt uw gebeden perfect uit, ter nagedachtenis aan Mij. Waarlijk, het Uur komt naderbij - en Mijn Wil is om het verborgen te houden - opdat iedere persoon beloond wordt voor datgene waartoe hij streeft. Laat daarom degene die daar niet in gelooft (in de Dag der Opstanding, het Laatste Oordeel, het Paradijs en de Hel enzovoort) maar zijn eigen lusten volgt, daar van afwijken, opdat hij niet vergaat. En wat is dat in uw rechterhand, o Moses?' Hij zei: 'Dit is mijn staf, waarop ik leun, waarmee ik takken afslaan voor mijn schapen en waarin ik andere toepassingen vind.' Allah zei: 'Werp het neer, o Moses!' Hij wierp het neer, en zie! Het was een slang, die snel bewoog."

"And has there come to you the story of Moses? When he saw a fire, he said to his family: "Wait! Verily, I have seen a fire, perhaps I can bring you some burning brand therefrom, or find some guidance at the fire." And when he came to it the fire, he was called by name: "O Moses! Verily! I am your Lord! So take off your shoes, you are in the sacred valley, Tuwa. And I have chosen you. So listen to that which is inspired to you. Verily! I am Allah! La ilaha illa Ana (none has the right to be worshipped but I), so worship Me, and offer prayers perfectly, for My Remembrance. Verily, the Hour is coming - and My Will is to keep it hidden - that every person may be rewarded for that which he strives. Therefore, let the one who believes not therein (in the Day of Resurrection, Reckoning, Paradise and Hell etc) but follows his own lusts, divert your therefrom lest you perish. And what is that in your right hand, O Moses?" He said: "This is my stick, whereon I lean, and wherewith I beat down branches for my sheep and wherein I find other uses." Allah said: "Cast it down, O Moses!" He cast it down, and behold! It was a snake, moving quickly.

Allah zei: "Grijp het vast en vrees niet, Wij zullen het teruggeven aan zijn oorspronkelijke staat, en druk uw rechterhand tegen uw linkerzijde, het zal tevoorschijn komen wit en stralend, en zonder enige ziekte als een ander teken, opdat Wij u enkele van Onze Grootere Tekenen mogen tonen."

Allah said: "Grasp it, and fear not, We shall return it to its former state, and press your right hand to your left side, it will come forth white and shining, and without any disease as another sign, that We may show you some of Our Greater Signs.

Mozes zei: "O mijn Heer! Verruim voor mij mijn borst (schenk mij zelfvertrouwen, tevredenheid en moed). En vergemakkelijk mijn taak voor mij; en maak de knoop (het gebrek) van mijn tong los, (verwijder de onjuistheid van mijn spraak) zodat zij mijn spraak begrijpen, en stel voor mij een helper aan uit mijn familie, Aäron, mijn broer; vergroot mijn kracht met hem, en laat hem mijn taak delen (het overbrengen van de Boodschap en het Profentschap van Allah), en moge wij U veel verheerlijken, en U veel gedenken. Voorwaar! U bent van ons de Alziende." Allah zei: "U bent uw verzoek verleend, o Mozes! En inderdaad hebben Wij u een andere keer eerder een gunst verleend. Toen Wij uw moeder inspireerden met datgene wat Wij inspireerden, zeggende: "Leg hem (het kind) in de Tabut (een kist of een kistje) en leg hem in de rivier (de Nijl), en dan zal de rivier hem op de oever werpen, en daar zal een vijand van Mij en een vijand van hem hem meenemen." En Ik heb u geduld gegeven met liefde van Mij, opdat u onder Mijn Oog zou worden opgevoed, toen uw zus ging en zei: "Zal ik u iemand laten zien die hem zal voeden?" Dus Wij hebben u teruggegeven aan uw moeder, opdat zij haar ogen zou koelen en zij niet zou treuren. Toen hebt u een man gedood, maar Wij hebben u gered van een grote nood en u beproefd met een zware beproeving. Toen bent u een aantal jaren gebleven bij de mensen van Midjan. Toen bent u hierheen gekomen volgens de term die Ik (voor u) heb bepaald, o Mozes! "En Ik heb Istana'tuka (u voor Mij gekozen voor Mijn Inspiratie en Mijn Boodschap). Ga jij en je broer met Mijn Ayat (bewijzen, lessen, verzen, aanwijzingen, tekenen, openbaringen, etc.), en wees niet, jullie beiden, traag en word niet zwak in Mijn Gedenken."

Moses said: "O my Lord! Open for me my chest (grant me self-confidence, contentment, and boldness). And ease my task for me; and make loose the knot (the defect) from my tongue, (remove the incorrectness of my speech) that they understand my speech, and appoint for me a helper from my family, Aaron, my brother; increase my strength with him, and let him share my task (of conveying Allah's Message and Prophethood), and we may glorify You much, and remember You much, Verily! You are of us Ever a Well-Seer." Allah said: "You are granted your request, O Moses! And indeed We conferred a favor on you another time before. When We inspired your mother with that which We inspired, saying: "Put him (the child) into the Tabut (a box or a case or a chest) and put him into the river (Nile), and then the river shall cast it up on the bank, and there, an enemy of Mine and an enemy of his shall take him.' And I endured you with love from Me, in order that you maybe brought up under My Eye, when your sister went and said; "Shall I show you one who will nurse him?' So We restored you to your mother, that she might cool her eyes and she should not grieve. Then you did kill a man, but We saved you from a great distress and tried you with a heavy trial. Then you stayed a number of years witthe people of Midian. Then you came here according to the term which I ordained (for you), O Moses! "And I have Istana'tuka (chosen you for My Inspiration and My Message) for Myself. Go you and your brother with My Ayat (proofs, lessons, verses, evidences, signs, revelations, etc), and do not, you both, slacken and become weak in My Remembrance.

Mozes (vrede zij met hem) en Aäron (vrede zij met hem) gingen samen naar Farao en brachten hun boodschap over. Mozes sprak tegen hem over Allah, Zijn barmhartigheid en Zijn Paradijs, en over de verplichtingen van de monotheïsme en Zijn aanbidding.

Moses (pbuh) and Aaron (pbuh) went together to Pharaoh and delivered their message. Moses spoke to him about Allah, His mercy and His Paradise and about the obligations of monotheism and His worship.

Farao luisterde met minachting naar de toespraak van Mozes. Hij dacht dat Mozes gek was, omdat hij het durfde te vragen om zijn soevereine positie in twijfel te trekken. Toen hief hij zijn hand en vroeg: "Wat wil je?" Mozes antwoordde: "Ik wil dat je de kinderen van Israël met ons mee stuurt." Farao vroeg: "Waarom zou ik hen sturen, aangezien zij mijn slaven zijn?" Mozes antwoordde: "Zij zijn de slaven van Allah, de Heer der Werelden." Farao vroeg vervolgens sarcastisch of zijn naam Mozes was. Mozes zei: "Ja." "Ben jij niet de Mozes die wij uit de Nijl hebben opgetild als een hulpeloze baby? Ben jij niet de Mozes die wij in dit paleis hebben opgevoed, die at en dronk van onze voorzieningen en die door onze rijkdom werd overladen met liefdadigheid? Ben jij niet de Mozes die een vluchteling is, de moordenaar van een Egyptenaar, als mijn geheugen mij niet in de steek laat? Er wordt gezegd dat moord een daad van ongeloof is. Daarom was je een ongelovige toen je doodde. Je bent een vluchteling voor de rechtvaardigheid en je komt om tegen mij te spreken! Waar had je het over, Mozes, ik ben het vergeten?" Mozes wist dat het feit dat Farao zijn verleden, zijn opvoeding en het feit dat hij de liefdadigheid van Farao had ontvangen, de manier van Farao was om hem te bedreigen. Mozes negeerde zijn sarcasme en legde uit dat hij geen ongelovige was toen hij de Egyptenaar doodde; hij was slechts dwaalspoor en Allah de Almachtige had hem op dat moment nog geen openbaring gegeven. Hij liet Farao begrijpen dat hij uit Egypte was gevlucht omdat hij bang was voor hun wraak op hem, ook al was de doodslag een ongeluk. Hij informeerde hem dat Allah hem vergeving had geschonken en hem tot een van de boodschappers had gemaakt.

Pharaoh listened to Moses' speech with disdain. He thought that Moses was crazy because he dared to question his supreme position. Then he raised his hand and asked: "What do you want?" Moses answered: "I want you to send the children of Israel with us." Pharaoh asked: "Why should I send them, as they are my slaves?" Moses replied: "They are the slaves of Allah, Lord of the Worlds." Pharaoh then inquired sarcastically if his name was Moses. Moses said "Yes." "Are you not the Moses whom we picked up from the Nile as a helpless baby? Are you not the Moses whom we reared in this palace, who ate and drank from our provisions and whom our wealth showered with charity? Are you not the Moses who is a fugitive, the killer of an Egyptian man, if my memory does not betray me? It is said that killing is an act of disbelief. Therefore, you were a disbeliever when you killed. You are a fugitive from justice and you come to speak to me! What were you talking about Moses, I forgot?" Moses knew that Pharaoh's mentioning his past, his upbringing, and his receiving Pharaoh's charity was Pharaoh's way of threatening him. Moses ignored his sarcasm and explained that he was not a disbeliever when he killed the Egyptian, he only went astray and Allah the Almighty had not yet given him the revelation at that time. He made Pharaoh understand that he fled from Egypt because he was afraid of their revenge upon him, even though the killing was an accident. He informed him that Allah had granted him forgiveness and made him one of the messengers.

Allah de Almachtige heeft een deel van de dialoog tussen Mozes (vrede zij met hem) en Farao aan ons geopenbaard:

Allah the Almighty revealed to us part of the dialogue between Moses (pbuh) and Pharaoh:

Allah zei: "Nee! Ga jullie beiden met Onze Tekenen, voorwaar! Wij zullen met jullie zijn, luisterend. En wanneer jullie beiden bij Farao aankomen, zeg dan: 'Wij zijn de Boodschappers van de Heer van de Alamin (de mensheid, djinn en alles wat bestaat), en laat de kinderen van Israël met ons gaan.'" Farao zei tegen Mozes: "Hebben Wij jou niet als een kind bij ons opgevoed? En heb jij vele jaren van je leven bij ons doorgebracht? En heb jij de daad begaan die jij begaf (de misdaad van het doden van een man) en ben jij een van de ondankbaren." Mozes zei: "Ik deed het toen, toen ik onwetend was (met betrekking tot mijn Heer en Zijn Boodschap). Dus ik vluchtte voor jou toen ik jou vreesde. Maar mijn Heer heeft mij Hukman (religieuze kennis, juiste oordelen over de zaken en Profetschap) geschonken, en mij aangesteld als een van de Boodschappers."

"Allah said: "Nay! Go you both with Our Signs, Verily! We shall be with you, listening. And when you both come to Pharaoh, say: "We are the Messengers of the Lord of the Alamin (mankind, jinn and all that exists), and So allow the children of Israel to go with us."" Pharaoh said to Moses: "Did we not bring you up among us as a child ? And you did dwell many years of your life with us. And you did your deed which you did (the crime of killing a man) and you are one of the ingrates." Moses said: "I did it then, when I was an ignorant (as regards my Lord and His Message). So I fled from you when I feared you. But my Lord has granted me Hukman (religious knowledge, right judgments of the affairs and Prophethood), and appointed me as one of the Messengers.

"En dit is de gunst die u mij toewijst, namelijk dat u de kinderen van Israël tot slaven heeft gemaakt." Farao zei: "En wat is de Heer van de Alamin (de mensheid, djinn en alles wat bestaat)?" Mozes antwoordde: "De Heer van de hemelen, en de aarde, en alles wat daartussen is, indien u met zekerheid overtuigd wilt worden." Farao zei tegen degenen om hem heen: "Horen jullie niet wat hij zegt?" Mozes zei: "Uw Heer en de Heer van uw voorvaderen!" Farao zei: "Voorwaar, uw Boodschapper die naar u is gestuurd is een krankzinnige!" Mozes zei: "De Heer van het oosten, en het westen, en alles wat daartussen is, indien u maar zou begrijpen!" Farao zei: "Als u een ilah (een god) anders dan ik kiest, zal ik u zeker onder de gevangenen plaatsen." Mozes zei: "Zelfs als ik u iets duidelijk (en overtuigends) breng." Farao zei: "Breng het dan voort, indien u tot de waarheidsgetrouwen behoort!" (Ch 26:16-31 Koran)

And this is the past favor with which you reproach me, and that you have enslaved the children of Israel." Pharaoh said: "And what is the Lord of the Alamin (mankind, jinn and all that exists)?" Moses replied: "Lord of the heavens, and the earth, and all that is between them, if you seek to be convinced with certainty." Pharaoh said to those around: "Do you not hear what he says?" Moses said: "Your Lord and the Lord of your ancient fathers!" Pharaoh said: "Verily, your Messenger who has been sent to you is a madman!" Moses said: "Lord of the east, and the west, and all that is between them, if you did but understand!" Pharaoh said: "If you choose an ilah (a god) other than me, I will certainly put you among the prisoners." Moses said: "Even if I bring you something manifest (and convincing)." Pharaoh said: "Bring it forth then, if you are of the truthful!" (Ch 26:16-31 Quran)

De mate van het conflict die in deze dialoog werd uitgedrukt, bereikte zijn hoogtepunt; hierdoor veranderde de toon van het gesprek. Mozes gebruikte een overtuigend intellectueel argument tegen Farao. Farao ontsnapte echter aan de kring van de dialoog gebaseerd op de logica en begon een dialoog van een ander type, een type dat Mozes niet kon verdragen te volgen; een dialoog van dreiging en intimidatie. Farao nam doelbewust de stijl van de absolute heerser aan. Hij vroeg Mozes hoe hij het durfde om Allah te aanbidden! Wist hij niet dat Farao een god was?

The degree of the conflict expressed in this dialogue reached its apex; thus, the tone of dialogue changed. Moses used a convincing intellectual argument against Pharaoh. However, Pharaoh escaped from the circle of dialogue based on the logic and began a dialogue of another type, a type which Moses could not bear to follow; a dialogue of menacing and threatening. Pharaoh deliberately adopted the style of the absolute ruler. He asked Moses how he dared to worship Allah! Did he not know that Pharaoh was a god?

Na het hebben verklaard zijn goddelijkheid, vroeg Farao aan Mozes hoe hij het durfde om een andere god te aanbidden. De straf voor deze misdaad was gevangenschap. Het was niemand toegestaan om iemand anders dan Farao aan tebidden. Mozes begreep dat de intellectuele argumenten niet slaagden. De kalme dialoog veranderde van sarcasme naar het noemen van liefdadigheid, daarna naar minachting, en vervolgens naar de dreiging van gevangenschap.

After declaring his divinity, Pharaoh asked Moses how he dared to worship another god. The punishment for this crime was imprisonment. It was not permitted for anyone to worship anyone other than the Pharaoh. Moses understood that the intellectual arguments did not succeed. The calm dialogue was converted from sarcasm to mentioning charity, then to scorn, then to the threat of imprisonment.

Mozes zei: "Zelfs als ik jullie iets duidelijks en overtuigends breng." Farao zei: "Breng het dan voort, als jullie tot de waarheidsgetrouwen behoren!" Toen wierp Mozes zijn staf, en zie, het was een duidelijke slang. En hij trok zijn hand naar buiten, en zie, deze was wit voor alle toeschouwers! (Ch 26:30-33)

Moses said: "Even if I bring you something manifest and convincing." Pharaoh said; "Bring it forth, then, if you are of the truthful!" So Moses threw his stick, and behold, it was a serpent, manifest. And he drew out his hand, and behold, it was white to all beholders! (Ch 26:30-33

Koran

Quran)

De verbazing van de Farao sloeg om in terreur. Uit angst dat zijn heerschappij in gevaar was, richtte hij zich tot zijn adviseurs: "Dit zijn twee tovenaars die jullie zullen beroven van jullie beste tradities en jullie met hun magie uit het land zullen verdrijven. Wat adviseren jullie?" Zij adviseerden de Farao om Mozes en zijn broer vast te houden, terwijl zij de slimste magiërs van het land zouden oproepen. Dan zouden zij ook hun magische vaardigheden kunnen tonen en stokken in slangen kunnen veranderen. Op deze manier probeerden zij de invloed van de wonderen van Mozes op de massa te verminderen.

Pharaoh's amazement turned to terror. Fearing that his rule was in danger, he addressed his advisors: "These are two wizards who will strip you of your best traditions and drive you of the country with their magic. What do you advise?" they counseled Pharaoh to detain Moses and his brother while they summoned the cleverest magicians in the country. Then they too, could show their skills of magic and change sticks into serpents. In this way they sought to reduce the influence of Moses's miracles on the masses.

Farao hield Mozes en Aharon gevangen. Hij stuurde koeriers door het hele land om de beste magiërs te rekruteren. Hij bood elke succesvolle magiër een grote beloning aan, inclusief een benoeming als hoveling. Op de gebruikelijke feestdag, die burgers uit het hele Egyptische rijk aantrok, arrangeerde Farao een publieke wedstrijd tussen Mozes en de magiërs. De mensen kwamen in grote getale, net als voorheen, toen zij hoorden van de grootste strijd ooit tussen de vele magiërs van Farao en één enkele man die beweerde een profeet te zijn. Zij hadden ook gehoord van een baby die ooit in een mandje over de rivier de Nijl had gedreven, op het terrein van het paleis van Farao was geland, als een prins was opgevoed, en die later was gevlucht omdat hij een Egyptenaar met één enkele slag had gedood.

Pharaoh detained Moses and Aaron. He dispatched couriers all o ver the land to enlist the best magicians. He offered each successful magician a big reward, including appointment as a royal courtier. On the customary festival day, which attracted citizens from all over the Egyptian empire, Pharaoh arranged for a public contest between Moses and the magicians. The people came in droves as near before when they heard of the greatest contest ever between Pharaoh's many magicians and a single man who claimed to be a prophet. They had also heard of a baby who had once floated down the river Nile in a basket, landed on Pharaoh's palace grounds, been reared as a prince, and who later had fled for killing an Egyptian with a single blow.

Iedereen was vurig en enthousiast om dit grote tovergevecht te aanschouwen. Voordat het begon, stond Mozes op. Er viel een stilte in de enorme menigte. Mozes sprak de magiërs toe: "Wee jullie, als jullie een leugen tegen Allah verzinnen door Zijn wonderen als magie te bestempelen en door niet eerlijk te zijn tegen de Farao. Wee jullie, als jullie het verschil tussen de waarheid en de onwaarheid niet kennen. Allah zal jullie vernietigen met Zijn straf, want wie tegen Allah liegt, faalt jammerlijk." Mozes had oprecht gesproken en had de magiërs aan het denken gezet. Maar zij werden overweldigd door hun hebzucht naar geld en glorie. Zij hoopten het volk te imponeren met hun magie en om Mozes als een bedrieger en een oplichter te ontmaskeren.

De Almachtige Allah heeft deze gebeurtenis beschreven:

Almighty Allah recounted this event:

Hij (Farao) zei: "Ben je gekomen om ons met je magie uit ons land te verdrijven, o Moses?"

"He (Pharaoh) said: "Have you come to drive us out of our land with your magic, O Moses?

"Dan kunnen wij werkelijk magie produceren die daarop lijkt; stel dus een ontmoeting vast tussen ons en jullie, die noch wij, noch jullie zullen nalaten na te komen, op een open en weidse plaats waar beiden een rechtvaardige en gelijke kans zullen hebben (en toeschouwers konden de competitie getuigen)." Mozes zei: "Jullie afgesproken ontmoeting is de dag van het feest, en laat de mensen samenkomen wanneer de zon is opgekomen (de voormiddag)." Toen trok Farao zich terug, bedacht zijn complot en kwam toen terug. Mozes zei tegen hen: "We woe tegen jullie! Verzin geen leugen tegen Allah, opdat Hij jullie volledig zou vernietigen met een straf. En zeker, degene die een leugen (tegen Allah) verzint, zal miserabel falen." Toen debatteerden zij met elkaar over wat zij moesten doen, en zij hielden hun gesprek geheim. Zij zeiden:

Then verily, we can produce magic the like thereof; so appoint a meeting between us and you, which neither we, nor you shall fail to keep, in an open wide place where both shall have a just and equal chance (and beholders could witness the competition)." Moses said: "your appointed meeting is the day of the festival, and let the people assemble when the sun has risen (forenoon)." So Pharaoh withdrew, devised his plot and then came back. Moses said to them: "Woe unto you! Invent not a lie against Allah, lest He should destroy you completely by a torment. And surely, he who invents a lie (against Allah) will fail miserably." Then they debated with one another what they must do, and they kept their talk secret. They said:

"Voorwaar! Er zijn twee tovenaars. Hun doel is om jullie uit jullie land te verdrijven met magie en om jullie leiders en edelen te overwinnen. Bedenk dus jullie list en kom dan in gelederen opdagen. En wie deze dag overwint, zal inderdaad succesvol zijn." Zij zeiden: "O Moses! Of jij werpt eerst, of wij zijn de eersten die werpen?" Moses zei: "Nee, werp jullie (eerst)!" Toen verschenen hun touwen en hun stokken, door hun magie, aan hem alsof ze snel bewogen. Dus Moses voelde een angst in zichzelf.

"Verily! There are two magicians. Their object is to drive you out from your land with magic and overcome your chiefs and nobles. So devise your plot, and then assemble in line. And whoever overcomes this day will be indeed successful." They said: "O Moses! Either you throw first or we be the first to throw?" Moses said: "nay, throw you (first)!" Then behold, their ropes and their sticks, by their magic, appeared to him as though they moved fast. So Moses conceived a fear in himself.

Voorwaar! Wie tot zijn Heer komt als een Mujrim (misdadiger, polytheïst, ongelovige, in de Eenheid van Allah en Zijn Boodschappers, zondaar, etc.), dan is de Hel voor hem, waarin hij noch zal sterven, noch zal leven.

Verily! Whoever comes to his Lord as a Mujrim (criminal, polytheist, disbeliever, in the Oneness of Allah and His Messengers, sinner, etc.), then surely, for him is Hell, therein he will neither die nor live.

Maar wie tot Hem (Allah) komt als een gelovige, en goede daden heeft verricht, voor hen zijn de hoge rangen (in het Hiernamaals) — eeuwige tuinen (en het Paradijs), waaronder rivieren stromen, waarin zij voor altijd zullen verblijven; dit is de beloning van hen die zichzelf zuiveren (door zich te onthouden van alle soorten zonden en kwade daden die Allah heeft verboden en door alles te doen wat Allah heeft geboden). (Ch 20:58-76 Koran).

But whoever comes to Him (Allah) as a believer (in the Oneness of Allah, etc.), and has done righteous good deeds, for such are the high ranks (in the Hereafter), - Everlasting Gardens (And Paradise), under which rivers flow, wherein they will abide forever; such is the reward of those who purify themselves (by abstaining from all kinds of sins and evil deeds which Allah has forbidden and by doing all that which Allah has ordained). (Ch 20:58-76 Quran).

De magiërs vertegenwoordigden de elite van de Egyptische samenleving. Zij waren haar geleerden. Zij wierpen zich neer voor de rechtvaardigheid, maar het volk verliet hen en liet hen aan hun lot over. Het pad van de rechtvaardigheid was duidelijk, maar ondanks dit deed het volk niets anders dan toekijken.

The magicians represented the elite of the Egyptian society. They were its scholars. They prostrated before righteousness, but the people abandoned them and left them to their fate. The path of righteousness was plain, but in spite of this, the people did nothing but stand by and watch.

Als iedere Egyptenaar was gestopt om een stuk baksteen op te pakken en deze naar Farao had gegooid, zou hij dood neergevallen zijn en zou de geschiedenis van Egypte veranderd zijn.

If every one of the Egyptians had stopped to pick up a piece of brick and had thrown it at Pharaoh, he would have fallen dead and the history of Egypt would have been changed.

Dit is obviously niet gebeurd. Niemand bewoog. Iedereen stond roerloos op zijn plaats. De mensen deden niets anders dan toekijken, en zij betaalden de prijs voor deze inactiviteit: zij werden later verdronken als de prijs voor de lafheid van één dag.

This obviously did not happen. None of the people moved. Each one stood motionless in his place. The people did nothing but watch, and they paid the price of this inactivity: they were drowned later as the price for the cowardice of one day.

Mozes en Aäron vertrokken, en Farao keerde terug naar zijn paleis. Farao ging zijn paleis binnen. Farao was volkomen verbijsterd toen hij de twee wonderen onder ogen kreeg. Toen Mozes uit zijn bijzijn vertrok, veranderden zijn emoties van verbazing en angst naar hevige woede. Hij ruziede met zijn ministers en mannen, beledigde hen bitter zonder enige reden, en beval hen uit zijn bijzijn te gaan.

Moses and Aaron left, and Pharaoh returned to his palace. Pharaoh entered to his palace. Pharaoh was completely stupefied when he faced the two miracles. When Moses went out of his presence, his emotions changed from amazement and fear to violent rage. He quarreled with his ministers and men, reviled them bitterly for no reason, and commanded them to get out of his presence.

Toen hij alleen gelaten werd, probeerde hij rustiger na te denken. Hij dronk verschillende bekers wijn, maar zijn woede ging niet liggen.

When he was left alone, he tried to think more calmly. He drank several cups of wine, but his anger did not abate.

Toen riep hij alle ministers, leiders en verantwoordelijke mannen bijeen voor een ernstige vergadering. Farao kwam de vergadering binnen met een star gezicht. Het was overduidelijk dat hij nooit gemakkelijk zou bezwijken. Hij had een koninkrijk gesticht op de basis van het feit dat hij een god was die door het Egyptische volk werd aanbeden. Nu kwam Mozes om te vernietigen wat hij had opgebouwd. Mozes zei dat er geen Heer was behalve Allah. Dit betekende dat Farao een leugenaar was.

Then he summoned all the ministers, leaders, and responsible men for a serious meeting. Pharaoh entered the meeting with a rigid face. It was obvious that he would never surrender easily. He had established a kingdom on the basis of his being a god worshipped by the Egyptian people. Now Moses came to destroy what he had built. Moses said that there was no Lord other than Allah in existence. This meant that Pharaoh was a liar.

Farao opende de sessie door plotseling een vraag aan Haman te stellen: "Ben ik een leugenaar, o Haman?" Haman viel verbijsterd op zijn knieën en vroeg: "Wie durft Farao van liegen te beschuldigen?" Farao zei: "Heeft hij (Mozes) niet gezegd dat er een Heer in de hemel is?" Haman antwoordde: "Mozes liegt." Terwijl hij zijn gezicht naar de andere kant draaide, verklaarde Farao ongeduldig: "Ik weet dat hij een leugenaar is." Daarna keek hij naar Haman (en riep):

Pharaoh opened the session by throwing a sudden question at Haman: "Am I a liar, O Haman?" Haman fell to his knees in amazement and asked: "Who dared to accuse Pharaoh of lying?" Pharaoh said: "Has he (Moses) not said that there is a Lord in the heaven?" Haman answered: "Moses is lying." Turning his face to the other side, Pharaoh asserted impatiently: "I know he is a liar." Then he looked towards Haman (and cried):

Farao was geabsorbeerd door zijn nieuwe probleem. Een reeks ernstige vergaderingen begon in zijn paleis. Hij riep degenen die verantwoordelijk waren voor het leger, de politie en, wat we tegenwoordig zijn inlichtingendirecteur zouden noemen, bij zich. Hij riep ook de ministers, prinsen en priesters bij zich. Hij riep iedereen bij wie een krachtige invloed was op het verloop van de gebeurtenissen.

Pharaoh was absorbed in his new problem. A series of serious meetings began in his palace. He summoned those responsible for the army, the police and, what we call today his director of intelligence. He also summoned the ministers, princes, and priests. He called whoever had a powerful effect on the direction of events.

Farao vroeg aan zijn directeur van inlichtingendiensten: "Wat zeggen de mensen?" Hij zei: "Mijn mannen hebben onder hen verspreid dat Mozes de wedstrijd heeft gewonnen vanwege een complot en dat een grote magiër zich bij hem had aangesloten bij dit plan. Het complot was ontdekt, en wij geloven dat een onbekende autoriteit het heeft gefinancierd." Farao vroeg aan zijn directeur van de politie: "Wat is er met de lichamen van de magiërs?" Hij zei: "Mijn mannen hebben hen opgehangen op openbare pleinen en markten om de mensen angst aan te jagen. Wij zullen het gerucht verspreiden dat Farao iedereen zal doden die met het complot te maken heeft gehad." Daarna vroeg Farao aan de bevelhebber van het leger: "Wat zegt het leger?" Hij zei: "Het leger hoopt dat er bevelen worden uitgevaardigd om in welke richting dan ook te bewegen die Farao wenst." Farao zei: "De rol van het leger is nog niet aangebroken. Zijn rol zal nog komen."

Pharaoh asked his director of intelligence: "What do people say?" He said: "My men have spread among them that Moses won the contest because of a plot and that a major magician had joined with him in this plan. The plot had been disclosed, and we believe an unknown authority financed it." Pharaoh asked his director of police: "What about the magicians' corpses?" He said: "My men hung them in public squares and markets to terrify the people. We will spread a rumor that Pharaoh will kill whoever had anything to do with the plot." Then Pharaoh asked the commander of the army: "What does the army say?" He said: "The army hopes that commands will be issued to move in whatever direction Pharaoh desires." Pharaoh said: "The role of the army has not come yet. Its role will come."

Farao viel stil. Haman, de premier, bewoog en hief zijn hand om te spreken. Farao gaf hem toestemming en Haman vroeg: "Zullen we Mozes en zijn volk laten gaan om de rest van de mensen op aarde te verderven, zodat zij uw aanbidding verlaten?" Farao zei: "U leest mijn gedachten, o Haman. We zullen hun zonen doden, hun vrouwen verkrachten en hen onderwerpen." Hij vaardigde bevelen uit, en de mannen van Farao haastten zich om de zonen te doden, de vrouwen te verkrachten en iedereen die bezwaar maakte tegen deze daden gevangen te zetten.

Pharaoh fell silent. Haman, the Prime Minister, moved and raised his hand to speak. Pharaoh permitted him and Haman asked: "Will we leave Moses and his people to corrupt the rest of the people on the earth so that they leave your worship?" Pharaoh said: "You read my thoughts, O Haman. We will kill their sons, rape their women, and conquer them." He issued commands, and Pharaoh's men rushed to slay the sons, rape the women, and imprison whomever objected to these acts.

Mozes stond toe te kijken wat er gebeurde. Hij kon niet ingrijpen, noch had hij de macht om deze daden te verbieden. Het enige wat hij kon doen, was zijn volk adviseren om geduldig te zijn. Hij beval hen om Allah de Almachtige te vragen om een ramp over de Egyptenaren af te roepen. Hij wees hen op het voorbeeld van de Egyptische magiërs die omwille van Allah zonder klagen standhielden. Hij hielp hen te begrijpen dat de soldaten van Farao op aarde gedroegen alsof zij de privé-eigenaren ervan waren.

Moses stood watching what was happening. He could not interfere, nor did he have the power to forbid these acts. All he could do was to advise his people to be patient. He ordered them to ask Allah the Almighty for a calamity on the Egyptians. He pointed out to them the model of the Egyptian magicians who endured for Allah's sake without complaint. He helped them to understand that Pharaoh's soldiers behaved on earth as if they were its private owners.

Het terrorisme van de Farao had de kinderen van Israël doordrenkt met een geest van nederlaag. Zij klaagden tegen Mozes:

Pharaoh's terrorism infused the children of Israel with a spirit of defeat. They complained to Moses:

"Wij hebben geleden onder beproevingen voordat u bij ons kwam, en sinds u bij ons bent gekomen." Hij zei: "Het kan zijn dat uw Heer uw vijand zal vernietigen en u op de aarde tot opvolgers zal maken, zodat Hij kan zien hoe u handelt." (Ch 7:129 Koran).

"We (children of Israel) had suffered troubles before you came to us, and since you have come to us." He said: "It maybe that your Lord will destroy your enemy and make you successors on the earth, so that He may see how you act." (Ch 7:129 Quran).

Mozes begon een moeilijke situatie te ervaren. Hij moest de woede en de complotten van Farao onder ogen zien, terwijl hij tegelijkertijd te maken had met de muiterij van zijn volk. Te midden van dit alles kwam Korah (Qaroun) in actie.

Moses began to face a difficult situation. He had to confront Pharaoh's anger and his plots, while at the same time he had to deal with the mutiny of his people. In the midst of all this, Korah (Qaroun) moved.

Korah was een van de volgelingen van Moses. Hij was zeer rijk en woonde in een magnifiek landhuis. Hij droeg alleen de duurste kleding. Talrijke slaven bedienden hem en hij genoot van elke bekende luxe. Zijn enorme rijkdom maakte hem arrogant. Korah behandelde de armen met minachting en vertelde hen dat hun armoede te wijten was aan hun gebrek aan intelligentie. Hij geloofde dat wat hij bezat het gevolg was van zijn eigen slimheid en zakelijke bekwaamheid.

Korah was one of Moses' s people. He was very rich and lived in a magnificent mansion. He wore only the most expensive clothes. Numerous slaves waited on him and he indulged in every known luxury. His enormous wealth made him arrogant. Korah treated the poor with contempt and told them that their poverty was due to their lack of intelligence. He believed that what he owned was due to his own cleverness and business ability.

Mozes herinnerde Korah eraan om armenbelasting (Zakah) te betalen over zijn rijkdom, waarvan een deel rechtmatig aan de armen toebehoorde. Armenbelasting is verplicht voor alle gelovigen. Korah was geërgerd door dit advies en vertelde Mozes dat zijn rijkdom het bewijs was dat hij door Allah werd begunstigd, Die zijn levensstijl goedkeurde en zijn rijkdom dagelijks vergrootte. Mozes redeneerde met hem en waarschuwde hem voor het gevolg van zijn boosaardige gedachten.

Moses reminded Korah to pay alms (zakat) on his wealth, a portion of which was rightfully due to the poor. Alms are compulsory upon all the believers. Korah was annoyed by this advice and told Moses that his being wealthy was proof that he was favored by Allah, Who approved of his life-style and increased his wealth daily. Moses argued with him and warned him of the result of his wicked thoughts.

Toen Korah de armenbelasting (Zakah) berekende die verschuldigd was over zijn rijkdom, was hij geschokt door het grote bedrag dat hij moest afstaan. Hij weigerde niet alleen armenbelasting te geven, maar verspreidde ook een gerucht dat Mozes de wet van zakat had uitgevonden voor zijn eigen gewin. Hij omkocht zelfs de mensen om zich tegen Mozes te keren en om kwaadaardige geruchten over hem te verspreiden. Allah waarschuwde Mozes voor het complot van Korah. Mozes deed een beroep op Allah om hem te straffen voor zijn gierigheid en voor het tarten van Zijn wetten. De toorn van Allah viel op Korah. De aarde opende zich en verslond hem, zijn landhuis en al zijn rijkdom, alsof hij nooit had bestaan.

De Almachtige Allah openbaarde:

Almighty Allah revealed:

"Voorwaar, Korah behoorde tot het volk van Mozes, maar hij gedroeg zich arrogant tegenover hen. En Wij gaven hem van de schatten, waarvan de sleutels een zware last zouden zijn voor een groep sterke mannen."

"Verily, Korah was of Moses's people, but he behaved arrogantly towards them. And We gave him of the treasures, that of which the keys would have been a burden to a body of strong men.

Toen zijn volk tegen hem zei: "Wees niet blij met ondankbaarheid voor de gunsten van Allah. Voorwaar! Allah houdt niet van hen die blij zijn (met rijkdom) waarmee Allah u heeft bevoorrecht, [maar richt u op] het Huis van het Hiernamaals, en vergeet uw deel van het wettige genot in deze wereld niet, en doe goed zoals Allah goed is geweest voor u, en zoek geen onheil in het land. Voorwaar, Allah houdt niet van de Mufsideen (zij die grote misdaden en zonden begaan, onderdrukkers, tirannen en onheilstichters, die corruptie zaaien)." Hij zei: "Dit is mij slechts gegeven vanwege de kennis die ik bezit." Wist hij niet dat Allah voor hem generaties had vernietigd, mannen die sterker waren dan hij in macht en groter in de hoeveelheid rijkdom die zij hadden verzameld? Maar de Murimun (criminele, ongelovigen, polytheïsten, zondaars, enz.) zullen niet bevraagd worden over hun zonden (omdat Allah hen goed kent, dus zullen zij zonder rekenschap gestraft worden). Dus hij ging voor zijn volk uit in zijn pracht. Degenen die begeerig waren naar het leven van deze wereld zeiden: "Ach, ware het dat wij iets hadden gehad zoals Korah is gegeven! Voorwaar! Hij is de bezitter van een grote fortuin." Maar degenen aan wie religieuze kennis was gegeven, zeiden: "We woe tegen u! De Beloning van Allah (in het Hiernamaals) is beter voor hen die geloven en goede daden verrichten, en dit zal niemand bereiken behalve degenen die geduldig zijn (in het volgen van de waarheid)." Dus Wij lieten de aarde hem en zijn verblijfplaats opslokken. Toen had hij geen groep of partij die hem kon helpen tegen Allah, noch was hij een van degenen die zichzelf konden redden. En degenen die (een positie zoals) zijn positie hadden begeerd, de dag ervoor, begonnen te zeggen: "Weten jullie niet dat het Allah is Die de voorziening vergroot of beperkt voor wie Hij maar wil van Zijn dienaren? Indien Allah niet Genadig voor ons was geweest, had Hij ook de aarde ons kunnen laten opslokken!" Weten jullie niet dat de ongelovigen nooit succesvol zullen zijn? (Ch 28:76-82 Koran).

When his people said to him: "Do not be glad with ungratefulness to Allah's Favors). Verily! Allah likes not those who are glad (with wealth) which Allah has bestowed on you, the home of the Hereafter, and forget nor your portion of legal enjoyment in this world, and do good as Allah has been good to you, and seek not mischief in the land. Verily, Allah likes not the Mufsideen (those who commit great crimes and sins, oppressors, tyrants, and mischief-makers, corrupts)." He said: "This has been given to me only because of knowledge I possess." Did he not know that Allah had destroyed before him generations, men who were stronger than him in might and greater in the amount of riches, they had collected. But the Murimun (criminals, disbeliveers, polytheists, sinners, etc.) will not be questioned of their sins (because Allah knows them well, so they will be punished without account). So he went forth before his people in his pomp. Those who were desirous of the life of the world said: "Ah, would that we had the like of what Korah has been given! Verily! He is the owner of a great fortune." But those who had been given religious knowledge said: "Woe to you! The Reward of Allah (in the Hereafter) is better for those who believe and do righteous good deeds, and this none shall attain except those who are patient (in following the truth)." So We caused the earth to swallow him and his dwelling place. Then he had no group or party to help him against Allah, nor was he one of those who could save themselves. And those who had desired (for a position like) his position, the day before, began to say; "Know you not that it is Allah Who enlarges the provision or restricts it to whomsoever He please of His slaves? Had it not been that Allah was Gracious to us, He could have caused the earth to swallow us up also!" Know you not that the disbeliveers will never be successful? (Ch 28:76-82 Quran).

Toen de Egyptenaren en de kinderen van Israël het wonder onderzochten, bereikte het conflict tussen Mozes en Farao opnieuw een crisis, omdat Farao geloofde dat Mozes zijn koninkrijk bedreigde.

When the Egyptians and children of Israel examined the miracle, the conflict between Moses and Pharaoh again reached a crisis because Pharaoh believed that Moses was threatening his kingdom.

Farao was bang dat het volk door Mozes misleid zou worden. Hij stelde aan zijn ministers en vooraanstaande mannen voor om Mozes te doden. Wij geloven dat Haman dit idee steunde, samen met een groep ongelovigen. Het stond op het punt om goedgekeurd te worden, behalve door de stem van een van de vooraanstaande mannen van de staat, wiens naam niet in de Koran wordt vermeld. De Koran zegt alleen dat deze man een gelovige was.

Pharaoh was afraid that the people would be misled by Moses. He suggested to his ministers and notable men that Moses be killed. We believe that Haman supported the idea along with a front of disbeliveers. It was on the verge of approval, except for the vote of one of the notable men of the state, whose name is not mentioned in the Quran. The Quran says only that this man was a believer.

Deze gelovige sprak in de vergadering waar het idee om Mozes te doden was geïntroduceerd. Hij bewees dat het geen goed idee was: "Mozes zei niets meer dan dat Allah zijn Heer is. Later kwam hij met duidelijke bewijzen dat hij een boodschapper is. Er zijn twee mogelijkheden; ofwel Mozes is rechtvaardig, ofwel een leugenaar. Als hij liegt, zal hij verantwoordelijk zijn voor zijn leugen. Als hij rechtvaardig is en wij doden hem, waar is dan de garantie dat wij worden gered van de straf van Allah? Hoe dan ook, hij zegt of doet niets dat het rechtvaardigt dat wij hem doden." Dit maakte Farao en zijn adviseurs woedend en zij dreigden de man kwaad te doen, maar hij weigerde van zijn standpunt af te wijken. Vervolgens probeerden zij hem terug te winnen, maar hij waarschuwde hen nog steeds dat zij hun eigen ondergang uitnodigden. Dit maakte Farao nog woedender, en hij dreigde nu de man te doden. Echter, Allah beschermde Zijn gelovige.

This believer spoke in the assembly where the idea of killing Moses had been introduced. He proved that it was not a good idea: "Moses did not say more than that Allah is his Lord. Later, he came with clear evidence that he is a messenger. There are two possibilities; either Moses is righteous or a liar. If he lies, he will be responsible for his lie. If he is righteous and we slay him, where is the guarantee that we will be rescued from the torment of Allah? Either way, he neither says nor does anything that merits our killing him." This angered Pharaoh and his counselors and they threatened to harm the man, but he refused to budge from his stance. Then they tried to woo him back, but he still warned them that they were inviting their doom. This angered Pharaoh more, and he now threatened to kill the man. However, Allah protected His believer.

De Almachtige Allah openbaarde hun dialoog:

Almighty Allah revealed their dialogue:

Farao zei: "Laat mij Mozes doden, en laat hij zijn Heer aanroepen (om mij te verhinderen hem te doden)! Ik vrees dat hij jullie religie zal veranderen, of dat hij onheil in het land zal veroorzaken!" Mozes zei: "Voorwaar, ik zoek toevlucht bij mijn Heer en jullie Heer tegen elke hoogmoedige die niet gelooft in de Dag van het Rekenschap!" En een gelovige man uit de familie van Farao, die zijn geloof verborg, zei: "Zouden jullie een man doden omdat hij zegt: Mijn Heer is Allah, en hij is naar jullie gekomen met duidelijke tekenen (bewijzen) van jullie Heer?"

Pharaoh said: "Leave me to kill Moses, and let him call his Lord (to stop me from killing him)! I fear that he may change your religion, or that he may cause mischief to appear in the land!" Moses said: "Verily, I seek refuge in my Lord and your Lord from every arrogant who believes not in the Day of Reckoning!" And a believing man of Pharaoh's family, who hid his faith said: "Would you kill a man because he says: My Lord is Allah, and he has come to you with clear signs (proofs) from your Lord?

En als hij een leugenaar is, dan zal de zonde van zijn leugen op hem rusten; maar als hij de waarheid spreekt, dan zal een deel van die ramp waarmee hij jullie bedreigt, jullie treffen. Voorwaar, Allah leidt niet degene die een Musrif is (een polytheïst, of een moordenaar die bloed heeft vergoten zonder recht, of degenen die grote zonden begaan, een onderdrukker, een overtreder, een leugenaar! O mijn volk! Jullie is het koninkrijk op deze dag, jullie zijn de machtigen in het land. Maar wie zal ons redden van de Straf van Allah, mocht deze ons treffen?" Farao zei: "Ik toon jullie slechts datgene wat ik juist acht en ik leid jullie slechts naar het pad van de juiste beleid!" En degene die geloofde zei: "O mijn volk! Voorwaar, ik vrees voor jullie een lot zoals dat van de dag van de ramp van de bondgenoot van vroeger! Zoals het lot van het volk van Noach, en 'Ad, en Thamud, en degenen die na hen kwamen. En Allah wil geen onrecht voor Zijn slaven. En, O mijn volk! Voorwaar! Ik vrees voor jullie de Dag waarop er een wederzijds oproepen zal zijn tussen de mensen van de Hel en van het Paradijs." Een Dag waarop jullie de rug zullen toekeren en zullen vluchten zonder enige beschermer van Allah, en wie Allah leidt in dwaalspoor, voor hem is er geen gids. En inderdaad, Jozef kwam naar jullie in tijden verleden met duidelijke tekenen, maar jullie hielden niet op te twijfelen aan datgene wat hij naar jullie bracht, totdat toen hij stierf, jullie zeiden: "Geen Boodschapper zal Allah na hem sturen." Zo laat Allah in dwaalspoor degene die een Musrif is (een polytheïst, een onderdrukker, een crimineel, een zondaar die grote zonden begaat) en een Murtab (degene die twijfelt aan de waarschuwing van Allah en Zijn Eenheid). Degenen die discussiëren over de Ayat (bewijzen, aanwijzingen, verzen, lessen, openbaringen en tekenen, etc.) van Allah, zonder enige autoriteit die tot hen is gekomen, is zeer haatelijk in het Zicht van Allah en in de ogen van degenen die geloven. Zo verzegelt Allah het hart van elke hoogmoedige, tiran. (Zodat zij zichzelf niet naar het Juiste Pad kunnen leiden).

Mozes herhaalde zijn eis dat Farao de kinderen van Israël uit de slavernij zou bevrijden. Als reactie riep Farao zijn onderdanen, inclusief de kinderen van Israël, op tot een enorme bijeenkomst waar hij hen eraan herinnerde dat hij hun heer was en in al hun behoeften voorzag. Mozes, zei hij, had geen gouden amuletten of engelen die hem volgden; hij was slechts een arm man.

Moses repeated his demand that Pharaoh release the children of Israel from slavery. In response, Pharaoh called his subjects, including the children of Israel, to a huge gathering where he reminded them that he was their lord and provided all their needs. Moses, he said, had no gold amulets nor angels following him; he was just a poor man.

Omdat zij een volk waren dat zeer lang was onderdrukt, ontbrak het hen aan visie. Hun oordeelsvermogen was beperkt tot wat zij in de materiële wereld konden zien. Zij beschouwden hun heerser als rijk en in staat om in al hun wereldse behoeften te voorzien. In onwetendheid gehoorzaamden zij Farao en negeerden zij de oproep van Moses.

Being a people who had been oppressed for a very long time, they lacked vision. Their judgment were limited to what they could see in the material world. They regarded their ruler to be wealthy and able to provide all their worldly needs. In ignorance, they obeyed Pharaoh and ignored Moses's call.

Allah beval Mozes om Farao te waarschuwen voor een straf in deze wereld vanwege zijn ongeloof en zijn vervolging van de kinderen van Israël. Als een voorteken van de straf die Allah zou toebrengen, trad de Nijl niet buiten zijn oevers om het droge land te bevochtigen zoals hij dat gewoonlijk deed. Als gevolg hiervan mislukten de oogsten, wat leidde tot hongersnood. Farao bleef echter hoogmoedig, dus veroorzaakte Allah een enorme overstroming die het land verwoestte.

Allah commanded Moses to warn Pharaoh of a punishment in this world for his faithlessness and his persecution of the children of Israel. As a portent of the punishment which Allah would meet out, the Nile did not flood its banks to soak the dry land as it normally did. As a result, crops failed, leading to famine. However Pharaoh remained arrogant, so Allah caused a huge flood, which devastated the land.

Telkens wanneer zij zwaar werden getroffen, riepen zij tot Moses op de volgende wijze:

As often as they were troubled grievously, they appealed to Moses thus:

"O Mozes! Roep uw Heer voor ons aan vanwege Zijn belofte aan u. ALS u de straf van ons wegneemt, zullen wij inderdaad in u geloven, en zullen wij de kinderen van Israël met u laten gaan." (Ch 7:134 Koran)

"O Moses! Invoke your Lord for us because of His Promise to you. IF you will remove the punishment from us, we indeed shall believe in you, and we shall let the children of Israel go with you." (Ch 7:134 Quran)

Mozes bad om hulp aan zijn Heer en Hij verlichtte het lijden dat door de vloed was veroorzaakt. Het oprukkende water hield op en trok zich terug uit het land, waardoor het weer bewerkbaar werd. Maar toen Mozes hen beval hun belofte na te komen om de kinderen van Israël vrij te laten, reageerden zij niet.

Moses prayed to his Lord and He relived the suffering caused by the flood. The surging water ceased and withdrew from the land, and it became cultivatable. But when Moses bade them to fulfill their promise to release the children of Israel, they did not respond.

Toen stuurde Allah zwermen sprinkhanen die al het gewas dat zij hadden laten groeien, opaten. De mensen haastten zich naar Moses en vroegen hem om Allah aan te roepen om deze plaag weg te nemen, waarbij zij beloofden dat zij de kinderen van Israël ditmaal met hem zouden meezenden. De sprinkhanen vertrokken, maar zij kwamen hun belofte niet na.

Then Allah sent swarms of locusts which ate whatever corps they had grown. The people hurried to Moses, asking him to invoke Allah to remove this affliction and promising they would send the children of Israel with him this time. The locusts departed, but they did not fulfill their promise.

Toen kwam er een ander teken, het teken van luizen, die zich onder de Egyptenaren verspreidden en ziekten met zich meebrachten.

Then another sign came, the sign of lice, which spread amongst the Egyptians, carrying diseases.

Hun toevlucht tot Moses en hun belofte aan hem werden herhaald. Zijn gebed tot Allah werd herhaald en evenzo hun contractbreuk, zoals gebruikelijk.

Their refuge to Moses and their promise to him was repeated. His prayer to Allah was repeated and so, too, their breach of promise, as usual.

Een teken van kikkers werd onthuld. Het land werd plotseling gevuld met kikkers. Ze sprongen op het voedsel van de Egyptenaren, deelden hun huizen en veroorzaakten hen grote ellende. De Egyptenaren gingen opnieuw naar Moses, met de belofte om de kinderen van Israël vrij te laten. Hij bad tot zijn Heer, en Allah verloste hen van het probleem van de kikkers, maar zij braken opnieuw hun belofte.

A sign of frogs was revealed. The land suddenly filled with frogs. They jumped on the food of the Egyptians, shared their houses, and distressed them greatly. The Egyptians went to Moses again, promising him to release the children of Israel. He prayed to his Lord, and Allah relieved them of the problem of the frogs, but they again broke their promise.

Toen werd het laatste teken onthuld, het teken van bloed. Het water van de Nijl werd in bloed veranderd. Wanneer Mozes en zijn volk het water dronken, was het voor hen gewoon water. Echter, wanneer een Egyptenaar zijn beker met het water vulde, ontdekte hij dat zijn beker vol bloed zat. Ze haastten zich, zoals gewoonlijk, naar Mozes, maar zodra alles weer normaal was, keerden zij Allah de rug toe.

Then the last sign was revealed, the sign of blood. The Nile water was changed into blood. When Moses and his people drank the water, it was, for them, ordinary water. However, if any Egyptian filled his cup with the water, he discovered his cup full of blood. They hurried to Moses as usual, but as soon as everything returned to normal, they turned their backs on Allah.

De Almachtige Allah zei:

Almighty Allah said:

"En voorwaar, Wij straften de mensen van Pharaoh met jaren van droogte en een tekort aan vruchten (gewassen, etc.), opdat zij zouden leren. Maar telkens wanneer het hen goed ging, zeiden zij: "Dit is van ons." En wanneer het hen kwaad overkwam, schreven zij het toe aan onheilspellende voortekenen verbonden aan Moses en degenen met hem. Weet wel! Voorwaar, hun onheilspellende voortekenen zijn bij Allah, maar de meesten van hen weten het niet."

"And indeed We punished the people of Pharaoh with years of drought, and shortness of fruits (crops, etc.), that they mighty remember (take heed). But whenever good came to them, they said: "Ours is this." And if evil athem, they ascribed it to evil omens connected with Moses and those with him. Be informed! Verily, their evil omens are with Allah but most of them know not.

Zij zeiden tegen Mozes: "Welke Ayah's (bewijzen, aanwijzingen, verzen, lessen, tekens, openbaringen, enz.)

They said to Moses: "Whatever Ayat (proofs, evidences, verses, lessons, signs, revelations, etc.)

"U mag ons brengen om uw toverij op ons toe te passen, wij zullen nooit in u geloven." Dus Wij stuurden over hen: de vloed, de sprinkhanen, de luizen, de kikkers en het bloed: (als een opeenvolging van)

you may bring to us, to work therewith your sorcery on us, we shall never believe in you." So We sent on them: the flood, the locusts, the lice, the frogs, and the blood: (as a succession of)

duidelijke tekenen, maar zij bleven hoogmoedig, en zij behoorden tot degenen die Mujrimeen waren (Ch 7:130-133 Quran)

manifest signs, yet they remained arrogant, and they were of those people who were Mujrimeen (criminals, polytheists, sinners, etc.) (Ch 7:130-133 Quran)

De Almachtige Allah zei ook:

Almighty Allah also said:

"Maar toen Wij de straf van hen wegnamen tot een vastgestelde termijn die zij moesten bereiken, zie! Zij braken hun woord! (Ch 7:135 Quran)

" But when We removed the punishment from them to a fixed term, which they had to reach, behold! They broke their word! (Ch 7:135 Quran)

Farao werd onbeschaamder en arroganter. Hij riep tegen zijn volk: "Farao is de enige god."

Pharaoh became ruder and more arrogant. He proclaimed to his people. "Pharaoh is the only god.

"Bezit hij niet het koninkrijk van Egypte en de rivieren die eronder stromen?" Hij verklaarde dat Moses een leugenaar was, een tovenaar, en een arme man die niet eens één gouden armband droeg.

Has he not the kingdom of Egypt and rivers flowing under it?" He declared that Moses was a liar, a magician, and a poor man who did not wear even one bracelet of gold.

De Almachtige Allah verklaarde:

Almighty Allah declared:

“En voorwaar, Wij hebben Mozes gestuurd met Onze Ayah (bewijzen, aanwijzingen, verzen, lessen, tekens, openbaringen, enz.) naar Farao en zijn edelen (om hen uit te nodigen tot de Islam, de religie van Allah). Hij zei:

“And indeed We did sent Moses with Our Ayat (proofs, evidences, verses, lessons, signs, revelations, etc.) to Pharaoh and his chiefs (inviting them to Allah's Religion of Islam). He said:

"Voorwaar! Ik ben een Boodschapper van de Heer van de Alamin (de mensheid, de djinn en alles wat bestaat)."

"Verily! I am a Messenger of the Lord of the Alamin (mankind, jinn and all that exists).

Maar toen hij naar hen toe kwam met onze Ayah (bewijzen, aanwijzingen, verzen, lessen, tekens, openbaringen, enz.), zie! Zij lachten daarom. En geen enkele Ayah (teken, enz.) hadden Wij hen getoond, maar die was groter dan de andere, en Wij grepen hen met een straf, opdat zij zouden terugkeren van hun polytheïsme naar de Religie van Allah.

But when he came to them with our Ayat (proofs, evidences, verses, lessons, signs, revelations, etc.) behold! They laughed at them. And not an Ayah (sign, etc.) We showed them but it was greater than its fellow, and We seized them with torment in order that they might turn from their polytheism to Allah's Religion (Islamic Monotheism).

En zij zeiden tegen Moses: "O jij, tovenaar! Roep jouw Heer voor ons aan volgens wat Hij met jou heeft verbond. Voorwaar, wij zullen onszelf recht leiden." Maar toen Wij de pijn van hen wegnamen, zie! Zij braken hun verbond (dat zij zouden geloven als Wij de pijn voor hen zouden wegnemen).

And they said to Moses: "O you sorcerer! Invoke your Lord for us according to what He has covenanted with you. Verily, we shall guide ourselves aright." But when We removed the torment from them, behold! They broke their covenant (that they will believe if We remove the torment for them).

Het bleek dat Farao nooit in de boodschap van Mozes zou geloven, noch zou hij de marteling van de kinderen van Israël zou stoppen. Daarom bad Mozes tot zijn Heer als volgt:

It appeared that Pharaoh would never believe in Moses' s message, nor would he stop the torture of the children of Israel. Therefore, Moses prayed to his Lord thus:

"Onze Heer! U heeft inderdaad aan Farao en zijn edelen pracht en rijkdom geschonken in het leven van deze wereld, onze Heer! Opdat zij de mensen van Uw Pad mogen afleiden. Onze Heer! Vernietig hun rijkdom en verhard hun harten, zodat zij niet zullen geloven totdat zij de pijnlijke straf zien." Allah zei: "Voorwaar, de smeekbede van jullie beiden is aanvaard. Houd daarom beiden vast aan de Rechte Weg (blijf goede daden verrichten en de Boodschap van Allah met geduld verkondigen), en volg niet het pad van degenen die niet weten (de waarheid, om in de Eenheid van Allah te geloven, en ook om in de Beloning van Allah te geloven: het Paradijs enz.)." (Ch 10:88-89 Quran)

"Our Lord! You have indeed bestowed on Pharaoh and his chiefs splendor and wealth in the life of this world, our Lord! That they may lead men astray from Your Path. Our Lord! Destroy their wealth, and harden their hearts, so that they will not believe until they see the painful torment." Allah said: "Verily, the invocation of you both is accepted. So you both keep to the Straight Way (keep on doing good deeds, and preaching Allah's Message with patience), and follow not the path of those who know not (the truth, to believe in the Oneness of Allah, and also to believe in the Reward of Allah: Paradise etc.)." (Ch 10:88-89 Quran)

Allah inspireerde Moses om zijn volk in Egypte te leiden, maar slechts enkelen van zijn volk geloofden in zijn boodschap. Allah openbaarde:

Allah inspired Moses to conduct his people of Egypt, but only a few of his people believed in his message. Allah revealed:

"Maar niemand geloofde in Mozes behalve de nakomelingen van zijn volk, vanwege de angst voor Farao en zijn leiders dat zij hen zouden vervolgen; en voorwaar, Farao was een hoogmoedige tiran op de aarde, hij was inderdaad een van de Musrifeen (polytheïsten, zondaars en overtreders, zij die de waarheid opgeven en het kwade volgen, en alle soorten grote zonden begaan)."

"But none believed in Moses except the offspring of his people, because of the fear of Pharaoh and his chiefs lest they should persecute them; and verily, Pharaoh was an arrogant tyrant on the earth, he was indeed one of the Musrifeen (polytheists, sinners, and transgressors, those who give up the truth and follow the evil, and commit all kinds of great sins).

In de duisternis van de nacht leidde Mozes zijn volk naar de Rode Zee, en in de ochtend bereikten zij het strand. Tegen die tijd was Farao op de hoogte van hun vertrek, dus mobiliseerde hij een enorm leger om hen te achtervolgen.

In the darkness of night, Moses led his people towards the Red Sea, and in the morning they reached the beach. By then Pharaoh was aware of their departure, so he mobilized a huge army to pursue them.

De ongeduldige kinderen van Israël raakten al snel onrustig en Joshua (Yusha), Ibn Nun, riep uit:

The impatient children of Israel soon became agitated and Joshua (Yusha), Ibn Nun, exclaimed:

"Voor ons ligt deze ondoordringbare barrière, de zee, en achter ons de vijand; het doden is onvermijdelijk!" Mozes antwoordde dat hij zou wachten op verdere leiding van Allah. Deze woorden vulden hen met enige hoop, maar de mens is altijd ongeduldig naar resultaten: zij waren bereid zichzelf weer aan de slavernij over te leveren. Op dat moment openbaarde Allah aan Mozes: "Sla de zee met uw staf!" Mozes deed zoals hem was bevolen. Een hevige wind blies, de zon scheen fel, en in een oogwenk splitste de zee zich, waarbij de golven aan weerszijden als bergen omhoog stonden.

"In front of us is this impassable barrier, the sea, and behind us the enemy; surely death cannot be avoided!" Moses replied that he would wait for further guidance from Allah. These words filled them with some hope, but man is always impatient for results: they were willing to surrender themselves back into slavery. At that moment Allah revealed to Moses: "Smite the sea with your staff!" Moses did as he was commanded. A fierce wind blew, the sun shone brightly, and in a flash the sea parted, the crests of the waves standing like mountains on each side.

Mozes leidde zijn volk eroverheen. Dit wonder bewees de vaak herhaalde bewering van Mozes: "Voorwaar! Mijn Heer is met mij!" Terwijl zij achterom keken, zagen zij Farao en zijn leger naderen, op het punt om precies het pad te nemen dat voor hen was geopend. In grote angst en paniek smeekten zij Mozes om Allah te vragen de zee te sluiten. Echter, Allah beval Mozes om de zee niet nogmaals met zijn staf te slaan, want het besluit van Allah was reeds in werking getreden.

Moses led his people across. This miracle proved Moses's oft-repeated claim. "Verily! My Lord is with me!" As they looked back, they saw Pharaoh and his army approaching, about to take the very path which had been opened for them. In great fear and panic, they pleaded with Moses to ask Allah to close the sea. However, Allah commanded Moses not to smite the sea with his staff again, for Allah's decree was already in action.

Farao en zijn leger hadden het wonder gezien, hoe de zee zich had gespleten, maar omdat hij de bedrieger was die hij was, wendde Farao zich tot zijn mannen en riep: "Kijk! De zee heeft zich op mijn bevel geopend, zodat ik die rebellen kan volgen en hen kan arresteren!" Ze haastten zich over de gespleten wateren, en toen ze halverwege waren, beval Allah de zee terug te keren naar haar oorspronkelijke staat.

Pharaoh and his army had seen the miracle, how the sea had parted, but being the pretender that he was, Pharaoh turned to his men and proclaimed: "Look! The sea has opened at my command so that I may follow those rebels and arrest them!" They rushed across the parted waters, and when they were midway, Allah commanded the sea to return to its former state.

De door terror geteisterde Farao, die besefte dat zijn einde nabij was, verklaarde uit angst: "Ik geloof dat er geen god is die aanbeden dient te worden behalve Allah, in Wie de kinderen van Israël geloven, en ik behoor tot degenen die zich aan Hem onderwerpen." Maar Allah accepteerde deze verklaring van de tiran niet, en de wateren sloten zich over hem, waardoor hij en zijn gehele leger verdronken.

Terror-stricken Pharaoh, realizing his end had come, declared out of fear: "I believe that there is no god worthy of worship except Allah in Whom the children of Israel believe, and I am of those who surrender to Him." But Allah did not accept this declaration from the tyrant, and the waters closed over him, drowning him and his entire army.

De Almachtige Allah vertelde:

Almighty Allah narrated:

"En Wij inspireerden Mozes, zeggende: "Voer Mijn dienaren bij nacht weg, voorwaar, jullie zullen worden achtervolgd." Toen stuurde Farao uitroepers naar alle steden, zeggende: "Voorwaar! Dit is slechts een kleine groep."

"And We inspired Moses, saying: "Take away My slaves by night, verily, you will be pursued." Then Pharaoh sent callers to all the cities. Saying: "Verily! These indeed are but a small band.

"En voorwaar, zij hebben gedaan wat ons heeft toornig gemaakt; maar wij zijn een verzameld gastheer, uitvoerig gewaarschuwd." Dus, Wij hebben hen verdreven uit tuinen en bronnen, schatten en elke vorm van een eervolle plaats.

And verily, they have done what has enraged us; but we are host all assembled, amply fore-warned." So, We expelled them from gardens and springs, treasures, and every kind of honorable place.

Zo (hebben Wij hen uit de mensen van Farao verdreven), en Wij lieten de kinderen van Israël hen erven.

In een andere soera vertelde Almachtige Allah:

In another surah Almighty Allah narrated:

"En Wij lieten de kinderen van Israël de zee oversteken, en Farao volgde hen met zijn legers in onderdrukking en vijandigheid, totdat het verdrinken hem overviel, waarna hij zei: 'Ik geloof dat er geen god is behalve Hij, waarin de kinderen van Israël geloven, en ik ben een van de moslims (zij die zich onderwerpen aan de Wil van Allah).' Nu (geloof je), terwijl je weigerde te geloven voorheen en je een van de mufsideen (boosdoeners, corrupte personen, etc.) was. Dus op deze dag zullen Wij je dode lichaam uit de zee redden, zodat je een teken mag zijn voor degenen die na jou komen! En werkelijk, velen onder de mensheid zijn onachtzaam tegenover Onze Ayah (bewijzen, aanwijzingen, verzen, lessen, tekenen, openbaringen, etc.). (Ch 10:90-92 Koran)"

"And We took the children of Israel across the sea, and Pharaoh with his hosts followed them in oppression and enmity, till when drowning overtook him, he sai: "I believe that La ilaha illa huwa (none has the right to be worshipped but) He, in whom the children of Israel believe, and I am one of the Muslims (those who submit to Allah's Will)." Now (you believe) while you refused to believe before and you were one of the mufsideen (evildoers, corrupts, etc.). So this day We shall deliver your dead body out from the sea that you maybe a sign to those who come after you! And verily, many among mankind are heedless or our Ayah (proofs, evidences, verses, lessons, signs, revelations, etc.). (Ch 10:90-92 Quran)

Het gordijn viel voor de tirannie van Farao, en de golven wierpen zijn lichaam op de westelijke kustlijn.

The curtain fell on Pharaoh's tyranny, and the waves threw his corpse up to the western seashore.

De Egyptenaren zagen hem en wisten dat hun goden, die zij aanbaden en gehoorzaamden, louter slaven waren die de dood niet van hun eigen nekken konden houden.

The Egyptians saw him and knew that their god whom they worshipped and obeyed were mere slaves who could not keep death away from their own necks.

Ondanks de dood van Farao, liet hij een slechte invloed achter op de zielen van de kinderen van Israël. Het was moeilijk voor de jaren van onderdrukking en intense vernedering om gemakkelijk voorbij te gaan. Hij had hen eraan gewend gemaakt zichzelf te vernederen en zich te onderwerpen aan iemand anders dan Allah. Hij had hun zielen zo onderdrukt en hun natuur zo bedorven dat zij Moses begonnen te martelen uit onwetendheid en koppigheid.

In spite of Pharaoh's death, he left a bad influence on the souls of the children of Israel. It was difficult for the years of oppression and intense humilty to pass easily. He had made them accustomed to humbling themselves and submitting to someone other than Allah. he had so suppressed their souls and spoiled their nature that they began to torture Moses out of ignorance and obstinacy.

Het wonder van de splitsing van de zee zat nog vers in hun geheugen, en vochtige zeezand zat nog aan hun zolen vast, toen zij langs een volk kwamen dat afgoden aanbad. In plaats van hun verontwaardiging te uiten over de onderdrukking van het intellect door de afgodendienaars, vierden zij de lof van Allah voor Zijn leiding, maar zij keken naar Moses in de hoop dat hij een god voor hen zou aanwijzen om aan te aanbidden, zoals die andere mensen deden. Zij waren jaloers op het andere volk en hun afgoden, en zij verlangden naar hetzelfde. Zij misten de oude afgoderij waarmee zij hadden geleefd tijdens de heerschappij van Pharaoh.

The miracle of the parting of the sea was still fresh in their minds, damp sea sands were still stuck on their soles, when they passed by a people worshipping idols. Instead of manifesting their indignation at the idolaters' oppression of the intellect by celebrating the praises of Allah for His guidance, they looked to Moses for him to specify a god for them to worship as those other people did. They were jealous of the other people and their idols, and they desired the same. They missed the ancient idolatry which they had lived with during the reign of Pharaoh.

Allah de Verhevene openbaarde:

Allah the Exalted revealed:

"En Wij brachten de Israëlieten (in veiligheid) over de zee, en zij kwamen aan bij een volk dat zich toewijdde aan enkele van hun afgoden (in aanbidding). Zij zeiden: "O Mûsa (Mozes)! Maak voor ons een ilâhan (een god) zoals zij âliha (goden) hebben." Hij zei: "Voorwaar, u bent een volk dat niet weet (de Majesteit en Grootheid van Allah en wat op u verplicht is, namelijk om niemand behalve Allah alleen aan tebidden, de Ene en de Enige God van alles wat bestaat)." [Mûsa (Mozes) voegde toe:] "Voorwaar, deze mensen zullen worden vernietigd vanwege datgene waar zij zich mee bezighouden (afgodenverering). En alles wat zij doen is tevergeefs." Hij zei: "Zal ik voor jullie een Ilâhan (een God) zoeken buiten Allah, terwijl Hij jullie superioriteit heeft gegeven boven de 'Alamîn (de mensheid en djinn van uw tijd)?" En (denk) toen Wij u redden van het volk van Fir'aun (Farao), die u met de ergste marteling terroriseerden, door uw zonen te doden en uw vrouwen te laten leven. En daarin was een grote beproeving van uw Heer." (Hoofdstuk 7: 138-141)

"And We brought the Children of Israel (with safety) across the sea, and they came upon a people devoted to some of their idols (in worship). They said: "O Mûsa (Moses)! Make for us an ilâhan (a god) as they have âliha (gods)." He said: "Verily, you are a people who know not (the Majesty and Greatness of Allâh and what is obligatory upon you, i.e. to worship none but Allâh Alone, the One and the Only God of all that exists)." [Mûsa (Moses) added:] "Verily, these people will be destroyed for that which they are engaged in (idols-worship). And all that they are doing is in vain." He said: "Shall I seek for you an Ilâhan (a God) other than Allâh, while He has given you superiority over the 'Alamîn (mankind and jinns of your time)." And (remember) when We rescued you from Fir'aun's (Pharaoh) people, who were afflicting you with the worst torment, killing your sons and letting your women live. And in that was a great trial from your Lord." (Ch. 7: 138-141)

De kinderen van Israël werden gezegend met de genade en gunst van Allah. Zij werden gered van onderdrukking en hadden getuige geweest van de verdrinking van hun wrede heerser Farao. Toen zij water nodig hadden in het droge land, beval Allah Mozes om tegen een rots te slaan, die splitste en twaalf waterbronnen voortbracht voor de twaalf verschillende stammen, zodat zij geen geschillen zouden hebben over een tekort aan water. Allah hield de hemel ook bewolkt om hen te beschermen tegen de verzengende zon. Om hun honger te stillen, werden manna (het gedroogde afscheidsel van bepaalde planten) en kwartels aan hen verstrekt.

The children of Israel were favoured with Allah's grace and bounty. They were saved from oppression and had witnessed the drowning of their cruel ruler Pharaoh. When they needed water in the dry land, Allah commanded Moses to strike a rock, which parted and sent forth twelve springs of water for the twelve different tribes so that they need not dispute over a shortage of water. Allah also kept the skies cloudy to protect them from the scorching sun. To relieve their hunger, manna (the dried exudate of certain plants) and quail were provided for them.

Ondanks de vrijgevigheid van Allah begonnen de klein geworden mensen het volk van Mozes aan te zetten tot protest, omdat zij walgden van dit voedsel; zij verlangden naar uien, knoflook, bonen en linzen, wat traditionele Egyptische voedselwaren waren. Daarom vroegen de kinderen van Israël de profeet Mozes om tot Allah te bidden zodat de aarde deze voedselwaren zou voortbrengen. Mozes maande hen opnieuw tot inkeer omdat zij zichzelf onrecht deden en vanwege hun verlangen om terug te keren naar een leven van vernedering in Egypte. Hij wees er ook op dat zij ondankbaar waren voor het beste en meest overvloedige voedsel. Zij wilden het slechtste in plaats van het beste.

In spite of Allah's generousity, the mean spirited ones began to stir Moses' people to object that they were disgusted with this food; they desires onions, garlic, beans, and lentils, which were traditional Egyptian foods. That is why the children of Israel asked Prophet Moses to pray to Allah to make the earth produce these foods. Moses again admonished them for oppressing themselves and for their desire to return to a life of humiliation in Egypt. He also pointed out that they were ungrateful for the bet and most abundant food. They wanted the worst instead of the best.

Allah de Verhevene zei:

Allah the Exalted said:

"En denk aan de tijd dat Mozes om water voor zijn volk vroeg, toen Wij zeiden: 'Sla met je staf op de steen.' Daaruit vloeiden toen twaalf bronnen voort. Elke groep kende haar eigen plaats voor water. 'Eet en drink van dat wat Allah heeft voorzien en pleeg geen onrecht en veroorzaak geen wanorde op de aarde.' En denk aan de tijd dat jullie zeiden: 'O Mozes! Wij kunnen niet volhouden met slechts één soort voedsel. Roep daarom voor ons jouw Heer aan, zodat Hij voor ons voortbrengt wat de aarde voortbrengt: haar kruiden, haar komkommers, haar Fum (tarwe of knoflook), haar linzen en haar uien.' Hij zei: 'Zouden jullie dat wat beter is willen inruilen voor dat wat minderwaardig is? Ga naar een stad en jullie zullen vinden wat jullie wensen!' (Ch 2:60-61 Koran).

" Remember when Moses asked for water for his people, We said: "Strike the stone with your stick." Then gushed forth therefrom twelve springs. Each group of people knew its own place for water. "Eat and drink of what which Allah had provided and do not act corruptly, making mischief on the earth." And remember when you said: "O Moses! We cannot endure one kind of food. So invoke your Lord for us to b ring forth for us of what the earth grows, its herbs, its cucumbers, its Fum (wheat, or garlic), its lentils and its onions." He said: "Would you exchange that which is better for that which is lower? Go you down to any town and you shall find what you want!" (Ch 2:60-61 Quran).

Allah had ook Mozes bevolen hen naar het Beloofde Land (Palestina) te leiden, dat aan Abraham was beloofd als een land waarin de vromen en de Godsvruchten van zijn nakomelingen zouden wonen en de wet van Allah zouden handhaven. De Israëlieten waren een ondankbaar volk. Ondanks al de gunsten van Allah konden zij niet van het kwaad afblijven en bleven zij de wetten van Allah verwerpen. Toen Mozes hen beval de stad van de Kanaänieten, de Hethieten (hun vijanden die hen hadden achtervolgd), te veroveren, waren de Israëlieten laf en maakten zij excuses: "O Mozes, er woont een groot volk in, wij zullen niet naar binnen gaan tenzij zij vertrekken." Oude boeken vertellen dat zij zeshonderdduizend mannen waren. Mozes vond onder hen slechts twee mannen die bereid waren te vechten. Deze twee zeiden tegen het volk: "Zodra wij door de deur naar binnen gaan, zal Allah ons de overwinning schenken." Echter, alle Israëlieten waren een incarnatie van lafheid en trilden van binnenuit.

Allah had also directed Moses to lea them to the Promised Land (Palestine) which had been promised to Abraham as a land in which the pious and Allah-fearing of his offspring would live and uphold Allah's law. The children of Israel were an ungrateful people. In spite of all of Allah's favors, they could not stay away from evil and continued to reject Allah's Laws. When Moses ordered them to conquer the town of the Canaanites the Hittites (their enemies who had hounded them), the children of Israel were cowardly and made excuses: "O Moses, a great people dwell therein, We will not go in unless they leave." Ancient books tell that they were six hundred thousand men. Moses did not find among them but two men who were ready to fight. These two said to the people: "Once we enter through the door, Allah will make us victorious." However, all the children of Israel were an incarnation of cowardice and quivered from within.

Mozes wist dat zijn volk tot niets in staat was. Farao was dood, maar zijn invloed op hun zielen bleef voortbestaan. Hun herstel had een lange periode van tijd nodig. Mozes keerde terug naar zijn Heer en vertelde Hem dat hij alleen verantwoordelijk was voor de daden van zichzelf en zijn broer. Hij bad tot zijn Heer om tussen zijn volk en hemzelf te oordelen.

Moses knew that his people were fit for nothing. Pharaoh was dead, but his effect upon their souls still remained. Their recovery needed a long period of time. Moses returned to his Lord, telling Him that he was responsible only for the actions of himself and his brother. He prayed to his Lord to judge between his people and himself.

Allah de Verhevene vaardigde Zijn oordeel uit tegen deze generatie wiens natuur was gecorrumpeerd door de Egyptenaren: zij moesten rusteloos door de woestijn dwalen totdat deze generatie was gestorven of seniel was geworden en een andere generatie had voortgebracht, een generatie die niet van binnenuit was verslagen en die kon vechten en de overwinning kon behalen.

Allah the Exalted issued His judgment against this generation whose nature was corrupted by the Egyptians: they must wander restlessly in the wilderness until this generation had died or become senile and had created another generation, a generation which had not been defeated from within and which could fight and score victory.

De Almachtige Allah openbaarde:

Almighty Allah revealed:

"En denk aan het moment dat Mozes tot zijn volk zei: 'O mijn volk! Denk aan de Gunst van Allah voor jullie, toen Hij Profeet onder jullie maakte, jullie koningen maakte, en jullie gaf wat Hij in het verleden aan niemand anders onder de Alamin (de mensheid en de djinn) had gegeven. O mijn volk! Betreed het heilige land (Palestina) dat Allah aan jullie heeft toegewezen en keer niet op de vlucht terug, want dan zullen jullie als verliezers worden teruggebracht.' Zij zeiden: 'O Mozes! In dat (heilige land) is een volk van grote kracht, en wij zullen het nooit betreden totdat zij het verlaten; wanneer zij het verlaten, dan zullen wij het betreden.' Twee mannen van hen die Allah vreesden en in wie Allah Zijn Genade had geplaatst, zeiden: 'Val hen aan via de poort, want wanneer jullie binnen zijn, zal de overwinning jullie zijn, en stel uw vertrouwen in Allah als jullie inderdaad gelovigen zijn.' Zij zeiden: 'O Mozes! Wij zullen het nooit betreden zolang zij daar zijn. Ga dus jij en jouw Heer en vecht met twee, wij blijven hier gewoon zitten.' (Ch. 5: 20-24)

" And remember when Moses said to his people: "O my people! Remember the Favor of Allah to you, when He made Prophets among you, made you kings, and gave you what He had not give to any other among the Alamin (mankind and jinn), in the past. O my people! Enter the holy land (Palestine) which Allah has assigned to you and turn not back in flight for then you will be returned as losers." They said: "O Moses! In it (this holy land) are a people of great strength, and we shall never enter it, till they leave it; when they leave, then we will enter." Two men of those who feared Allah and in whom Allah had His Grace said: "Assault them through the gate, for when you are in, victory will be yours, and put your trust in Allah if you are believers indeed." They said: "O Moses! We shall never enter it as long as they are there. So go you, and your Lord and fight you two, we are sitting right here." (Ch. 5: 20-24)

Hij (Mozes) zei: "O mijn Heer! Ik heb macht over mijzelf en mijn broer, dus scheid ons van de mensen die de Fasiqeen (rebellen en ongehoorzamen aan Allah) zijn!" Allah zei: "Daarom is het (dit heilige land) voor hen verboden voor veertig jaar; in afleiding zullen zij door het land dwalen. Wees dus niet bedroefd om de mensen die de Fasiqeen (rebellen en ongehoorzamen aan Allah) zijn." (Ch 5:20-26 Koran)

He (Moses) said: "O my Lord! I have power only over myself and my brother, so separate us from the people who are the Fasiqeen (rebellious and disobedient to Allah)!" Allah said: "Therefore it (this holy land) is forbidden to them for forty years; in distraction they will wander through the land. So be not sorrowful over the people who are the Fasiqeen (rebellious and disobedient to Allah)." (Ch 5:20-26 Quran)

De dagen van rusteloos dwalen begonnen. Elke dag eindigde waar hij begon en begon waar hij eindigde.

The days of restless wandering began. Each day ended where it began and began where it ended.

Ze begonnen te lopen zonder bestemming, dag en nacht, ochtend en avond. Ze betraden Sinai.

They started walking to no destination, day and night, morning and evening. They entered Sinai.

Mozes kwam op de plek waar hij voor het eerst met Allah had gesproken. Hij riep Allah aan voor leiding bij het oordelen over zijn volk. Allah instrueerde hem om zichzelf te zuiveren door dertig dagen te vasten, waarna hij naar de berg Sinai moest gaan, waar de wet aan hem zou worden gegeven waarmee hij zijn volk zou besturen.

Moses came to the same place where he had spoke to Allah for the first time. He appealed to Allah for guidance in judging over his people. Allah instructed him to purify himself by fasting for thirty days, after which he was to go to Mount Sinai, where he would be given the law by which he would govern his people.

De ouderen zeiden dat nadat Mozes dertig dagen had vast, hij het niet wilde uiten tegen zijn Heer vanwege de geur van zijn mond. Hij at een plant van de aarde en toen zei zijn Heer tegen hem: "Waarom heb je je vasten verbroken?" Mozes zei: "O mijn Heer, ik vond het niet prettig om tot U te spreken terwijl mijn mond geen aangename geur had." Allah zei: "Weet je niet, Mozes, dat de geur van de mond van de vastende voor Mij welriekender is dan de roos. Keer terug en vast tien dagen; kom daarna weer naar Mij." Mozes deed wat Allah hem beval.

The ancients said that after Moses fasted thirty days, he hated to speak to his Lord because of the odor of his mouth. He ate a plant of the earth and then his Lord said to him: "Why did you break your fast?" Moses said: "O my Lord, I disliked to speak to You with my mouth not having a pleasant smell." Allah said: "Do you not know, Moses, the odor of the faster's mouth is more fragrant to Me than the rose. Go back and fast ten days; then come back to Me." Moses did what Allah commanded.

De Almachtige Allah verklaarde:

Almighty Allah declared:

"En Wij spraken voor Mozes dertig nachten af en voegden daar tien aan toe, en hij voltooide die termijn, door zijn Heer bepaald, van veertig nachten. En Mozes zei tegen zijn broer Aaron:

" And We appointed for Moses thirty nights and added to the period ten more, and he completed them term, appointed by his Lord, of forty nights. And Moses said to his brother Aaron:

"Stel mij aan als opvolger onder mijn volk, handel op de Juiste Weg (door de mensen te bevelen Allah te gehoorzamen en Hem Alleen te aanbidden) en volg niet de weg van de Mufsideen (mischief makers)." En toen Mozes op de door Ons vastgestelde tijd en plaats kwam, en zijn Heer met hem sprak, zei hij:

"Replace me among my people, act in the Right Way (by ordering the people to obey Allah and to worship Him Alone) and follow not the way of the Mufsideen (mischief makers)." And when Moses came the time and place appointed by Us, and his Lord spoke to him, he said:

"O mijn Heer! Laat mij (U) zien, opdat ik naar U kan kijken." Allah zei: "U kunt Mij niet zien, maar kijk naar de berg; als deze op zijn plaats blijft staan, dan zult u Mij zien." Toen zijn Heer aan de berg verscheen, maakte Hij deze tot stof, en Mozes viel bewusteloos neer. Toen hij zijn zintuigen herwon, zei hij: "Glorie aan U, ik wend mij tot U in berouw en ik ben de eerste van de gelovigen." Allah zei: "O Mozes, Ik heb u boven de mensen uitverkoren door Mijn Boodschappen, en door het spreken tot u. Houd daarom vast aan datgene wat Ik u heb gegeven en wees behoort tot de dankbaren." En Wij schreven voor hem op de Tafelen de les die uit alle zaken getrokken kan worden en de uitleg van alle zaken (en zeiden): "Houd hier met standvastigheid aan, en gebied uw volk om het beste daarin te nemen, Ik zal u het huis van Al Fasiqeen (de opstandigen, ongehoorzamen aan Allah) tonen. Ik zal Mijn Ayah (verzen uit de Koran) afwenden van degenen die hoogmoedig op aarde optreden op een onrechtvaardige wijze, en zelfs als zij alle Ayah (bewijzen, aanwijzingen, verzen, lessen, tekenen, openbaringen, enz.) zien, zullen zij niet in hen geloven. En als zij de weg van rechtvaardigheid (monotheïsme, vroomheid en goede daden) zien, zullen zij deze niet als de Weg aannemen, maar als zij de weg van dwaling (polytheïsme, misdaden en kwade daden) zien, zullen zij die weg aannemen, omdat zij Onze Ayah (bewijzen, aanwijzingen, verzen, lessen, tekenen, openbaringen, enz.) hebben verworpen en onachtzaam waren om een les uit hen te leren. Degenen die Onze Ayah (bewijzen, aanwijzingen, verzen, lessen, tekenen, openbaringen, enz.) en de Ontmoeting in het Hiernamaals (Dag der Opstanding) ontkennen, hun daden zijn vergeefs."

De vroege geleerden zeiden dat de Tien Geboden van de Torah zijn opgenomen in twee verzen van de Koran.

The Earlier scholars said that The Ten Commandments of the Torah are included in two verses of the Quran.

"Zeg: "Kom, Ik zal u voordragen wat uw Heer u heeft verboden: Voeg niets aan Hem toe in aanbidding; wees goed en plichtsgetrouw tegenover uw ouders; dood uw kinderen niet uit armoede – Wij voorzien u en hen; kom niet in de buurt van schandelijke zonden (overspel, etc.), of ze nu openlijk of in het verborgene worden begaan; en dood niet iemand die Allah heeft verboden, behalve met recht (volgens de islamitische wet). Dit heeft Hij u geboden, opdat u zou begrijpen. En kom niet in de buurt van het bezit van de wees, behalve om het te verbeteren, totdat hij of zij de leeftijd van volwassenheid bereikt; en weeg met de volle maat en de volle weegschaal met rechtvaardigheid. Wij leggen niemand een last op die hij niet kan dragen. En wanneer u een oordeel spreekt (tussen mensen oordeelt of getuigenissen aflegt, etc.), zeg dan de waarheid, zelfs als het een naaste betreft, en vervul het Verbond van Allah. Dit gebiedt Hij u, opdat u zou gedenken." (Ch 6:151-152)

"Say: "Come, I will recite what your Lord has prohibited you from: Join not anything in worship with Him; be good and dutiful to your parents; kill not your children because of poverty- We provide sustenance for you and for them; come not near to shameful sins (illegal sexual intercourse, etc.) whether committed openly or secretly; and kill not anyone whom Allah has forbidden, except for a just cause (according to Islamic law). This He has commanded you that you may understand. And come not near to the orphan's property, except to improve it, until he or she attains the age of full strength; and give full measure and full weight with justice. We burden not any person but that which he can bear. And whenever you give your word (judge between men or give evidences, etc.) , say the truth even if a near relative is concerned, and fulfill the Covenant of Allah. This He commands you, that you may remember." (Ch 6:151-152

Qur'an).

Quran).

Mozes (vrede zij met hem) was veertig dagen weg geweest en zijn volk werd onrustig, want zij wisten niet dat Allah zijn tijd met nog eens tien dagen had verlengd. Samiri, een man die geneigd was tot het kwade, suggereerde dat zij zichzelf een andere gids moesten zoeken, aangezien Mozes zijn belofte had gebroken. Hij zei tegen hen: "Om ware leiding te vinden, hebben jullie een god nodig, en ik zal er een voor jullie verzorgen." Dus verzamelde hij al hun gouden sieraden, groef een gat waarin hij de buit plaatste, en stak een groot vuur aan om het te smelten. Tijdens het gieten wierp hij een handvol stof op, waarbij hij handelingen verrichtte als een magiër om de onwetenden te imponeren. Van het gesmolten metaal vervaardigde hij een gouden kalf. Het was hol, en de wind die erdoorheen blies, produceerde een geluid. Omdat bijgeloof in hun verleden verankerd was, koppelden zij het vreemde geluid snel aan iets bovennatuurlijks, alsof het een levende god was. Sommigen van hen accepteerden het gouden kalf als hun god.

Moses (pbuh) had been gone for forty days and his people were becoming restless, for they did not know that Allah had extended his time by a further ten days. Samiri, a man who was inclined towards evil, suggested that they find themselves another guide, as Moses had broken his promise. He said to them: "In order to find true guidance, you need a god, and I shall provide one for you." So he collected all their gold jewelry, dug a hole in which he placed the lot, and lit a huge fire to melt it down. During the casting, he threw a handful of dust, making actions like a magician's to impress the ignorant. From the molten metal he fashioned a golden calf. It was hollow, and the wind passing through it produced a sound. Since superstition was imbedded in their past, they quickly linked the strange sound to something supernatural, as if it were a living god. Some of them accept the golden calf as their god.

Mose's broer Aäron (vrede zij met hem), die als hun leider optrad in de afwezigheid van Mose, was bedroefd en sprak: "O mijn volk! Jullie zijn misleid. Jullie Heer is de Meest Barmhartige. Volg en gehoor mij." Zij antwoordden: "Wij zullen deze god pas stoppen met aanbidden als Mose terugkeert." Degenen die standvastig bleven in hun geloof, maakten zich los van de heidenen.

Moses's brother Aaron (pbuh), who acted as their leader in Moses' s absence, was grieved and spoke up: "O my people! You have been deceived. Your Lord is the Most Beneficent. Follow and obey me." They replied: "We shall stop worshipping this god only if Moses returns." Those who had remained steadfast in belief separated themselves from the pagans.

Bij zijn terugkeer zag Mozes zijn volk zingen en dansen rond het kalfstatue. Woedend over hun heidense ritueel, wierp hij de Tablet of the Law neer die hij voor hen bij zich droeg. Hij trok aan de baard en het haar van Aaron, roepend: "Wat hield je tegen toen je zag dat zij dwaalden? Waarom heb je deze corruptie niet bestreden?" Aaron antwoordde: "O zoon van mijn moeder, laat mijn baard los! De kudde beschouwde mij als zwak en stond op het punt mij te doden. Laat de vijanden daarom niet juichen om mij, en plaats mij niet onder de mensen die onrecht doen." De woede van Mozes begon te bedaren toen hij de hulpeloosheid van Aaron begreep, en hij begon de situatie kalm en wijs af te handelen.

On his return Moses saw his people singing and dancing around the calf statue. Furious at their paganistic ritual, he flung down the Tablet of the Law he was carrying for them. He tugged Aaron's beard and his hair, crying: "What held you back when you saw them going astray? Whey did you not fight this corruption?" Aaron replied: "O son of my mother, let go of my beard! The fold considered me weak and were about to kill me. So make not the enemies rejoice over me, nor put me among the people who are wrong-doers." Moses' s anger began to subside when he understood Aaron's helplessness, and he began to handle the situation calmly and wisely.

De Almachtige Allah vertelde:

Almighty Allah narrated:

Zij zeiden: "Wij hebben de belofte aan u niet uit eigen wil verbroken, maar wij werden gedwongen de last van de versieringen van het volk van de Farao te dragen, en daarna hebben wij ze in het vuur geworpen, en dat was wat As-Samiri voorstelde." Toen haalde hij voor hen uit het vuur een beeld van een kalf dat leek te loeien. Zij zeiden: "Dit is jullie ilah (god), en de ilah (god) van Moses, maar Moses is (zijn god) vergeten." Zagen zij niet dat het hen geen enkel woord kon beantwoorden, en dat het geen macht had om hen kwaad te doen of hen goed te doen?

"They said: "We broke not the promise to you, of our own will, but we were made to carry the weight of the ornaments of the Pharaoh's people, then we cast them into the fire, and that was what As-Samiri suggested." Then he took out of the fire, for them a statue of a calf which seemed to low. They said: "This is your ilah (god), and the ilah (god) of Moses, but Moses has forgotten (his god)." Did they not see that it could not return them a word (for answer), and that it had no power either to harm them or to do them good?

En Aaron had inderdaad voorafgaand tegen hen gezegd: "O mijn volk! Jullie worden hierin beproefd, en voorwaar, jullie Heer is Allah, de Meest Genadig, dus volg mij en gehoor mijn bevel." Zij zeiden: "Wij zullen niet stoppen met het aanbidden ervan (het kalf) totdat Moses naar ons terugkeert." (Hoofdstuk 20:87-91)

Allah de Verhevene openbaarde een deel van de dialoog die tussen Hem en Moses plaatsvond op de berg Sinai:

Allah the Exalted revealed some of the dialogue that took place between Him and Moses on Mount Sinai:

"En wat heeft je van je volk weggejaagd, o Moses?" Hij zei: "Zij volgen mij op de voet, en ik heb naar U gehaast, o mijn Heer! Opdat U tevreden mag zijn." Allah zei: "Voorwaar! Wij hebben jouw volk beproefd in jouw afwezigheid, en As-Samiri heeft hen dwaalspoor geleid." Toen keerde Moses terug naar zijn volk in een staat van woede en verdriet. Hij zei: "O mijn volk! Heeft jullie Heer jullie geen goede belofte gedaan? Scheen de belofte jullie dan lang te duren? Of wensten jullie dat de Toorn van jullie Heer op jullie zou neerdalen, zodat jullie jullie belofte aan mij braken (door in Allah te ongeloven en het kalf te aanbidden)?" (Ch 20: 83-86 Quran)

"And what made you hasten from your people, O Moses?" He said: "They are close on my footsteps, and I hastened to You, O my Lord! That you might be pleased." Allah said: "Verily! We have tried your people in your absence, and As-Samiri has led them astray." Then Moses returned to his people in a state of anger and sorrow. He said: "O my people! Did not your Lord promise you a fair promise? Did then the promise seem to you long in coming? Or did you desire the Wrath should descend from your Lord on you, so you broke your promise to me (disbelieving in Allah and worshipping the calf)?" (Ch 20: 83-86 Quran)

Allah de Verhevene openbaarde wat er verder gebeurde na de terugkeer van Mozes:

Allah the Exalted revealed what happened further on Moses's return:

"Mozes zei: 'O Aäron! Wat hield je tegen toen je zag dat zij dwaalden, dat je mij niet volgde (volgens mijn advies aan jou)? Heb je dan mijn bevel ongehoorzaam gevolgd?' Hij (Aäron) zei: 'O zoon van mijn moeder! Pak mij niet bij mijn baard vast, noch bij mijn hoofd! Voorwaar, ik vreesde dat je zou zeggen: "Je hebt een verdeeldheid onder de kinderen van Israël veroorzaakt, en je hebt mijn woord niet gerespecteerd!"' (Mozes) zei: 'En wat is er met jou, o Samiri?' Samiri zei: 'Ik zag wat jij niet zag, dus nam ik een handvol stof van de hoefafdruk van de Boodschapper (het paard van Gabriël) en wierp het (in het vuur waarin de versieringen van het volk van de Farao werden gelegd, of in het kalf). Zo suggereerde mijn innerlijk aan mij.' Mozes zei: 'Ga dan weg! En voorwaar, je straf in dit leven zal zijn dat je zult zeggen:"

"Moses said: "O Aaron! What stopped you when you saw them going astray, that you followed me not (according to my advice to you)? Have you then disobeyed my order?" He (Aaron) said; "O my son of my mother! Seize me not by my beard, nor by my head! Verily, I feared lest you should say: 'You have caused a division among the children of Israel, and you have not respected my word!'" (Moses) said: "And what is the matter with you, O Samiri? (why did you do so?)" Samiri said: "I saw what you saw not, so I took a handful of dust from the hoof print of the Messenger (Gabriel's horse) and threw it (into the fire in which were put the ornaments of the Pharaoh's people, or into the calf). Thus my inner-self suggested to me." Moses said: "Then go away! And verily, your punishment in this life will be that you will say:

'Raak mij niet aan' (je zult alleen leven, verbannen van de mensheid); en waarlijk (voor een toekomstige straf), je hebt een belofte die niet zal falen. En kijk naar je ilah (god), aan wie je toegewijd bent geweest. Wij zullen het zeker verbranden en de deeltjes ervan in de zee verspreiden." (Ch 20:83-98 Koran)

'Touch me not' (you will live alone exiled away from mankind); and verily (for a future torment), you have a promise that will not fail. And look at your ilah (god), to which you have been devoted. We will certainly burn it, and scatter its particles in the sea." (Ch 20:83-98 Quran)

De straf die werd opgelegd aan de aanbidders van het kalf was echter zwaar: de dood.

However, the punishment which was imposed upon the calf worshippers was severe, death.

“Denk aan de tijd dat Mozes tot zijn volk zei: "O mijn volk! Voorwaar, jullie hebben onszelf onrecht aangedaan door de kalf te aanbidden. Wend u daarom in berouw tot jullie Schepper en dood uzelf (de onschuldigen doden de overtreders onder jullie), dat zal beter voor jullie zijn in het Zicht van jullie Schepper." Toen accepteerde Hij jullie berouw. Voorwaar, Hij is Degene die berouw aanneemt, de Meest Barmhartige.”

“Remember when Moses said to his people: "O my people! Verily, you have wronged yourselves by worshipping the calf. So turn in repentance to your Creator and kill yourselves (the innocent kill the wrong doers among you), that will be better for you in the Sight of your Creator." Then He accepted your repentance. Truly, He is the One Who accepts repentance, the Most Merciful.

(Ch 2:54 Koran)

(Ch 2:54 Quran)

Daarom bleef de misdaad van het aanbidden van het kalf niet ongestraft. Mozes beval de elite van de kinderen van Israël om tot Allah om vergeving te bidden en hun berouw te tonen. Hij koos zeventig van hen uit en beval hen: "Haast u naar Allah, kom tot berouw voor wat u heeft gedaan en vraag Zijn vergeving voor wat u heeft nagelaten."

Therefore, the crime of worshipping the calf did not pass unpunished. Moses commanded the elite of the children of Israel to pray to Allah for forgiveness and demonstrate their repentanc. He chose seventy en out of them and ordered them: "Rush towards Allah and repent for what you did and ask His forgiveness for what you left."

Mozes keerde terug naar de berg Sinai met de zeventig oudsten en daar communiceerde hij met Allah.

Moses returned to Mount Sinai with the seventy elders and there he communicated with Allah.

De oudsten hoorden Mozes spreken met zijn Heer. (Allah sprak rechtstreeks tot Mozes.) Dit was wellicht het laatste wonder dat zij zouden zien, en men hoopte dat het voldoende zou zijn om de religie voor altijd naar hun harten over te brengen. De zeventig eliteleden die de wonderen hoorden, waren echter ontevreden. Zij zeiden tegen Mozes:

The elders heard Moses speaking with his Lord. (Allah spoke to Moses directly.) This was, perhaps, the last miracle that they would see, and it was hoped that it would be sufficient enough to convey the religion to their hearts forever. However, the seventy elite who heard the miracles were dissatisfied. They said to Moses:

"O Mozes! Wij zullen nooit in jou geloven totdat wij Allah duidelijk hebben gezien." (Ch 2:35 Koran)

"O Moses! We shall never believe in you till we see Allah plainly." (Ch 2:35 Quran)

Dit was een tragedie die men doet verbazen. Het was een tragedie die wees op degenen die hardhartig waren en die vasthielden aan zintuiglijke en materiële zaken. Hun koppige eis werd beloond met straffende blikseminslagen en een gewelddadige beving die hun zielen en lichamen tegelijkertijd verlamde, waardoor zij dood achterbleven.

This was a tragedy that amazes one. It was a tragedy that indicated those who were hard-hearted and who continued to hold onto sensual and material concerns. Their stubborn demand was rewarded with punishing lightning bolts and a violent quaking that stupefied their souls and bodies at once, leaving them dead.

Mozes wist wat er met de zeventig uitverkorenen was gebeurd en werd vervuld van verdriet. Hij bad tot zijn Heer en smeekte Hem hen te vergeven, want zij waren dwazen. Dwarsheid wordt slechts door de dood vergoed.

Moses knew what had happened to the seventy elite and was filled with sorrow. He prayed to his Lord, entreating Him to forgive them, for they were fools. Foolishness is only expiated by death.

Allah vergeef de ouderen en wekte hen weer tot leven na hun dood.

Allah forgave the elders and revived them after their death.

Allah de Verhevene verklaarde:

Allah the Exalted declared:

"Mozes koos uit zijn volk zeventig van de beste mannen voor Onze vastgestelde tijd en plaats van ontmoeting, en toen zij werden gegrepen door een hevige aardbeving, zei hij: "O mijn Heer, als het Uw Wil was geweest, had U ons en hen al eerder kunnen vernietigen; zou U ons vernietigen vanwege de daden van de dwazen onder ons? Het is slechts Uw Beproeving waarmee U degenen die U wilt doet dwalen, en degenen die U wilt leidt. U bent onze Wali (Beschermer), vergeef ons daarom en wees ons Barmhartig, want U bent de Best van degenen die vergeven. En bepaal voor ons het goede in deze wereld en in het Hiernamaals. Voorwaar, wij hebben ons tot U gewend." Hij zei (wat betreft) Mijn Straf, waarmee Ik degenen die Ik wil treft, en Mijn Barmhartigheid omvat alle dingen. Die (Barmhartigheid) zal Ik bepalen voor degenen die de Muttaqun zijn en armenbelasting (Zakah) geven; en degenen die geloven in Onze Ayat (bewijzen, aanwijzingen, verzen, lessen, tekens, openbaringen, enz.); degenen die de Boodschapper volgen, de Profeet die noch kan lezen noch kan schrijven (Muhammad ﷺ), die zij bij zich geschreven vinden in de Torah en het Evangelie, (Ch 7:155-157 Koran, Deut. 18:18; Psl.

"Moses chose out of his people seventy of the best men for Our appointed time and place of meeting, and when they were seized with a violent earthquake, he said: "O my Lord, if it had been Your Will, You could have destroyed them and me before; would You destroy us for the deeds of the foolish ones among us? It is only Your Trial by which You lead astray whom You will, and keep guided whom You will. You are our Wali (Protector), so forgive us and have Mercy on us, for You are the Best of Those who forgive. And ordain for us good in this world, and in the Hereafter. Certainly we have turned unto You." He said (as to ) My Punishment I afflict therewith whom I will and My Mercy embraces all things. That (Mercy) I shall ordain for those who are the Muttaqun and give Zakat; and those who believe in our Ayat (proofs, evidences, verses, lessons, signs, revelations, etc.); Those who follow the Messenger, the Prophet who can neither read nor write (Muhammad) whom they find written with them in the Torah and the Gospel, (Ch 7:155-157 Quran , Deut. 18:18; Psl.

Mozes (vrede zij met hem) bleef onder zijn volk om hen tot Allah op te roepen. Het leek alsof hun zielen op een manier onrustig waren die het waakzame oog niet kon missen. Hun koppigheid en het geklets over wat bekend is geworden als "Het Verhaal van de Koe" was onterecht. Dit onderwerp behoefde niet zoveel onderhandelingen tussen Mozes en het volk, noch behoefde het al hun vooroordelen.

Moses (pbuh) stayed among his people calling them to Allah. It seems their souls were uneasy in a way that the observant eye could not mistake. Their obstinacy and chattering about what has become known as "The Story of the Cow" was unwarranted. This topic did not need so many negotiations between Moses and the people, nor did it need all their bias.

Er werd gezegd dat er onder de kinderen van Israël een vroom man leefde. Hij was arm, maar zeer zorgvuldig met hoe hij zijn levensonderhoud verdiende; het moest op eerlijke wijze worden verdiend. Alles wat hij deed, deed hij omwille van Allah, nooit voor eigen gewin. Op zijn sterfbed waren zijn laatste woorden: "O Allah, ik stel mijn vrouw, mijn kleine zoon en mijn enige bezit, een kalf, in Uw zorg." Vreemd genoeg vroeg hij zijn vrouw om het kalf naar het bos te leiden en het daar achter te laten. Hij deed dit omdat hij de kinderen van Israël niet vertrouwde, want zij waren een egoïstisch en hebzuchtig volk.

It was said that among the children of Israel there lived a pious man. He was poor but very careful about how he earned the living; it had to be honestly earned. Everything that he did was done for the sake of Allah, never for selfish gain. On his deathbed his last words were: "O Allah, I place my wife, my little son, and my only possession, a calf, in Your care." Strangely, he asked his wife to lead the calf to the forest and leave it there. He did this because he did not trust the children of Israel, for they were a selfish and greedy folk.

Na een paar jaar, toen de jongen was volwassen geworden, zei zijn moeder tegen hem: "Je vader heeft een kalf aan jou toevertrouwd in het vertrouwen van Allah. Tegenwoordig moet het een koe geworden zijn." De zoon was verrast. Hij wist de hele jaren niets van een kalf en vroeg zijn moeder waar het was. Zij antwoordde: "Wees als je vader en zeg: 'Ik vertrouw op Allah,' en ga het dan zoeken." Met een touw in zijn hand ging hij naar het bos en wierp hij zich in prostratie voor Allah: "O Allah, Heer van Abraham, Jacob en Job, geef mij het vertrouwen van mijn vader terug." Toen hij zijn hoofd opheffte, zag hij een koe op zich afkomen. Ze stopte onderdanig naast hem. Hij bond het touw om haar nek en leidde haar naar zijn huis. De koe liet niemand anders in de buurt komen dan de jonge man.

After a few years when the boy had grown up, his mother told him: "Your father has left you a calf in the trust of Allah. It must have grown into a cow by now." The son was surprised. He did not know of any calf all these years and asked his mother where it was. She replied: "Be like your father and say: 'I trust in Allah,' then go look for it." With a rope in his hand, he went to the forest and prostrated himself before Allah: "O Allah, Lord of Abraham and Jacob and Job, return to me my father's trust. " As he raised his head, he saw a cow coming towards him. It stopped submissively beside him. He tied the rope around its neck and led it to his house. The cow would not allow anyone else come near it except the young man.

Over dit is een rijke man gestorven, die een enige zoon achterliet, die het vermogen van zijn vader erfde. Zijn neven waren jaloers op zijn fortuin en hebben hem in het geheim gedood, zodat zij het konden erven.

About this a wealthy man died, leaving behind an only son, who inherited his father's wealth. His cousins envied his good fortune, and secretly killed him so that they could inherit it.

De andere familieleden van de overleden jongen kwamen naar de profeet Mozes (vrede zij met hem) en vroegen zijn hulp bij het opsporen van de moordenaar van de jongen. Mozes instrueerde hen om een koe te slachten, de tong ervan te verwijderen en deze op het lichaam te leggen. Dit zou de moordenaar onthullen, vertelde hij hen. Zij beschuldigden Mozes ervan een grap te maken. Hij antwoordde:

The dead boy's other relatives came to the Prophet Moses (pbuh) and asked his help in tracing the boy's murderer. Moses instructed them to slaughter a cow, remove its tongue and place it on the corpse. This would reveal the murderer, he told them. They accused Moses of joking. He replied:

"Moge Allah verhinderen dat ik dwaas ben!" Ze stelden hem vragen over het type koe dat zij moesten slachten, en hij zei: "Deze koe is noch jong, noch volwassen, maar bevindt zich tussen deze twee condities in, dus doe wat u is bevolen." In plaats van zijn richting te volgen, stelden zij hem meer vragen. "Welke kleur moet het hebben?" Hij antwoordde: "Voorwaar, zij is geel van kleur." Zij waren nog steeds niet tevreden met zijn antwoord en vroegen om meer details. Moses antwoordde: "Het is een koe zonder gebreken; zij ploegt de grond niet en besproeit het land niet, en zij is geheel zonder vlekken."

"Allah forbid that I be foolish!" They questioned him about the type of cow they should slaughter, and he said: "This cow is neither young nor mature, but in between the two conditions, so do as you have been commanded." Instead of following his direction, they asked him more questions. "What color must it be?" He replied: "Verily, it is yellow in color." They still were not satisfied with his answer and asked for more details. Moses replied: "It is an unyoked cow; it does not plow the soil nor water the tilth, and is entirely without marks."

Ze gingen op zoek naar een dergelijke koe. De enige die aan de beschrijving voldeed, was die van de weesjongen. Ze ontmoetten hem onderweg en vroegen voor welke prijs hij zijn koe zou verkopen. Hij vertelde hen dat hij eerst zijn moeder moest raadplegen, dus gingen ze met hem mee naar zijn huis en boden haar drie gouden munten aan. Zij weigerde hun aanbod en zei dat de koe veel meer waard was.

They went out in search of such a cow. The only one that matched the description was the one owned by the orphaned youth. They met him on the way and asked the price for which he would sell his cow. He told them he would have to consult his mother first, so they accompanied him to his house and offered her three gold coins. She refused their offer, saying that the cow was worth much more.

Ze bleven hun aanbod verhogen, maar de moeder bleef weigeren. Uiteindelijk drongen ze de zoon aan om met zijn moeder te spreken zodat zij redelijk zou zijn. Hij zei tegen hen: "Ik zal de koe niet verkopen zonder de goedkeuring van mijn moeder, zelfs niet als jullie mij de huid ervan gevuld met goud zouden aanbieden!" Toen zij dit hoorde, glimlachte zijn moeder en zei: "Laat dat de prijs zijn: de huid ervan gevuld met goud." Ze realiseerden zich dat geen enkele andere koe zou volstaan; ze moesten deze hebben tegen elke prijs. Ze stemden ermee in om de koe te kopen en betaalden met de huid ervan gevuld met goud.

They were on increasing their offer and the mother kept on refusing. Finally the urged the son to speak to his mother to be reasonable. He told them: "I will not sell the cow without my mother's approval, even if you offered me its skin filled with gold!" On hearing this, his mother smiled and said: "Let that be the price: its skin filled with gold." They realized that no other cow would do; they had to have it at any price. They agreed to buy the cow and paid with its skin filled with gold.

Allah de Almachtige vertelde:

Allah the Almighty narrated:

"En herinner u wanneer Mozes tot zijn volk zei: 'Voorwaar, Allah gebiedt u een koe te slachten.' Zij zeiden: 'Maak je ons in de maling?' Hij zei: 'Ik neem toevlucht tot Allah om niet te behoren tot Al Jahileen (de onwetenden of de dwazen).' Zij zeiden: 'Roep uw Heer voor ons aan, opdat Hij ons duidelijk maakt wat het is!' Hij zei: 'Hij zegt: "Voorwaar, het is een koe die noch te oud, noch te jong is, maar die tussen de twee condities in ligt, dus doe wat u is geboden."' Zij zeiden: 'Roep uw Heer voor ons aan, opdat Hij ons de kleur ervan duidelijk maakt.' Hij zei: 'Hij zegt: "Het is een gele koe, helder in haar kleur, die de toeschouwers behaagt."' Zij zeiden: 'Roep uw Heer voor ons aan, opdat Hij ons duidelijk maakt wat het is. Voorwaar, voor ons zijn alle koeien gelijk, en zeker, als Allah wil, zullen wij worden geleid.' Hij (Mozes) zei: 'Hij zegt: "Het is een koe die noch getraind is om de grond te bewerken noch de velden te besproeien, gezond, zonder enige andere kleur behalve heldergeel."' Zij zeiden: 'Nu heb je de waarheid gebracht.' Dus zij slachtten haar, hoewel zij bijna niet zouden doen wat werd bevolen."

"And remember when Moses said to his people: "Verily, Allah commands you that you slaughter a cow." They said: "Do you make fun of us?" He said: "I take Allah's Refuge from being among Al Jahileen (the ignorants or the foolish)." They said: "Call upon your Lord for us that He may make plain to us what it is!" He said: "He says, 'Verily, it is a cow neither too old nor too young, but it is between the two conditions, so do what you are commanded." They said; "Call upon your Lord for us to make plain to us its color." He said: "He says, 'It is a yellow cow bright in its color, pleasing to the beholders.'" They said: "Call upon your Lord for us to make plain to us what it is. Verily to us all cows are alike, and surely, if Allah wills, we will be guided." He (Moses) said: "He says, 'It is a cow neither trained to till the soil nor water the fields, sound, having no other color except bright yellow.'" They said: "Now you have brought the truth." So they slaughtered it though they were near to not doing it.

En denk aan toen jullie een man doodden en onderling in geschil raakten over de misdaad. Maar Allah bracht naar voren wat jullie verborgen hielden. Dus Zeiden Wij: "Sla hem (de dode man) met een stuk daarvan (de koe)." Zo brengt Allah de doden tot leven en toont Hij jullie Zijn Ayah (bewijzen, aanwijzingen, verzen, lessen, tekens, openbaringen, enz.) zodat jullie kunnen begrijpen.

And remember when you killed a man and fell into dispute among yourselves to the crime. But Allah brought forth that which you were hiding. So We said: "Strike him (the dead man) with a piece of it (the cow)." Thus Allah brings the dead to life and shows you His Ayat (proofs, evidences, verses, lessons, signs, revelations, etc.) so that you may understand.

Op een dag hield Mozes (vrede zij met hem) een zo indrukwekkende preek dat iedereen die hem hoorde diep werd geraakt. Iemand in de gemeente vroeg: "O Boodschapper van Allah, is er op aarde een man die geleerder is dan u?" Mozes antwoordde: "Nee!", omdat hij dat geloofde, aangezien Allah hem de kracht van wonderen had gegeven en hem had geëerd met de Torah.

One day Moses (pbuh) delivered such an impressive sermon that all who heard it was deeply moved. Someone in the congregation asked: "O Messenger of Allah, is there another man on earth more learned than you?" Moses replied: "No!", believing so, as Allah had given him the power of miracles and honored him with the Torah.

Echter, Allah openbaarde aan Moses dat geen enkele man alles kon weten wat er te weten valt, noch zou één enkele boodschapper de bewaarder van alle kennis zijn. Er zou altijd iemand anders zijn die wist wat anderen niet wisten. Moses vroeg aan Allah: "O Allah, waar is deze man? Ik zou hem graag willen ontmoeten en van hem willen leren." Hij vroeg ook om een teken van de identiteit van deze persoon.

However, Allah revealed to Moses that no man could know all there is to know, nor would one messenger alone be the custodian of all knowledge. There would always be another who knew what others did not. Moses asked Allah: "O Allah, where is this man? I would like to meet him and learn from him." He also asked for a sign to this person's identity.

Allah gaf hem de instructie om een levende vis in een met water gevuld vat mee te nemen. Wanneer de vis zou verdwijnen, zou hij de man vinden die hij zocht. Mozes vertrok op zijn reis, vergezeld door een jonge man die het vat met de vis droeg. Ze bereikten een plaats waar twee rivieren samenkwamen en besloten daar te rusten. Onmiddellijk viel Mozes in slaap.

Allah instructed him to take a live fish in a water filled vessel. When the fish disappeared, he would find the man he sought. Moses set out on his journey, accompanied by a young man who carried the vessel with the fish. They reached a place where two rivers met and decided to rest there. Instantly, Moses fell asleep.

Terwijl hij sliep, zag zijn metgezel de vis uit het vat in de rivier wringen en wegzwemmen. Hij vergat echter het voorval aan Moses te vertellen. Toen hij wakker werd, zetten zij hun reis voort totdat zij uitgeput en hongerig waren. Moses vroeg om zijn ontbijt. Pas toen herinnerde zijn metgezel zich dat de vis die zij bij zich hadden gebracht, was ontsnapt. Toen hij dit hoorde, riep Moses uit: "Dit is precies wat wij zoeken!" Zij keerden haastig terug naar de plaats waar de rivieren samenkwamen en waar de vis was uitgesprongen. Daar vonden zij een man, wiens gezicht gedeeltelijk bedekt was met een kap. Zijn houding toonde aan dat hij een heilige man was. Hij was Al-Khidr, de gids.

While he was asleep, his companion saw the fish wriggle out of the vessel into the river and swim away. However, he forgot to relate the incident to Moses. When he awoke, they continued their journey until they were exhausted and hungry. Moses asked for his morning meal. Only then did his companion recall that the fish they had brought with them had gotten away. Hearing this, Moses exclaimed: "This is exactly what we are seeking!" They hurriedly retraced their steps to the place where the rivers met and where the fish had jumped out. There they found a man, his face partly covered with a hood. His bearing showed he was a saintly man. He was Al-Khidr, the guide.

Allah de Almachtige vertelde:

Allah the Almighty narrated:

"En herinner u wanneer Mozes tegen zijn knecht zei: 'Ik zal niet stoppen met reizen totdat ik de samenvloeiing van de twee zeeën heb bereikt of totdat ik jaren en jaren heb gereisd.' Maar toen zij de samenvloeiing van de twee zeeën bereikten, vergaten zij hun vis, en deze vond zijn weg door de zee als in een tunnel. Dus toen zij verder waren gegaan (voorbij die vaste plaats), zei Mozes tegen zijn knecht: 'Breng ons ons ontbijt; waarlijk, wij hebben veel vermoeidheid geleden in deze, onze reis.' Hij zei: 'Herinnert u zich nog toen wij naar de kade gingen? Ik ben inderdaad de vis vergeten, niemand behalve Satan heeft mij doen vergeten hem te herinneren. Hij vond zijn weg de zee in op een vreemde wijze!' Mozes zei: 'Dat is wat wij hebben gezocht.' Dus zij keerden terug en volgden hun eigen voetsporen."

"And remember when Moses said to his boy servant: "I will not give up (traveling) until I reach the junction of the two seas or until I spend years and years in traveling." But when they reached the junction of the two seas, they forgot their fish, and it took its way through the sea as in a tunnel. So when they had passed further on (beyond that fixed place), Moses said to his boy servant: "Bring us our morning meal; truly, we have suffered much fatigue in this, our journey." He said: "Do you remember when we betook ourselves to the dock? I indeed forgot the fish, none but Satan made me forget to remember it. It took its course into the sea in a strange way!" Moses said: "That is what we have been seeking." So they went back retracing their footsteps.

Toen vonden zij een van Onze dienaren, aan wie Wij barmhartigheid van Ons hadden geschonken, en aan wie Wij kennis van Ons hadden geleerd. (Ch. 18: 60-65)

Then they found one of Our slaves, unto whom We had bestowed mercy from Us, and whom We had taught knowledge from Us. (Ch. 18: 60-65)

Mozes zei tegen hem (Khidr): "Mag ik u volgen, zodat u mij iets van die kennis (begeleiding en het ware pad) leert waarmee u door Allah bent onderwezen?" Hij (Khidr) zei: "Voorwaar! U zult niet in staat zijn om geduld met mij te hebben! En hoe kunt u geduld hebben met iets waarvan u niets weet?" Mozes zei: "Als Allah het wil, zult u mij geduldig vinden, en ik zal u in niets ongehoorzaam zijn." Hij (Khidr) zei: "Als u mij dan volgt, vraag mij dan nergens naar totdat ik het zelf aan u vermeld." Vervolgens trokken zij beiden verder, totdat hij (Khidr), toen zij in de boot waren, een gat in de boot maakte. Mozes zei:

Moses said to him (Khidr) "May I follow you so that you teach me something of that knowledge (guidance, and true path) which you have been taught by Allah?" He (Khidr) said: "Verily! You will not be able to have patience with me! And how can you have patience about a thing which you know not?" Moses said; "If Allah will, you will find me patience, and I will not disobey you in aught." He (Khidr) said: "Then, if you follow me, ask me not about anything till I myself mention it to you." So they both proceeded, till, when they were in the ship, he (Khidr) scuttled it. Moses said:

"Heb je het tot zinken gebracht om de mensen die erin woonden te laten verdrinken? Waarlijk, je hebt een kwaad (Munkar) gedaan." Hij (Khidr) zei: "Heb ik je niet gezegd dat je geen geduld met mij zou kunnen hebben?" Mozes zei: "Maak mij niet ter verantwoording voor wat ik vergat, en wees niet streng voor mij in mijn aangelegenheid met jou." Daarna vervolgden zij beiden hun weg, totdat zij een jongen ontmoetten; hij (Khidr) doodde hem. Mozes zei: "Heb je een onschuldig persoon gedood die niemand had gedood? Waarlijk, je hebt een grote kwaad (Munkar) gedaan!" Khidr zei: "Heb ik je niet gezegd dat je geen geduld met mij zou kunnen hebben?" Mozes zei: "Als ik je na dit nog iets vraag, houd mij dan niet in je gezelschap, je hebt een excuus van mij ontvangen." Daarna vervolgden zij beiden hun weg, totdat zij bij de mensen van een stad kwamen; zij vroegen hen om voedsel, maar zij weigerden hen te ontvangen. Toen vonden zij daar een muur die op het punt stond in te storten en hij (Khidr) herstelde deze. Mozes zei: "Als je had gewild, dan had je er zeker een loon voor kunnen vragen!" Khidr zei: "Dit is de scheiding tussen mij en jou, ik zal je de uitleg geven van die zaken waarover je geen geduld kon hebben."

"Have you scuttled it in order to drown its people? Verily, you have done Imra- a Munkar (evil, bad, dreadful) thing." He (Khidr) said: "Did I not tell you, that you would not be able to have patience with me?" Moses said: "Cal me not to account for what I forgot, and be not hard upon me for my affair with you." Then they both proceeded, till they met a boy, he (Khidr) killed him. Moses said: "Have you killed an innocent person who had killed none? Verily, you have done Nukra a great Munkar (prohibited, evil dreadful) thing!" Khidr said: "Did I not tell you that you can have no patience with me?" Moses said: "If I ask you anything after this, keep me not in your company, you have received an excuse from me." Then they both proceeded, till, when they came to the people of a town, they asked them for food, but they refused to entertain them. Then they found therein a wall about to collapse and he (Khidr) set it up straight. Moses said: "If you had wished, surely you could have taken wages for it!" Khidr said: "This is the parting between me and you, I will tell you the interpretation of those things over which you were unable to hold patience.

Het verhaal van Mozes en Al-Khidr wordt ook verteld in een overlevering (Hadith). Ibn Jubair zei: "Ik zei tegen Ibn' Abbas: 'Nauf Al Bukah beweert dat Mozes, de metgezel van Al Khidr, niet de Mozes (de profeet) van de kinderen van Israël was, maar een andere Mozes.' Ibn Abbas zei: 'De vijand van Allah (Nauf)...'"

The story of Moses and Al-Khidr is also told in a hadith. Said Ibn Jubair said: "I said to Ibn' Abbas, Nauf Al Bukah claims that Moses, the companion of Al Khidr, was not Moses (the Prophet) of the children of Israel, but some other Moses.' Ibn Abbas said: 'Allah's enemy (Nauf)

he heeft gelogen. Ubai Ibn Kab vertelde ons dat de Profeet ﷺ zei: "Op een keer stond Mozes op en sprak tot Bani Israel. Er werd hem gevraagd wie de meest geleerde man onder de mensen was. Hij zei:

has told a lie. Ubai Ibn Kab told us that the Prophet (pbuh) said: "Once Moses stood up and addressed Bani Israel. He was asked who was the most learned man amongst the people. He said:

"Ik." Allah maande hem tot voorzichtigheid omdat hij Hem (Allah) geen absolute kennis toeschreef. Dus zei Allah tegen hem: "Ja, op de samenvloeiing van de twee zeeën is een van Mijn dienaren die gelegerder is dan jij." Mozes zei: "O mijn Heer! Hoe kan ik hem ontmoeten?" Allah zei: "Neem een vis en leg deze in een grote mand, en je zult hem vinden op de plaats waar je de vis zult verliezen." Mozes nam een vis, legde deze in een mand en trok verder met zijn knecht, Joshua (Yusha Ibn Nun), totdat zij de rots bereikten waar zij hun hoofd neerlegden (rustten). Mozes sliep, en de vis, die uit de mand bewoog, viel in de zee. De vis bewoog zich als in een tunnel rechtstreeks de zee in.

"I." Allah admonished him as he did not attribute absolute knowledge to Him (Allah). So, Allah said to him: "Yes, at the junction of the two seas there is a slave of Mine who is more learned than you." Moses said; "O my Lord! How can I meet him?" Allah said: "Take a fish and put it in a large basket and you will find him at the place where you will lose the fish." Moses took a fish and put it in a basket and proceeded along with his servant boy, Joshua (Yusha Ibn Nun), till they reached the rock where they laid their heads (lay down). Moses slept, and the fish, moving out of the basket, fell into the sea. It took its way into the sea straight as in a tunnel.

Allah deed de waterstroom over de vis stoppen en deze werd als een boog (de Profeet ﷺ wees met zijn handen naar deze boog). Zij reisden de rest van de nacht verder, en de volgende dag zei Moses tegen zijn jongen: "Geef ons ons voedsel, want inderdaad, wij hebben veel vermoeidheid geleden in deze reis van ons." Moses voelde zich niet moe totdat hij die plaats overstak die Allah hem had bevolen te zoeken. Zijn jongen zei tegen hem: "Weet je dat toen wij bij die rots zaten, ik de vis vergat, en niemand behalve Satan deed mij vergeten het u hierover te vertellen, en dat het op een verbazingwekkende manier zijn weg naar de zee vond?" Zo was er een pad voor de vis en dat verbaasde hen. Moses zei: "Dat was wat wij zochten." Dus zij keerden beiden terug over hun voetsporen totdat zij de rots bereikten. Daar zagen zij een man liggen, bedekt met een gewaad.

Mozes groette hem, en hij antwoordde met de woorden: "Hoe groeten mensen elkaar in jouw land?" Mozes zei: "Ik ben Mozes." De man vroeg: "Mozes van Bani Israel?" Mozes zei: "Ja, ik ben naar jou gekomen zodat jij mij mag onderwijzen in de zaken die Allah jou heeft geleerd." Hij zei: "O Mozes! Ik bezit een deel van de kennis van Allah die Allah mij heeft geleerd en die jij niet kent, en jij bezit een deel van de kennis van Allah die Allah jou heeft geleerd en die ik niet ken." Mozes vroeg:

Moses greeted him, and he replied saying: "How do people greet each other in your land?" Moses said: "I am Moses." The man asked: "Moses of Bani Israel?" Moses said: "yes, I have come to you so that you may teach me from those things which Allah has taught you." He said: "O Moses! I have some of the knowledge of Allah which Allah has taught me and which you do not know, wyou have some of the knowledge of Allah which Allah has taught you and which I do not know." Moses asked:

"Mag ik u volgen?" Hij zei: "Maar u zult niet in staat zijn om geduldig met mij te zijn, want hoe kunt u geduldig zijn met zaken die u niet zult kunnen begrijpen?" Moses zei: "U zult mij, als Allah het wil, werkelijk geduldig vinden, en ik zal u in niets ongehoorzaam zijn." Dus vertrokken zij beiden te voet langs de kustlijn. Een boot passeerde hen, en zij vroegen de bemanning van de boot om hen aan boord te nemen. De bemanning herkende Al-Khidr, dus namen zij hen aan boord zonder betaling. Toen zij aan boord van de boot waren, kwam er een mus aan en die kwam op de rand van de boot staan en doopte zijn snavel één of twee keer in de zee. Al Khidr zei tegen Moses: "O Moses! Mijn kennis en uw kennis hebben de kennis van Allah niet verminderd, behalve zoals deze mus het water van de zee heeft verminderd met zijn snavel." Toen nam Al Khidr plotseling een bijl en trok hij een plank omhoog, en Moses merkte het niet op totdat hij een plank met de bijl had omhooggetrokken.

"May I follow you?" He said: "But you will not be able to remain patient with me, for how can you be patient about things which you will not be able to understand?" Moses said: "You will find me, if Allah so will, truly patient, and I will not disobey you in aught." So both of them set out walking along the seashore. A boat passed by them, and they asked the crew of the boat to take them on board. The crew recognized Al-Khidr, so they took them on board without fare. When they were on board the boat, a sparrow came and stood on the edge of the boat and dipped its beak once or twice into the sea. Al Khidr said to Moses: "O Moses! My knowledge and your knowledge have not decreased Allah's knowledge except as much as this sparrow has decreased the water of the sea with its beak." Then suddenly Al Khidr took an adz and pulled up a plank, and Moses did not notice it till he had pulled up a plank with the adz.

Mozes (vrede zij met hem) leed vreselijk onder zijn volk en verduurde veel omwille van Allah.

Moses (pbuh) suffered terribly from his people and endured much for the sake of Allah.

Abdullah Ibn Umar overleverde: "Op een keer verdeelde de Profeet Muhammad ﷺ iets (onder zijn metgezellen). Een man zei: 'Deze verdeling is niet gedaan om het Zien van Allah te zoeken.' Ik ging naar de Profeet ﷺ en vertelde hem daarvan. Hij werd zo boos dat ik de tekenen van woede op zijn gezicht zag. Toen zei hij: 'Moge Allah Zijn barmhartigheid schenken aan Mozes, want hij werd meer geschaad (op een slechtere manier) dan dit; toch hield hij geduldig vol.'" (Sahih Al-Bukhari)

Abdullah Ibn Umar narrated: "Once the Prophet Muhammad (pbuh) distributed something (among his companions). A man said: "This distribution has not been done (with justice) seeking Allah's Countenance.' I went to the Prophet (pbuh) and told him of that. He became so angry that I saw the signs of anger on his face. Then he said: 'May Allah bestow His Mercy on Moses, for he was harmed more (in a worse manner) than this; yet he endured patiently.'" (Sahih Al-Bukhari)

De kinderen van Israël behandelden Mozes (vrede zij met hem) zeer slecht. Zijn lijden beperkte zich niet tot muiterij, dwaasheid, geklets, onwetendheid en afgoderij; het ging verder dan dit en reikte zelfs tot het toebrengen van persoonlijke schade aan hem.

The children of Israel mistreated Moses (pbuh) a lot. His agony was not limited to mutiny, stupidity, chattering, ignorance, and idolatry; it exceeded this and went as far as inflicting personal harm on him.

De Almachtige Allah gebood:

Almighty Allah commanded:

"O jullie die geloven! Wees niet zoals degenen die Mozes lastigvielen, maar Allah heeft hem vrijgesproken van datgene wat zij beweerden, en hij was eervol in de ogen van Allah! (Ch 33:69 Koran).

"O you who believe! Be not like those who annoyed Moses, but Allah cleared him of that which they alleged, and he was honorable in Allah's sight! (Ch 33:69 Quran).

Abu Hurairah overleverde dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei: "Profeet Mozes was een verlegen persoon en bedekte zijn lichaam volledig vanwege zijn grote bescheidenheid. Een van de kinderen van Israël kwetste hem door te zeggen: 'Hij bedekt zijn lichaam op deze manier alleen vanwege een gebrek aan zijn huid, hetzij melaatsheid of een liesbreuk, of hij heeft een ander gebrek.' Allah wenste Mozes vrij te spreken van wat zij over hem zeiden, dus op een dag, terwijl Mozes in afzondering was, nam hij zijn kleren en legde ze op een steen en begon hij te baden. Toen hij klaar was met het baden, bewoog hij naar zijn kleren om ze te pakken, maar de steen nam zijn kleren en vluchtte weg. Mozes pakte zijn staf en rende achter de steen aan terwijl hij riep: 'O steen! Geef mij mijn kleding!' totdat hij een groep kinderen van Israël bereikte die hem op dat moment naakt zagen, en hem vonden in de beste vorm van wat Allah had geschapen, en Allah sprak hem vrij van wat zij hem hadden verweten. De steen stopte daar, en Mozes nam zijn kleding en trok deze aan en begon de steen met zijn staf te slaan. Bij Allah, de steen heeft nog steeds sporen van de slagen, drie, vier of vijf merktjes. Dit is waar Allah de Almachtige naar verwijst in Zijn zeggen:"

Abu Hurairah narrated that Allah's Messenger Muhammad (pbuh) said: "Prophet Moses was a shy person and used to cover his body completely because of his extensive shyness. One of the children of Israel hurt him by saying: 'He covers his body in this way only because of some defect in his skin, either leprosy or scrotal hernia, or he has some other defect.' Allah wished to clear Moses of what they said about him, so one day while Moses was in seclusion, he took his clothes and put them on a s tone and started taking a bath. When he had finished the bath, he moved towards his clothes so as to take them, but the stone took his clothes and fled. Moses picked up his stick and ran after the stone saying: 'O stone! Give me my garment!' till he reached a group of children of Israel who saw him naked then, and found him in the best shape of what Allah had created, and Allah cleared him of what they had accused him of. The stone stopped there, and Moses took and put on his garment and started hitting the stone with his stick. By Allah, the stone still has some traces of the hitting, three, four, or five marks. This was what Allah the Almighty refers to in His saying:

“O jullie die geloven! Wees niet zoals degenen die Mozes lastigvielen, maar Allah heeft hem vrijgesproken van datgene wat zij beweerden, en hij was eervol in de ogen van Allah!” (Ch 33:69 Koran) (Sahih Al-Bukhari)

“O you who believe! Be not like those who annoyed Moses, but Allah cleared him of that which they alleged, and he was honorable in Allah's sight!" (Ch 33:69 Quran) (Sahih Al-Bukhari)

Aäron (vrede zij met hem) stierf kort voor Mozes (vrede zij met hem). Zijn volk was nog aan het dwalen in de wildernis toen hij stierf.

Aaron (pbuh) died shortly before Moses (pbuh). His people were still wandering in the wilderness when he died.

Abu Hurairah overleverde: "De Engel des Doods werd naar Moses (vrede zij met hem) gestuurd. Toen hij bij Moses kwam, sloeg Moses hem in het oog. De Engel keerde terug naar zijn Heer en zei: 'U heeft mij gestuurd naar een dienaar die niet wil sterven.' Allah zei: 'Keer naar hem terug en zeg hem dat hij zijn hand op de rug van een os moet leggen, en voor elk haar dat daaronder komt, zal hem een jaar leven worden geschonken.' Moses zei: 'O Heer! Wat zal er daarna gebeuren?' Allah antwoordde: 'Dan de dood.' Moses zei: 'Laat het nu komen!' Moses verzocht Allah vervolgens om hem dicht bij het Heilige Land te laten sterven, zodat hij op een steenworp afstand ervan zou zijn." Abu Hurairah voegde toe: "De Boodschapper van Allah ﷺ zei: 'Als ik daar was, zou ik jullie zijn graf tonen onder de rode zandheuvel aan de kant van de weg.'" (Sahih Al Bukhari)

Abu Hurairah narrated: "The Angel of Death was sent to Moses (pbuh). When he came to Moses, Moses slapped him on the eye. The Angel returned to his Lord and said: 'You have sent me to a slave who does not want to die.' Allah said: 'Return to him and tell him to put his hand on the back of an ox and for every hair that will come under it, he will be granted one year of life.' Moses said: 'O Lord! What will happen after that?' Allah replied: 'then death.' Moses said: 'Let it come now!' Moses then requested Allah to let him die close to the Holy Land so that he would be at a distance of a stone's throw from it." Abu Hurairah added: "Allah's Messenger (pbuh) said: 'If I were there, I would show you his grave below the red sandhill on the side of the road.'" (Sahih Al Bukhari)

Mozes (vrede zij met hem), de profeet van Allah en degene tot wie Allah rechtstreeks sprak, stierf met een tevreden ziel en een trouw hart dat uitkeek naar rechtvaardigheid en zich haastte om de Boodschapper van de Vrede te ontmoeten.

Moses (pbuh), Prophet of Allah and the one to whom Allah spoke to directly, met his death with a contented soul and a faithful heart that looked forward to righteousness and made haste to meet with Him Who bore tidings of peace.