Ibn Abi Al-Dunya overleverde het volgende, gebaseerd op een keten van overleveringen. Nabuchadnezzar ving de twee leeuwen en wierp hen in een kuil. Vervolgens bracht hij Daniel en wierp hem naar hen toe; toch sprongen zij niet op hem; in plaats daarvan bleef hij zoals Allah wilde. Toen hij vervolgens behoefte had aan voedsel en drinken, openbaarde Allah aan Jeremiah, die in Sham (Palestine/Syria) was: "Bereid voedsel en drinken voor Daniel." Hij zei: "O Heer, ik ben in Jerusalem terwijl Daniel in Babylon (Iraq) is." Allah openbaarde aan hem: "Doe wat Ik je heb bevolen te doen, en Ik zal je iemand sturen die jou en wat je hebt bereid, zal dragen." Jeremiah deed dit en Allah stuurde hem iets dat hem zou dragen totdat hij aan de rand van de kuil aankwam.

Ibn Abi Al-Dunya narrated the following, based on a chain of citations. Nabuchadnezzar captured the two lions and threw them into a pit. He then brought Daniel and threw him at them; yet they did not pounce at him; rather, he remained as Allah wished. When then he desired food and drink, Allah revealed to Jeremiah, who was in Sham (Palestine/Syria): "Prepare food and drink for Daniel." He said: "O Lord I am in Jerusalem while Daniel is in Babylon (Iraq)." Allah revealed to him: "Do what I have commanded you to do, and I shall send you one who will carry you and what you have prepared." Jeremiah did so and Allah sent him something that would carry him until he arrived at the brink of the pit.

Toen vroeg Daniel: "Wie is dit?" Hij antwoordde: "Ik ben Jeremiah." Hij vroeg: "Wat heeft je gebracht?" Hij antwoordde: "Jouw Heer heeft mij naar jou gezonden." Hij zei: "En zo heeft mijn Heer mij herinnerd?" Hij zei: "Ja." Daniel zei: "Lof zij aan Allah, Die hen die tot Hem opkijken nooit vergeet! En lof zij aan Hem, Die het goede met het goede vergoedt, geduld beloont met veiligheid, schade verdrijft na beproeving, ons geruststelt wanneer we overweldigd worden, en onze hoop is wanneer bekwaamheid ons in de steek laat."

Then Daniel asked: "Who is this?" He answered: "I am Jeremiah." He asked: "What brought you?" He answered: "Your Lord sent me to you." He said: "And so my Lord has remembered me?" He said: "Yes." Daniel said: "Praise be to Allah Who never forgets those who appeal to Him! And Praise be to Him Who compensates good with good, rewards patience with safety, dispels harm after distress, assures us when we are overwhelmed, and is our hope when skill fails us."

Yunus Ibn Bakeer rapporteerde dat Muhammad Ibn Ishaaq rapporteerde dat Abu Khalid Ibn Dinar rapporteerde dat Abul Aa'lia zei: "Toen Tastar werd binnengevallen, vonden wij in de schatkamer van Al-Harmazan een bed waarop een dode man lag, met een heilige schrift naast zijn bed. Wij brachten het schrift naar Umar Ibn Al Khattab. Hij riep Ka-b en hij vertaalde het naar het Arabisch, en ik was de eerste Arabier die het las. Ik las het zoals ik de Qur'an lees." Hier zei ik (Khalid Ibn Dinar) tegen Abul Aa'lia:

Yunus Ibn Bakeer reported that Muhammad Ibn Ishaaq reported that Abu Khalid Ibn Dinar reported that Abul Aa'lia said: "When Tastar was invaded, we found, in the treasure house of Al-Harmazan, a bed on which lay a dead man, with a holy script at his bedside. We took the scripture to Umar Ibn Al Khattab. He called Ka-b and he translated it into Arabic, and I was the first Arab to read it. I read it as I read the Qur'an." Here, I (Khalid Ibn Dinar) said to Abul Aa'lia:

"Wat zat daar in?" Hij zei: "Levensgeschiedenis, annalen, liederen, spraak en wat komen gaat." Ik vroeg:

"What was in it?" He said: "Life history, annals, songs, speech, and what is to come." I asked:

"En wat heb je met de man gedaan?" Hij zei: "We hebben dertien afzonderlijke graven gegraven in de oever van de rivier."

"And what did you do with the man?" He said: "We dug in the river bank thirteen separate graves.

"Bij het vallen van de nacht begroeven we hem en maakten we alle graven vlak om mensen te misleiden, omdat zij met hem zouden zouden knoeien." Ik vroeg: "En wat wilden zij van hem?" Hij zei: "Toen de hemel voor hen wolkenloos was, gingen zij met zijn bed naar buiten, en het regende." Ik vroeg: "Wie dacht je dat de man was?" Hij zei: "Een man genaamd Daniel (vrede zij met hem)." Ik vroeg: "En hoe lang was hij al dood toen jullie hem vonden?" Hij zei: "Driehonderd jaar." Ik vroeg: "Is er niets aan hem veranderd?" Hij zei: "Nee, behalve de haren van zijn gezicht (baard en snor); de huid van de profeten wordt niet aangetast door de aarde, noch verslonden door hyena's." De keten van overlevering (Hadith) van Abul Aa'lia is goed, maar als de datum van de dood van de dode man werkelijk driehonderd jaar was, dan was hij geen profeet maar een heilige man, want er was geen profeet tussen Jezus (vrede zij met hem) en de Profeet Muhammad ﷺ, volgens de overlevering (Hadith) in Bukhari. De periode tussen hen (de dode man en Muhammad ﷺ) werd op verschillende manieren gerapporteerd als vierhonderd, zeshonderd en zeshonderdtwintig jaar. Het zou kunnen dat hij achthonderd jaar eerder was gestorven, wat dicht bij de tijd van Daniel (vrede zij met hem) zou liggen, indien het juist is dat hij Daniel was.

At nightfall we buried him and leveled all the graves in order to mislead people for they would tamper with him." I asked: "And what did they want from him?" He said: "When the sky was cloudless for them, they went out with his bed, and it rained." I asked: "Who did you think the man was?" He said; "A man called Daniel." I asked: "And for how long had he been dead when you found him?" He said: "Three hundred years." I asked: "Did not anything change on him?" He said: "No, except for the hairs of his face (beard, and mustache); the skin of the prophets is not harmed by the earth, nor devoured by hyenas." The chain of citation from Abul Aa'lia is good, but if the date of the dead man's death was really three hundred years, then he was not a prophet but a saintly an, because there was no prophet between Isa (Jesus)(pbuh), and the Prophet Muhammad (pbuh), according to the hadith in Bukhari. The span between them (the dead man and Muhammad (pbuh)) was variously reported as four hundred, six hundred, and six hundred twenty years. It could be that he had died eight hundred years earlier, which would be near to Daniel's time, if his being Daniel is correct.

Ibn Abu Dunya rapporteerde van Abu Bilal dat Abu Musa bij Daniel een heilige schrift vond en een houder waarin dirhams, zijn ring en zalven zaten. Hij schreef aan Umar, die antwoordde: "Stuur het schrift naar ons, stuur wat van de zalven, vertel de moslims die bij jou zijn om het te gebruiken, verdeel de dirhams onder hen, en houd de ring voor jezelf."

Ibn Abu Dunya reported from Abu Bilal that Abu Musa found with Daniel a holy script and a container in which were dirhams, his ring and ointment. He wrote to Umar, who replied: "Send the scripture to us, send some of the ointment, tell the Muslims who are with you to use it, share the dirhams among them, and leave the ring for you.

Abu Bakr Ibn Abu Dunya vertelde zonder bronvermelding dat toen Abu Musa werd verteld dat hij Daniel was, hij bij hem bleef, hem omarmde en hem kuste. Daarna schreef hij aan Umar dat hij bij hem bijna tienduizend Dirham had gevonden. Het gebeurde dat mensen kwamen om daar iets van te lenen, en als ze het niet terugbrachten, werden ze ziek. Umar beval dat zijn begrafenis in een geheim graf moest plaatsvinden en dat het geld naar de schatkist moest worden gestuurd, waarbij de kist en de ring een geschenk aan hem (Abu Musa) waren.

Abu Bakr Ibn Abu Dunya related without citation that when Abu Musa was told that he was Daniel, he stayed with him, embraced him, and kissed him. Then he wrote to Umar that he found with him nearly ten thousand Dhirhams. It used to be that people came to borrow from it, and if they did not return it, they became sick. Umar ordered his burial in a grave to be kept secret and the money to be sent to the treasury, with the box and the ring a gift to him (Abu Musa).

Het is overgeleverd van Abu Musa dat hij vier van de gevangenen opdracht gaf de rivier te dempen en in het midden een graf te graven, waarin hij hem begroef. Vervolgens liet hij de vier gevangenen onthoofden om het geheim voor iedereen behalve hemzelf te houden.

It is related of Abu Musa that he told four of the captives to dam the river and dig a grave in the middle, where he buried him. Then he beheaded the four captives in order for the secret to be kept from all except himself.

Ibn Abu Dunya rapporteerde ook, via een keten van overleveringen, dat er een ring werd gezien aan de hand van Ibn Abu Barda Ibn Abu Musa. De edelsteen was gegraveerd met twee leeuwen met een man tussen hen in, die zij aan het likken waren. Abu Barda zei: "Dit is de ring van die man van wie de mensen van deze stad zeggen dat hij Daniel is. Abu Musa nam hem aan de dag dat hij werd begraven. De geleerden van de stad vertelden Abu Musa dat waarzeggers en astrologen de koning in de tijd van Daniel hadden verteld dat er een jongen geboren zou worden die hem en zijn koninkrijk zou vernietigen. Dus zwoer de koning alle babyjongens te doden, behalve dat zij Daniel in de leeuwenkuil gooiden, en de leeuw en leeuwin begonnen hem te likken en deden hem geen kwaad. Zijn moeder kwam en nam hem mee. Abu Musa zei: "En zo graveerde Daniel zijn afbeelding en de afbeelding van de twee leeuwen in de edelsteen van zijn ring, opdat hij de zegen van Allah aan hem hierin niet zou vergeten." Dit heeft een goede overlevering.

Ibn Abu Dunya also reported, by a chain of citations, that a ring was seen on the hand of Ibn Abu Barda Ibn Abu Musa. The gem was carved with two lions with a man between them, whom they were licking. Abu Barda said: "This is the ring of that man whom the people of this town say is Daniel. Abu Musa took it the day he was buried. The learned people of the town told Abu Musa that soothsayers and astrologers told the king in Daniel's time that a boy would be born who would destroy him and his kingdom. So the king swore to kill all the baby boys, except that they threw Daniel in the lions' den, and the lion and lioness began to lick him and did not harm him. His mother came and took him. Abu Musa said: "And so Daniel carved his image and the image of the two lions into the gem of his ring, for him not to forget Allah's blessing upon him in this.'" This has a good citation.