John (vrede zij met hem) werd geboren als een vreemde voor de wereld van kinderen die zich vermaakten, aangezien hij altijd serieus was. De meeste kinderen vonden plezier in het martelen van dieren, terwijl hij barmhartig voor hen was. Hij gaf de dieren van zijn eigen voedsel totdat er niets meer voor hem overbleef, en hij at slechts fruit of bladeren van bomen. John hield ervan om te lezen sinds zijn kindertijd. Toen hij volwassen werd, riep Allah de Verhevene hem aan:

John (pbuh) was born a stranger to the world of children who used to amuse themselves, as he was serious all the time. Most children took delight in torturing animals whereas, he was merciful to them. He fed the animals from his food until there was nothing left for him, and he just ate fruit or leaves of trees. John loved reading since childhood. When he grew up, Allah the Exalted called upon him:

"O John! Houd je vast aan de Schrift (de Torah)." En Wij gaven hem wijsheid terwijl hij nog een kind was.

"O John! Hold fast to the Scripture (The Torah)." And We gave him wisdom while yet a child.

(Ch 19:12 Koran).

(Ch 19:12 Quran).

Allah leidde hem om het Boek van de Jurisprudentie nauwgezet te bestuderen; hierdoor werd hij de wijste en meest deskundige man van die tijd. Daarom heeft Allah de Almachtige hem de vermogens geschonken om oordelen te vellen over de aangelegenheden van mensen, de geheimen van de religie te interpreteren, mensen naar het juiste pad te leiden en hen te waarschuwen tegen het verkeerde pad.

Allah guided him to read the Book of Jurisprudence closely; thus, he became the wisest and most knowledgeable man of that time. Therefore, Allah the Almighty endowed him with the faculties of passing judgments on people's affairs, interpreting the secrets of religion, guiding people to the right path, and warning them against the wrong one.

John bereikte de volwassenheid. Zijn mededogen voor zijn ouders, evenals voor alle mensen en alle schepselen, nam enorm toe. Hij riep mensen op om berouw te tonen voor hun zonden.

John reached maturity. His compassion for his parents, as well as for all people and all creatures, increased greatly. He called people to repent their sins.

Er zijn een aanzienlijk aantal overleveringen verteld over John. Ibn Asaker overleverde dat zijn ouders hem op een bepaald moment zochten en hem bij de Jordaan vonden. Toen zij hem ontmoetten, weenden zij bitterlijk bij het zien van zijn grote toewijding aan Allah, de Groot en de Majesteitwekkende.

There are quite a number of traditions told about John. Ibn Asaker related that one time his parents were looking for him and found him at the Jordan River. When they met him, they wept sorely, seeing his great devotion to Allah, Great and Majestic.

Ibn Wahb zei dat, volgens Malik, gras het voedsel was van John Ibn Zakariyah, en dat hij bitter huilde uit vrees voor Allah. Een keten van overleveraars rapporteerde dat Idris Al Khawlawi zei: "Zal ik jullie niet vertellen wie het beste voedsel had? Het is John Ibn Zakariyah, die zich bij de beesten aansloot tijdens het diner, uit angst om met mensen te mengen."

Ibn Wahb said that, according to Malik, grass was the food of John Ibn Zakariyah, and he wept sorely in fear of Allah. A chain of narrators reported that Idris Al Khawlawi said: "Shall I not tell you he who had the best food? It is John Ibn Zakariyah, who joined the beasts at dinner, fearing to mix with men."

Ibn Mubarak verklaarde dat Wahb Ibn Al-Ward overleverde dat Zakariayah zijn zoon drie dagen lang niet had gezien. Hij vond hem huilend in een graf dat hij had gegraven en waarin hij verbleef. "Mijn zoon, ik heb naar je gezocht, en jij verblijft hier in dit graf huilend!" "O vader, hebt u mij niet verteld dat er tussen het Paradijs en de Hel slechts een handbreedte zit, en dat deze niet overgestoken kan worden behalve door de tranen van de huilenden?" Hij zei tegen hem: "Huil dan, mijn zoon." Daarna huilden zij samen.

Ibn Mubarak stated that Wahb Ibn Al-Ward narrated that Zakariayah did not see his son for three days. He found him weeping inside a grave which he had dug and in which he resided. "My son, I have been searching for you, and you are dwelling in this grave weeping!" "O father, did you not tell me that between Paradise and Hell is only a span, and it will not be crossed except by tears of weepers?" He said to him: "Weep then, my son." Then they wept together.

Andere overleveringen zeggen dat John (vrede zij met hem) zei: "De bewoners van het Paradijs zijn sliepenloos vanwege de zoetheid van de gunst van Allah; daarom moeten de gelovigen sliepenloos zijn vanwege de liefde voor Allah in hun harten. Hoe groot is het verschil tussen deze twee rijkdommen, hoe groot is het verschil tussen hen?" Zij zeiden dat John zo zeer huilde dat de tranen sporen op zijn wangen achterlieten.

Other narrations say that John (pbuh) said: "The dwellers of Paradise are sleepless out of the sweetness of Allah's bounty; that is why the faithful must be sleepless because of Allah's love in their hearts. How far between the two luxuries, how far between them?" They say John wept so much that tears marked his cheeks.

Hij vond troost in de open lucht en maakte zich nooit zorgen over voedsel. Hij at bladeren, kruiden en soms sprinkhanen. Hij sliep overal in de bergen of in holen in de grond. Soms trof hij een leeuw of een beer aan wanneer hij een grot binnenging, maar omdat hij diep verzonken was in het prijzen van Allah, schonk hij geen aandacht aan hen. De beesten herkenden John gemakkelijk als de profeet die zorgde voor alle schepselen, dus verlieten zij de grot met gebogen hoofden.

He found comfort in the open and never cared about food. He ate leaves, herbs, and sometimes locusts. He slept anywhere in the mountains or in holes in the ground. He sometimes would find a lion or a bear as he entered a cave, but being deeply absorbed in praising Allah, he never heeded them. The beasts easily recognized John as the prophet who cared for all the creatures, so they would leave the cave, bowing their heads.

Johannes voedde die beesten soms, uit barmhartigheid, vanuit zijn eigen voedsel en was tevreden met gebeden als voedsel voor zijn ziel. Hij bracht de nacht huilend en prijzend Allah voor Zijn zegeningen door.

John sometimes fed those beasts, out of mercy, from his food and was satisfied with prayers as food for his soul. He would spend the night crying and praising Allah for His blessings.

Toen John mensen opriep om Allah te aanbidden, bracht hij hen aan het huilen uit liefde en onderwerping, waarbij hij hun harten greep met de waarachtigheid van zijn woorden.

When John called people to worship Allah, he made them cry out of love and submission, arresting their hearts with the truthfulness of his words.

Er vond een conflict plaats tussen John en de autoriteiten in die tijd. Een tirannieke koning, Herod Antipas, de heerser van Palestine, was verliefd op Salome, de dochter van zijn broer. Hij was van plan om met zijn prachtige nicht te trouwen. Het huwelijk werd aangemoedigd door haar moeder en door enkele van de geleerden van Zion, hetzij uit angst, hetzij om gunsten te winnen bij de heerser.

A conflict took place between John and the authorities at that time. A tyrant king, Herod Antipas, the ruler of Palestine, was in love with Salome, his brother's daughter. He was planning to marry his beautiful niece. The marriage was encouraged by her mother and by some of the learned men of Zion, either out of fear or to gain favor with the ruler.

Toen hij het plan van de heerser hoorde, verklaarde John dat een dergelijk huwelijk incestueus zou zijn. Hij zou het onder geen enkele omstandigheid goedkeuren, aangezien het in strijd was met de Wet van de Torah.

On hearing the ruler's plan, John pronounced that such a marriage would be incestuous. He would not approve it under any circumstance, as it was against the Law of the Torah.

Johns uitspraak verspreidde zich als een lopend vuurtje. Salome was boos, want het was haar ambitie om samen met haar oom over het koninkrijk te heersen. Ze plotte om haar doel te bereiken. Ze kleedde zich aantrekkelijk en zong en danste voor haar oom, waarmee ze Herods lust opwekte. Terwijl hij haar omhelsde, bood hij aan om te vervullen wat zij ook maar wenste. Onmiddellijk zei ze tegen hem: "Ik zou graag het hoofd van John willen hebben, omdat hij jouw eer en de mijne in het hele land heeft besmeurd. Als u mij deze wens verleent, zal ik zeer gelukkig zijn en mezelf aan u aanbieden." Betoverd door haar charme, gaf hij toe aan haar monsterlijke verzoek. John werd geëxecuteerd en zijn hoofd werd naar Salome gebracht. De wrede vrouw gloot met genot. Maar de dood van de geliefde profeet van Allah werd gewroken. Niet alleen zij, maar alle kinderen van Israël werden zwaar gestraft door binnenvallende legers die hun koninkrijk vernietigden.

John's pronouncement spread like wildfire. Salome was angry, for it was her ambition to rule the kingdom with her uncle. She plotted to achieve her aim. Dressing attractively, she sang and danced before her uncle. Her arousing Herod's lust. Embracing her, he offered to fulfill whatever she desired. At once she told him: "I would love to have the head of John, because he has defiled your honor and mine throughout the land. If you grant me this wish, I shall be very happy and will offer myself to you." Bewitched by her charm, he submitted to her monstrous request. John was executed and his head was brought to Salome. The cruel woman gloated with delight. But the death of Allah's beloved prophet was avenged. Not only she, but all the children of Israel were severely punished by invading armies which destroyed their kingdom.