13.7 De verplichte bevoegdheden van de raad van de moslimgemeenschap (Ummah)

Chapters

13.7 De verplichte bevoegdheden van de raad van de moslimgemeenschap (Ummah) - De staatsinstellingen in het kalifaat | Quran Course

Het eerste punt (b): In principe neemt de kalief het oordeel van de geleerden, de experts en de specialisten in acht met betrekking tot de zaken van dit onderdeel. Dit is in overeenstemming met wat er gebeurde met de Boodschapper van Allah ﷺ toen hij het advies van Al-Habbab b. Al-Mundhir opvolgde bij het kiezen van de locatie voor de Slag bij Badr. Het werd overgeleverd in de Seerah van ibn Hisham: “Toen de Boodschapper ﷺ kamp opende aan de dichtstbijzijnde zijde van het water van Badr, was Al-Habbab ibn Al-Mundhir niet tevreden met die plek. Hij zei tegen de Boodschapper: ‘O Boodschapper van Allah! Heeft Allah u bevolen te kampen op deze plaats waar we niet van kunnen vertrekken, of is het een kwestie van mening, oorlogsvoering en strategie?’ Hij ﷺ zei: ‘Het is eerder een kwestie van mening, oorlogsvoering en strategie.’ Al-Habbab b. Al-Mundhir zei: ‘O Boodschapper van Allah, dit is niet de (juiste) plaats. Verplaats de mensen totdat we bij de zijde van het water komen die dicht bij de mensen (de vijand) is; laten we daar kamp opslaan, dan laten we het water uit het andere deel weglekken, bouwen we daar een bassin bovenop en vullen we dat met water. Dan vechten we tegen de mensen op een plek waar wij kunnen drinken en zij niet.’ De Boodschapper van Allah ﷺ zei: ‘U heeft het (juiste) advies gegeven.’ Dus de Boodschapper van Allah ﷺ en de moslims stonden op en liepen totdat zij de zijde van het water bereikten die dicht bij de vijand was en sloegen daar hun kamp op.”

The first point (b): In principle, the Khalifah takes the opinion of the scholars and the experts and the specialists regarding the matters of this section. This is in accordance with what happened with the Messenger of Allah ( PBUH) when he took the opinion of Al-Habab b. Al-Mundhir in selecting the location of the battle of Badr. It was reported in the Sirah of ibn Hisham: “When the Messenger (PBUH) camped at the nearest side of the water of Badr, Al-Habbab ibn Al-Mundhir was not content with that site. He said to the Messenger: “O Messenger of Allah! Did Allah make you camp in this place where we can’t depart from it, or is it the opinion, war and strategy?” He (PBUH) said: “It is rather the opinion, war and strategy”. Al-Habbab b. Al-Mundhir said: “O Messenger of Allah, this is not the (right) place. Move the people till we come to the side of the water near to the people (enemy), we camp there, then we seep away the water from the other part, we build a basin on top of it, we fill it with water. Then we fight against the people where we drink and they do not”. The Messenger of Allah (PBUH) said: “You gave the (right) opinion”. So the Messenger of Allah (PBUH) and the Muslims stood up and walked till they reached the near side of the water from the enemy and camped there. .

Dit geldt ook voor de financiële zaken, omdat de sharia de soorten fondsen heeft bepaald die moeten worden geïnd, en de gebieden waarover zij moeten worden toegewezen (uitgegeven). De sharia heeft ook de gevallen bepaald waarin belastingen worden opgelegd; daarom heeft het geen zin om de mening van de mensen te zoeken bij het innen en toewijzen van de fondsen. Vergelijkbaar hiermee is het leger; de sharia heeft de kalief het recht gelaten om de zaken van het leger te beheren, en zij heeft de regels van jihad bepaald. De mening van de mensen heeft geen geldigheid in zaken die door de sharia zijn beslist. Dit geldt ook voor de relatie van de Staat met andere Staten, omdat dit behoort tot het denken dat studie en diep inzicht vereist en gerelateerd is aan jihad. Bovendien is het een onderdeel van de mening, oorlog en strategie. Daarom heeft de mening van de mensen in deze zaak geen zin, of het nu de meerderheid of de minderheid is. De kalief is echter toegestaan (Mubah) om deze zaken voor te leggen aan de Raad van de moslimgemeenschap (Ummah) voor haar overleg en mening, omdat een dergelijke presentatie tot de toegestane (Mubah) zaken behoort, en de mening van de Raad in deze zaken niet bindend is, zoals in het incident van Badr. In plaats daarvan is de beslissing toevertrouwd aan de betrokken persoon. Om het verschil tussen punt (a) en (b) te onderscheiden, zeggen wij:

This also applies to the financial matters, because the Sharia has determined the types of funds which must be collected, and the areas over which they need to be allocated (spent). The Sharia has also determined the cases when taxes are imposed; therefore there is no point in seeking the opinion of the people in the collection and allocation of the funds. Similar to this is the army, the Sharia has left to the Khalifah the right of managing the army’s affairs, and it determined the rules of Jihad. There is no validity in the opinion of the people over matters decided by the Sharia. This also applies to the relationship of the State with other States, because this is of the thought that requires study and deep insight and is related to Jihad. Furthermore it is a part of the opinion, war and strategy. Therefore, there is no point in the opinion of the people in this matter whether it is the majority or minority. However the Khalifah is allowed to present these matters to the Council of the Ummah for its consultation and opinion, because such presentation is of the Mubah, and the opinion of the Council in these matters is not binding as in the incident of Badr. Rather the decision is entrusted with the concerned person.. To distinguish the difference between points (a) and (b), we say: .

Evenzo is het bouwen van een school voor de kinderen van een dorp, waar de kinderen grote moeilijkheden ondervinden bij het bereiken van de scholen in de steden, onderworpen aan de meerderheidsmening van de raad van de moslimgemeenschap (Ummah) die bindend is voor de kalief. Wat betreft de keuze van de locatie van de school in het dorp in termen van de bodemsterkte die geschikt is voor het ontwerp, evenals de bouwstijl, of deze in bezit is van de Staat, dat wil zeggen dat het gebouwd, gekocht of geleased is, in dergelijke zaken worden de experts en gespecialiseerde mensen geraadpleegd; en de meerderheidsmening van de raad wordt niet gevraagd, hoewel de kalief het is toegestaan om met hen over de zaak te overleggen, maar hun mening is niet bindend. Wat betreft een land aan de grenzen, dat de dreiging van een vijand trotseert, dan is de meerderheidsmening van de raad van de moslimgemeenschap (Ummah) bindend wat betreft de versterking van het dorp en het verdrijven van het gevaar van de vijand ervan, en het voorkomen van de blootstelling aan doden en verdrijving na enige agressie van de vijand. Echter, de methode van het bouwen van dergelijke versterkingen en alle strijdmiddelen die worden gebruikt om het gevaar ervan weg te drijven; dergelijke zaken behoeven de raadpleging van de experts en gespecialiseerde mensen, in plaats van de meerderheidsmening van de raad.

Likewise, building a school for the children of a village, where its children find great difficulty in reaching the schools in the towns, the majority opinion of the council of the Ummah on this matter is binding to the Khalifah. In regards to the choice of the location of the school in the village in terms of the soil strength suitable for design, as well as the style of its building, whether is possessed by the State, i.e. it is built, bought or leased, in such matters the experts and specialised people are consulted; and the majority opinion of the council is not sought, though the Khalifah is allowed to consult with them over the matter, but their opinion is not binding.. As regarding a country at the frontiers, defying the danger of an enemy, then the majority opinion of the council of the Ummah is binding in terms of the village's fortification and driving the danger of the enemy away from it, and preventing its exposure to killing and expulsion after any aggression from the enemy. However, the method of building such fortifications and any fighting means used to drive the danger away from it; such things need the consultation of the experts and specialized people, rather than the majority opinion of the council. .

daarom wordt de mening van de mensen niet gevraagd met betrekking tot wetgeving. Op basis daarvan behoren de adoptie van de ahkam sharia, het uitvaardigen van wetten en de adoptie van regels en canons tot de verplichte bevoegdheden van de kalief alleen, zoals eerder is uitgelegd. Het is de kalief echter toegestaan om de raad van de moslimgemeenschap (Ummah) te raadplegen over wat hij ook wil adopteren van de ahkam sharia en canons, om zo hun mening hierover te vernemen. Dit is vergelijkbaar met wat ‘Umar b. Al-Khattab (ra) deed toen hij de moslims raadpleegde over de goddelijke regels, waar de metgezellen (Sahabah) geen bezwaar tegen hadden, zoals in het incident met de veroverde gebieden van Irak, toen de moslims hem vroegen de landen te verdelen onder de strijders die ze hadden veroverd. ‘Umar vroeg de mensen om advies, maar zijn mening was om het land bij de landeigenaren te laten onder de voorwaarde dat zij een bekende grondbelasting (Kharaj) daarover betalen, naast het betalen van de hoofdelijke belasting (Jizyah) over hun personen. Het raadplegen van ‘Umar en Abu Bakr vóór hem aan de metgezellen (Sahabah) voor hun mening over de goddelijke regels, zonder bezwaar van de metgezellen (Sahabah) hiertegen, duidt op hun consensus (Ijma’). Dit dient als bewijs dat de kalief het recht heeft om dat te doen. Wat betreft het raadplegen van de mahkamat al-Mazalim in het geval dat de kalief verschilt van de raad van de moslimgemeenschap (Ummah) met betrekking tot de geldigheid van de afleiding van deze canons, of met betrekking tot hun bewijzen of de voorwaarden voor de adoptie uit de bronnen (usool) die door de staat worden gehanteerd. In dit geval is de autoriteit van de Mazalim-rechter om de rechtsregel (Hukm) die door de kalief is geadopteerd te onderzoeken, of deze een goddelijk bewijs heeft en of het bewijs van toepassing is op het incident. Daarom, indien de kalief verschilt van de raad (d.w.z. de meerderheid van de raad) over de rechtsregel (Hukm) die de kalief heeft geadopteerd in termen van het wel of niet een geldige islamitisch (Shar’i) rechtsregel (Hukm) zijn, dan wordt dit geschil beslecht door de rechter van de Mazalim, omdat dit tot zijn specialiteit behoort; en de mening van de mahkamat ul-mathalim is bindend.

therefore the opinion of the people is not sought regarding legislation. Based on that, the adoption of the ahkam shariah, enacting of laws and the adoption of the rules and cannons are of the mandatory powers of the Khalifah alone as explained before. However, it is allowed for the Khalifah to submit to the council of the Ummah whatever he wants to adopt of ahkam shariah and cannons so as to find out its opinion regarding it. This is like what ‘Umar b. Al- Khattab (ra) did when he referred to the Muslims over the divine rules, which the Sahabah did not object to, as in the incident of the conquered lands of Iraq, when the Muslims asked him to divide the lands amongst the fighters who opened them. So ‘Umar asked the people, but his opinion settled on keeping the land with its landlords on condition that they pay a known Kharaj over it in addition to paying the Jizya over their persons. The reference of ‘Umar and Abu Bakr before him to the Sahabah for their opinion over the divine rules without an objection from the Sahabah to this indicates their Ijma’. This serves as evidence that the Khalifah has the right to do that.. With regard to reference to the mahkamat al-Mazalim in case the Khalifah differed with the council of the Ummah regarding the validity of the deduction of these cannons, or regarding their evidences or terms of the adoption from the sources (usool) adopted by the State. In this case the authority of Mathalim judge is to examine the hukm adopted by the Khalifah, whether it has divine evidence and whether the evidence applies to the incident. Therefore, if the Khalifah differed with the council (i.e. the majority of the council) over the hukm which the Khalifah adopted in terms of being a valid hukm shar’i or not, then this dispute is settled by the judge of Mazalim, because it is of his speciality; and the opinion of mahkamat ul-mathalim is binding. .

Niet-moslimleden van de raad hebben geen recht om de ahkam en wetten te onderzoeken die de kalief (Khalifah) wil aannemen. Dit komt doordat zij niet in de islam geloven, en omdat hun recht beperkt is tot het uiten van hun zorgen met betrekking tot eventuele onderdrukking die hen van de heersers kan worden aangedaan, in plaats van het uiten van hun visie met betrekking tot de goddelijke ahkam en wetten. Wat betreft het derde punt, het bewijs hiervoor is de algemene betekenis van de teksten die betrekking hebben op het ter verantwoording roepen van de heersers. Ahmad overleverde van Ibn ‘Umar, die zei: “De Boodschapper van Allah ﷺ zei: “Er zullen leiders (Amirs) over jullie zijn die jullie bevelen tot zaken die zij zelf niet doen. Wie hen gelooft in hun leugens en hen helpt in hun onrecht, behoort niet tot mij en ik behoor niet tot hem, en hij zal mij niet ontmoeten bij de Hawd (waterbekken)”. [al-Mundhiry, al-Targhib wa’l-Tarhib, vol.3, p.2203]. Ahmad overleverde van Abu Sa’id al-Khudri, die zei: “De Boodschapper van Allah ﷺ zei: “…De beste jihad is (het spreken van) een woord van waarheid tegenover een onderdrukkende heerser”.” [Abu Dawud, Sunan, #4344]. Al-Hakim overleverde van Jabir van de Profeet ﷺ die zei: “De heer der martelaren is Hamza b. ‘Abd al-Muttalib en een man die tegenover een onderdrukkende heerser stond toen hij hem beval en hem verbood, waarna hij (de heerser) hem doodde.” [Al-Mundhiry, al-Targhib wa’l-Tarhib, vol.3, p.229]. Muslim overleverde van Umm Salamah dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei: .

Non-Muslim members of the council have no right in examining the ahkam and cannons which the Khalifah wants to adopt. This is because they do not believe in Islam, and because their right is restricted to voicing their concerns regarding any oppression that might fall upon them from the rulers, rather than expressing their view regarding the divine ahkam and canons.. With regards to the third point, its evidence is the general meaning of the texts related to bringing the rulers to task. Ahmad narrated from Ibn ‘Umar, who said: “The Messenger of Allah (PBUH) said: “There will be Amirs over you who order you of things they do not do. Whoever believed them in their lies and helped them in their injustice he would not belong to me nor I belong to him, and he will not join me on the Hawd (basin)”. [al-Mundhiry, al- Targhib wa’l-Tarhib, vol.3, p.2203]. Ahmad narrated from Abu Sa’id al-Khudri, who said: “The Messenger of Allah (PBUH) said:. “…The best of Jihad is (to say) a word of truth before an oppressor ruler”.” [Abu Dawud, Sunan, #4344]. Al-Hakim narrated from Jabir from the Prophet (PBUH) who said: “The master of martyrs is Hamza b. ‘Abd al-Muttalib and a man who stood to an oppressor ruler where he ordered him and forbade him so he (the ruler) killed him.” [Al-Mundhiry, al-Targhib wa’l-Tarhib, vol.3, p.229]. Muslim narrated from Umm Salamah that the Messenger of Allah ( PBUH) said: .

Deze teksten zijn in algemene vorm en geven de verantwoording van de heerser aan in overeenstemming met de regels van de sharia. Bovendien kan verantwoording worden afgelegd over elke handeling. Deze verantwoording door de Raad aan de kalief en andere assistenten, gouverneurs en ‘Amils zou betrekking hebben op elke handeling die daadwerkelijk is uitgevoerd, of deze handeling nu in strijd was met de goddelijke wet, foutief of schadelijk was voor de moslims, of onrechtvaardig of laks was tegenover de burgers in het behartigen van hun zaken. De kalief moet reageren op deze verantwoording en de bezwaren door zijn visie en bewijs te tonen met betrekking tot zijn woorden, daden en taken die hij heeft ondernomen, zodat de Raad verzekerd kan zijn van de goede uitvoering, de oprechtheid en de eerlijkheid van de kalief. Als de Raad echter de visie van de kalief niet accepteert en zijn argument verwerpt, moet dit worden onderzocht. Als deze zaak een van de kwesties was waarover de meerderheidsmening bindend is, dan is de mening van de Raad bindend, zoals de kwesties in (a); anders zou het niet zoals de kwesties in (a) zijn. Als de verantwoording bijvoorbeeld betrekking had op het niet leveren van de school in het vorige voorbeeld, dan is de verantwoording bindend. Als de verantwoording echter betrekking had op het ontwerp dat hij voor de school koos, dan is zijn verantwoording niet bindend.

These texts are in general form and indicate accounting of the ruler in accordance with the rules of the shara’. Furthermore accounting can be over any action. This accounting by the Council to the Khalifah and other assistants, governors and ‘Amils would be over any action which has been actually executed whether this action disagreed with the divine rule, was wrong or harmful to Muslims, or was unjust or complacent toward the citizens in looking after their affairs. The Khalifah must respond to this accounting and the objections by showing his view and evidence regarding his words, actions and tasks he undertook, so that the Council can be assured of the good performance, the sincerity and honesty of the Khalifah. If however the Council does not accept the view of the Khalifah and rejects his argument, this must be examined. If this matter was of the issues over which the majority opinion is binding then the opinion of the Council is binding like the issues in (a), otherwise it would not be like the issues in (a). If the accounting for example was regarding not providing the school in the previous example then the accounting is binding. If the accounting was however regarding the design he chose for the school then his accounting is not binding. .