De taak van de afdeling Interne Veiligheid is het handhaven van de veiligheid van de Staat. De handelingen die kunnen leiden tot een schending van de interne veiligheid zijn talrijk, waaronder: afvalligheid van de Islam, rebellie tegen de Staat die zich manifesteert in destructieve activiteiten en sabotageacties, zoals stakingen of de bezetting van vitale centra van de Staat, en agressie tegen privé-, publieke- of staatsgoederen. Het kan ook geschieden door middel van rebellie tegen de Staat met gebruik van wapens.
The task of the Internal security Department is maintaining the security of the State. The actions that could lead to a breach of internal security are many which include: Apostasy from Islam, rebellion against the State manifested in destructive activities and actions of sabotage e.g. strike or the occupation of vital centres of the State, and aggression against private, public, or State property. It might also be through rebellion against the State by use of arms. .
Andere handelingen die de interne veiligheid ondermijnen, omvatten de aanvallen op de eigendommen van mensen door diefstal, plundering, beroving en verduistering, evenals aanvallen op mensen door mishandeling, verwonding en doodslag, naast aanvallen op hun eer door leugens, laster en verkrachting.
Other actions which undermine internal security include the attack on the property of people by theft, looting, robbery, misappropriation, as well as attacks on people through assault, injuring, and killing in addition to attacks on their honour through lying, slandering and raping. .
Een van de andere taken van de afdeling interne veiligheid is het omgaan met verdachten en het beschermen van de moslimgemeenschap (Ummah) en de Staat tegen hun gevaar en schade. Dit zijn de belangrijkste acties die de interne veiligheid zouden kunnen bedreigen. De afdeling interne veiligheid beschermt de Staat en het volk tegen al deze acties. Daarom, wie als afvallige wordt verklaard en ter dood wordt veroordeeld indien hij niet berouw toont, voert deze afdeling de doodstraf uit. Als degenen die afvalligheid verklaren een groep vormen, dan moeten zij met hen communiceren en hen vragen om terug te keren naar de Islam, en de Staat mag hen niet straffen als zij berouw tonen, terugkeren naar de Islam en de regels van de sharia naleven. Als echter, .
One of the other tasks of the internal security department is to deal with suspects and protecting the Ummah and the State of their danger and harm. These are the most important actions that could threaten the internal security. The department of internal security protects the State and the people from all these actions. Therefore whoever is declared an apostate, and is sentenced to death if he did not repent, this department executes the death sentence. If those who declare apostasy are a group, then they have to communicate with them and ask them to return to Islam, and the State should not punish them if they repent, return to Islam and abided by the shar' rules. If however, .
Zij houden vol op afvalligheid te gaan en dan worden zij bevochten. Als zij in geringe getale zijn en de politiekracht alleen in staat is om tegen hen te vechten, dan moeten zij hiermee voortgaan, maar als zij in grote getale zijn en de politiekracht niet in staat is om hen te overwinnen, dan moeten zij de kalief verzoeken om hen te voorzien van aanvullende militaire steun om hen te helpen. Als deze militaire steun niet voldoende is, dan moeten zij de kalief vragen om het leger te bevelen hen bij te staan.
they insist on apostasy then they are fought against. If they are small in number and the police force alone is able to fight against them then they must proceed to do so, but if they are large in number and the police force is unable to overpower them then they have to request the Khalifah to provide them with additional military force to help them. If this military force is not sufficient, then they must ask the Khalifah to order the army to provide them with assistance. .
Dit heeft betrekking op afvalligen. Echter, wat betreft mensen die in opstand komen tegen de Staat: indien zij geen wapens gebruiken en zich beperken tot vernieling en sabotage door middel van stakingen, demonstraties, de bezetting van vitale centra van de Staat, of agressie tegen privé-, publieke- en staatseigendommen door middel van sloop, dan beperkt de interne veiligheidsdienst zich tot het gebruik van de politiekracht om dergelijke destructieve daden te voorkomen. Indien zij niet in staat is de agressie te voorkomen, verzoekt zij de kalief om haar te voorzien van een militaire macht om de vernieling en sabotage te stoppen.
This is concerning apostates. However in regards to people who rebel against the State, if they do not use arms and limit themselves to destruction and sabotage by strikes, demonstrations, occupation of vital centres of the State, or aggression against private, public and State properties through demolition, then the internal security department restricts itself to using the police force in order to prevent such destructive actions. If it is not able to prevent the aggression, it requests the Khalifah to provide it with a military force in order to stop the destruction and sabotage. .
Echter, indien de mensen die in opstand komen tegen de Staat wapens gebruiken en erin zijn geslaagd zich in een gebied te vestigen en een macht te worden die de afdeling interne veiligheid niet in staat is te onderwerpen, en zij niet uitsluitend door het gebruik van de politiekracht geëlimineerd kunnen worden, dan verzoekt zij de kalief om haar te voorzien van een militaire macht of een legerkracht, afhankelijk van haar behoefte bij het deels uitroeien van de rebellie. Voordat zij tegen hen vecht, dient de afdeling met hen te communiceren om te zien welke klachten zij mogelijk hebben. Zij moet hen vragen terug te keren naar de gehoorzaamheid en de Jama’ah en hun wapens te laten varen. Indien zij gunstig reageren en terugkeren, dan dient de Staat zich te onthouden van het bevechten van hen. Indien zij weigeren en volharden in de rebellie, dan zal zij tegen hen vechten om hen te disciplineren en niet om hen te vernietigen en te verwoesten. Zij vecht tegen hen zodat zij terugkeren naar de gehoorzaamheid, de rebellie opgeven en hun wapens overgeven.
However if the people who rebel against the State use weapons and were able to establish themselves in an area and became a force that the department of internal security is unable to subdue and it was unable to eliminate through the use of the police force alone, then it requests the Khalifah to provide it with a military force or an army force, depending on its need in eliminating the rebellion. Before it fights against them, the department should communicate with them to see what complaints they may have. It should ask them to return to obedience and the Jama’ah and to surrender their arms. If they respond favourably and return back, then the State should hold back from fighting them. If they reject and insist on rebelling, then it would fight against them in order to discipline them and not to annihilate and destroy them. It fights against them so that they turn back to obedience and give up rebellion and surrender their arms. .
Een voorbeeld hiervan is de wijze waarop imam ‘Ali b. Abi Talib vocht tegen de Khawarij. Hij riep hen eerst op tot overgave, en als zij de rebellie staakten, zou hij niet tegen hen vechten; maar als zij volhielden in hun rebellie, vocht hij tegen hen om hen te disciplineren, zodat zij terugkeren naar gehoorzaamheid, de rebellie staken en hun wapens overgeven. Wat betreft degenen die geweld gebruiken, zoals de struikrovers die mensen aanvallen, wegen blokkeren, eigendommen stelen en doden, zal de afdeling interne veiligheid een politiekracht sturen om hen te achtervolgen en hen de relevante straf op te leggen, welke het doden en kruisigen, het afhakken van hun tegenoverliggende ledematen, of het verbannen naar een andere plaats kan zijn, overeenkomstig het vers (Ayah):
An example of this is the way Imam ‘Ali b. Abi Talib fought against the Khawarij. He called them to surrender first and if they left the rebellion he would not fight against them but if they insisted on rebelling he fought against them, in order to discipline them so that they return to obedience, stop the rebellion and surrender their arms. In regards to those that use violence, such as the highway robbers, who attack people, forcibly obstruct the highways, steal property and kill, the department of internal security will despatch a police force to pursue them and impose the relevant punishment upon them, which may be killing and crucifying, amputating their opposite limbs, or deporting them to another place, according to the ayah:.
"De straf voor degenen die tegen de Boodschapper van Allah ﷺ strijden en op de aarde corruptie zaaien, is dat zij gedood worden of gekruisigd worden, of dat hun handen en voeten worden afgehakt, of dat zij uit het land worden verdreven" [TMQ Ma’idah:33].
"The punishment of those who fight against Allah’s Messenger and who walk in the land with corruption is that they should be killed or crucified, or their opposite hands and legs should be amputated, or they should be deported from the land" [TMQ Ma’idah:33].
De strijd tegen deze mensen is niet zoals de strijd tegen rebellen die tegen de Staat vechten. De strijd tegen rebellen is om hen te disciplineren, terwijl de strijd tegen struikrovers is om te doden en te kruisigen, dus zij worden bestreden wanneer zij vechten en wanneer zij zich terugtrekken. Zij worden behandeld zoals beschreven in het vers (Ayah). Wie doodde en eigendom meenam, hij wordt gedood en gekruisigd; en wie doodde en geen eigendom meenam, hij wordt gedood maar niet gekruisigd; en wie eigendom meenam zonder te doden, zijn hand en voet zullen van tegenovergestelde zijden worden afgehakt zonder te doden; en wie de wapens opnam en de mensen angst aanjaagde zonder te doden of eigendom mee te nemen, hij wordt slechts verbannen uit zijn gebied naar een andere plaats of een ander land.
The fighting against these people is not like fighting against rebels who fight against the State. Fighting against the rebels is to discipline them, while fighting against the highway robbers is to kill and crucify, so they are fought against when they fight and when they turn back. They are treated as outlined in the Ayah. Whoever killed and took property, he is killed and crucified; and whoever killed and did not take property, he is killed but not crucified; and whoever took property without killing, his hand and leg will be amputated from opposite sides without killing; and whoever raised arms and scared the people and did not kill or take property he is only exiled from his area to another place or country. .
De afdeling interne veiligheid beperkt zich tot het gebruik van de politiekracht bij het handhaven van de veiligheid. Zij gebruikt niets anders dan de politiekracht, behalve wanneer de politiekracht niet in staat is om de interne veiligheid te handhaven. In dat geval verzoekt zij de kalief om haar te voorzien van een militaire macht of een leger, naar wat vereist is. Wat betreft agressie tegen eigendom door diefstal, verduistering, beroving of plundering; of agressie tegen levens door het gebruik van geweld, verwonding of doden; of agressie tegen eer door liegen, laster of verkrachting. De afdeling interne veiligheid voorkomt deze zaken door haar waakzaamheid, bewakers en patrouilles, en ook door het uitvoeren van de vonnissen van de rechters tegen degenen die agressie plegen tegen eigendom, levens en eer. Dit alles vereist het gebruik van de politiekracht alleen. De shurtah is belast met het handhaven van de openbare orde, het toezicht op de interne veiligheid en het uitvoeren van de uitvoerende aspecten. Dit is vanwege de genoemde overlevering (Hadith) van Anas, die rapporteerde dat de Boodschapper ﷺ Qays ibn Sa'd voor hem hield als sahib al-shurtah (hoofd van de politie). Dit geeft aan dat de shurtah gestationeerd zijn voor de heersers, wat betekent dat zij alles ondernemen wat de heersers van de uitvoerende macht wensen voor het implementeren van de shar’a, het handhaven van de orde en het beschermen van de veiligheid. Dit is daarnaast het uitvoeren van patrouilles, wat het patrouilleren tijdens de nacht inhoudt om dieven na te jagen en overtreders en de goddelozen te arresteren. Abdullah ibn Mas'ud was leider (Ameer) over de nachtpatrouilles in de tijd van Abu Bakr.
The department of internal security restricts itself to using the police force in maintaining security. It does not use other than the police force except when the police force is unable to maintain internal security. In that case it requests the Khalifah to provide it with a military force or an army, according to what is required. With regards to aggression against property by stealing, misappropriation, robbing or looting; or aggression against lives by use of force, wounding or killing; or aggression against honour by lying, slandering, or raping. The department of internal security prevents these things by its vigilance, guards and patrols, and also by implementing the verdicts of the judges against those who perform aggression against the property, lives and honour. All this requires the use of the police force alone. The shurtah is entrusted with keeping the public order, supervision over the internal security and carrying out the executing aspects. This is due to the mentioned Hadith from Anas who reported that the Messenger (PBUH) used to keep Qays ibn Sa'd before him like sahib al-shurtah (head of police). This indicates that shurtah are stationed before the rulers, which means they undertake whatever the rulers want of the execution force for implementing the shar’a, keeping order and protecting security. This is in addition to conducting patrols, which involves patrolling during the night to pursue thieves and arrest wrongdoers and the wicked. Abdullah ibn Mas'ud was amir over the night patrols at the time of Abu Bakr. .
‘Umar ibn Al-Khattab nam de leiding over nachtpatrouilles vaak zelf op zich, waarbij hij zijn dienaar en soms Abdul Rahman ibn Awf met zich meenam. Daarom is het onjuist dat sommige islamitische landen winkeleigenaren verplichten om 's nachts bewakers aan te stellen om hun zaken te bewaken, of dat zij door de staat aangestelde bewakers aanstellen op kosten van de winkeleigenaren. Dit komt doordat deze taak deel uitmaakt van de nachtpatrouilles, wat de plicht is van de staat en tot de functies van de shurtah behoort. Mensen worden er dus niet toe belast en zij worden ook niet belast met de kosten ervan.
‘Umar ibn Al-Khattab used to take charge of night patrols by himself, taking his servant in his company and sometimes Abdul Rahman ibn Awf. Therefore, it is wrong that some Islamic countries make the owners of the shops appoint guards at night to guard their houses, or appoint guards given by the state at the cost of the owners of the shops. This is because this work is part of the night patrolling which is the duty of the state, and of the functions of the shurtah. So, people are not charged with it and nor charged with its costs. .
Wat betreft de omgang met de verdachten die mensen zijn die schade en gevaar vormen voor de staatsentiteit, voor de gemeenschap of voor individuen; dit type verdachten moet door de staat worden vervolgd. Wie ook van de moslimgemeenschap (Ummah) kennis heeft van een van deze zaken, moet dit melden. Het bewijs hiervoor is wat Al-Bukhari en Muslim overleverden van Zayd ibn Arqam toen hij zei: .
With regards to dealing with the suspects who are the people that pose harm and danger to the state entity, to the community or to the individuals; these types of suspects must be pursued by the state. Whoever, from the Ummah, has knowledge of any of these must report it. The evidence for this is what Al- Bukhari and Muslim narrated from Zayd ibn Arqam when he said: .
"Ik was op een expeditie en hoorde Abdullah ibn Ubayy zeggen: 'Geef niet uit aan degenen bij de Boodschapper van Allah ﷺ, zodat zij zich van hem afkeren'; en als wij terugkeren, mijn oom of aan ‘Umar, die het aan de Profeet ﷺ had gemeld. Hij riep mij bij zich en ik vertelde hem... overlevering (Hadith)" [Bukhari, Sahih, #4901 en Muslim, Sahih, #2772].
"I was in an expedition, and heard Abdullah ibn Ubayy say: Do not spend upon those with the Messenger of Allah so as to disperse away from him; and if we return my uncle or to ‘Umar, who mentioned it to the Prophet ( PBUH) . He called upon me and I told him…hadith" [Bukhari, Sahih, #4901 and Muslim, Sahih, #2772] .
In de overlevering van Muslim kwam ik naar de Profeet ﷺ en informeerde hem over Ibn Ubayy, die frequente bezoeken bracht aan de strijdende ongelovigen, en ik informeerde hem over zijn relaties met hen, zoals met de Joden rondom Al-Madinah en de vijanden van de Islam. We moeten de context van dit voorbeeld verder uitbreiden om dit onderwerp naar behoren te behandelen en om het niet te verwarren met spionage op burgers, wat verboden is vanwege Zijn ﷺ uitspraak: .
In the narration by Muslim, I came to the Prophet (PBUH) and informed him of Ibn Ubayy who used to conduct frequent visits to the belligerent disbelievers and I informed him of his relations with them, such as with the Jews around Al-Madinah and the enemies of Islam. We need to expand further upon the context of this example to deal properly with this subject and so as not to mix it with espionage on the citizens, which is prohibited due to His (PBUH ) saying: .
"En bespied elkaar niet". [TMQ 49:12].
"And do not spy". [TMQ 49:12].
Daarom is spionage uitsluitend beperkt tot de verdachten.
Therefore spying is only limited to the suspects. .
De verdachten zijn degenen die de ongelovigen vaak bezoeken die werkelijke of potentiële strijders zijn. Dit komt doordat spionage is toegestaan op de strijdende ongelovigen als onderdeel van het oorlogbeleid, en om te voorkomen dat schade de moslims treft; bovendien omvatten de islamitische (Shar’i) bewijzen in dit onderwerp alle strijdende mensen. Dit is omdat als zij werkelijke strijders waren, de verplichting om op hen te spioneren zeer duidelijk is. Als zij potentiële strijders waren, dan is spionage op hen toegestaan, aangezien oorlog met hen op elk moment verwacht kan worden.
The suspects are those who visit the disbelievers frequently who are actual or potential warriors. This is because spying is allowed on the belligerent disbelievers as part of the war policy, and for preventing harm from falling upon Muslims; additionally the shar'i evidences in this subject include all the belligerent people. This is because if they were actual belligerents then the obligation of spying on them is quite clear. If they were potential belligerents then spying on them is allowed for war is expected with them at any time. .
Zo zou elke burger die regelmatig de oorlogvoerende ongelovigen bezoekt, onder verdacht worden vanwege zijn contact met degenen van wie het ons is toegestaan te spioneren, namelijk de oorlogvoerende ongelovigen.
Thus any citizen that frequently visits the warring disbelievers would be under suspicion due to his contact with those we are permitted to spy on, i.e. the belligerent disbelievers. .
De details van deze kwestie zullen als volgt zijn:
The details of this issue will be as follows: .
1. Het bespioneren van de feitelijke strijdende ongelovigen is verplicht voor de staat; een zaak die, naast de hierboven genoemde bewijzen, wordt benadrukt door de regel: "datgene wat noodzakelijk is om een verplichting uit te voeren, is op zichzelf een verplichting." Dit komt doordat de kennis van de kracht van de vijand, zijn plannen, zijn doelstellingen, zijn strategische locaties en dergelijke zaken noodzakelijk zijn om de vijand te verslaan. Dit wordt uitgevoerd door het ministerie van oorlog, en het omvat de burgers die contact maken met de feitelijke strijdende ongelovigen, aangezien er in de basis meestal geen contact is tussen de burgers en de strijders, omdat de relatie tussen hen een relatie van oorlog is.
1. Spying on the actual belligerent disbelievers is obliged upon the state; a matter which, besides the above mentioned evidences, is emphasised by the rule: "that which is necessary to perform an obligation is itself obligation." This is because the knowledge of the force of the enemy, its plans, its objectives and its strategic locations and the like are necessary to defeat the enemy. This is undertaken by the war department, and it includes the citizens that make contact with the actual belligerent disbelievers, since in origin there is not usually contact between the citizens and the belligerents, as the relation between them is a relation of war. .
2. Het bespioneren van de potentiële vijandige ongelovigen is toegestaan; en het is de staat verplicht om elke schade te voorkomen, zoals wanneer er de vrees bestaat dat zij de feitelijke vijanden zouden helpen of zich bij hen zouden voegen. De potentiële vijandige ongelovigen zijn van twee soorten:
2. Spying on the potential belligerent disbelievers is allowed; and it is obligatory upon the state to prevent any harm, such as, when it is feared they would help the actual belligerents or join them. The potential belligerent disbelievers are of two types: .
De eerste: De potentiële vijandelijke ongelovigen in hun land, op wie het ministerie van oorlogsvoering spionneert.
The first: The potential belligerent disbelievers in their country whom the war department would spy on. .
Het tweede: De potentiële vijandige ongelovigen die ons land binnenkomen, zoals de ambassadeurs, de verdragsgenoten en dergelijke. Deze moeten onder observatie en spionage worden geplaatst door de interne veiligheidsdienst.
The second: The potential belligerent disbelievers that enter our country, such as the ambassadors, the covenants and their like. These have to be put under observation and spying by the internal security department. .
De afdeling interne veiligheid is verantwoordelijk voor de surveillance en het bespioneren van de burgers die regelmatig de functionarissen bezoeken onder de potentiële strijdende ongelovigen of hun vertegenwoordigers in ons land. Het ministerie van oorlog is eveneens verantwoordelijk voor de burgers die regelmatig de functionarissen bezoeken onder de feitelijke strijdende ongelovigen of hun vertegenwoordigers in hun eigen land. Dit vereist echter twee voorwaarden:
The department of internal security takes charge of surveillance and spying on the citizens who frequently visit the officials amongst the potential belligerent disbelievers or their representatives in our country. The war department also takes charge of the citizens who frequently visit the officials amongst the actual belligerent disbelievers or their representatives in their own country. This however requires two conditions: .
De eerste: Er moet door surveillance, uitgevoerd door het ministerie van oorlog en de interne veiligheidsdiensten, duidelijk bewijs naar voren komen onder de functionarissen van de potentiële vijandelijke ongelovigen of hun vertegenwoordigers, dat de frequente bezoeken aan deze ongelovigen of hun vertegenwoordigers, binnen of buiten de staat, niet natuurlijk zijn en de aandacht trekken.
The first: There should appear through surveillance, carried out by the war department and internal security, of the officials amongst the potential belligerent disbelievers or their representatives’ clear evidence that the frequent visits to these disbelievers or their representatives, inside or outside the state, are not natural and attract attention. .
Het tweede: Alles wat door de twee afdelingen wordt ontdekt, moet worden gepresenteerd aan de rechter van hisbah; en vervolgens doet de rechter van hisbah een uitspraak in de zaak. Indien een dergelijke zaak zich voordoet, is het de afdeling interne veiligheid toegestaan om te spioneren op die burgers die dergelijke frequente bezoeken brengen aan de functionarissen onder de potentiële strijdende ongelovigen of hun vertegenwoordigers in ons land. Het is ook toegestaan voor de afdeling oorlog om te spioneren op de burgers die frequente bezoeken brengen aan de functionarissen onder de potentiële strijdende ongelovigen en hun vertegenwoordigers in hun eigen land. Dit zijn de bewijzen met betrekking tot dit alles: .
The second: Whatever is discovered by the two departments has to be presented to the judge of hisbah; and then the judge of hisbah rules upon the matter. If such a case arises then it is allowed for the department of internal security to spy on those citizens that make such frequent visits to the officials amongst the potential belligerent disbelievers or their representatives in our country. It is also permitted for the war department to spy on the citizens that make frequent visits to the officials amongst the potential belligerent disbelievers and their representatives in their own country. These are the evidences related to all of this: .
1. Spioneren op moslims is verboden (Haram) zoals vastgelegd in dit vers. Allah (SWT) zegt: .
1. Spying on Muslims is haram as stipulated in this verse. Allah (S.W.T ) says: .
"En bespied elkaar niet" .. [49:12].
"And do not spy on each other". .. [49:12].
Dit is een algemeen verbod op spioneren; en het blijft algemeen, tenzij er een bewijs is om het te specificeren. Dit wordt bevestigd door de overlevering (Hadith) die is overgeleverd door Ahmad en Abu Dawud in hun overlevering van Al-Muqdad en Abu Umamah toen zij zeiden: .
This is general prohibition of spying; and it remains general unless there is an evidence to specify it. This is confirmed by the hadith reported by Ahmad and Abu Dawud in their narration from Al-Muqdad and Abu Umamah when they said: .
De Boodschapper van Allah ﷺ zei: "Als de leider (Ameer) achterdocht onder de mensen zoekt, zal hij hen ondermijnen." [Abu Dawud, Sunan, #4889 en al-Haythami, Majma’ al-Zawa’id, vol.5, p.218].
"The Messenger of Allah (PBUH) said: If the amir sought for suspicion amongst the people he would undermine them." [Abu Dawud, Sunan, #4889 and al-Haythami, Majma’ al-Zawa’id, vol.5, p.218].
Daarom is spioneren op een moslim verboden (Haram). Deze regel is ook van toepassing op de mensen van de dhimmah onder de burgers van de staat. Dus spioneren is verboden (Haram) voor de burgers, zowel moslims als niet-moslims.
Therefore spying on a Muslim is haram. This rule also applies on the people of the dhimmah from the citizens of the state. Thus spying is haram upon the citizens, Muslims and non-Muslims. .
2. Het bespioneren van werkelijke vijandelijke ongelovigen, zoals zij die met ons in oorlog zijn; en van potentiële vijandelijke ongelovigen, zoals zij die ons land binnenkomen met een verbond of onder onze bescherming, zoals ambassadeurs en anderen, of de werkelijke vijandelijke ongelovigen in hun eigen land; is toegestaan. Het is feitelijk verplicht om te bespioneren bij de werkelijke vijand, en bij de potentiële vijand in het geval van schade.
2. Spying on actual belligerent disbelievers, such as those who are at war with us; and on the potential belligerent disbelievers, such as those who enter our country with covenant or under our protection like ambassadors and others, or the actual belligerent disbelievers in their own country; is allowed. It is in fact obligatory to spy on the actual belligerent, and on the potential belligerent in case of harm. .
- De bewijzen zijn duidelijk in de levensgeschiedenis van de Profeet (Seerah) ﷺ, de Boodschapper van Allah ﷺ, welke als volgt zijn: .
- The evidences are clear in the seerah of the Messenger of Allah (PBUH), which are as follows: .
- Er werd in de Seerah van Ibn Hisham verslagen over de expeditie van Abdullah ibn Jahsh, waarbij hij hem opdracht gaf om twee dagen te reizen. Nadat Abdullah ibn Jahsh twee dagen had gereisd, opende hij de brief van de Boodschapper van Allah ﷺ en las deze. Hij vond daarin:
- It was reported in the Sirah of Ibn Hisham about the expedition of Abdullah ibn Jahsh, where he ordered him to travel for two days. After Abdullah ibn Jahsh travelled for two days he opened the letter of the Messenger of Allah (PBUH) and read it. He found in it: .
"Als u deze brief van mij leest, reis dan tot u Nakhlah bereikt, dat tussen Makkah en Ta'if ligt; daar slaat u uw kamp op, houdt u de Quraish van daaruit in de gaten en verzamelt u voor ons hun nieuws."
"If you read this letter of mine travel till you reach Nakhlah that comes between Makkah and Ta'if, where you camp and monitor Quraish from there and collect for us their news". .
Er werd in de levensgeschiedenis van de Profeet (Seerah) van Ibn Hisham gerapporteerd met betrekking tot de gebeurtenissen van de ghazwah van Badr, dat Ibn Ishaq zei: .
It was reported in the Sirah of Ibn Hisham regarding the events of the ghazwah of Badr, that Ibn Ishaq said: .
De Boodschapper van Allah ﷺ en Abu Bakr reden totdat zij een sheikh van de Arabieren ontmoetten. Hij vroeg hem naar de Quraish en naar Mohammad ﷺ en zijn metgezellen, en naar alle informatie die hij over hen kon krijgen. De sheikh zei: "Ik zal u niet informeren totdat u mij vertelt waar u vandaan komt?" De Boodschapper van Allah ﷺ zei: "Als u ons vertelt, zullen wij u vertellen." Hij zei: "Is dit daarvoor?" Hij zei: "Ja." De sheikh zei: "Zo'n dag. Als degene die mij informeerde de waarheid sprak, dan zouden zij op zo'n en zo'n plaats zijn," waarbij hij de plaats noemde waar de Quraish zijn. Toen hij zijn bericht had afgerond, zei hij: "Waar vandaan komen jullie?" De Boodschapper van Allah ﷺ zei: "... water," en hij keerde zich toen van hen af. Hij zei, de sheikh zei: "Van water, of van het water van Irak?"
"The Messenger of Allah (PBUH) and Abu Bakr rode till they met a sheikh from the Arabs. He asked him about Quraish and about Mohammad and his companions and any information he got about them. The sheikh said I will not inform you till you tell me from where are you? The Messenger of Allah (PBUH) said, if you tell us we would tell you. He said, is this for that? He said: yes. The Sheikh said: such day. If the one that informed me said the truth, then they would be in such and such place, naming the place where Quraish is. When he finished his news he said: From where are you? The Messenger of Allah (PBUH) said:. water, and he then turned away from them. He said, the sheikh was saying: From water, or from the water of Iraq? .
Toen keerde de Boodschapper van Allah ﷺ terug naar zijn metgezellen. Toen de nacht viel, stuurde hij Ali ibn Abi Talib, Zubair ibn Al-Awwam en Sa'd ibn Abi Waqqas samen met enkele van zijn metgezellen (vrede zij met hen) naar het water van Badr om daar nieuws te zoeken, dat wil zeggen, om te zoeken naar spionnen van de Quraish.
Then the Messenger of Allah (PBUH) returned back to his companions. When night fell, he sent Ali ibn Abi Talib, Zubair ibn Al-Awwam and Sa'd ibn Abi Waqqas together with some of his companions (ra) to the water of Badr to seek the news from there, i.e. to look for spies upon Quraish." .
• Ibn Ishaq rapporteerde ook dat Ibn Hisham vermeldde onder de titel: “Basbas ibn Amru en Adiy ibn Abu Al-Zaghba' spioneren voor nieuws”, tot hij zei: “Adiy en Basbas hoorden dat (dat wil zeggen datgene wat de twee dienstmeisjes bij het water zeiden over het nieuws van Quraish). Dus sprongen zij op hun twee rijdieren en gingen zij naar de Boodschapper van Allah ﷺ, waar zij hem informeerden over datgene wat zij hadden gehoord.”
• Ibn Ishaq also reported that Ibn Hisham mentioned under the title: “Basbas ibn Amru and Adiy ibn Abu Al-Zaghba' spy for news”, till he said, “Adiy and Basbas heard that (i.e. that which the two maids said at the water regarding the news of Quraish). So, they jumped onto their two riding camels and went to the Messenger of Allah (PBUH) where they informed him of that which they heard. .
Hoewel deze bewijzen betrekking hadden op de Quraish, die een feitelijke strijder waren, is de regel van toepassing op de potentiële strijder aangezien oorlog met hen wordt verwacht. Het enige verschil is dat spionage verplicht is in het geval van de feitelijke strijder, omdat het oorlogbeleid om de vijand te verslaan dit vereist. Het is echter toegestaan met betrekking tot de potentiële strijder omdat oorlog met hen wordt verwacht. Als er echter mogelijk gevaar van hen uitgaat, dat wil zeggen dat er wordt verwacht dat zij de strijder kunnen helpen of zich er daadwerkelijk bij kunnen aansluiten, dan wordt spionage op hen eveneens verplicht.
Though these evidences were regarding Quraish, which was an actual belligerent, the rule applies to the potential belligerent since war is expected with them. The only difference is that spying is obligatory in the case of the actual belligerent because the war policy for defeating the enemy requires that. It is however allowed regarding the potential belligerent because war is expected with them. If there is possible harm from them however, i.e. it is expected they might help the belligerent or actually join them, then spying on them becomes obligatory as well. .
Zo is het spioneren op de strijdende ongelovigen toegestaan voor moslims, en verplicht voor de staat om dit te faciliteren. Dit is vanwege het bevel van de Boodschapper van Allah ﷺ om dit te doen, zoals hierboven vermeld. Het valt ook onder de regel: "Datgene wat noodzakelijk is voor het vervullen van een plicht, is op zichzelf verplicht".
Thus, spying on the belligerent disbelievers is allowed for Muslims, and obligatory upon the state to provide. This is due to the order of the Messenger of Allah (PBUH) to do so as mentioned above. It also comes under the rule: "That which is necessary for performing an obligation is itself obligatory". .
Als sommige burgers, of zij nu moslim of niet-moslim zijn, regelmatig de strijdende ongelovigen bezoeken, of zij nu daadwerkelijk of potentieel strijdend zijn, in ons land of in hun land, dan zijn zij verdacht, en daarom is het toegestaan om hen te bespioneren en hun nieuws te volgen. Dit komt doordat zij regelmatig degenen bezoeken op wie het toegestaan is om hen te bespioneren, en omdat er schade van hen wordt verwacht voor de staat indien zij zouden spioneren ten voordele van de ongelovigen.
If some citizens, whether Muslim or non Muslim, frequently visited the belligerent disbelievers, whether they were actual or potential belligerent, in our country or in their country, then these are suspects, and hence it is allowed to spy on them and follow their news. This is because they frequently visit those who are allowed to spy on them, and because harm is expected from them on the state if they spied for the advantage of the disbelievers. .
Echter, om het bespioneren van dergelijke burgers toe te staan, moeten de hierboven genoemde twee voorwaarden worden vastgesteld.
However, to allow spying on such citizens the above mentioned two conditions must be verified. .
Het ministerie van oorlog is belast met het bespioneren van de burgers die de feitelijke strijdende partij regelmatig bezoeken, evenals de burgers die de functionarissen onder de potentiële strijdende partij en hun vertegenwoordigers in hun eigen land regelmatig bezoeken. De afdeling interne veiligheid is belast met het bespioneren van de burgers die de functionarissen onder de potentiële ongelovige strijdende partij en hun vertegenwoordigers in ons land regelmatig bezoeken.
The war department takes charge of spying on the citizens that frequently visit the actual belligerent, as well as on the citizens that frequently visit the officials amongst the potential belligerent and their representatives in their own country. The department of internal security takes charge of spying on the citizens that frequently visit the officials amongst the potential belligerent disbelievers and their representatives in our country.