Het is niet toegestaan dat een tribunaal wordt gevormd uit meer dan één rechter die de macht heeft om een oordeel te vellen; het is echter toegestaan dat één of meer rechters bij hem aanwezig zijn, maar zij zouden niet het recht hebben om te oordelen, maar slechts om geraadpleegd te worden of een mening te geven, en hun mening zou niet bindend zijn.

It is not allowed for a tribunal to be formed of more than one judge that has the power to render judgement; it is however permitted for one or more judges to be present with him but they would not have the right to judge, but merely to be consulted or to voice an opinion, and their opinion would not be binding. .

Dit komt doordat de Boodschapper van Allah ﷺ nooit twee rechters aanstelde om één zaak te behandelen, maar Hij ﷺ voor elke zaak één rechter aanstelde. Bovendien is de rechtspraak het overbrengen van de sharia-regel door middel van handhaving, en de sharia-regel betreffende de ene moslim kan niet variëren, want het is de regel van Allah, en de regel van Allah is één. Het is waar dat de interpretatie ervan kan variëren, maar wat betreft de moslim vanuit het praktische aspect blijft het één en varieert het nooit. Wanneer de rechter de regel van Allah in de betreffende zaak overbrengt door middel van handhaving, moet deze overbrenging één zijn, want het is het overbrengen van de regel van Allah door middel van dwang. Zo zou het handelen naar de regel van Allah zijn, en de regel van Allah varieert vanuit een praktisch oogpunt niet, zelfs als het begrip wel varieert. Daarom is het verboden om meer dan één rechter te hebben voor dezelfde zaak, dat wil zeggen in dezelfde rechtbank. Wat het land betreft, is het toegestaan om twee afzonderlijke rechtbanken te hebben die alle soorten zaken behandelen in één gebied, omdat de rechtspraak is gedelegeerd door de kalief, dus het is als de deputatie waarbij meervoudigheid is toegestaan, waardoor het toegestaan zou zijn om meerdere rechters in één gebied te hebben. Indien de strijdende partijen het niet eens kunnen worden over naar welk tribunaal zij hun zaak moeten brengen of welke rechter naar hun zaak moet kijken, zou de keuze van de eiser zwaarder wegen dan die van de verweerder, en de zaak zou worden toegewezen aan de rechter van zijn keuze, aangezien hij zijn recht zou zoeken en dit zwaarder weegt dan de verweerder.

This is because the Messenger of Allah (PBUH) never appointed two judges to deal with one matter, rather He (PBUH) appointed one judge for each matter. Besides, the judiciary is the conveying of the Shariah rule by way of enforcement, and the Shariah rule concerning the one Muslim cannot vary, for it is the rule of Allah, and the rule of Allah is one. It is true that its interpretation may vary, but concerning the Muslim from the practical side it remains one and it never varies. When the judge conveys the rule of Allah in the matter at hand by way of enforcement, this conveyance must be one, for it is the conveying of the rule of Allah by way of compulsion. Thus it would be acting upon the rule of Allah, and the rule of Allah from a practical point of view does not vary, even if the understanding does vary. Therefore, it is forbidden to have more than one judge for the same case, i.e. in the same court. As for the country, it is permitted to have two separate courts dealing in all types of cases in one area, because the judiciary is delegated by the Khalifah, so it is like the deputyship where plurality is permitted, thus it would be permitted to have several judges in one area. If the disputing parties could not agree on which tribunal they should take their case to or which judge should look into their case, the choice of the plaintiff would outweigh that of the defendant and the case would be given to the judge of his choice, as he would be seeking his right and this outweighs the defendant..

De rechter kan alleen uitspraak doen in een gerechtelijke rechtbank; en het bewijs en de eed kunnen alleen in de gerechtelijke rechtbank worden overwogen. Dit is omdat het is overgeleverd op gezag van Abdullah Ibn al-Zubayr, die zei: .

The judge can only rule in a judicial court; and the evidence and the oath can only be considered in the judicial court. This is because it has been reported on the authority of Abdullah Ibn al-Zubayr who said: .

“De Boodschapper van Allah ﷺ heeft bevolen dat de twee strijdende partijen voor de rechter moeten zitten.” Deze overlevering (Hadith) wordt overgeleverd door Abu Dawud [Sunan, #3588], en het demonstreert de vorm waarin het gerechtelijke proces moet worden gevoerd, en het is op zichzelf een wettige vorm, dat wil zeggen: er moet een specifieke vorm zijn waarin het gerechtelijke proces moet worden gevoerd, namelijk dat de twee strijdende partijen voor de rechter zitten, en dit zou de rechtbank zijn. Daarom is dit een voorwaarde voor de geldigheid van de gerechtelijke procedure, dat wil zeggen: dat er een speciale plaats moet zijn waar het oordeel wordt geveld om als een legitiem oordeel te kunnen gelden, en dit zou zijn dat de twee strijdende partijen voor een rechter zitten.

“The Messenger of Allah has ordered that the two disputing parties should sit before the judge.” This hadith is narrated by Abu Dawud [Sunan, #3588], and it demonstrates the form in which the judicial process should be conducted, and it is a lawful form in itself, i.e. there must be a specific form in which the judicial process is to be conducted, which is for the two disputing parties to sit before the judge, and this would be the judicial court. Therefore this is a condition for the validity of the judicial procedure, i.e. that there ought to be a special place where the judgement is to be conducted for it to qualify as a legitimate judgement, and this would be for the two disputing parties to sit before a judge. .

Dit wordt ondersteund door de overlevering (Hadith) van ‘Ali (vrede zij met hem) toen de Boodschapper van Allah ﷺ tegen hem zei:

This is supported by the hadith of ‘Ali (ra) when the Messenger of Allah (PBUH) said to him: .

“O ’Ali, als twee strijdende partijen voor u zitten, oordeel dan niet in het voordeel van een van hen totdat u heeft gehoord wat de andere partij te zeggen heeft, zoals u de eerste heeft gehoord.” Het geeft ook een speciale vorm aan waarbij Hij ﷺ zei: .

“O ’Ali, if two disputing parties sat before you, do not judge (in favour) for either of them until you hear what the other party has to say as you have heard the first one.” It also indicates a special form where He (PBUH) said: .

"Als twee strijdende partijen voor u zitten"...

"If two disputing parties sat before you"..

Daarom is een rechtbank noodzakelijk als het oordeel geldig moet zijn, en is het ook noodzakelijk voor de geldigheid van een eed, want de Boodschapper van Allah ﷺ zei: .

Therefore the judicial court is a must if the judgement is to be valid, and is also a must for the oath to be considered, for the Messenger of Allah ( PBUH) said: .

“De eed moet worden afgelegd door de gedaagde,” zoals overgeleverd door Al-Bukhari op gezag van Ibn Abbas [Sahih, #2668]. Hij zou niet als gedaagde worden beschouwd behalve in een rechtbank. Hetzelfde geldt voor het bewijs; het kan niet worden beschouwd behalve voor een rechtbank, want de Boodschapper van Allah ﷺ zei: .

The oath must be given by the defendant,” as narrated by Al-Bukhari on the authority of Ibn Abbas [Sahih, #2668]. He would not be considered as a defendant except in a judicial court. The same applies for the evidence, it cannot be considered except before a judicial court, for the Messenger of Allah (PBUH) said: .

"Het is de eiser die het bewijs moet leveren, en de eed is verplicht voor degene die het betwist." Overgeleverd door Al-Bayhaqi.

"It is the plaintiff who should provide the evidence, and the oath is obliged on the one that contests." As narrated by Al-Bayhaqi. .

Daarnaast kan hij niet als eiser worden beschouwd, behalve voor een rechtbank.

Additionally he cannot be considered a plaintiff except before a judicial court. .

Het is toegestaan om verschillende niveaus van rechtbanken te hebben, afhankelijk van het type zaken. Het zou dus toegestaan zijn om bepaalde rechters te beperken tot het behandelen van specifieke zaken tot een bepaalde mate, en om andere zaken door te verwijzen naar andere rechtbanken.

It is permitted to have various levels of court according to the type of cases. Thus it would be permitted to have some judges confined to dealing with specific cases to a certain extent, and to refer other cases to other courts. .

Dit komt doordat de rechtspraak is gedelegeerd door de kalief en het precies zoals een deputatie is, zonder enig verschil. In feite is de rechtspraak een vorm van deputatie, die zowel algemeen als specifiek kan zijn. Daarom zou het toegestaan zijn om een rechter aan te stellen om uitsluitend in specifieke zaken te behandelen, in welk geval hij niet gemachtigd zou zijn om andere zaken te behandelen dan de gespecificeerde zaken. Het is ook toegestaan om een andere rechter aan te stellen om alle soorten zaken te onderzoeken, inclusief de genoemde zaken, zelfs op dezelfde locatie, of om zaken te onderzoeken die niet de genoemde zijn. Daarom is het toegestaan om verschillende niveaus van tribunalen te hebben, en moslims hadden dit in het verleden.

This is because, the judiciary is a delegated by the Khalifah and it is just like the deputyship, with no difference at all. In fact, the judiciary is one form of deputyship, which can be general and can also be specific. Therefore, it would be permitted to have a judge appointed to deal in specific cases only, in which case he would not be allowed to deal with other than those cases specified. It is also permitted to appoint another judge to look into all sorts of cases including those mentioned, even in the same location, or to look into cases other than those mentioned. Therefore it is permitted to have various levels of tribunal, and Muslims had this in the past. .

Al-Mawardi schreef in zijn boek met de titel Al Ahkam Al Sultaniyya: "Abu Abdullah Al-Zubayr zei: Gedurende een bepaalde tijd stelden de leiders (Ameers) hier in Basra een rechter aan in de centrale moskee (Al-Masjid Al-Jami'), zij noemden hem de rechter van de moskee. Hij oordeelde in geschillen waarbij de bedragen twintig Dinars en tweehonderd Dirhams niet overschreden, en hij legde de onderhoudsbijdragen op. Hij zou niet verder gaan dan de plaats die hem was toegewezen en de grenzen die hem waren gegeven."

Al-Mawardi wrote in his book entitled Al Ahkam Al Sultaniyya: "Abu Abdullah Al-Zubayr said: For some time, the Amirs here in Basra used to appoint a judge at the central mosque (Al-Masjid Al-Jami'), they called him the judge of the mosque. He used to judge in disputes involving sums not exceeding twenty Dinars and two hundred Dirhams, and he used to impose the maintenances. He would not go beyond the place assigned to him and the limits given to him." .

De Boodschapper van Allah ﷺ delegeerde anderen in zijn naam in de rechtspraak; hij stelde Amr Ibnul Aas aan om naar één specifieke zaak te kijken, en hij stelde Ali Ibnu Abi Talib aan over de rechtspraak in Yemen met de bevoegdheid om naar elke zaak te kijken. Dit geeft aan dat het toegestaan is om zowel een specifieke als een algemene rechtspraak te hebben.

The Messenger of Allah (PBUH) delegated others on his behalf in the judiciary; he appointed Amr Ibnul Aas to look into one case, and he appointed Ali Ibnu Abi Talib over the judiciary in Yemen with powers to look into any case. This indicates that it is permitted to have a specific and general judiciary. .

Er zijn geen beroepsinstellingen en er zijn geen rechtscolleges van cassatie, dus de rechtspraak is, voor zover het de methode betreft waarmee de zaken worden behandeld, één en dezelfde. Als de rechter een vonnis uitsprak, zou dit bindend worden, en het vonnis van een andere rechter zou het onder geen enkele omstandigheid ongedaan maken. Het goddelijke principe luidt: "zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) wordt niet tenietgedaan door gelijke zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad)." Dus, een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) is geen bewijs tegen een andere zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid); het is daarom ongeldig om rechtbanken te hebben die de vonnissen van andere rechtbanken nietig verklaren.

There are no courts of appeal and there are no courts of cessation, so the judiciary, as far as the method by which the cases are treated, is one and the same. If the judge pronounced a sentence, it would become binding, and the sentence of another judge would not under any circumstances reverse it. The divine principle states: "ijtihad is not annulled by similar ijtihad." So, a mujtahid is not proof against another mujtahid; so it is invalid to have courts that nullify the verdicts of other courts. .

Echter, indien de rechter afwijkt van het rechtspreken volgens de sharia en oordeelt volgens een regel van ongeloof, of indien hij oordeelt volgens een regel die in strijd is met een tekst uit de sharia uit het Boek, de profetische traditie (Sunnah) of de consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah), of indien hij een vonnis uitspreekt dat in strijd is met de werkelijkheid, zoals wanneer hij iemand veroordeelt als een opzettelijke moordenaar en vervolgens de werkelijke moordenaar aan het licht komt. In dergelijke gevallen wordt het vonnis van de rechter herroepen.

However, if the judge abandons ruling by the Shariah and judged according to a rule of disbelief, or if he judged by a rule that contradicts a Shariah text from the Book, Sunnah or the Ijmaa of the Sahabah, or he issued a verdict that contradicts with the reality, such as if he judged on somebody as a deliberate killer, then the real killer appeared. In such cases, the verdict of the judge is reversed. .

Dit komt omdat de Boodschapper van Allah ﷺ zei: .

This is because the Messenger of Allah (PBUH) said: .

“Wie iets uitvindt in onze zaak (religie (Deen)) dat daar niet bij hoort, dan zal het worden verworpen”, zoals overgeleverd door Al-Bukhari [Sahih, #2697] en Muslim [Sahih, #1798] op gezag van ‘A’ishah.

“Anyone who invented something in our matter (deen) that which is not from it, it would be rejected”, as narrated by Al-Bukhari [Sahih, #2697] and Muslim [Sahih, #1798] on the authority of ‘A’ishah. .

Het is ook overgeleverd door Jabir b. Abdullah: “Dat een man overspel had gepleegd met een vrouw, waarna de Profeet ﷺ beval dat hij geslagen moest worden. Later werd hem medegedeeld dat hij getrouwd was, waarna hij beval dat hij gestenigd moest worden”. Malik b. Anas overleverde ook dat hij zei: “Ik kreeg kennis over ‘Uthman (ra), dat er een vrouw naar hem werd gebracht die na zes maanden beviel, waarna hij beval dat zij gestenigd moest worden. Ali (ra) zei tegen hem: ‘Het is niet geldig om te stenigden, omdat Allah (SWT) zegt: .

It is also narrated by Jabir b. Abdullah: “That a man committed adultery with a woman, so the Prophet PBUH) ordered that he be lashed. Later on he was informed that he was married, so he ordered that he be stoned”. Malik b. Anas also narrated, that he said: “I got knowledge about ‘Uthman (ra), that a women was brought to him where she gave delivery after six months so he ordered her to be stoned, Ali (ra) said to him: ‘It is not valid to be stoned, because Allah (S.W.T) says: .

“Het dragen van de (wieg) tot aan het spenen duurt dertig maanden” [46:15] En Hij (SWT) zegt: .

The carrying of the (child) to his weaning is period of thirty months” [46:15] And He (PBUH) says: .

“Moeders zullen hun kinderen twee volle jaren lang voeden, voor hen die de term volledig willen voltooien.” [2:233].

“The mother shall give suckle to their children for two whole years, for them who desire to complete the term.” [2:233].

Zo is de zwangerschapsperiode zes maanden, dus zij zou niet gestenigd mogen worden.’ Dienovereenkomstig beval ‘Uthman (ra) dat zij zou worden teruggebracht, maar hij stelde vast dat zij reeds was gestenigd.” ‘Abd al-Razzaq overleverde van Al-Imam Al-Thawri dat hij zei: “Indien een rechter een vonnis velt dat tegenover het Boek van Allah of de profetische traditie (Sunnah) van de Boodschapper van Allah ﷺ of iets staat waarover consensus (Ijma’) bestaat, dan mag een andere rechter na hem dit ongedaan maken”.

Thus, the pregnancy period is six months, so she should not be stoned.’ Accordingly ‘Uthman (ra) ordered that she be returned back, but he found that she had already been stoned.” ‘Abd al-Razzaq narrated from Al-Imam Al-Thawri that he said “If a judge gave a verdict opposite to the Book of Allah or the Sunnah of the Messenger (PBUH) or anything where there is an Ijmaa over it, then another judge after him may reverse it”. .

De verantwoordelijkheid voor het terugdraaien van deze vonnissen ligt echter bij de Rechter van Mazalim.

However, the responsibility of reversing these verdicts is to the Judge of Mazalim.