397. Ömer'in oğlu Hüseyin... — ancak metin şöyle: 'Awf ibn al-Harith ibn at-Tufayl, 'Âişe'nin yeğeni, şöyle rivayet etmiştir: 'Âişe'ye, Abdullah ibn ez-Zübeyr'in, 'Âişe'nin sattığı ya da hediye olarak verdiği bir şey hakkında, "Allah'a yemin ederim ki, eğer bunu bırakmazsa, malını tasarruf etmesini yasaklayacağım!" dediği haber verildi. 'Âişe, "Gerçekten öyle mi dedi?" diye sordu. "Evet" dediler. 'Âişe, "Allah'a adarım ki, İbn ez-Zübeyr ile bir daha asla tek kelime konuşmayacağım!" dedi. İbn ez-Zübeyr, 'Âişe uzun süre kendisinden uzak durduğunda, Muhâcirler aracılığıyla onunla arabuluculuk yapılmasını istedi. 'Âişe, "Allah'a yemin ederim ki, onun için hiç kimsenin aracılık yapmasına izin vermeyeceğim ve yaptığım adağı asla bozmayacağım!" dedi. Bu durum uzun süre devam edince, İbn ez-Zübeyr, Benû Zühre'den olan el-Miswar ibn Mahrama ve Abdurrahman ibn el-Esved ibn Yeğuş ile konuştu. Onlara, "Sizi Allah adına yemin ederek istiyorum, 'Âişe'nin yanına gidin, zira onun beni terk etmeye adaması doğru değildir" dedi. el-Miswar ve Abdurrahman, onu da yanlarına alıp, üzerlerine örtülmüş abalarıyla 'Âişe'nin yanına girmek ve onu ziyaret etmek için izin istediler. Dediler ki: "Allah'ın selamı, rahmeti ve bereketi üzerinize olsun! İçeri girebilir miyiz?" "Girin" diye cevap verdi 'Âişe. "Hepimiz mi, Ümmü'l-Mü'minin?" dediler. "Evet" dedi, "hepiniz girebilirsiniz," İbn ez-Zübeyr'in onlarla birlikte olduğunu fark etmeden. İçeri girdiklerinde, İbn ez-Zübeyr perdeyle ayrılmış bölüme girdi, 'Âişe'yi kucakladı ve ağlayarak onu memnun etmeye başladı. Sonra el-Miswar ve Abdurrahman, 'Âişe'ye onunla konuşmasını ve onu kabul etmesini yalvarmaya başladılar. Dediler ki: "Biliyorsun ki Peygamber ﷺ, bildiğin gibi, insanlardan yüz çevirmeyi yasakladı ve bilirsin ki bir Müslüman'ın kardeşiyle üç geceden fazla konuşmaması caiz değildir." Ona hatırlatmaya ve zorluk çıkarmaya devam ettiler; sonunda (adağını) hatırlatmaya ve ağlamaya başladı, "Adak yaptım ve adak kuvvetlidir" dedi. Israr etmeye devam ettiler, nihayet İbn ez-Zübeyr ile konuştu. Ardından, adağını bozduğunun kefareti olarak kırk köle azat etti. Bundan sonra adağını hatırladığı her seferde kırk köle azat ediyor ve gözyaşları peçesini ıslatana kadar ağlıyordu.