Kur'an'daki en ayrıntılı ve en büyüleyici kıssadır; hem kıskançlık, nefret, kibir, tutku, aldatma, entrika, zulüm ve korku gibi insani zaaflara, hem de sabır, sadakat, cesaret, asalet ve merhamet gibi soylu niteliklere yer verir.

This is the most detailed and fascinating story in the Quran, involving both human weaknesses such as jealousy, hatred, pride, passion, deception, intrigue, cruelty, and terror as well as noble qualities such as patience, loyalty, bravery, nobility, and compassion.

Rivayet edildiğine göre, bu surenin indirilmesinin sebeplerinden biri, Yahudilerin Peygamber Muhammed'e (ﷺ), eski peygamberlerinden biri olan Yusuf (aleyhisselam) hakkında bilgi vermesini istemeleriydi. Onun kıssası bir kısmında tahrife uğramış, bir kısmında ise ilaveler ve eksiltmelerle bozulmuştu. Bu nedenle Allah'ın Kitabı (Kur'an) içinde, en ince ve dikkatli ayrıntılarıyla eksiksiz olarak indirilmiştir.

It is related that among the reasons for its revelation is that the Jews asked the Prophet Muhammad (pbuh) to tell them about Joseph (pbuh) who was one of their old prophets. His story had been distorted in parts and marred in others with interpolation and exclusions. Therefore it was revealed in the Book of Allah (Quran), complete in its minute and careful details.

Allah, yüce ve mutlak güç sahibi olan, buyurmuştur:

Allah the Almighty declared:

Biz sana bu Kur'an'ı vahyettiğimiz bu Kur'an aracılığıyla en güzel kıssaları anlatıyoruz; oysa bundan önce sen de bunu bilmeyenlerdendin. (Yusuf Suresi, 12:3)

"We relate unto you (Muhammad) the best of stories through Our Revelations unto you, of this Quran. And before this (i.e. before the coming of Divine Inspiration to you), you were among those who knew nothing about it (the Quran). ( Ch 12:3 Quran)

Yüce Allah ayrıca şöyle hükmetti:

Almighty Allah also decreed:

Böylece Biz, (ey Muhammed) sana geçmişte olanlardan bazı haberleri anlatıyoruz. Ve gerçekten Biz sana katımızdan bir Zikir (bu Kur'an) verdik. Kim ondan yüz çevirirse (yani ona inanmaz ve emirlerine uymazsa), şüphesiz kıyamet gününde ağır bir yük (günah yükü) taşıyacaklardır. Onda (Cehennem ateşinin içinde) temelli kalacaklardır ve kıyamet gününde bu yük onlar için ne kötü bir yüktür.(Taha 20:99-101)

"Thus We relate to you (O Muhammad) some information of what happened before, And indeed We have give you from Us a Reminder (this Quran). Whoever turns away from it (this Quran--i.e. does not believe in it, nor acts on its orders), verily they will bear a heavy burden (of sins) on the Day of Resurrection. They will abide in that (state in the Fire of Hell), and evil indeed will it be that load for them on the Day of Resurrection.(Ch 20:99-101)

Yusuf (aleyhisselam) kıssası baştan sona bir akış içinde ilerler; hem özü hem de biçimi birbiriyle eşit ölçüde tutarlıdır. Bu kıssa, Allah'ın kudretinin derinliğini ve üstünlüğünü, insan müdahalesinin karşısında bile hükümlerinin yerine getirilmesini sana hissettirir.

The story of Joseph (pbuh) moves in a stream from beginning to end; its substance and form are equally coherent. It inspires you with a feeling for the depth of Allah's power and supremacy and the execution of His rulings despite the challenge of human intervention.

"Allah, emri üzerinde tam güç ve kudret sahibidir; ancak insanların çoğu bunu bilmez." (Yusuf, 12:21)

"And Allah has full power and control over His Affairs, but most of men know not. (Ch 12:21)

Hz. Yusuf'un kıssası bunu kesin bir şekilde doğrulamaktadır; çünkü kıssa tesellî ve hayret verici olaylarla sona ermektedir.

This is what the story of Joseph (pbuh), confirms categorically, for it ends with comfort and marvels.

Yusuf, hayatı boyunca kendisine en yakın olan insanların kurduğu entrikalarla yüzleşerek geçirdi. Kardeşleri onu öldürmeyi planladılar, ancak planlarını onu sürgüne göndermek şeklinde değiştirdiler. Bu, daha bir çocukken başına geldi.

Joseph lived all his life confronting schemes made by the people closest to him. His brothers plotted to kill him, but they amended it to exiling him. This happened to him while he was a boy.

Mısır pazarında köle olarak satıldı; orada sembolik bir bedelle satın alındı. Ardından büyük bir adamın karısının baştan çıkarma girişimine maruz kaldı; kadının isteği gerçekleşmeyince onu hapse attırdı ve orada bir süre kaldı. Bütün bunlara rağmen sonunda Mısır tahtına yaklaştı ve kralın baş veziri oldu. Daha sonra yönetici otorite konumundan Allah'a davetine başladı.

He was sold into the slave market in Egypt, where he was bought for a nominal sum. Then he fell victim to the attempted seduction by a great man's wife who, when her wish was foiled, sent him to prison, where he remained for some time. In spite of all of this, he at length approached close to the Egyptian throne and became the king's chief minister. He then began his call to Allah from the position of the ruling authority.

Allah'ın takdiri gerçekleşti ve mesele sona erdi. Hikâyenin özü (teması) budur.

Allah's plans were carried out, and the matter ended. This is the substance (theme) of the story.

Sunuluş biçimine (üsluba) gelince, bu, hayranlık uyandıran bir dönüm noktasıdır.

As for the form (style) in which it is presented, it is a landmark of wonder.

Hikâye, bir dizi bölüm hâlinde sunulmaktadır. Sizi sahneden sahneye götürür; bu geçişler ilham verici, bilgilendirici ve hayal gücünü harekete geçirici niteliktedir. Ayrıca, cümlenin anlamını tamamlamayı okuyucunun hayal gücüne bırakan sanatsal boşluklar da vardır; bir de hiçbir insan sanatçısının ortaya koyamayacağı derinlikte bir tablo çizer.

The story is presented in a sequence of episodes. It gives you scene after scene and the transition is inspiring, informative, and stirring to the imagination. There are also artistic loopholes, which leave it to the imagination of the reader to complete the sense, as well as the depth of the picture, the like of which no human artist can bring forth.

Hikaye bir rüyayla başlar ve onun yorumuyla biter. Güneş ufukta belirip yeryüzünü sabahın ihtişamıyla yıkarken, Peygamber Yakub'un oğlu Yusuf (a.s.)

The story begins with a dream and ends with its interpretation. As the sun appeared over the horizon, bathing the earth in its morning glory, Joseph (pbuh), son of the Prophet Jacob (pbuh)

Uyandı, gördüğü hoş bir rüyanın sevinciyle uykusundan kalktı. Heyecanla babasının yanına koştu ve rüyasını ona anlattı.

awoke from his sleep, delighted by a pleasant dream he had had. Filled with excitement he ran to his father and related it.

"Ey babacığım! Gerçekten ben (rüyamda) on bir yıldız ile güneşi ve ayı gördüm; onları bana secde eder halde gördüm."

"O my father! Verily, I saw (in a dream) eleven stars and the sun and the moon, I saw them prostrating themselves to me." (Ch 12:4)

Babasının yüzü aydınlandı. Yusuf'un, dedesi Peygamber İbrahim'in (a.s.) duasının gerçekleşmesine vesile olacağını gördü; çünkü onun soyu, İbrahim'in evinin nurunu canlı tutacak ve Allah'ın mesajını insanlığa yayacaktı.

His father's face lit up. He foresaw that Joseph would be one through whom the prophecy of his grandfather, Prophet Abraham (pbuh), would be fulfilled, in that his offspring would keep the light of Abraham's house alive and spread Allah's message to mankind.

Bu nedenle, Allah'ın Elçisi Muhammed ﷺ'in şöyle sorulduğu rivayet edilmiştir: "İnsanların en şerefli olanı kimdir?" O da şöyle buyurdu: "Allah'a en çok karşı gelmekten sakınan." Oradakiler dediler ki: "Biz bunu sana sormak istemiyoruz." Bunun üzerine buyurdu ki: "En şerefli kişi, Allah'ın peygamberi, Allah'ın peygamberinin oğlu, Allah'ın yakın dostunun (İbrahim'in) oğlu Yusuf'tur." (Sahih-i Buhari) Ancak baba, Yusuf'un kardeşlerinin kıskançlığını çok iyi bildiği için, rüyasını kardeşlerine anlatmaması konusunda onu uyardı.

Therefore, it was narrated that Allah's Messenger Muhammad (pbuh) was asked: "Who is the most honorable amongst the people?" He replied: "The most God-fearing." The people said: "We do not want to ask you about this." He said: "The most honorable person is Joseph Allah's prophet, the son of Allah's prophet, the son of the faithful friend of Allah (Abraham)." (Sahih Al-Bukhari) However, the father was well aware of the jealousy of Joseph's brothers, so he warned him against telling his dream to his brothers.

"Ey oğlum! Rüyanı kardeşlerine anlatma, yoksa sana karşı bir oyun kurarlar. Şüphesiz şeytan insanın apaçık bir düşmanıdır! Böylece Rabbin seni seçecek, sana rüyaların yorumunu (ve başka şeyleri) öğretecek, nimetini sana ve Yakub'un soyuna tamamlayacak; daha önce atalarına, İbrahim'e ve İshak'a tamamladığı gibi! Şüphesiz Rabbin Her Şeyi Bilendir, Hikmet Sahibidir." (Yusuf Suresi, 12:5-6)

Yusuf on sekiz yaşındaydı; çok yakışıklı ve güçlü bir yapıya sahipti, mizacı yumuşaktı. Saygılı, nazik ve düşünceliydi. Kardeşi Benyamin de aynı derecede hoş bir kişiliğe sahipti. İkisi de aynı anne olan Rahil'dendi. Bu seçkin nitelikleri yüzünden baba, bu iki oğlunu diğer çocuklarından daha çok severdi ve onları gözünün önünden ayırmazdı. Onları korumak için evin bahçesindeki işlerle meşgul ederdi.

Joseph was eighteen years old, very handsome and robust, with a gentle temperament. He was respectful, kind and considerate. His brother Benjamin was equally pleasant. Both were from one mother, Rachel. Because of their refined qualities, the father loved the two more than his other children, and would not let them out of his sight. To protect them, he kept them busy with work in the house garden.

Yakub ile oğlunun sahnesi sona erer. Yerine Yusuf'un kardeşlerinin onun aleyhine komplo kurdukları yeni bir sahne açılır.

The scene of Jacob and his son closes. Another opens on Joseph's brothers plotting against him.

"Gerçekten Yusuf ve kardeşi (Benyamin), bizden daha çok babamız tarafından sevilmektedir, oysa biz güçlü bir topluluğuz. Gerçekten babamız açık bir sapkınlık içindedir. Yusuf'u öldürün ya da onu başka bir diyara atın ki babanızın lütfu yalnızca size kalsın, ve bundan sonra iyi insanlar olursunuz (günahı işlemeden önce tövbe niyetiyle)." Aralarından biri şöyle dedi: "Yusuf'u öldürmeyin, ama bir şey yapmanız gerekiyorsa, onu bir kuyunun dibine bırakın; bir kafile gelip onu alır." (Yasin 12:8-10)

"Truly, Joseph and his brother (Benjamin) are loved more by our father than we, but we are Usbah (a strong group). Really our father is in a plain error. Kill Joseph or cast him out to some other land, so that the favor of your father may be give to you alone, and after that you will be righteous folk (by intending repentance before committing the sin)." One from among them said: "Kill not Joseph, but if you must do something, throw him down to the bottom of a well, he will be picked up by some caravan of travelers." (Ch 12:8-10)

Eski Ahit'in sayfaları, Yusuf'un rüyasını kardeşlerine anlattığını söyler; oysa Kur'an böyle bir şeyin gerçekleştiğini bildirmez. Eğer öyle olsaydı, kardeşlerin bunu kendileri dile getirirdi. Eski Ahit, kardeşlerinin onun yüzünden kendi haklarını kaybettiklerini ileri sürer ve bu yüzden onu öldüreceklerini söyler. Gerçekten de Yusuf babasının emrine uydu ve rüyasını kardeşlerine anlatmadı.

The pages of the Old Testament say that Joseph told them his dream, whereas the Quran does not say that happened. Had it been so, the brothers would have said so themselves. The Old Testament claims they had lost their own rights by him, and so they would kill him. Indeed Joseph kept his father's order and did not tell his brothers about his vision.

Buna rağmen kardeşleri, ona karşı komplo kurmak için oturdular. Biri sordu: "Babamız neden Yusuf'u bizden daha çok seviyor?" Bir başkası cevap verdi: "Belki güzelliği yüzünden." Üçüncüsü dedi ki: "Yusuf ve kardeşi babamızın kalbinde yer etmiş." İlki yakındı: "Babamız tamamen yolunu şaşırmış." İçlerinden biri bu meseleye bir çözüm önerdi: Yusuf'u öldürmek.

In spite of this, his brothers sat down to conspire against him. One of them asked: "Why does our father love Joseph more than us?" Another answered: "Perhaps because of his beauty." A third said: "Joseph and his brother occupied our father's heart." The first complained: "Our father has gone all astray." One of them suggested a solution to the matter; kill Joseph.

Onların bir sonraki hareketi, aralarında ve babaları Yakup (a.s.) arasında geçen sahneyi açtı:

Their next movement opened the scene between them and their father Jacob (pbuh):

Dediler ki: "Ey babamız! Yusuf'u bize neden emanet etmiyorsun? Oysa biz onun gerçekten iyiliğini isteyenleriz. Yarın onu bizimle gönder, gezsin ve oynasın; biz de elbette onu koruyacağız." (Yakub) dedi ki: "Onu sizin götürmeniz beni elbette üzer. Siz ondan habersizken bir kurdun onu yiyeceğinden korkarım." Dediler ki: "Eğer biz güçlü bir topluluk (onu koruyacak kadar kalabalık) olduğumuz halde bir kurt onu yerse, o zaman biz gerçekten hüsrana uğramış oluruz." {Yusuf 12:11-14}

They said: "O our father! Why do you not trust us with Joseph, when we are indeed his well wishers? Send him with us tomorrow to enjoy himself and play, and verily we will take care of him." He (Jacob) said: "Truly, it saddens me that you should take him away. I fear lest a wolf should devour him, while you are careless of him." They said: "If a wolf devours him, while we are Usbah (a strong group) (to guard him), then surely we are the losers." (Ch 12:11-14)

Yakub, tartışmalarında kimsenin aklına gelmeyen bir noktayı öne sürdü: çöldeki kurtların kendisini yiyebileceğinden korkuyordu! Kastettiği, içlerindeki kurtlar mıydı, yoksa vahşi kurtlar mı? Bunu Allah'tan başka kimse bilmez. Oğulları, babalarını Yusuf'u kendileriyle birlikte göndermesi için ikna ettiler; o da onların ısrarı üzerine kabul etti.

Jacob suggested a point, which had not occurred to them in their discussion: he feared that desert wolves would eat him! ithe wolves within them, or did he mean the wild wolves? No one but Allah knows. They coaxed their father to send Joseph with them; he agreed under their pressure.

Kardeşleri bundan sonra babalarının sevgisini daha iyi kazanabilecekleri için Yusuf'tan kurtulabilecekleri düşüncesiyle heyecanlanmışlardı. Evden çıkar çıkmaz, planladıkları gibi su içmek bahanesiyle doğrudan kuyuya gittiler. Onlardan biri Yusuf'un boynuna sarıldı ve onu sıkıca tuttu. Bu alışılmadık davranıştan korkan Yusuf kendini kurtarmak için debelendi. Daha birçok kardeş onu tutmak için koştu. Bunlardan biri gömleğini çıkardı. Birkaçı daha katılıp Yusuf'u kaldırdı ve derin kuyuya attı. Yusuf'un acınacak yalvarışları, onların zalim yüreklerinde hiçbir değişiklik yaratmadı.

They were excited that they could now get rid of Joseph for after this they could stand a better chance of receiving their father's affection. On leaving home, they went directly to the well, as they had planned, on the pretext of drinking water. One of them put his arms around Joseph and held him tightly. Startled by this unusual behavior, Joseph struggled to free himself. More brothers rushed to hold him. One of them removed his shirt. Some more joined in to lift Joseph up and cast him into the deep well. Joseph's piteous pleas made no difference to their cruel hearts.

Sonra Allah, Yusuf'a onun güvende olduğunu ve korkmaması gerektiğini vahyetti; çünkü bir gün, yaptıklarını kendilerine hatırlatmak üzere onlarla yeniden karşılaşacaktı.

Then Allah revealed to Joseph that he was safe and should not fear, for he would meet them again some day to remind them of what they had done.

Kuyuda su vardı; bu su Yusuf'un bedenini yüzdürdü, bu yüzden zarar görmedi. Suda yalnız başına oturdu, sonra başının üzerindeki bir kaya çıkıntısına tutundu ve üzerine tırmandı. Kardeşleri onu bu ıssız yerde bıraktılar.

There was water in the well, which buoyed Joseph's body, so he was not harmed. He sat lonely in the water, then clung to a rock ledge overheard and climbed on top of it. his brothers left him in this desolate place.

Sonra bir koyun kesip Yusuf'un gömleğini onun kanına buladılar. Kardeşlerinden biri, yaptıklarını sır olarak saklamaları için yemin etmeleri gerektiğini söyledi. Hepsi yemin etti.

Then they killed a sheep and soaked Joseph's shirt in its blood. One brother said that they should swear to keep their deed a close secret. All of them took the oath.

"Ve akşam üzeri babalarının yanına ağlayarak geldiler." (Yusuf 12:16)

"And they came to their father in the early part of the night weeping." (Ch 12:16)

Karanlık bir gece; on erkeğin ağlayışıyla bölünüyor. Baba evinde oturuyor, oğulları içeri giriyor; gecenin karanlığı yüreklerinin karanlığını örtüyor, yalanlarının karanlığı ise dışarı çıkmak için çabalıyor. Ya'kub yüksek sesle merak etti: "Bu ağlama da nedir? Sürümüze bir şey mi oldu?" Ağlayarak cevap verdiler: "Ey babamız! Birbirimizle yarışmaya çıktık ve Yusuf'u eşyalarımızın yanında bıraktık; bir kurt onu yedi. Ama doğruyu söylesek bile bize asla inanmayacaksın. (Yusuf 12:17)"

The scene here is dark night, broken by the crying of ten men. The father is sitting in his house when the sons enter, the darkness of night covering the darkness of their hearts and the darkness of their lies struggling to come out. Jacob wondered aloud: "Why this weeping? Has anything happened to our flock?" They answered crying: "O our father! We went racing with one another, and left Joseph by our belongings and a wolf devoured him; but you will never believe us even when we speak the truth. (Ch 12:17)

"Yarıştan döndükten sonra Yusuf'un kurdun karnında olduğunu görünce şaşırdık." "Onu görmedik!" "Doğru söylediğimiz halde bize inanmayacaksın! Olanları sana anlatıyoruz!" "Kurt Yusuf'u yemiş!" "İşte Yusuf'un gömleği. Kanla lekelenmiş olarak getirdik, ama Yusuf'u bulamadık!" Sahte kanla lekelenmiş gömleğini getirdiler. (Bab 12:18)

"We were surprised after returning from the race that Joseph was in the belly of the wolf." "We did not see him!" "You will not believe us even though we are truthful! we are telling you what happened!" "The wolf has eaten Joseph!" "This is Joseph's shirt. We foiled it soiled with blood, and did not find Joseph!" They brought his shirt stained with false blood. (Ch 12:18)

Yaʻqub'un kalbinin derinliklerinde, sevgili oğlunun hâlâ sağ olduğunu ve diğer oğullarının yalan söylediğini biliyordu. Kanla lekelenmiş gömleği ellerine aldı, yaydı ve şöyle dedi: "Ne merhametli bir kurt! Sevgili oğlumu gömleğini bile yırtmadan yemiş!" Daha fazla bilgi istediğinde yüzleri kızardı, ama her biri Allah'a yemin ederek doğruyu söylediğini bildirdi. Kalbi kırık baba gözyaşlarına boğuldu:

Deep down in the heart Jacob knew that his beloved son was still alive and that his other sons were lying. He held the blood stained in his hands, spread it out and remarked: "What a merciful wolf! he ate up my beloved son without tearing his shirt!" Their faces turned red when he demanded more information, but each swore by Allah that he was telling the truth. The brokenhearted father burst into tears:

Karanlık kuyuda Yusuf, tutunabileceği bir taş çıkıntı buldu. Etrafını zifiri karanlık ve ürkütücü bir sessizlik sarmıştı. Zihnine korkutucu düşünceler doluşmaya başladı: Başına ne gelecekti?

In the dark well Joseph managed to find a stone ledge to hold onto. Around him was total darkness and an eerie silence. Fearful thoughts entered his mind: what would happen to him?

Nerede yiyecek bulacaktı? Kardeşleri neden ona karşı dönmüşlerdi? Babası onun çaresizliğinden haberdar olur muydu? Babasının gülümsemesi gözlerinin önünden geçti; ona hep gösterdiği sevgi ve şefkati hatırladı. Yusuf içtenlikle dua etmeye, Allah'tan kurtuluş dilemeye başladı. Yavaş yavaş korkusu dindi. Yaratıcısı, genç adamı sabır ve cesaret ruhu aşılamak için büyük bir musibetle imtihan ediyordu. Yusuf kendisini Rabbinin iradesine teslim etti.

Where would he find food? Why had his own brothers turned against him? Would his father know of his plight? His father's smile flashed before him recalling the love and affection he had always shown him. Joseph began to pray earnestly, pleading to Allah for salvation. Gradually his fear began to subside. His Creator was testing the young man with a great misfortune in order to infuse in him a spirit of patience and courage. Joseph, surrended himself to the will of his Lord.

Sahnenin devamında geniş çöl görünür. Ufukta uzun bir deve, at ve adam sırası vardır; Mısır'a giden bir kervan. Tüccarlardan oluşan kervan, su almak için bu ünlü kuyunun başında durdu. Bir adam kovasını aşağı sarkıttı. Joseph, kovanın hızla aşağı indiğini görüp irkildi ve kova suya düşmeden önce ona yapıştı. Adam çekmeye başlayınca yükün alışılmadık derecede ağır olduğunu hissetti, bu yüzden kuyuya göz attı. Gördüğü şey onu şaşkına çevirdi: Bir adam ipe tutunmuştu! Adam ipi sıkıca tuttu ve arkadaşlarına bağırdı: "Yardım etseniz iyi olur, arkadaşlar! Görünüşe bakılırsa kuyuda gerçek bir hazine buldum!" Yoldaşları kuyunun başına koştu ve ipe tutunan yabancıyı çekip çıkarmalarına yardım ettiler.

The next scene shows the wide desert. At the horizon is a long line of camels, horses, and men; a caravan on its way to Egypt. The caravan of merchants halted at this famous well for water. A man lowered in his bucket. Joseph was startled by the bucket hurtling down and grabbed hold of it before it could land in the water. As the man began to haul he felt the load unusually heavy, so he peeped into the well. What he saw shocked him; a man was clinging to the rope! He held the rope tightly and shouted to his friends: "Better give me a hand fellows! Looks like I found real treasure in the well!" His companions rushed to the well and helped him to pull out the stranger holding onto the rope.

Önlerinde sağlıklı, yakışıklı bir genç duruyordu; melek gibi bir gülümsemeyle parlıyordu. Onda değerli bir ganimet gördüler, çünkü onlar için tek önemli şey paraydı. Hemen ayaklarına demir zincirler vurdular ve onu, sevgili vatanı Kenan'dan uzak, Mısır'a götürdüler.

Standing before them was a healthy, handsome youth, beaming with an angelic smile. They saw in him a handsome prize, for money was all that mattered to them. Immediately, they clapped iron shackles on his feet and took him along to Egypt, far away from his beloved homeland of Canaan.

Mısır'ın bu şehrinin her yanına, olağandışı derecede yakışıklı ve güçlü genç bir kölenin satışa çıkarıldığı haberi yayıldı. Köle pazarına yüzlercesi toplandı; kimisi seyirci, kimisi alıcıydı. Seçkinler ve zenginler, bu yakışıklı numuneyi görebilmek için boyunlarını uzatıyordu. Teklifler çılgınca artınca açık artırmacı için bu, adeta bir şölen oldu; her alıcı diğerini geçmeye çalışıyordu.

All over the Egyptian city the news spread that an unusually handsome, robust young slave was on sale. People gathered by the hundreds at the slave market. some were spectators, others were bidders the elite and the rich, each one craning his neck to view the handsome specimen. the auctioneer had a field day as the bidding went wild, each buyer trying to outbid the other.

Sonunda Mısır'ın başbakanı Aziz, diğer herkesi geride bırakarak Yusuf'u konağına götürdü.

Bizim tehlike ve iftira olarak gördüğümüz şey, Yusuf'un yücelik yolculuğundaki merdivenin ilk basamağıdır.

What we see as hazards and slander is the first step of the ladder on Joseph's way to greatness.

Allah işinde kararlıdır. O'nun planı, başkalarının planlarına rağmen, onların planları hâlâ yapılırken gerçekleşir. Böylece onların planını bozar ve Allah'ın vaadi gerçekleşir. Allah, Yusuf'a peygamberlik vaat etmiştir. Yusuf'u satın alan adamın kalbine onun sevgisi konulmuştu; adam da önemsiz bir mevkide değildi. Mısır'ın yönetici sınıfından, önemli bir kişiydi.

Allah is decisive in His action. His plan is carried out despite the plans of others and while theirs are still being made. So He spoils their plan, and Allah's promise is realized. Allah has promise Joseph prophethood. Love for Joseph was thrust into the heart of the man who bought him, and he was a man of no mean position. He was an important personage, one of the ruling class of Egypt.

Bu nedenle Yusuf, Mısır'ın başbakanının adamlarına şişmiş ayaklarındaki ağır zincirleri çıkarmalarını emretmesiyle hoş bir şekilde şaşırdı. Ayrıca, kendisine emanete ihanet etmemesi, eğer iyi davranırsa kötü muamele görmeyeceği yolunda söylediklerine de şaşırdı. Yusuf, hayırseverine gülümsedi, ona teşekkür etti ve sadık kalacağına söz verdi.

Therefore, Joseph was pleasantly surprised when the chief minister of Egypt ordered his men to remove the heavy shackles from his swollen feet. He was also surprised when he told Joseph not to betray his trust; he would not be ill-treated if he behaved himself. Joseph smiled at his benefactor, thanked him, and promised to be loyal.

Yusuf kendini rahat hissetti; çünkü nihayet barınacak bir yeri vardı ve iyi bakılacaktı. Allah'a defalarca şükretti ve hayatın gizemine hayret etti. Daha birkaç gün önce, hiçbir zaman sağ çıkma umudu olmadan derin, karanlık bir kuyuya atılmıştı. Sonra kurtarılmış, ardından demir zincirlerle köleleştirilmişti. Şimdi ise lüks bir konakta özgürce dolaşıyor, yiyecek bolluğundan istifade edebiliyordu.

Joseph felt at ease, for at last he was sheltered and would be well cared for. He thanked Allah over and over and wondered at the mysterious of life. Not so long ago he had been cast into a deep, dark well with no hope of ever coming out alive. Next he was rescued, then enslaved in iron shackles, and now he was moving freely in a luxurious mansion with enough food to enjoy.

Ancak yüreği ana babasına ve kardeşi Benyamin'e duyduğu özlemle sızlıyor, her gün gözyaşı döküyordu.

However, his heart ached with longing for his parents and brother Benjamin, and he shed tears daily.

Günler geçti ve Yusuf büyüdü. Yüce Allah şöyle buyurdu:

The days passed and Joseph grew. Almighty Allah said:

"Ve (Yusuf) olgunluk çağına erişince ona hikmet ve ilim verdik; işte biz iyilik yapanları böyle ödüllendiririz." (12:22)

"And when he (Joseph) attained his full manhood, We gave him wisdom and knowledge (the Prophethood), thus We reward the doers of good. (Ch 12:22)

Ona işlerde hikmet ve hayata ile hayatın koşullarına dair bilgi verildi. Konuşma sanatı kendisine bahşedildi; dinleyenleri büyüleyen biri oldu. Asalet ve nefis terbiyesi verildi; bu da onu karşı konulmaz bir kişilik kıldı. Efendisi, Allah'ın Yusuf'u ona lütfettiğini kısa sürede anladı.

He was given wisdom in affairs and knowledge of life and its conditions. He as given the art of conversation, captivating those who heard him. He was given nobility and self restraint, which made him an irresistible personality. His master soon knew that Allah had graced him with Joseph.

Yusuf'un hayatında tanıdığı en dürüst, en açık sözlü ve en soylu kişi olduğunu anladı. Bu nedenle Yusuf'u evinin işlerinin başına getirdi, onu onurlandırdı ve ona bir oğul gibi davrandı.

He understood that Joseph was the most honest, straightforward and noble person he had met in his life. Therefore, he put Joseph in charge of his household, honored him, and treated him as a son.

Başvezirin karısı Züleyha, Yusuf'u gün geçtikçe izliyordu. Onunla oturdu, konuştu, onu dinledi ve zamanın tutkusu karşısında hayranlığı arttı.

The wife of the chief minister, Zulaikha, watched Joseph from day to day. She at with him, talked with him, listened to him, and her wonder increased over the passion of time.

Yusuf (a.s.) kısa süre sonra ikinci bir imtihanla karşılaştı. Başvezirin karısı Züleyha, yakışıklı Yusuf'a karşı koyamadı ve ona duyduğu tutku geceleri uykusuz bıraktı. Ona âşık oldu ve bir erkeğe bu kadar yakın olup onu elde edememek ona acı veriyordu. Yine de o, ahlaksız bir kadın değildi; çünkü bulunduğu mevkide istediği her erkeği elde edebilirdi. Herkesin kabulüne göre oldukça güzel ve zeki bir hanım olmalıydı, yoksa başvezir krallıktaki bunca güzel kadın arasından neden onu seçsin? Ona bir çocuk doğurmamış olsa da, ona tutkuyla bağlı olduğu için başka bir eş almadı. Kur'an-ı Kerim, kadının bu yakıcı ve yutucu aşkının sahnesinin perdesini aralar.

Joseph was soon confronted (with his second trial). The chief minister's wife, Zulaikha could not resist the handsome Joseph, and her obsession with him caused her sleepless nights. She fell in love with him, and it was painful for her to be so close to a man, yet be unable to hold him. Yet, she was not a wayward woman, for in her position she could get any man she desired. By all accounts, she must have been a very pretty and intelligent lady, or why would the chief minister have chosen her of all the pretty women in the kingdom? Although she bore him no child, he would not take another wife, as he loved her passionately.The Quran raises the curtain on the scene of this fierce and devouring love on the part of the lady.

Yüce Allah bize şöyle buyurmuştur:

Allah the Almighty told us:

"Ve o kadın, onun evinde bulunduğu kişiyi (kötü bir fiili yapması için) baştan çıkarmaya çalıştı; kapıları kilitledi ve "Haydi, gel!" dedi. Yusuf, "Allah'a sığınırım! Doğrusu o (kocan), bana iyi bakan efendimdir! Hakkıyla davrandı, bana güzel bir konaklama sağladı. (Ben de ona ihanet etmem.)" dedi. Şüphesiz zalimler (haksızlık edenler, kötüler) asla kurtuluşa ermezler." Andolsun, kadın ona meyletti ve Yusuf da, Rabbinin delilini görmeseydi ona meyledecekti. İşte böyle yaptık ki, kötülüğü ve haram olan zina fiilini ondan çevirelim. Şüphesiz o, seçtiğimiz, hidayete erdirdiğimiz kullarımızdandı. (Yusuf 12:23-24)

"And she, in whose house he was, sought to seduce him (to do an evil act), she closed the doors and said: "come on, O you." He said: "I seek refuge in Allah (or Allah forbid)! Truly he (your husband) is my master! He made my stay agreeable! (So I will never betray him). Verily, the Zalimun (wrong, evildoers) will never be successful." Indeed she did desire him and he would have inclined to her desire had he not seen the evidence of his Lord. Thus it was, that We might turn away from evil and illegal sexual intercourse. Surely, he was one of Our chosen, guided slaves. (Ch 12:23-24)

Yorumcuların, kadının günah işleme niyeti konusunda görüş birliği vardır; ancak onun (Yusuf'un) kendi niyeti hakkında görüş ayrılığı vardır. Bazıları, kadının onu baştan çıkarmaya çalıştığını ve onun da günaha yönelttiğini, fakat niyetini gerçekleştirmediğini söyler. Diğerleri ise kadının yalnızca onun kendisini öpmesini istediğini, onun da kadına vurmaya kalkıştığını söyler. Yine başkaları, bu kaygının bu olaydan önce de var olduğunu söyler. Yusuf ergenlik çağına eriştiğinde, Yüce Allah'ın onu bundan arındırdığı bir ruhsal rahatsızlık yaşamıştır.

Commentators are unanimous about her intention of disobedience but disagree about his own intention. There are those who say that she tempted him and he tempted her to sin, although he did not follow through with his intent. Others say that she merely wanted him to kiss her, and he attempted to strike her. Yet others say that this anxiety had been there before this incident. There was a psychological disturbance in Joseph when he reached adolescence, which Almighty Allah rid him of.

Bu konuda en güvenli yorum, ayette hem fitnenin hem de buna karşı koymanın bulunduğudur; çünkü Yüce Allah şöyle buyurmuştur:

The safest commentary for us is that there is temptation and resistance in the verse, for He Most High stated:

"Andolsun ki kadın ona yönelmişti ve o da kadının arzusuna meyledecekti... (Yusuf 12:24)"

"And indeed she did desire him and he would have inclined to her desire... (Ch 12:24)

Ebu Ubeyde, bunun bir fitne ve direnme olduğunu söyledi; yani kadın onu baştan çıkarmaya çalışmıştı, eğer Allah'ın delilini görmemiş olsaydı, baştan çıkarılmış olacaktı. Bu, peygamberlerin günahsızlığı (ismetleri) ile uyumludur, nitekim bunu hemen ardından gelen sözler de göstermektedir.

Abu Ubaidah said that this is a temptation and resistance meaning that she had tried to seduce him; had he not seen the proof of Allah, he would have been seduced. This is in keeping with the infallibility of prophets, as it suits the words, which immediately follow:

Böylece, kötülüğü ve çirkin bir fiili, yani zina etmeyi ondan uzaklaştırmak için (yaptık). Şüphesiz o, seçtiğimiz, doğru yola ilettiğimiz kullarımızdandı. (Bakara 12:24)

"Thus it was that We might turn away from him evil and illegal sexual intercourse. surely, he was one of Our chosen, guided slaves. (Ch 12:24)

Bu ayet, Yusuf'un Allah'ın dürüst bir kulu olduğunu kanıtlamakta; aynı zamanda onun Şeytan'ın egemenliğinden kurtarıldığına da şahitlik etmektedir. Yüce Allah, Yaratılış Günü İblis'e şöyle buyurmuştur:

Yusuf'un reddi, kadının tutkusunu yalnızca artırdı. Yusuf kapıya doğru yönelip kaçmak isteyince kadın arkasından koştu ve tıpkı boğulan birinin bir sandala tutunması gibi onun gömleğinden yakaladı. Çekiştirirken gömleği yırttı ve yırtılan parçayı elinde tuttu. İkisi birlikte kapıya ulaştılar. Kapı birdenbire açıldı; karşılarında kocası ve kadının akrabalarından biri duruyordu.

Joseph's refusal only heightened her passion. As he moved to the door to escape, she ran after him and caught hold of his shirt, like a drowning person clinging to the boat. In her tugging she tore his shirt and held the torn piece in her hand. They reached the door together. It opened suddenly, there stood her husband and a relative of hers.

Yüce Allah şöyle buyurmuştur:

Almighty Allah said:

Böylece ikisi de kapıya doğru birbirleriyle yarıştılar ve kadın gömleğini arkadan yırttı. İkisi de kapının yanında onun efendisini (kocasını) buldu. (Yusuf 12:25)

"So they raced with one another to the door, and she tore his shirt from the back. They both found her lord (her husband) at the door. (Ch 12:25)

Kapıyı açtığında, karşısında kocasının durduğunu gördü. Kurnaz kadın hemen tavrını öfkeye çevirdi ve elindeki yırtık gömlek parçasını göstererek kocasına sordu:

As he opened the door, he saw her husband standing in front of him. The sly woman immediately changed her tone to anger, and, showing the torn piece of the shirt in her hand, asked her husband:

"Ailenize kötülük tasarlayanın cezası, zindana atılması ya da acı veren bir azaptan başka ne olabilir?" (Yusuf 12:25)

"What is the recompense (punishment) for him who intended an evil design against your wife, except that he be put in prison or a painful torment?" (Ch 12:25)

Şimdi o, Yusuf'u kendisine sarkıntılık etmekle suçluyordu; böylece kendini masum ve Yusuf'un cinsel arzusunun kurbanı gibi gösterebilecekti. Şaşkına dönen Yusuf ise bunu reddetti.

She was now accusing Joseph of molesting her, to give the impression that she was innocent and a victim of Joseph's sexual desire. Though bewildered Joseph denied it:

"Beni baştan çıkarmaya çalışan oydu." (Yusuf 12:26)

Böyle bir olayın, hizmetçilerle dolu bir evde sır olarak kalması mümkün değildir ve hikâye yayıldı.

An incident like this cannot remain a secret in a house filled with servants, and the story spread.

Kadınlar onun davranışını rezalet olarak görmeye başladı. Şöyle dediler:

Women began to see her behavior as scandalous. They remarked:

Aziz'in karısı, genç kölesini baştan çıkarmaya çalışıyordu; gerçekten de ona şiddetle âşıktı. Biz onu apaçık bir sapkınlık içinde görüyoruz.

"The wife of Al-Aziz is seeking to seduce her (slave) young man, indeed she loves him violently; verily, we see her in plain error." (Ch 12:30)

Doğrusu, kadınların dedikodusu Züleyha'yı üzmüştü. Hiçbir kadının Yusuf kadar yakışıklı bir erkeğe direnmesinin kolay olmadığına içtenlikle inanıyordu. Kendi çaresizliğini kanıtlamak için, kadınları da kendisinin karşılaştığı aynı ayartmaya maruz bırakmayı planladı. Onları gösterişli bir ziyafete davet etti. Bu davete çağrılan hiçbiri, başvezirin karısıyla yemek yeme onurunu kaçırmak istemezdi; üstelik gizlice yakışıklı Yusuf'la yüz yüze görüşme arzusu da taşıyorlardı. Yakın arkadaşlarından bazıları şakayla, ancak Yusuf'la tanıştırılırlarsa geleceklerini söylediler.

Naturally their gossip distressed Zulaikha. She honestly believed that it was not easy for any women to resist a man as handsome as Joseph. To prove her helplessness, she planned to subject the women to the same temptation she faced. She invited them to a lavish banquet. No one so invited would want to miss the honor of dining with the chief minister's wife; besides, they secretly harbored the desire to meet the handsome Joseph face to face. Some of her close friends jokingly said they would come only if she introduced them to Joseph.

Davet yalnızca hanımlara özgüydü. Ziyafet başladı, kahkaha ve neşe her yana yayıldı.

The invitation was restricted to ladies. The banquet began, laughter and mirth abounded.

Etiketin gerektirdiği üzere hanımlar Yusuf konusunu açmamalıydı. Bu nedenle Zelihâ'nın konuyu açması onları şaşkına çevirdi. "Genç İbrani Yusuf'a âşık olduğumu söyleyenler olduğunu duydum." Ziyafet salonuna sessizlik çöktü. Misafirlerin tümünün elleri bir anda durdu ve bütün gözler başvezirin karısının üzerine çevrildi. Meyvelerin servis edilmesi için emir verirken şöyle dedi: "Onun çekici bir delikanlı olduğunu kabul ediyorum. Ona âşık olduğumu inkâr etmiyorum. Uzun zamandır ona âşığım."

Etiquette dictated that the ladies not mention the topic of Joseph. They were shocked, therefore, when Zulaikha opened the topic. "I have heard of those who say I have fallen in love with the young Hebrew man, Joseph." Silence fell upon the banquet. At once all the guests hands stopped, and all eyes fell on the chief minister's wife. She said, while giving orders for the fruit to be served: "I admit that he is charming fellow. I do not deny that I love him. I have loved him for a long time."

Ana vezirin karısının itirafı kadınlar arasındaki gerginliği giderdi. Yemeklerini bitirdikten sonra misafirler meyvelerini kesmeye başladılar. Tam o anda Zeliha, Yusuf'un huzurlarına çıkmasını emretti. O, başı önünde, zarif bir edayla salona girdi. Zeliha onu adıyla çağırdı ve Yusuf başını kaldırdı. Misafirler hayrete düştü ve şaşkınlıktan dili tutuldu. Yüzü parlıyordu ve meleksi bir insan güzelliğiyle doluydu. Bu yüz tam bir masumiyeti yansıtıyordu; öyle ki ruhunun derinliklerindeki huzuru hissetmek mümkündü.

The confession of the chief minister's wife removed the tension among the ladies. After finishing their dinner, the guests began cutting their fruit. At that very moment she summoned Joseph to make his appearance. He entered the hall gracefully, his gaze lowered. Zulaikha called him by his name and he raised his head. The guests were astonished and dumbfounded. His face was shining and full of man angelic beauty. It reflected complete innocence, so much so that one could feel the peace of mind in the depth of his soul.

Hayretle haykırdılar ve meyveyi kesmeye devam ederken, gözlerinin hepsi Yusuf'un üzerindeydi.

They exclaimed in astonishment while continuing to cut the fruit. All their eyes were on Joseph.

Böylece kadınlar, kestiklerini hissetmeden, dalgın bir halde avuçlarını kesmeye başladılar.

So it was that the women began to cut their palms absent mindly without feeling that they had cut them.

Yusuf'un o dramatik sahnedeki varlığı o kadar etkileyiciydi ki kadınlar acı hissetmeden kendilerini kesmeye devam ettiler. Kadınlardan biri şaşkınlıkla haykırdı: "Aman Tanrım!" Bir diğeri fısıldadı: "Bu fani bir varlık değil!" Bir başkası saçını okşayarak kekeledi: "Bu, asil bir melekten başkası değil." Sonra başbakanın karısı ayağa kalktı ve ilan etti: "Hakkında kınanmama sebep olan kişi budur. Ona göz koyduğumu inkar etmiyorum. Yusuf'a büyülendiniz; bakın ellerinize ne oldu. Ona göz koydum ve ondan istediğimi yapmazsa hapse atılacak."

The presence of Joseph at the scene of drama was so effective that blflowedwithouttheir feeling pain. One of the ladies gasped: "Good gracious!" Another whispered: "This is not a mortal being!" Another stammered, patting her hair: "This is but a noble angel." Then the chief minister's wife stood up and announced: "This is the one for whom I have been blamed. I do not deny that I tempted him. You have been enchanted by Joseph, and see what has happened to your hands. I have tempted him, and if he does not do what I want of him he shall be imprisoned."

Yüce Allah, ziyafet sahnesini kendi sözleriyle anlatmıştır:

Almighty Allah related the scene of the banquet in His words:

"Kadın onların suçlamasını duyunca onlara adam gönderdi ve onlar için bir ziyafet hazırlattı; her birine (yiyecekleri kesmek için) birer bıçak verdi ve (Yusuf'a): "Dışarı çık, onların önüne," dedi. Onlar onu görünce, (güzelliği karşısında) hayrete düşüp onu yücelttiler ve (şaşkınlıktan) ellerini kestiler. Dediler ki: "Allah'ın şanı yücedir (ya da Allah korusun)! Bu bir insan değil! Bu, ancak soylu bir melektir!" Kadın dedi ki: "İşte hakkında beni kınadığınız o delikanlı budur (onun sevgisi yüzünden). Ben onu baştan çıkarmak istedim, ama o direndi. Şimdi eğer emrime itaat etmezse, mutlaka zindana atılacak ve zelil olanlardan olacak." (Yusuf) dedi ki: "Ey Rabbim! Beni çağırdıkları şeyden zindan bana daha sevimlidir. Eğer onların tuzağını benden çevirmezsen, onlara meyledip cahillerden olacağım." Rabbi de duasını kabul etti ve onların tuzağını ondan çevirdi. Şüphesiz O, işitendir, bilendir."

“So when she heard of their accusation, she sent for them and prepared a banquet for them; she gave each one of them a knife (to cut the foodstuff with), and she said (to Joseph): "Come out before them." Then, when they saw him, they exalted him (at his beauty) and (in their astonishment) cut their hands. They said: "how perfect is Allah (or Allah forbid)! No man is this! This is none other than a noble angel!" She said: "This is he (the young man) about whom you did blame me (for his love) and I did seek to seduce him, but he refused. And now if he refuses to obey my order, he shall certainly be cast into prison, and will be one of those who are disgraced." He said: "O my Lord! Prison is more to my liking than that to which they invite me. Unless You turn away their plot from me, I will feel inclined towards them and be one of those who commit sin and deserve blame or those who do deeds of the ignorants." So his Lord answered his inovocation and turned away from him their plot. Verily he is the All Hearer, the All Knower.” (Ch 12:31-34)

O akşam Züleyha, namusunu kurtarmanın tek yolunun Yusuf'u hapsetmek olduğuna kocasını ikna etti; aksi takdirde kendini tutamayacağını ve onun itibarını koruyamayacağını söyledi.

That evening, Zulaikha convinced her husband that the only way to save her honor was to put Joseph in prison; otherwise she would not be able to control herself or to safeguard his prestige.

Baş vezir, Yusuf'un tamamen masum olduğunu, onurlu bir genç adam ve sadık bir hizmetkâr olduğunu biliyordu ve bu nedenlerle ona değer veriyordu. Masum bir adamı parmaklıklar ardına koymak onun için kolay bir karar değildi. Ancak başka seçeneği kalmamıştı. Yusuf'un onurunun da, Züleyha'nın gözünden uzak tutulursa korunacağını düşündü. O gece, ağır bir kalple, baş vezir Yusuf'u zindana gönderdi.

Hapishane, Yusuf'un üçüncü imtihanıydı. Bu dönemde Allah ona olağanüstü bir nimet bahşetti: rüyaları yorumlama yeteneği. Hemen hemen aynı zamanda, hapishaneye iki adam daha girdi. Biri kralın saki(si), diğeri ise kralın aşçısıydı. Bu iki adam, Yusuf'un sıradan bir suçlu olmadığını sezdi, çünkü yüzünde takvalı bir nurun parladığını gördüler. İkisi de canlı rüyalar gördü ve bu rüyaların yorumlanmasını çok istediler. Kralın aşçısı, başında ekmek olan bir yerde durduğunu ve iki kuşun o ekmekten yediğini gördü. Saki ise krala şarap sunduğunu gördü. İkisi Yusuf'a gidip rüyalarını anlattılar ve onlara anlamlarını açıklamasını istediler.

Prison was Joseph's third test. During this period Allah blessed him with an extraordinary gift; the ability to interpret dreams. At about the same time two other men landed in the prison. One was the cupbearer of the king; the other was the king's cook. The two men sensed that Joseph was not a common criminal, for an aura of piety glowed on his face. Both men had vivid dreams, and they were anxious to have them explained. The king's cook dreamed that he stood in a place with bread on his head, and two birds were eating the bread. The cupbearer dreamed that he was serving the king wine. The two went to Joseph and told him their dreams, asking him to give them their meaning.

Önce Yusuf onları Allah'a davet etti. Sonra aşçının çarmıha gerileceğini ve öldüğü ana kadar orada kalacağını, sakinin ise krala hizmet etmek üzere geri döneceğini söyledi. Yusuf sakiye, krala kendisini hatırlatmasını ve zindanda Yusuf adında haksızlığa uğramış bir kişinin bulunduğunu söylemesini istedi. Yusuf'un önceden bildirdiği şey gerçekleşti; aşçı çarmıha gerildi ve sakî saraya geri döndü.

First, Joseph called them to Allah. Then he said that the cook would be crucified until he died and that the cupbearer would return to the service of the king. Joseph told the cupbearer to remember him to the king and to say that there was a wronged soul called Joseph in prison. What Joseph predicted did happen; the cook was crucified and the cupbearer returned to the palace.

Sakiyi görevine döndükten sonra Şeytan, ona Yusuf'un adını krala söylemeyi unutturdu. Bu yüzden Yusuf birkaç yıl daha zindanda kaldı, ancak sabrı kendine ilke edindi ve Allah'a dua etti.

After the cupbearer returned to service, Satan made him forget to mention Joseph's name to the king. Therefore, Joseph remained in prison for a few years, but he made patience his own, praying to Allah.

Yüce Allah şöyle buyurmuştur:

Almighty Allah narrated:

"Ve zindana onunla birlikte iki genç daha girdi. Biri dedi ki: "Ben kendimi (rüyada) şarap sıkarken gördüm." Diğeri dedi ki: "Ben kendimi (rüyada) başımda ekmek taşırken gördüm ve kuşlar ondan yiyordu." Dediler ki: Bunun tabirini bize bildir. Şüphesiz biz seni iyilik yapanlardan (muhsinlerden) biri sanıyoruz." Dedi ki: "Size ne yiyecek rızık gelirse (uyanıkken veya rüyada), o gelmeden önce ona dair tabiri size bildiririm. Bu, Rabbimin bana öğrettiklerindendir. Şüphesiz ben, Allah'a inanmayan ve ahirete iman etmeyen bir kavmin dinini terk ettim. Ve babalarım İbrahim, İshak ve Yakub'un dinine uydum. Allah'a hiçbir şeyi ortak koşmak bize düşmez. Bu, bize ve insanlara Allah'ın lütfundandır; ancak insanların çoğu şükretmez (yani ne Allah'a inanmazlar ne de O'na kulluk ederler)."

"And there entered with him two young men in the prison. One of them said: "Verily, I saw myself (in a dream) pressing wine." The other said: "Verily, I saw myself (in a dream) carrying bread on my head and birds were eating thereof." They said: Inform us of the interpretation of this. Verily, we think you are one of those Muhsineen (doers of good)." He said: "No food will come to you (in wakefulness or in dream) as your provision but I will inform (in wakefulness) its interpretation before it (the food) comes. This is of that which my Lord has taught me. Verily, I have abandoned the religion of a people that believe not in Allah and are disbeliveers in the Hereafter. And I have followed the religion of my fathers, - Abraham, Isaac, and Jacob and never could we attribute any partners whatsoever to Allah. This is from the Grace of Allah to us and to mankind, but most men think not (i.e. they neither believe in Allah nor worship Him).

"Ey zindanın iki arkadaşı! Birbirinden farklı çok rabler (ilahlar) mı daha hayırlıdır, yoksa tek ve her şeye galip olan Allah mı? Ondan başka sadece, sizin ve atalarınızın uydurduğunuz isimlerden başkasına kulluk etmiyorsunuz. Allah onlar hakkında hiçbir delil indirmemiştir. Hüküm yalnızca Allah'ındır. Yalnızca O'na kulluk etmenizi emretmiştir; işte doğru ve dosdoğru din budur, ama insanların çoğu bunu bilmez."

"O two companions of the prison! Are many different lords (gods) better or Allah, the One, the Irresistible? You do not worship besides Him but only names which you have named (forged), you and your fathers, for which Allah has sent down no authority. The command (or the judgment) is for none but Allah. He has commanded (His Monotheism), that is the true, straight religion, but most men know not.

"Ey zindan arkadaşlarım! Sizden biri efendisine şarap sunacak; diğeri ise asılacak ve başından kuşlar yiyecek. Hakkında sorup durduğunuz mesele böyle hükme bağlanmıştır." Kurtulacağını bildiği kişiye, "Beni efendinin (kralın, yani onun yanında) anımsat ki zindandan çıkayım," dedi. Ama şeytan, ona efendisine bunu anımsatmayı unutturdu. (Ya da şeytan Yusuf'a, Rabbini (Allah'ı) anımsamayı; O'ndan başkalarından değil, O'ndan yardım istemeyi unutturdu.)

Hapishanedeki sahne kapanır; yeni bir sahne kralın yatak odasında açılır. Kral uyumaktadır. Kendini Nil nehrinin kıyısında görür. Su önünde çekilmekte, sadece çamura dönüşmektedir. Balıklar çamurun içinde sıçramaya ve zıplamaya başlar. Yedi şişman inek nehirden çıkar, ardından yedi zayıf inek gelir. Zayıf olanlar şişman yedisini yutar. Kral dehşete kapılır.

The scene in the prison closes; a new scene opens in the bedchamber of the king. The king is asleep. He sees himself on the banks of the Nile river. The water is receding before him, becoming mere mud. The fish begin to skip and jump in the mud. Seven fat cows come out of the river followed by seven lean cows. The seven lean ones devour the seven fat ones. The king is terrified.

Nehir kıyılarında yedi yeşil başak yetişir ve çamurda kaybolur. Aynı yerde yedi kuru başak yetişir.

The seven ears of green grain grow on the riverbanks and disappear in the mud. One the same spot grow seven dray ears of grain.

Kral korkmuş, şaşkın ve üzgün bir halde uyandı; bunun ne anlama geldiğini bilmiyordu. Büyücüleri, rahipleri ve bakanlarını çağırttı ve onlara rüyasını anlattı.

The king awoke frightened, shocked, and depressed, not knowing what all this meant. He sent for the sorcerers, priests and ministers, and told them his dream.

Sihirbazlar dedi ki: "Bu, karışık bir rüya. Bunların hiçbiri nasıl olabilir? Bu bir kâbustur." Rahipler dedi ki: "Belki de majesteleri ağır bir akşam yemeği yedi." Başvezir dedi ki: "Acaba majesteleri gece yorganını üzerine çekmeden üşümüş müydü?" Kralın soytarısı şaka yollu dedi ki: "Majesteleri yaşlanmaya başlıyor, bu yüzden rüyaları da karışıyor." Oybirliğiyle, bunun sadece bir kâbus olduğu sonucuna vardılar.

The sorcerers said: "This is a mixed up dream. How can any of that be? It is a nightmare." The priests said: "Perhaps his majesty had a heavy supper." The chief minister said: "Could it be that his majesty was exposed and did not draw the blanket up at night?" The king's jester said, jokingly: "His majesty is beginning to grow old, and so his dreams are confused." They reached an unanimous conclusion that it was only a nightmare.

Haber saki'ye ulaştı. Hapishanedeyken gördüğü rüyayı hatırladı ve onu kralın rüyasıyla karşılaştırdı; bu yüzden aklına Yusuf geldi. Rüyayı yorumlayabilecek tek kişinin Yusuf olduğunu kralına anlatmak için koştu. Saki şöyle dedi: "Beni sana hatırlatmamı istemişti, ama unuttum." Kral, Yusuf'a rüyayı sormak üzere sakiyi gönderdi.

The news reached the cupbearer. He recollected the dream he had in prison and compared it to the king's dream, and, therefore Joseph came to mind. He ran to the king to tell him about Joseph, who was the only one capable to interpreting the dream. The cupbearer said : "He had asked me to remember him to you, but I forgot." The king sent the cupbearer to ask Joseph about the dream.

Yusuf onun bu rüyasını yorumlayarak şöyle dedi: "Yedi yıl bolluk olacak. Toprak düzgünce işlenirse, insanların ihtiyacından fazla, bol bir hasat elde edilecek. Bu fazla tahıl depolanmalı. Ardından, fazla tahılın kullanılabileceği yedi yıllık bir kıtlık gelecek." Ayrıca kıtlık zamanında, bir sonraki hasat için tohumluk olarak kullanılmak üzere bir miktar tahılın saklanmasını tavsiye etti. Yusuf daha sonra şunu ekledi: "Yedi yıllık kuraklıktan sonra, suyun bol olacağı bir yıl gelecek. Su düzgünce kullanılırsa, üzüm asmaları ve zeytin ağaçları bol bol büyüyecek, bol üzüm ve zeytinyağı sağlayacak." Saki, iyi haberi getirmek için aceleyle geri döndü. Kral, Yusuf'un

Joseph interpreted it to him: "There will be seven years of abundance. If the land is properly cultivated, there will be an excess of good harvest, more than the people will need. This should be stored. Thereafter, seven years of famine will follow, during which time the excess grain could be used." He also advised that during the famine they should save some grain to be used for seed for the next harvest. Joseph then added; "After seven years of drought, there will be a year during which water will be plentiful. If the water is properly used, grapevines and olive trees will grow in abundance, providing plenty of grapes and olive oil." The cupbearer hurried back with the good news. The king was fascinated by Joseph's

Yüce Allah bu olayı şöyle anlatmıştır:

Almighty Allah narrated this incident thus:

Mısır kralı dedi ki: "Gerçekten rüyamda yedi semiz inek gördüm; onları yedi zayıf inek yiyordu. Bir de yedi yeşil başak ile yedi kuru (başak) gördüm. Ey ileri gelenler! Eğer rüya yorumlayabiliyorsanız, rüyamı bana açıklayın." Dediler ki: "Bunlar karmakarışık boş rüyalar; biz rüya yorumunu bilmeyiz." Zindandaki iki kişiden kurtulan adam, uzun bir zaman sonra hatırladı ve dedi ki: "Size onun yorumunu ben bildireyim; beni (oraya) gönderin." (Dedi ki): "Ey Yusuf, doğru sözlü insan! Yedi semiz ineğin, onları yedi zayıfın yediğini ve yedi yeşil başak ile yedi kuru (başağın) rüyasını bize açıkla ki, insanlara dönüp (bilgiyi) bilsinler." Yusuf dedi ki: "Yedi yıl üst üste ekin ekeceksiniz. Biçtiğiniz ürünü, yiyeceğiniz az bir miktar hariç, başakları içinde bırakın. Sonra bunun ardından, önceden biriktirdiklerinizi yiyip tüketecek yedi zor yıl gelecek; sakladığınız (biriktirdiğiniz) az bir miktar hariç."

"And the king of Egypt said: "Verily, I saw in a dream seven fat cows, whom seven lean cows were devouring, and seven green ears of corn and seven others dry. O notables! Explain to me my dream if it be that you can interpret dreams." They said: "Mixed up false dreams and we are not skilled in the interpretation of dreams." Then the man who was released (one of the two who were in prison), now at length remembered and said: "I will tell you its interpretation, so send me forth." (He said): "O Joseph, the man of truth! Explain to us (the dream) of seven fat cows whom seven lean ones were devouring, and of seven green ears of corn and seven others dry, that I may return to the people, and that they may know." Joseph said: "For seven consecutive years, you shall sow as usual and that the harvest which you reap you shall leave in ears, all --except a little of it which you may eat. Then will come after that seven hard years, which will devour what you have laid by in advance for them, all except a little of that which you have guarded (stored).

Sonra öyle bir yıl gelecek ki, insanlara bol yağmur yağacak ve o yılda şarap ve yağ sıkacaklar." (12:43-49)

Then thereafter will come a year in which people will have abundant rain and in which they will press wine and oil." (Ch 12:43-49)

Kral çok şaşırdı. Bu kişi acaba kim olabilirdi? Yusuf'un zindandan serbest bırakılıp hemen huzuruna getirilmesini emretti. Kralın elçisi onu almak için hemen gitti, ancak Yusuf masumiyeti kanıtlanmadıkça zindandan çıkmayı reddetti. Belki de kadınların ellerini kesmekle ya da onlara tecavüz etmeye kalkışmakla suçlanmıştı. Belki de başka bir asılsız suçlama yöneltilmişti.

The king was greatly astonished. Who could this person be? He commanded that Joseph be set free from prison and presented to him at once. The king's envoy went to fetch him immediately, but Joseph refused to leave the prison unless his innocence was proven. Perhaps they accused him of cutting the ladies hands, or trying to rape them. Perhaps any other false accusation was made.

Yusuf'un hapse atılmasını haklı çıkaracak neyin söylendiğini tam olarak bilmiyoruz. Elçi krala döndü. Kral sordu: "Yusuf nerede? Onu getirmeni emretmedim mi?" Elçi cevap verdi: "Elleri kesen kadınlar konusunda masumiyeti ortaya çıkana kadar gelmeyi reddetti." Kral emretti: "Bakanların eşlerini ve baş bakanın karısını hemen getirin." Kral, Yusuf'a haksızlık yapıldığını hissediyordu ama bunun tam olarak nasıl olduğunu bilmiyordu. Baş bakanın karısı, diğer bakanların eşleriyle birlikte geldi. Kral sordu: "Yusuf'un hikâyesi nedir? Onun hakkında ne biliyorsunuz? Doğru mu ki…?" Kadınlardan biri kralın sözünü kesip haykırdı: "Allah korusun!" İkincisi dedi ki: "Onun kötü bir şey yaptığını bilmiyoruz." Üçüncüsü dedi ki: "O, meleklerin masumiyetine sahip." Herkesin gözü baş bakanın karısına çevrildi. Şimdi yüzü buruşmuş, kilo vermişti. Yusuf hapisteyken onun için duyduğu üzüntü onu bunaltmıştı. Cesurca yalan söylediğini ve onun doğruyu söylediğini itiraf etti.

We do not know exactly what was said to the people to justify Joseph's sentence to prison. The envoy returned to the king. The king asked him: "Where is Joseph? Did I not command you to fetch him?" The envoy replied: "He refused to leave until his innocence is established regarding the ladies who cut their hands." The king ordered: "Bring the wives of the ministers and the wife of the chief minister at once." The king felt that Joseph had been harmed unfairly but he did not know exactly how. The wife of the chief minister came with the other ministers' wives. The king asked: "What is the story of Joseph? What do you know about him? Is it true that…?" One of the ladies interrupted the king exclaiming: "Allah forbid!" A second said: "We know of no evil he has done." A third said: "He enjoys the innocence of angels." The eyes of everyone turned to the wife of the chief minister. She now wore a wrinkled face and had lost weight. She had been overwhelmed by sorrow over Joseph while he was in prison. She boldly confessed that she had lied and he had told the truth.

"Ben onu baştan çıkarmaya çalıştım; ama o direndi." Söylediklerini doğruladı; bunu krala ya da diğer kadınlardan korktuğu için değil, Yusuf'un kendisine gösterdiği bu sadakatin sonradan ortaya çıktığını, onun yokluğunda kendisine asla ihanet etmediğini bilmesi için yaptı; çünkü Yusuf hâlâ onun aklında ve kalbindeydi. Yaratılmışların hepsi arasında yalnızca onu önemsiyordu; bu yüzden herkesin önünde onun masumiyetini doğruladı.

Yüce Allah şöyle buyurdu: Kral dedi ki: "Onu bana getirin." Ama elçi ona geldiğinde (Yusuf) şöyle dedi: "Efendinin yanına dön ve ona sor: 'Elleri kesilen kadınların durumu nedir? Şüphesiz Rabbim (Allah) onların hilesini çok iyi bilir.'" (Kral) kadınlara dedi ki: "Yusuf'u baştan çıkarmaya çalıştığınızda durumunuz neydi?" Kadınlar dediler ki: "Allah korusun! Ona karşı en ufak bir kötülük bilmiyoruz!" Aziz'in karısı dedi ki: "Şimdi gerçek herkesçe ortaya çıktı; onu baştan çıkarmaya çalışan bendim ve o gerçekten doğru sözlülerdendir." (Yusuf şöyle dedi: "Bu sorgulamayı istedim) ki (Aziz) onun arkasından ihanet etmediğimi bilsin. Şüphesiz Allah, ihanet edenlerin hilesini başarıya ulaştırmaz. Ben de kendimi aklamıyorum. Çünkü insan nefsi kötülüğü emredicidir; ancak Rabbimin merhamet ettiği kimseler hariç. Şüphesiz Rabbim çok bağışlayan, çok merhametlidir." (Yusuf 12:50-53).

Almighty Allah said: And the king said: "Bring him to me." But, when the messenger came to him (Joseph) said: "Return to your lord, and ask him, 'what happened to the women who cut their hands? Surely, my Lord (Allah) is Well Aware of their plot." (The king) said (to the women): "What was your affair when you did seek to seduce Joseph?" The women said: "Allah forbid! No evil know we against him!" The wife of Al Aziz said: "Now the truth is manifest to all, it was I who sought to seduce him and he is surely one of the truthful." (Then Joseph said: "I asked for this inquiry) in order that he (Al-Aziz) may know that I betrayed him not in secret. And, verily! Allah guides not the plot of the betrayers. And I free not myself (from the blame). Verily, the human self is inclined to evil, except when my Lord bestows His Mercy (upon whom He wills). Verily, my Lord is Oft-Forgiving, most Merciful." (Ch 12:50-53).

Bu ayetler üzerine düşündüğümüzde, onun Yusuf'un dini olan tevhide yöneldiği anlaşılmaktadır. Yusuf'un zindana atılması, onun hayatında büyük bir dönüm noktası olmuştur. Bundan sonra Kur'an üslubu, baş vezirin karısının hikayesini tamamen ihmal etmektedir. Açık delilini verdikten sonra başına ne geldiğini bilmiyoruz. Yine de onun hakkında efsaneler anlatılmaktadır. Kocası öldükten sonra Yusuf ile evlendiği, ve işte, onun bakire olduğu söylenmiştir. Kocasının yaşlı olduğunu ve hiçbir kadına dokunmadığını itiraf etmiştir. Başka efsanelerde ise Yusuf için ağlamaktan gözlerini kaybettiği, sarayını terk edip şehrin sokaklarında dolaştığı anlatılmaktadır.

Reflecting on these verses suggests that she had turned to Joseph's religion, monotheism. His imprisonment was a great turning point in her life. After this, the Quranic style neglects the story of the chief minister's wife completely. We do not know what happened to her after she gave her clear evidence. Yet still, there are legends about her. It has been said that after her husband died she married Joseph, and, behold she was a virgin. She confessed that her husband had been old and had never touched women. Other legends said that she lost her sight, weeping for Joseph. She abandoned her palace and wandered in the streets of the city.

Ancak hanım, sıkıntısının doruğunda, uygun bir aşamada Kur'an anlatısından çekilmiştir. Belki de sonunu bilseydik olacağından daha uzun süre hafızada yaşamaya devam ediyor.

However, the lady disappeared from the Quranic narrative at the suitable stage, at the climax of her trouble. Perhaps she lingers in memory longer than if we had known the ending.

Kral, Yusuf'a masumiyetinin ortaya çıktığını bildirdi ve onu bir görüşme için saraya gelmesi konusunda emretti. Kral, onun soylu niteliklerini fark etti. Yusuf geldiğinde, kral onunla kendi dilinde konuştu. Yusuf'un verdiği cevaplar, kralı kültürel inceliği ve geniş bilgisiyle hayrete düşürdü.

The king informed Joseph that his innocence was established and ordered him to come to the palace for an interview. The king recognized his noble qualities. When Joseph came, the king spoke to him in his tongue. Joseph's replies astonished the king with his cultural refinement and wide knowledge.

Daha sonra konuşma rüyaya geçti. Yusuf, kralı, gelecek yıllarda yaşanacak kıtlığa karşı planlama yapmaya başlaması için uyardı. Kıtlığın yalnızca Mısır'ı değil, komşu ülkeleri de etkileyeceğini bildirdi. Kral ona yüksek bir makam teklif etti. Yusuf, ambarların kontrolünü kendisine vermesini istedi; böylece ülkenin hasadını koruyabilecek ve beklenen kuraklık sırasında onu güvenceye alabilecekti. Yusuf bununla bir fırsattan yararlanmayı ya da kişisel bir kazanç elde etmeyi kastetmiyordu; yalnızca yedi yıl boyunca aç kalacak milletleri kurtarmak istiyordu. Bu, onun tarafından saf bir asalet örneğiydi, çünkü pek çok insanın bu yüzden ölmemesini sağlamak istiyordu.

Then the conversation turned to the dream. Joseph advised the king to start planning for years of famine ahead. He informed him that the famine would affect not only Egypt but the neighboring countries as well. The king offered him a high position. Joseph asked to be made controller of the granaries, so that he could guard the nation's harvest and thereby safeguard it during the anticipated drought. By this Joseph did not mean to seize an opportunity or personal gain; he merely wanted to rescue hungry nations for a personal gain; he merely wanted to rescue hungry nations for a period of seven years. It was a sheer nobleness on his part in that he wanted to ensure that many people would not die as a result.

Yüce Allah şöyle buyurmuştur:

Almighty Allah said:

Kral şöyle dedi: "Onu yanıma getirin, kendime yakın tutayım." Yusuf ile konuşunca da dedi ki: "Şüphesiz bugün sen katımızda yüksek mevkili ve tam güvenilir birisin." Yusuf dedi ki: "Beni ülkenin hazinelerinin başına getir; ben gerçekten onları bilerek koruyacağım." (Mısır'da, o sırada ölmüş olan Aziz'in yerine maliye bakanı olarak.)

"And the king said: "Bring him to me that I may attach him to my person." Then, when he spoke to him, he said: "Verily, this day, you are with us high in rank and full trusted." Joseph said: "Set me over the store houses of the land; I will indeed guard them with full knowledge." (as a minister of finance in Egypt, in place of Al-Aziz who was dead at that time).

Böylece Yusuf'a ülkede tam yetki verdik; oradaki topraklara dilediği gibi, dilediği yerde yerleşebilsin diye. Rahmetimizi dilediğimiz kimseye ulaştırırız ve iyilik yapanların (el-Muhsinin) ecrini zayi etmeyiz. (Yusuf Suresi, 12:54-57)

Thus did We give full authority to Joseph in the land, to take possession therein, as when or where he likes. We bestow of Our Mercy on whom We please, and We make not to be lost the reward of Al Muhsineen (the good-doers). (Ch 12:54-57).

Zaman çarkı dönmeye devam etti. Yedi bereketli yıl boyunca Yusuf, ekim, hasat ve ürünlerin depolanması üzerinde tam yetkiye sahipti. Ardından gelen yedi yıl boyunca kuraklık baş gösterdi ve Kenan da dahil olmak üzere bölge genelinde kıtlık yayıldı; Kenan, Yusuf'un memleketiydi. Yusuf, krallığının ayrılmış tahıl ile bereketlendiğini, bu yüzden muhtaç milletlere tahılını adil bir fiyattan satması gerektiğini krala tavsiye etti. Kral bunu kabul etti ve iyi haber bölgenin her yerine yayıldı.

The wheels of time turned. During the seven good years, Joseph had full control over the cultivation, harvesting, and storage of crops. During the following seven years, drought followed and famine spread throughout the region, including Canaan, the homeland of Joseph. Joseph advised the king that as his kingdom was blessed with reserved grain, he should sell his grain to the needy nations at a fair price. The king agreed, and the good news spread all over the region.

Yakup, Benyamin dışındaki on oğlunu erzak satın almak için Mısır'a gönderdi. Yusuf, uzaktan gelen ve Mısırlıların dilini konuşamayan on kardeşinin geldiğini duydu.

Jacob sent ten of his sons, all except Benjamin, to Egypt to purchase provisions. Joseph heard of the ten brothers who had come from afar and who could not speak the language of the Egyptians.

Erzak almak için yanına geldiklerinde Yusuf kardeşlerini hemen tanıdı, ama onlar onu tanımadılar. Nasıl tanısınlar? Onların gözünde Yusuf çoktan yok olmuştu; yıllar önce derin, karanlık bir kuyuya atılmıştı! Yusuf onları sıcak bir şekilde karşıladı. Onlara erzak verdikten sonra nereden geldiklerini sordu. Onlar şöyle anlattılar: "Biz on bir kardeşiz, soylu bir peygamberin çocuklarıyız. En küçüğümüz ise yaşlanmış babamızın ihtiyaçlarıyla ilgilenmek için evde kaldı." Bunu duyunca Yusuf'un gözleri yaşlarla doldu; kalbinde evine duyduğu özlem, sevgili ana babasına ve sevgili kardeşi Benyamin'e duyduğu özlem kabardı. Yusuf onlara, "Siz doğru sözlü insanlar mısınız?" diye sordu.

When they called on him to purchase their needs, Joseph immediately recognized his brothers, but they did not know him. How could they? To them Joseph no longer existed; he had been thrown into the deep, dark well many years ago! Joseph received them warmly. After supplying them with provisions, he asked where they had come from. They explained: "We are eleven brothers, the children of a noble prophet. The youngest is at home tending to the needs of our aging father." On hearing this, Joseph's eyes filled with tears; his longing for home swelled up in his heart, as well as his longing for his beloved parents and his loving brother Benjamin. "Are you truthful people?" Joseph asked them.

Şaşkınlıkla, "Yalan söylemek için bir sebebimiz olabilir mi?" dediler. "Söylediğin doğruysa kardeşini de getir, bunun kanıtı olsun. O zaman sana iki kat erzak vereceğim. Ama onu bana getirmezsen, bir daha geri dönmeseniz daha iyi olur," diye uyardı Yusuf onları.

Allah, Yüce Allah şöyle buyurmuştur:

Allah the Almighty said:

Yusuf'un kardeşleri geldiler ve ona girdiler; o da onları tanıdı, ama onlar onu tanımadılar. Onlara erzaklarını hazırlattığında (ihtiyaçlarına göre), şöyle dedi: "Babanızdan bana bir kardeşinizi getirin; (kastettiği Benyamin'di). Görmüyor musunuz, ölçüyü tam veriyorum ve konukseverlerin en iyisi benim? Ama onu bana getirmezseniz, benim yanımda size ne bir ölçü buğday olacak ne de yanıma yaklaşabileceksiniz." Dediler ki: "Onun için babasından izin almaya çalışacağız; şüphesiz bunu yapacağız." Yusuf, hizmetçilerine de (buğdayı satın aldıkları) paraları çuvallarına koymalarını söyledi; böylece ailelerine döndüklerinde onu fark edip yeniden gelsinler diye. (Yusuf Suresi 12:58-62)

"And Joseph's brethren came and they entered unto him, and he recognized them, but they recognized him not. And when he had furnished them forth with provisions (according to their need), he said: "Bring me a brother of yours from your father; (he meant Benjamin). See you not that I give full measure, and that I am the best of the hosts? But if you bring him onto me, there shall be no measure of corn for you with me, nor shall you come near me." They said: "We shall try to get permission for him from his father, and verily, we shall do it." And (Joseph) told his servants to put their money (with which they had bought the corn) into their bags, so that they might know it when they go back to their people, in order that they might come back. (Ch 12:58-62)

Sahne Mısır'da kararır, Kenan'da ise aydınlanır. Kardeşler babalarının yanına döndü. Develeri yüklerinden indirmeden önce ona selam verdiler, sonra da onu azarladılar: "Oğlunu bizimle göndermediğin için erzakımızdan mahrum bırakıldık. Gıyabında bulunanlara yiyecek vermezler. Neden onu bize emanet etmiyorsun? Lütfen onu bizimle gönder, biz de ona göz kulak oluruz." Yakup üzüldü ve onlara şöyle dedi: "Benyamin'in sizinle yolculuk etmesine izin vermeyeceğim. Ondan ayrılmayacağım, çünkü Yusuf'u size emanet ettim ve siz bana karşı vefasızlık ettiniz." Daha sonra erzak torbalarını açtıklarında, para kesesinin hiçbir şeyi eksilmeden geri konulmuş olduğunu görünce şaşırdılar. Babalarının yanına koştular: "Bak babacığım! O soylu görevli paramızı geri vermiş. Bu, kardeşimize zarar vermeyeceğinin kesin kanıtıdır ve bu bize ancak fayda sağlar." Ama Yakup, Benyamin'i onlarla göndermeyi reddetti.

The scene dims in Egypt and lights in Canaan. The brothers returned to their father. Before they could unload the camels, they greeted him, then reproved him: "We were denied some supplies because you did not let your son go with us. They would not give us food for absentees. Why would you not entrust him with us? Please, send him with us, and we shall take care of him." Jacob became sad and told them: "I will not permit Benjamin to travel with you. I will not part with him, for I entrusted Joseph to you and you failed me." Later, when they opened their grain sacks, they were surprised to find the money purse returned intact. They rushed to their father; "Look, father! The noble official has returned our money; this is surely proof that he would not harm our brother and it can only benefit us." But Jacob refused to send Benjamin with them.

Bir süre sonra, elde tahılları kalmayınca Yakup, onlardan daha fazla tahıl almak için Mısır'a gitmelerini istedi.

After some time, when they had no more grain, Jacob asked them to travel to Egypt for more.

Onlara Mısır yöneticisinin verdiği uyarıyı hatırlattılar. Benyamin olmadan geri dönemezlerdi. Yakup kabul etti, ancak önce onlardan bir söz almadan değil. "Onu sizinle göndermem, ancak Allah adına, onu bana aynı güvenlikle geri getireceğinize dair bir söz vermedikçe." Onlar da ciddi bir söz verdiler. Yakup onlara hatırlattı: "Söylediğiniz şeye Allah şahittir." Sonra onlara şehre birkaç ayrı kapıdan girmelerini tavsiye etti.

They reminded him of the warning the Egyptian official had given them. They could not return without Benjamin. Jacob agreed, but not before he extracted a pledge from them. "I will not send him with you unless you give me a pledge in Allah's name that you shall bring him back to me as safely as you take him." They gave their solemn pledge. He reminded them: "Allah is witness to your pledge." He then advised them to enter the city through several different gates.

Yüce Allah şöyle buyurmuştur:

Almighty Allah narrated:

Babalarının yanına döndüklerinde dediler ki: "Ey babamız! Bize bir ölçek tahıl daha verilmeyecek (kardeşimizi götürmedikçe). Bu yüzden kardeşimizi bizimle gönder ki ölçeğimizi alalım ve gerçekten onu koruyacağız." Yakub dedi ki: "Ondan önce kardeşini (Yusuf'u) size emanet ettiğim gibi bunu da size emanet edeyim mi? Ama koruyucu olarak en hayırlısı Allah'tır ve O, merhametlilerin en merhametlisidir." Çuvallarını açtıklarında, paralarının kendilerine geri verildiğini gördüler. Dediler ki: "Ey babamız! Daha ne isteyebiliriz? İşte paramız bize geri verildi. Ailemiz için yiyecek getireceğiz, kardeşimizi koruyacağız ve bir deve yükü ölçek daha ekleyeceğiz. Bu miktar (kralın vermesi için) kolaydır." Yakub dedi ki: "Allah adına, kesin bir yemin ederek bana söz vermedikçe onu sizinle göndermeyeceğim; ancak kuşatılmış olmanız (düşmanlarca ya da başka bir engelle çevrilmiş olmanız) dışında onu bana geri getireceksiniz." Bu kesin yemini ettiklerinde dedi ki: "Söylediklerimize Allah şahittir." Sonra dedi ki: "Ey oğullarım! Hepiniz tek bir kapıdan girmeyin, farklı kapılardan girin. Ben Allah'a karşı size hiçbir şekilde fayda sağlayamam. Hüküm yalnızca Allah'ındır. Ona tevekkül ettim ve tevekkül edenler de yalnızca Ona tevekkül etsinler."

"So when they returned to their father, they said: "O our father! No more measure of grain shall we get (unless we take our brother). So send our brother with us, and we shall get our measure and truly we will guard him." He said: "Can I entrust him to you except as I entrust his brother (Joseph) to you aforetime? But Allah is the best to guard, and He is the Most Merciful of those Who show mercy." And when thopened their bags, they found their money had been returned to them. They said: "O our father! What more can we desire? This, our money has been returned to us, so we shall get more food for our family, and we shall guard our brother and add one more measure of a camel's load. This quantity is easy (for the king to give)." He (Jacob) said: "I will not send him with you until you swear a solemn oath to me in Allah's Name, that you will bring him back to me unless you are yourselves surrounded (by enemies, etc). And when they had sworn their solemn oath, he said: "Allah is the Witness over what we have said." And he said: "O my sons! Do not enter by one gate, but by different gates, and I cannot avail you against Allah at all. Verily! The decision rests only with Allah. In Him, I put my trust and let all those that trust, put their trust in Him." (Ch 12:63-67 Quran).

Yakub, onlar yola çıkarken onları kutladı ve Allah'a onların korunması için dua etti. Kardeşler Mısır'a uzun yolculuğa çıktılar ve Benyamin'e iyi bakmaya özen gösterdiler.

Jacob blessed them on their departure and prayed to Allah for their protection. The brothers undertook the long journey to Egypt, taking good care of Benjamin.

Ertesi gün, çuvalları tahılla doldurulup develerin yüklenmesi sırasında Yusuf, hizmetkârlarından birine kralın tahıl ölçmek için kullandığı altın kadehi Benyamin'in heybesine koymasını emretti. Kardeşler yola çıkmaya hazırlandığında kapılar kilitlendi ve mahkeme tellalı bağırdı: "Ey yolcular, siz hırsızsınız!" Bu suçlama alışılmadık bir şeydi ve insanlar Yusuf'un kardeşlerinin etrafında toplandı.

The next day, while their bags were being filled with grains to load onto the camels, Joseph ordered one of his attendants to place the king's gold cup which was used for measuring the grain into Benjamin's saddlebag. When the brothers were ready to set out, the gates were locked, and the court crier shouted: "O you travelers, you are thieves!" The accusation was most unusual, and the people gathered around Joseph's brothers.

"Ne kaybettin?" diye sordu kardeşleri.

"What have you lost?" his brothers inquired.

Bir asker şöyle dedi: "Kralın altın kadehi. Onu kim bulursa ona bir deve yükü tahıl vereceğiz." Yusuf'un kardeşleri tüm masumiyetleriyle şöyle dediler: "Biz bu topraklara yeryüzünde bozgunculuk yapmak ve hırsızlık etmek için gelmedik." Yusuf'un görevlileri (Yusuf'un talimatı üzerine) dediler ki: "Hırsız için hangi cezayı seçersiniz?" Kardeşler cevap verdiler: "Bizim kanunumuza göre, hırsızlık yapan kişi, çaldığı malın sahibine köle olur." Görevliler kabul ettiler: "Hapsi öngören Mısır kanunu yerine sizin kanunuzu uygulayacağız." Baş görevli askerlerine kervanı aramaya başlamalarını emretti. Yusuf, olayı yüksek tahtından izliyordu. Benyamin'in çuvalının en sonda aranmasını emretmişti. Kadehi on büyük kardeşin çuvallarında bulamayınca, kardeşler rahat bir nefes aldılar.

A soldier said: "The king's golden cup. Whoever can trace it we will give a beast load of grain." Joseph's brothers said with all innocence: "We have not come here to corrupt the land and steal." Joseph's officers said (as he had instructed them): What punishment should you choose for the thief?" The brothers answered: "According to our law, whoever steals becomes a slave to the owner of the property." The officers agreed: "We shall apply your law instead of the Egyptian law, which provides for imprisonment." The chief officer ordered his soldiers to start searching the caravan. Joseph was watching the incident from high upon his throne. He had given instructions for Benjamin's bag to be the last to be searched. When they did not find the cup in the bags of the ten older brothers, the brothers sighed in relief.

Geriye yalnızca en küçük kardeşlerinin çuvalı kalmıştı. Yusuf, ilk kez araya girerek, eyerini aramaya gerek olmadığını, çünkü hırsıza benzemediğini söyledi.

There remained only the bag of their youngest brother. Joseph said, intervening for the first time, that there was no need to search his saddle as he did not look like a thief.

Kardeşleri şunu ileri sürdü: "Onun eyeri de aranmadıkça bir adım bile kıpırdamayacağız. Biz soylu bir adamın oğullarıyız, hırsız değiliz." Askerler ellerini uzatıp kralın kupasını çıkardılar. Kardeşler haykırdı: "Eğer şimdi çalmışsa, daha önce de kardeşi çalmıştı." Onlar, Yakub'un oğullarından belirli bir gruba suç yüklemek için elde olan meseleden saptılar.

His brothers affirmed: "We will not move an inch unless his saddle is searched as well. We are the sons of a noble man, not thieves." The soldiers reached in their hands and pulled out the king's cup. The brothers exclaimed: "If he steals now, a brother of his has stolen before." They strayed from the present issue in order to blame a particular group of the children of Jacob.

Yusuf duydu, kardeşlerinin kıskançlığını kendi kulaklarıyla işitti ve içi üzüntüyle doldu. Ancak kendi kırgınlığını yuttu ve içinde tuttu. Kendi kendine şöyle dedi: "Sen daha da ileri gittin ve daha kötü duruma düştün; bu yaptığınızın sonu sizin için kötü olacak, ahirette ise daha da kötü olacak. Allah niyetinizi bilir." Bu sözlerden sonra kardeşler sustu. Ardından gizli sevinçlerini unuttular ve Yakub'u düşündüler; ona, oğlunu koruyacaklarına dair yemin etmişlerdi. Yusuf'tan merhamet dilemeye başladılar. "Ey Yusuf, ey vezir! Bizden birini onun yerine al. O iyi bir adamın oğlu, senin de iyi bir adam olduğunu görüyoruz." Yusuf sakin bir şekilde cevap verdi: "Kralın kadehini çalan adamı nasıl serbest bırakmayı isteyebilirsiniz? Bu bir günah olurdu." Kardeşler merhamet dilemeye devam etti. Ancak muhafızlar, kralın sözünü söylediğini ve onun sözünün kanun olduğunu bildirdiler. En büyükleri olan Yahuda çok endişelendi ve diğerlerine şöyle dedi: "Babamıza Allah adına ona ihanet etmeyeceğimize dair söz verdik. Bu yüzden ben burada kalacağım ve yalnızca babam izin verirse geri döneceğim."

Joseph heard their resentment with his own ears and was filled with regret. Yet, he swallowed his own resentment, keeping it within. He said to himself, "you went further and fared worse; it shall go bad with you and worse hereafter, and Allah knows your intention." Silence fell upon them after these remarks by the brothers. Then they forgot their secret satisfaction and thought of Jacob; they had taken an oath with him that they would not betray his son. They began to beg Joseph for mercy. "Joseph, O minister! Take one of us instead. He is the son of a good man, and we can see you are a good man." Joseph answered calmly: "How can you want to set free the man who has stolen the king's cup? It would be sinful." The brothers went on pleading for mercy. However, the guards said that the king had spoke and his word was law. Judah, the eldest, was much worried and told the others: "We promised our father in the name of Allah not to fail him. I will, therefore, stay behind and will only return if my father permits me to do so."

Bu sahneye ilişkin olarak Yüce Allah şöyle buyurmuştur:

Regarding this scene, Almighty Allah said:

"Ve babalarının öğüdüne uyarak girdikleri zaman, bu, Allah'ın takdirine karşı onlara hiçbir şekilde fayda sağlamadı; bu, Yakub'un iç dünyasındaki bir ihtiyacını gidermesiydi. Gerçekten o, Biz ona öğrettiğimiz için bilgi sahibiydi, ama insanların çoğu bilmez. Yusuf'un huzuruna girdiklerinde, kardeşini (Benyamin'i) yanına aldı ve dedi ki: "Gerçekten ben senin kardeşinim, onların yaptıklarına üzülme." Onların erzaklarını hazırlayıp verdiğinde, altın tası kardeşinin torbasına koydu. Sonra bir münadi seslendi: "Ey kafile halkı! Şüphesiz siz hırsızsınız!" Onlar, dönerek dediler ki: "Neyi kaybettiniz?" Dediler ki: "Kralın altın tasını kaybettik; onu getirene bir deve yükü ödül vardır, ben buna kefilim." Dediler ki: "Allah'a andolsun ki, siz de bilirsiniz, biz yeryüzünde bozgunculuk yapmaya gelmedik ve biz hırsız değiliz!" Onlar (Yusuf'un kardeşleri) dediler ki: "Cezası şu olmalı: Kimin torbasında bulunursa, o suçun cezası olarak alıkonulmalıdır. Zalimleri böyle cezalandırırız!" Bunun üzerine (Yusuf), kardeşinin torbasından önce onların torbalarında aramaya başladı. Sonra onu kardeşinin torbasından çıkardı. Yusuf için böyle bir plan yaptık. Allah dilemedikçe, kralın kanunuyla kardeşini alıkoyamazdı. Allah, kardeşlere, hırsızın cezası olarak köleleştirilmenin kendi yasalarıyla bağlanmalarını sağladı. Dilediğimizi derecelerle yükseltiriz; ama bilgi sahibi olan herkesin üstünde Her Şeyi Bilen Allah vardır."

"And when they entered according to their father's advice, it did not avail them in the least against (the Will of ) Allah, it was but a need of Jacob's inner self which he discharged. And verily, he was endowed with knowledge because We had taught him, but most men know not. And when they went in before Joseph, he betook his brother (Benjamin) to himself and said: "Verily! I am your brother, so grieve not for what they used to do." So when he had furnished them forth with their provisions, he put the golden bowl in his brother's bag. Then a crier cried: "O you in the caravan! Surely, you are thieves!" They, turning towards them said: "What is that you have missed?" They said: "We have missed the golden bowl of the king and for him who produces it is the reward of a camel load; I will be bound by it." They said: "By Allah! Indeed you know that we came not to make mischief in the land, and we are no thieves!" They (Joseph's brothers) said: "The penalty should be that he, in whose bag it is found, should be held for the punishment of the crime. Thus we punish the Zalimeen (wrongdoers, etc)!" So he (Joseph) began the search in their bags before the bag of his brother. Then he brought it out of his brother's bag. Thus did We plan for Joseph. He could not take his brother by the law of the king (as a slave), except that Allah willed it. So Allah made the brothers to bind themselves with their way of 'punishment, i.e. enslaving of a thief.' We raise to degrees whom We please, but over all those endowed with knowledge is the All-Knowing (Allah).

Kardeşler, Yahuda için yeterince erzak bıraktılar; Yahuda, Benyamin'in akıbetini beklemek üzere bir meyhanede kaldı. Bu sırada Yusuf, Benyamin'i evinde kendi misafiri olarak tuttu ve onu korumak için, onu geride tutmak amacıyla kralın kadehini çuvalına koyma planını nasıl kurduğunu ona anlattı. Yahuda'nın geride kalmasından da memnun oldu, çünkü o iyi yürekli bir kardeşti.

The brothers left enough provisions behind for Judah, who stayed at a tavern awaiting the fate of Benjamin. In the meantime, Joseph kept Benjamin in his house as his personal guest and told him how he had devised the plot to put the king's cup in his bag, in order to keep him behind, so as to protect him. He was also glad that Judah had stayed behind, as he was a good hearted brother.

Yusuf, Yahuda'nın iyiliğini gözetmesi için gizlice bir düzen kurdu.

Joseph secretly arranged to watch over Judah's well being.

Yusuf'un kardeşlerini geri göndermedeki planı, onların samimiyetini sınamak, geride bıraktıkları iki kardeşleri için geri dönüp dönmeyeceklerini görmekti.

Joseph's plan in sending the others back was to test their sincerity, to see if they would come back for the two brothers they had left behind.

Eve döndüklerinde babalarının yanına girip şöyle seslendiler: "Ey babamız! Oğlun hırsızlık yaptı!" Baba şaşkına döndü, haberi zar zor inanabildi. Derin bir kederle sarsıldı ve gözleri yaşlarla doldu. "Sabır bana yakışır; belki Allah hepsini bana geri döndürür. Çünkü O, her şeyi bilen, hikmet sahibidir." Yalnızlığın bir yoldaşı üzerine çöktü, ama sabırda teselli buldu ve Allah'a tevekkül etti.

When they arrived home, they entered upon their father calling: "O our father! Your son has stolen!" He was puzzled, scarcely believing the news. He was overwhelmed with sorrow and his eyes wept tears. "Patience be with me; perhaps Allah will return all of them to me. He is Most Knowing, Most Wise." A pal of lonesomeness closed over him, yet he found consolation in patience and trusted in Allah.

Allah, onların babalarıyla yaptıkları buluşmada olanları bize vahyetti:

Allah revealed to us what happened at their meeting with their father:

"Babanıza dönün ve deyin ki: 'Ey babamız! Doğrusu oğlun (Benyamin) hırsızlık yaptı. Biz ancak bildiğimize tanıklık ederiz, gaybı da bilemezdik! Bulunduğumuz kasabanın halkına ve dönerken bindiğimiz kervana sor. Şüphesiz ki biz doğru söylüyoruz.'" (Yakub) dedi ki: "Hayır, nefisleriniz sizi bir şeye sürüklemiş. Bu durumda benim için en uygun olan sabırdır. Umarım Allah hepsini bana geri getirir. Şüphesiz O'dur, her şeyi bilen, hikmet sahibi olan." Ve onlardan yüz çevirip dedi ki: "Ah, Yusuf'a olan üzüntüm!" Bastırdığı kederden dolayı gözleri görmez oldu.

"Return to your father and say: 'O our father! Verily, your son (Benjamin) has stolen, and we testify not except according to what we know, and we could not known the unseen! And ask the people of the town where we have been, and the caravan in which we returned and indeed we are telling the truth."" He (Jacob) said: "Nay, but your ownselves have beguiled you into something. So patience is most fitting for me. Maybe Allah will bring them back all to me. Truly He! Only He is All-Knowing, All-Wise." And he turned away from them and said: "Alas, my grief for Joseph!" And he lost his sight because of the sorrow that he was suppressing. (Ch 12:81-84)

Babası derinden incinmişti. Onu yalnızca dua teselli edebilir, imanını ve sabrını güçlendirebilirdi.

The father was deeply hurt. Only prayer could comfort him and strengthen his faith and patience.

Yakup, yıllardır sevgili oğlu Yusuf için ağlamıştı; şimdi de en iyi oğullarından biri daha elinden alınmıştı. Ağlamaktan neredeyse gözlerini kaybediyordu.

Weeping all those years for his beloved son Joseph - and now one more of his best sons had been snatched from him - Jacob almost lost his sight.

Diğer oğulları ona yalvararak dediler: "Ey babamız, sen asil bir peygamber ve Allah'ın büyük bir elçisisin. Sana vahiy indi ve insanlar senin aracılığınla hidayet ve iman aldılar. Kendini neden bu şekilde helak ediyorsun?" Yakup şöyle cevap verdi: "Beni azarlamak üzüntümü hafifletmez. Beni ancak oğullarımın geri dönmesi teselli edebilir.

The other sons pleaded with him: "O father, you are a noble prophet and a great messenger of Allah. Unto you descended revelation and people received guidance and faith from you. Why are you destroying yourself in this way?" Jacob replied: "Rebuking me will not lessen my grief. Only the return of my sons will comfort me.

"Ey oğullarım, gidin Yusuf'u ve kardeşini araştırın; Allah'ın rahmetinden ümit kesmeyin."

My sons, go in search of Joseph and his brother; do not despair of Allah's mercy."

Yüce Allah bize şöyle buyurdu:

Allah, the Almighty told us:

"Dediler ki: "Allah'a andolsun ki sen Yusuf'u anmaktan vazgeçmeyeceksin, ya bunamış olacaksın ya da ölenlerden olacaksın." Dedi ki: "Ben kederimi ve üzüntümü yalnızca Allah'a arz ederim. Ve ben Allah'tan sizin bilmediklerinizi bilirim. Ey oğullarım! Gidin, Yusuf'u ve kardeşini araştırın ve Allah'ın rahmetinden asla ümidinizi kesmeyin. Şüphesiz ki Allah'ın rahmetinden yalnızca kâfir olan topluluk ümidini keser."" (Kur'an, 12:85-87)

"They said: "By Allah! You will never cease remembering Joseph until you become weak with old age, or until you be of the dead." He said: "I only complain of my grief and sorrow to Allah, and I know from Allah that which you know not. O my sons! Go you and inquire about Joseph and his brother and never give up hope of Allah's Mercy. Certainly no one despairs of Allah's Mercy, except the people who disbelieve." (Ch 12:85-87 Quran).

Kafile Mısır'a doğru yola çıktı. Başvezir (Yusuf) ile görüşmek üzere yola çıkan kardeşler yoksul ve moralsizdi.

The caravan set out for Egypt. The brothers - on their way to see the chief minister (Joseph) - were poor and depressed.

Mısır'a varınca Yahuda'yı bir araya topladılar ve Yusuf'un yanına vardılar, ona yalvararak şöyle dediler:

On reaching Egypt they collected Judah and called on Joseph, to whom they pleaded:

"Ey azizimiz! Bizi ve ailemizi zor bir durum sardı, getirdiğimiz sermaye de az. Bize ölçüyü tam ver ve bize sadaka ver. Doğrusu Allah, sadaka verenleri mükafatlandırır." (Yusuf 12:88).

"O ruler of the land! A hard time has hit us and our family, and we have brought but poor capital, so pay us full measure and be charitable to us. Truly, Allah does reward the charitable." (Ch 12:88).

Sonunda, Yusuf'a yalvardılar. Ondan sadaka istediler, merhametine seslenerek, Allah'ın sadaka verenleri ödüllendirdiğini hatırlattılar. Tam bu anda, içinde bulundukları çaresizlik içindeyken, Yusuf onlara kendi dillerinde şöyle konuştu:

At the end, they begged Joseph. They asked alms of him, appealing to his heart, reminding him that Allah rewards alms givers. At this moment, in the midst of their plight, Joseph spoke to them in their native tongue saying:

"Cahil olduğunuz zaman Yusuf'a ve kardeşine ne yaptığınızı biliyor musunuz?" Dediler ki: "Gerçekten sen Yusuf musun?" O da dedi: "Ben Yusuf'um, bu da kardeşim (Benyamin). Allah bize gerçekten lütfetti."

"Do you know what you did with Joseph and his brother when you were ignorant?" They said: "Are you indeed Joseph?" He said: "I am Joseph, and his is my brother (Benjamin). Allah has indeed been Gracious to us.

Şüphesiz ki kim Allah'a karşı gelmekten sakınır (günahlardan ve kötü davranışlardan kaçınarak ve iyi amelleri yerine getirerek) ve sabır gösterirse, şüphesiz Allah iyilik yapanların ecrini zayi etmez." Dediler ki: "Vallahi! Allah seni bizden üstün kılmıştır ve biz gerçekten günahkâr olanlardık." (Yusuf Suresi, 12:89-91)

Verily, he who fears Allah with obedience to Him (by abstaining from sins and evil deeds, and by performing righteous good deeds), and is patient, then surely, Allah makes not the reward of the good doers to be lost." They said: "By Allah! Indeed Allah has preferred you above us, and we certainly have been sinners." (Ch 12:89-91)

Yusuf onları kucakladı ve birlikte sevinçle ağladılar. Yusuf, görevini uygun bir yedek bulmadan bırakamazdı; bu nedenle kardeşlerine şöyle tavsiyede bulundu:

Joseph embraced them, and together they wept with joy. It was not possible for Joseph to leave his responsible office without proper replacement, so he advised his brothers:

"Şu gömleğimi götürün, babamın yüzüne sürün, görür olur. Sonra bütün ailenizi bana getirin."

"Go with this shirt of mine, and cast it over the face of my father, he will become clear-sighted, and bring to me all your family." (ch 12:93)

Kafile böylece Filistin'e doğru yola çıktı. Mısır'daki sahneyi geride bırakıp Filistin'e, Ya'kub'un evine dönüyoruz. Yaşlı adam odasında oturmaktadır; gözyaşları yanaklarından aşağı akmıştır. Birden ayağa kalkar, giyinir ve oğullarının eşlerinin yanına çıkar. Sonra yüzünü göğe kaldırır ve havayı koklar.

And so the caravan headed back for Palestine. We lave the scene in Egypt and return to Palestine and the house of Jacob. The old man is sitting in his room; tears have been flowing down his cheeks. He stands up all of a sudden, dresses and goes out to his son's wives. Then he lifts up his face to Heaven and sniffs the air.

Büyük oğlun karısı şöyle dedi: "Yakup bugün odasından çıktı." Kadınlar neyin yanlış olduğunu sordular. Yüzünde hafif bir gülümseme vardı. Diğerleri ona sordular:

The wife of the eldest son remarked: "Jacob has come out of his room today." The women inquired about what was amiss. There was a hint of a smile on his face. The others asked him:

"Bugün nasılsın?" diye sordu. O da şöyle cevap verdi: "Havada Yusuf'un kokusunu duyuyorum." Eşleri onu yalnız bıraktılar; birbirlerine, yaşlı adamın umudunun kalmadığını, "Yusuf için ağlayarak ölecek" dediler. "Gömleği hakkında bir şey söyledi mi?" "Bilmiyorum. Onun kokusunu aldığını söyledi; belki aklını kaçırmıştır." O gün yaşlı adam, oruçlu olduğu için orucunu açmak üzere bir bardak süt istedi. Geceleyin elbiselerini değiştirdi. Kervan çölde yol alıyordu ve Yusuf'un gömleği tahıl çuvalları arasında saklıydı. Kervan yaşlı adamın çiftliğine yaklaştı. Odasında ellerini hareket ettirdi, sonra uzun süre dua etti; ellerini göğe kaldırdı ve havayı kokladı. Gömlek kendisine yaklaşırken ağlıyordu.

"How do you feel today?" He answered: "I can smell Joseph in the air." The wives left him alone, saying to one another that there was no hope for the old man. 'he will die of weeping over Joseph.' "Did he talk about Joseph's shirt?" "I do not know. He said he could smell him; perhaps he has gone mad." That day the old man wanted a cup of milk to break his fast, for he had been fasting. At night he changed his clothes. The caravan was traveling in the desert with Joseph's shirt hidden among the grain. It neared the old man's estate. He gesticulated in his room, and then he prayed a long time, lifting his hands to heaven and sniffing the air. He was weeping as the shirt was nearing him.

Hikâye bir rüyayla başladı ve rüyanın tabiriyle sona erer. Yüce Allah şöyle buyurmuştur:

The story began with a dream and it ends with the interpretation of the dream. Almighty Allah narrated:

Dedi ki: "Rabbimden sizin için bağışlanma dileyeceğim. Şüphesiz O, çok bağışlayan, çok merhametlidir." Yusuf'un yanına girdiklerinde, anne babasını yanına aldı ve şöyle dedi: "Allah dilerse, güven içinde Mısır'a girin." Anne babasını tahta oturttu, hepsi ona secde ederek yere kapandılar. Yusuf şöyle dedi: "Ey babacığım! Bu, önceden gördüğüm rüyamın yorumudur. Rabbim onu gerçekleştirdi. Beni zindandan çıkardığında ve Sahra'dan (çöl hayatından) sizi buraya getirdiğinde bana karşı çok iyi davrandı; şeytan benimle kardeşlerim arasına düşmanlık sokmuştu. Şüphesiz Rabbim, dilediğine karşı lütufkâr ve inceliklidir. Gerçekten O, her şeyi bilendir, hikmet sahibidir."

He said: "I will ask my Lord for forgiveness for you, verily, He! Only He is the Oft-Forgiving, the Most Merciful." Then, when they entered unto Joseph, he betook his parents to himself and said: "Enter Egypt, if Allah will, in security." And he raised his parents to the throne and they fell down before him prostrate. And he said: "O my father! This is the interpretation of my dream of old! My Lord has made it come true! He was indeed good to me, when He took me out of prison, and brought you all here out of the Bedouin life, after Satan had sown enmity between me and my brothers. Certainly, my Lord is the Most Courteous and Kind unto whom He will. Truly He! Only He is the All Knowing, the All-Wise." (Ch 12:98-100)

Şimdi rüyası gerçek olduğuna göre onun duygularını düşünün. Allah'a dua eder:

Consider his feelings now that his dream has come true. He prays to Allah:

"Rabbim! Gerçekten bana hükümranlıktan bir kısmını verdin ve bana rüyaların yorumunu öğrettin. Ey göklerin ve yerin Yaratıcısı! Sen, bu dünyada ve ahirette benim Veli'msin (Koruyucum, Yardımcım, Destekçim, Sahibim vb.). Beni Müslüman olarak (Senin iradene teslim olan olarak) öldür ve beni salihler arasına kat." (Yusuf Suresi, 12:101)

"My Lord! You have indeed bestowed on me of the sovereignty, and taught me the interpretation of my dreams; The only Creator of the heavens and the earth! You are my Wali (Protector, Helper, Supporter, Guardian etc). in this world and in the Hereafter, cause me to die as a Muslim (the one submitting to Your Will), and join me with the righteous." (Ch 12:101)

Yusuf, kendisi ve ailesi için kralla bir görüşme ayarladı; Mısır'a yerleşmeleri için kraldan izin istemek üzere. Yusuf krallık için değerli bir varlıktı ve kral, onun ailesiyle birlikte kalmasından memnun oldu. Yusuf, şükür olarak Allah'a secde etti.

Joseph arranged an audience with the king for himself and his family, to ask the king's permission for them to settle in Egypt. Joseph was an assert to the kingdom, and the king was happy to have him remain with his household. Joseph prostrated to Allah in gratitude.

Ölmeden önce Yakub (aleyhisselam), çocuklarını Allah'ın tüm peygamberlerinin dini olan İslam'ın öğretilerine bağlı kalmaya çağırdı. Yüce Allah şöyle buyurmuştur:

Before he died, Jacob (pbuh) advised his children to adhere to the teachings of Islam, the religion of all of Allah's prophets. Allah the Almighty revealed:

"Yoksa Yakub'a ölüm yaklaştığında siz de orada hazır mıydınız? Oğullarına şöyle demişti: "Benden sonra neye ibadet edeceksiniz?" Dediler ki: "Senin İlahına ve babaların İbrahim, İsmail ve İshak'ın İlahı olan Tek İlaha ibadet edeceğiz; biz O'na teslim olanlarız." (Bakara 2:133 - Kur'an-ı Kerim)"

"Or were you witnesses when death approached Jacob? When he said unto his sons: "What will you worship after me?" they said: "We shall worship your Ilah (God-Allah) the Ilah (God) of your father. Abraham, Ishmael, Isaac, One Ilah (God), and to Him we submit in Islam." (Ch 12:133 Quran).

Yusuf (a.s.), vefat anında kardeşlerinden, Mısır'dan ayrılacaklarsa kendisini atalarının yanına gömmelerini istedi. Yusuf (a.s.) vefat edince, cesedi mumyalandı ve istediği gibi atalarının yanına gömülebilmesi için Mısır'dan çıkarılabilecekleri zamana kadar bir tabuta konuldu. Yüz on yaşında vefat ettiği rivayet edilmiştir.

Joseph (pbuh), at the moment of his death, asked his brothers to bury him beside his forefathers if they were to leave Egypt. So when Joseph (pbuh) passed away, he was mummified and placed in a coffin until such a time as he could be taken out of Egypt and buried beside his forefathers, as he had requested. It was said that he died at the age of one hundred ten.