İbn Cerir, İsrailoğullarının durumunun bozulduğunu rivayet etmiştir. Pek çok günah işlediler ve dilediklerini, peygamberlerden dilediklerini öldürdüler. Bunun sonucunda Allah onların üzerine, onlara zulmeden ve kanlarını döken zalim bir kral gönderdi; dışarıdan düşmanlarını da onlara karşı musallat etti.

Ibn Jarir reported that the condition of the Israelites deteriorated. They committed many sins and killed whom they wished of the prophets. Consequently Allah sent them tyrannous king who ill-treated them and spilled their blood, and set their enemies from outside against them as well.

Savaşa giderken Ahit Sandığı'nı da yanlarında götürürlerdi. Bunu, onun bereketiyle zafer kazanacaklarına inandıkları için yaparlardı. Sandık aynı zamanda huzurun bir simgesi ve Musa'nın kavminden kalan bir kutsal emanet hâline gelmişti. Gazze ve Askalon halkıyla savaşa tutuştuklarında ise, Ahit Sandığı ellerinden alındığı için yenilgiye uğradılar. İsrailoğullarının kralı bunu duyunca olduğu yerde can verdi.

They used to go war, taking with them The Ark of the Covenant. They did this so that they would be victorious by its blessings, and it became a symbol of calm and a relic left behind by Moses's people. When they went to war with the people of Gaza and Askalon, they were defeated because the Ark of the Covenant was captured from them. When the king of the Israelites heard of this he died on the spot.

İsrailoğulları, Yüce Allah onlara Şemiil (Shammil) adında bir peygamber gönderene kadar, çobansız koyunlar gibi kaldılar. Ondan, düşmanlarına karşı bir savaşta önderlik etmesi için kendilerine bir kral atamasını istediler.

The children of Israel remained like sheep without a shepherd until Almighty Allah sent them a prophet named Samuel (Shammil) (pbuh). They asked him to appoint a king over them to lead in a war against their enemies.

İbn 'Asaker'e göre, İsrailoğulları Ahit Sandığı'nı çok kutsal sayıyor ve tarihlerinin önemli bir simgesi olarak görüyorlardı. Savaşta bile sandığı taşıyorlardı ve onun sayesinde Allah'ın kendilerini düşmanlarından koruyacağına inanıyorlardı. Bu inanç onlara huzur ve büyük cesaret veriyordu; düşmanları ise bundan korkuya kapılıyordu. Düşmanları da sandığa Allah tarafından özel bir güç verildiğine inanıyordu. Zamanla İsrailoğulları Allah'ın hükmünü önemsemez oldular; kötü alışkanlıklar hayatlarının bir parçası hâline geldi. Allah, üzerlerine bir düşman musallat etti: Filistliler. Filistliler İsrailoğullarını yendi, sandıklarını ele geçirdi, onları evlerinden çıkardı ve çocuklarını köle olarak kullanmak ya da satmak üzere alıp götürdü. Güçleri kırıldı. Birbirlerinden ayrıldılar ve çok umutsuzluğa düştüler.

According to Ibn 'Asaker, the Israelites believed their Ark of the Covenant to be very holy and an important symbol of their history. The carried the Ark even in battle and believed that, because of it, Allah would protect them from their enemies. This belief gave them peace of mind and great courage, and their enemies were terrified by it. Their enemies also believed that it was given special power by Allah. Gradually the Israelites started to ignore Allah's law; evil habits became part of their lives. Allah sent upon them an enemy, the Philistines, who defeated the Israelites, captured their Ark, drove them out of their homes, and took away their children to use or sell as slaves. Their power was broken. They separated from one another and were very disheartened.

Ardından onların arasına bir rahatlama getirmek üzere Peygamber Samuel (a.s.) geldi. Onlar, bir lider olarak güçlü bir kral atanması için peygamberden yardım istediler; bu kralın bayrağı altında birleşip Filistlilerle savaşabilecekleri bir kral. Peygamber Samuel (a.s.), onların zayıflığını bildiğinden, onlara şöyle dedi: "Savaş zamanı geldiğinde savaşmaktan geri duracağınızdan korkuyorum." Ancak onlar, yeterince aşağılanmış olduklarını ve artık Allah yolunda, canlarını kaybetseler bile savaşmaya hazır olduklarını söyleyerek ona güvence verdiler.

Then came Prophet Samuel (pbuh) among them to bring some relief. They asked the prophet's help in appointing a strong leader, a king under whose banner they could unite and fight the Philistines. Prophet Samuel (pbuh), knowing their weakness, told them: "I fear that when the time comes to fight you may refuse." But they assured him that they had suffered enough insults and were now ready to fight in the way of Allah, even if they lost their lives.

Peygamber Samuel, rehberlik için Allah'a dua etti. Allah ona, kendilerine kral olarak Talut (Saul) adında birini seçtiğini bildirdi. Peygamber, gelecekteki kralı nasıl tanıyacağını öğrenmek istedi. Kendisine, Saul'un kendiliğinden yanına geleceği ve o zaman krallığın yönetimini ona devretmeleri gerektiği, çünkü onların Filistliler'e karşı savaşta önderlik edeceği söylendi.

Prophet Samuel prayed to Allah for guidance. Allah revealed to him that He had chosen one, Saul (Talut), to be their king. The prophet wanted to know how to recognize the future king. He was told that Saul would come to him by himself and that they should then hand over the control of kingdom to him, for he would lead them in battle against the Philistines.

Sâul uzun boylu ve güçlüydü, takvalıydı ve çok zekiydi. Babasıyla birlikte çiftliklerinde yaşayıp çalışıyordu. Bir gün, eşeklerinin birkaçı kaybolmuştu. Hizmetçisiyle birlikte Sâul onları aramaya çıktı. Günlerce yol aldılar ve çok yorgun düştüler. Sâul hizmetçisine şöyle dedi: "Bunun yerine geri dönelim, çünkü babamın şimdiye kadar endişeleneceğinden eminim ve diğer hayvanlara da bakılması gerekiyor." Hizmetçisi, zaten peygamber Semuel'in diyarında olduklarını, kayıp eşekler hakkında bilgi almak için ona gitmelerini önerdi.

Saul was tall and sturdy, pious, and very intelligent. He lived and worked with his father on their farm. One day, several of their donkeys were lost. Accompanied by his servant, Saul went in search of them. They traveled for many days and were very tired. Saul said to his servant: "Let us rather go back, for I am sure that my father will be worried by now, and the other animals must also be cared for." His servant suggested that as they were already in the land of Samuel the prophet, they should go to him to inquire about the lost donkeys.

Saul kabul etti ve yola devam ettiler. Yolda, su taşıyan bazı genç kızlara yön sordular. Onlara dağ yönünde gitmeleri söylendi. Burada, Peygamber Samuel'i bekleyen kalabalık bir topluluk vardı. Saul onu gördüğünde, peygamber olduğunu hemen onun mübarek adamlarından tanıdı. Samuel de Saul'u, Allah'ın kendileri için seçtiği kral olarak tanıdı. Saul peygamberi saygıyla selamladı. Kayıp eşeklerini sorduğunda Samuel, endişelenmemesini, eşeklerinin zaten babasının çiftliğine doğru yolda olduğunu söyledi.

Saul agreed, and they carried on. On their way, they asked directions from some maidens carrying water. They were told to go in the direction of the mountain. Here, a vast crowd was waiting for the Prophet Samuel. When Saul set eyes on him, he instantly recognized him as a prophet by his holy men. Samuel also recognized Saul as the king that Allah had chosen for them. Saul greeted the prophet respectfully. When he asked about his missing donkeys, Samuel told him not to worry, his donkeys were already on their way to his fat's farm.

Ardından Saul'a Allah'ın onu İsrailoğullarının kralı olarak seçtiğini bildirdi. Onun görevi, onların işlerini üstlenmek, hepsini tek bir sancak altında birleştirmek ve onları düşmanlarından korumak olacaktı. Allah'ın emirlerini yerine getirirse, zafer kendisine verilecekti. Saul, kendisine sunulan bu ani onur karşısında şaşırdı. Bu aynı zamanda ağır bir sorumluluktu. Peygamber'e, Yakub'un oymaklarının en az tanınmış olanı olan Benyamin oğullarından biri olduğunu, liderlik ve krallık konusunda hiçbir şey bilmediğini ve hiç serveti olmadığını söyleyerek itiraz etti. Samuel ona, onun kral olmasının Allah'ın iradesi olduğunu, Allah'a bu lütfu için şükretmesi ve imanında güçlü olması gerektiğini söyledi.

He then told Saul that Allah had chosen him as the king of the children of Israel. His duty would be to take charge of their affairs, to unite them under one banner, and to protect them from their enemies. If he carried out Allah's commands, he would be given victory. Saul was surprised by this sudden honor offered to him. It was also a heavy responsibility. He protested to the prophet that he was a of the children of Benjamin, the least famous of the tribes of Jacob; he did not know anything of leadership or kingship and had no wealth. Samuel told him that it was the will of Allah that he should be the king, that he should thank Allah for His favor and be strong in faith.

Samuel'in elini tutarak Saul'u İsrailoğullarına götürdü, ancak onlar Allah'tan doğrudan bir işaret istediler. Peygamber Samuel onlara işareti görmek için şehrin dışına çıkmalarını söyledi ve onlar da öyle yaptılar.

Taking Saul by the hand, Samuel led him to the children of Israel, but they insisted on a direct sign from Allah. Prophet Samuel told them to go outside the city to see the sign, which they did.

Yüce Allah şöyle buyurmuştur:

Almighty Allah revealed:

Musa'dan (Musa'nın ardından) sonra İsrailoğullarından bir topluluğun durumunu düşünmedin mi? Onlar bir peygamberlerine: "Bize bir kral ata ki Allah yolunda savaşalım" dediklerinde, o şöyle dedi: "Eğer savaş size farz kılındığında savaştan geri durursanız, bu olabilir mi?" Dediler ki: "Yurtlarımızdan ve çocuklarımızdan (ailelerimizden) esir alındığımız hâlde, nasıl Allah yolunda savaşmayalım?" Ama kendilerine savaş emredildiğinde, aralarındaki birkaç kişi dışında hepsi yüz çevirdi. Allah, zalimleri (müşrikleri ve haksızlık edenleri) çok iyi bilendir.

"Have you not thought about the group of children of Israel after (the time of ) Moses? When they said to a Prophet of theirs: "Appoint for us a king and we will fight in Allah's Way." He said: "Would you then refrain from fighting, if fighting was prescribed for you?" They said: "Why should we not fight in Allah's Way while we have been driven out of our homes and our children (families have been taken as captives)?" But when fighting was ordered for them, they turned away, all except a few of them. And Allah is All-Aware of the Zalimeen (polytheists, and wrongdoers).

Peygamberleri onlara şöyle dedi: "Şüphesiz Allah, Talut'u sizin üzerinize kral olarak görevlendirdi." Dediler ki: "Biz krallığa ondan daha layık olduğumuz halde, o nasıl üzerimize kral olabilir? Kendisine yeterince mal da verilmemiş." Dedi ki: "Şüphesiz Allah, onu sizin üzerinize seçti ve ona ilim ve beden bakımından bol bol bir üstünlük verdi. Allah, mülkünü dilediğine verir. Allah, ihtiyaç sahiplerinin ihtiyacını karşılayandır, bilendir." Peygamberleri onlara şöyle dedi:

And their Prophet (Samuel) said to them: "Indeed Allah has appointed Saul as a king over you." They said: "How can he be a king over us when we are better fitted than him for the kingdom, and he has not been given enough wealth." He said: "Verily, Allah has chosen him above you and has increased him abundantly in knowledge and stature. And Allah grants His Kingdom to whom He wills. And Allah is All-Sufficient for His creatures' needs, All-Knower." And their Prophet (Samuel) said to them:

"Musa'dan (Musa'nın vefatından) sonra İsrailoğulları'ndan bir topluluğu düşünmedin mi? Bir zamanlar peygamberlerinden birine, 'Bize bir hükümdar ata, Allah yolunda savaşalım' dediklerinde, peygamberleri, 'Savaş size farz kılındığında, savaşmaktan kaçınır mısınız?' dedi. Onlar, 'Yurtlarımızdan ve çocuklarımızdan (ailelerimizden) ayrılmış ve esir alınmışken, nasıl olur da Allah yolunda savaşmayalım?' dediler. Ama savaş kendilerine emredildiğinde, az bir kısmı dışında hepsi yüz çevirdi. Allah, zalimleri (müşrikleri ve haksızlık edenleri) çok iyi bilendir."

Saul ordusuyla yola çıktığında şöyle dedi: "Muhakkak ki Allah sizi bir nehirle sınayacaktır. Kim ondan içerse, o benden değildir; kim de ondan tatmazsa, o benimdir; ancak elini avucuna doldurup alan müstesna." Yine de birkaçı dışında hepsi ondan içti. Nehri geçtiğinde, kendisi ve onunla birlikte iman edenler dediler ki: "Bugün Calut'a ve ordularına karşı hiçbir gücümüz yok." Ama Rablerine kavuşacaklarını kesin olarak bilenler dediler ki: "Allah'ın izniyle nice küçük topluluklar, nice büyük orduları yenmiştir." Allah sabredenlerle beraberdir.

Then when Saul set out with the army, he said:"Verily! Allah will try you by a river. So whoever drinks thereof, he is not of me, and whoever tastes it not, he is of me, except him who takes thereof in the hollow of his hand." Yet, they drank thereof, all, except a few of them. So when he had crossed it (the river), he and those who believed with him, they said: "We have no power on this day against Goliath and his hosts." But those who knew with certainty that they were to meet their Lord, said: "How often a small group overcame a mighty host by Allah's Leave?" And Allah is with the patient.

Calut ve ordularıyla karşılaşmak üzere ilerlediklerinde şöyle dua ettiler:

And when they advanced to meet Goliath and his forces, they invoked:

Sonra Tâlût (Saul) ordularıyla yola çıktığında şöyle dedi: "Şüphesiz Allah sizi bir nehirle sınayacak. Kim ondan içerse benden değildir; kim de ondan tatmazsa bendendir; ancak avucuyla bir yudum alan müstesnadır." Yine de onlardan azı hariç hepsi ondan içti. Nehri geçtiğinde, kendisi ve beraberindeki iman edenler dediler ki: "Bugün Câlût (Goliath) ve ordularına karşı gücümüz yok." Fakat Rablerine kavuşacaklarını kesin olarak bilenler dediler ki: "Allah'ın izniyle nice küçük topluluklar, nice büyük orduları yenmiştir." Allah sabredenlerle beraberdir.

"Then when TalÛt (Saul) set out with the army, he said: "Verily! AllÂh will try you by a river. So whoever drinks thereof, he is not of me, and whoever tastes it not, he is of me, except him who takes (thereof) in the hollow of his hand." Yet, they drank thereof, all, except a few of them. So when he had crossed it (the river), he and those who believed with him, they said: "We have no power this day against JalÛt (Goliath) and his hosts." But those who knew with certainty that they were to meet their Lord, said: "How often a small group overcame a mighty host by AllÂh's Leave?" And AllÂh is with As-SÂbirin (the patient ones, etc.).

Ve Calut'a (Goliath) ve ordusuna karşı ilerlediklerinde şöyle dua ettiler: "Rabbimiz! Üzerimize sabır yağdır ve bizi kâfir topluluğa karşı zafere ulaştır."

And when they advanced to meet Jalut (Goliath) and his forces, they invoked: "Our Lord! Pour forth on us patience and make us victorious over the disbelieving people."

Saul, güçlü bir iman ve akılla ordusunu düzenlemeye koyuldu. Yalnızca sorumluluklarından arınmış erkeklerin katılmasını emretti. Ev inşasıyla uğraşan, evlenmek üzere olan ve ticaretle meşgul olan erkeklerin katılmaması gerektiğini bildirdi.

Saul set about organizing his army with strong faith and wisdom. He ordered that only men free from responsibilities should join. Those engaged in building homes, men who were about to be married and those occupied with business should not join.

Yeterince iyi eğitilmiş bir ordu kurduktan sonra, onları bir sınava tabi tutmaya karar verdi. Onlara, yolları üzerinde bir nehirden geçeceklerini ve susuzluklarını giderecek kadar su içmeleri, ama bundan fazlasını içmemeleri gerektiğini söyledi. Hayal kırıklığına uğrayarak, askerlerin çoğunluğunun olması gerekenden fazla su içtiğini gördü. İtaatsizlik ettikleri gerekçesiyle onları ordudan çıkardı ve yalnızca kendisine itaat eden az sayıdaki askeri yanında tuttu; çünkü samimiyetlerini kanıtlayanlar onlardı. Bunun sonucunda ordu ikiye bölündü, ama o buna aldırmadı. Sayıya değil niteliğe inanıyordu; güvenebileceği küçük bir grup gerçek mümin, güvenilmez insanlardan oluşan kocaman bir orduya yeğdi.

After establishing a well-trained army, he decided to put them to the test. He told them that along the route they would pass a river where they should drink enough water to quench their thirst but not more than that. To his disappointment, he discovered the majority of them drank more water than they should have. He discharged them for disobedience and kept only the few who had obeyed him, as they were the ones who proved their sincerity. This resulted in a split in the army, but he was not bothered. He believed in quality and not numbers; better a small band of true believers he could rely on than a huge army of unreliable men.

Saul'un adamları nehrin öbür tarafında düşmanı gördü. Rakipleri fiziksel olarak güçlü görünüyordu ve daha iyi silahlarla donanmışlardı. Onlara, iri yapısı ve kaba gücüyle tanınan ünlü savaşçı Calut (Galut) önderlik ediyordu. Bu güçlü orduyu gören Saul'un adamlarının büyük bir kısmı kaçtı. Geriye kalan küçük grup ise sonucu ne olursa olsun savaşmaya istekliydi; çünkü geçmişte Allah'ın küçük bir kuvvete büyük bir kuvveti yendirdiği pek çok olayın yaşandığını duymuşlardı.

Saul's men sighted the enemy on the other side of the river. Their opponents appeared physically strong and were armed with better weapons. They were led by the mighty warrior Goliath (Galut), known for his huge build and brute strength. A great number of Saul's men ran away on seeing this strong force. The small band that remained was willing to fight, whatever the outcome, for they had heard that there had been many incidents in the past in which Allah had caused a small force to defeat a larger one.