İki ordu karşı karşıya geldiğinde Calut, o günlerdeki savaş geleneğine uygun olarak Saul'un ordusundan herhangi bir askeri tek dövüşe davet etti. Calut ayrıca gücünü göstermek istiyordu. Adamlar korkuya kapılmıştı ve gönüllü olacak kadar cesareti olan kimse yoktu. Kral, Calut ile dövüşecek adama güzel kızını evlendirmeyi teklif etti, ancak bu cazip teklif bile askerleri arasındaki ölümcül sessizliği bozmadı.

When the two armies faced each other, Goliath challenged any soldier from King Saul's army to single combat, as was the custom of battle in those days. Goliath also wanted to show off his strength. The men were terrorized, and no one had enough courage to volunteer. The king offered the hand of his pretty daughter in marriage to the man who would fight Goliath, but even this tempting offer did not change the deadly silence among his soldiers.

Sonra, herkesi şaşırtarak, bir genç öne çıktı. Düşman tarafından bir kahkaha gürültüsü yükseldi ve Saul'un adamları bile başlarını salladı.

Then, to everyone's surprise, a youth stepped forward. A roar of laughter echoed from the enemy's side, and even Saul's men shook their heads.

Genç adam Davud'du (Davud), Beytlehem şehrindendi. Yaşlı babası üç oğlunu Saul'un ordusuna katılmak üzere seçmişti. En küçüğü olan Davud'a ise savaşa katılmamasını, bunun yerine orduya başka yollarla yardım etmesini ve savaş cephesinde olup bitenleri her gün babasına bildirmesini emretmişti.

The young man was David (Dawud), from the city of Bethlehem. His elderly father had chosen three of his sons to join Saul's army. He had instructed the youngest one, David, not to take part in the fighting but to help the army in other ways and to report to his father daily on what was happening on the war front.

Saul, gençliğin cesaretinden çok etkilenmiş olsa da şöyle dedi: "Cesaretine hayranım, ama sen o güçlü savaşçının karşısında duramazsın. Güçlü adamlar öne çıksın." Ancak Davud çoktan karar vermişti ve bu meydan okumayı kabul etmeye hazırdı. Gururla krala, bir gün önce babasının koyunlarını tehdit eden bir aslan öldürdüğünü, başka bir seferde de bir ayıyı öldürdüğünü anlattı. Ondan görünüşüne bakarak yargıda bulunmamasını istedi, çünkü hiçbir insandan ya da vahşi hayvandan korkmuyordu. Genç Davud'un yiğitçe duruşuna şaşıran Saul kabul etti: "Ey cesur askerim, istersen Allah seni korusun ve sana güç versin!"

Although Saul was very impressed by the youth's courage, he said: "I admire your courage, but you are no match for that mighty warrior. Let the strong men come forward." David, however, had already decided and was willing to meet the challenge. Proudly, he told the king that only the day before he had killed a lion which had threatened his father's sheep, and on another occasion he had killed a bear. He asked Saul not to judge him by his appearance, for he feared no man or wild beast. Saul, surprised by young David's brave stance, agreed: "My brave soldier, if you are willing, then may Allah guard you and grant you strength!"

Kral, Davud'a savaş zırhı giydirdi ve ona bir kılıç verdi; ancak Davud savaş kıyafeti giymeye alışkın değildi. Bu kıyafetin içinde rahatsız hissetti ve hareketlerini kısıtladığını fark etti. Zırhı çıkardı, ardından birkaç çakıl taşı toplayıp deri torbasını bunlarla doldurdu. Torbayı sapanının yanına gelecek şekilde omzuna astı. Elinde ağaç asasıyla düşmana doğru yürümeye başladı.

The king dressed David in battle armor and handed him a sword, but David was not used to wearing battle dress. He felt uncomfortable in it, and it obstructed his movements. He removed the armor, then collected a few pebbles and filled his leather pouch with them. He slung it over his shoulder next to his sling. With his wooden staff in hand, he began to walk towards the enemy.

Saul endişelendi ve Davud'a, dev adamla nasıl olup da sadece bir sapan ve birkaç taşla savaşmayı düşündüğünü sordu. Davud şöyle cevap verdi: "Beni ayının pençesinden ve aslanın pençelerinden koruyan Allah, bu canavardan da elbette koruyacaktır!" Calut, ince uzun boylu, çocuk gibi görünen genç adamı görünce yüksek sesle güldü ve bağırdı: "Yoldaşlarınla savaş oyunu mu oynamaya çıktın, yoksa hayatından bıktın mı? Kılıcımın tek bir darbesiyle başını basitçe keseceğim!" Davud ona karşılık verdi: "Zırhın, kalkanın ve kılıcın olabilir, ama ben sana, yasalarını alaya aldığın İsrailoğullarının Rabbi Allah'ın adıyla karşı çıkıyorum. Bugün göreceksin ki öldüren kılıç değil, Allah'ın iradesi ve gücüdür!" Bunu söyler söylemez sapanını aldı, torbasından bir çakıl taşı çıkararak sapana yerleştirdi. Sapanı döndürüp Calut'a nişan aldı. Taş dönen sapandan bir ok hızıyla fırladı ve Calut'un başına büyük bir güçle isabet etti. Kan fışkırdı ve Calut, kılıcını çekme fırsatı bulamadan cansız bir şekilde yere yığıldı. Dev adamlarının geri kalanı kahramanlarının öldürüldüğünü görünce kaçışmaya başladı. İsrailoğulları da onların peşinden hızla düştü; yıllardır düşmanlarının elinde çektikleri acıların intikamını alarak eline geçen her askeri öldürdüler. Bu savaşta İsrailoğulları, uzun zamandır kaybettikleri şan ve onurlarını yeniden kazandılar.

Saul was worried and asked him how on earth, with a sling and a couple of stones was he going to defend himself against the giant? David replied: "Allah Who protected me from the claws of the bear and the fangs of the lion will certainly protect me from this brute!" When Goliath set eyes on the lean young man who looked like a boy, he laughed loudly and roared: "Are you out to play war with one of your playmates, or are you tired of your life? I will simply cut off your head with one swipe of my sword!" David shouted back: "You may have armor, shield, and sword, but I face you in the name of Allah, the Lord of the Israelites, Whose laws you have mocked. Today you will see that it is not the sword that kills but the will and power of Allah!" So saying, he took his sling and placed in it a pebble from his pouch. He swung and aimed it at Goliath. The pebble shot from the whirling sling with the speed of an arrow and hit Goliath's head with great force. Blood gushed out, and Goliath thumped to the ground, lifeless, before he had a chance to draw his sword. When the rest of his men saw their mighty hero slain, they took to their heels. The Israelites followed in hot pursuit, taking revenge for their years of suffering at the hands of their enemy, killing every soldier they could lay hands on. In this battle the Israelites regained the glory and honor that had been lost for a long time.

Yüce Allah şöyle buyurmuştur:

Almighty Allah declared:

Böylece Allah'ın izniyle onları bozguna uğrattılar ve Davud Calut'u öldürdü. Allah ona (Davud'a) —Saul ve Samuel'in ölümünün ardından— hükümranlık ve hikmet verdi ve dilediği şeyleri ona öğretti. Eğer Allah bir topluluğu diğeriyle engellemeseydi, yeryüzü elbette fesatla dolardı. Ama Allah, âlemlere (insanlara, cinlere ve var olan her şeye) karşı büyük lütuf sahibidir.

"So they routed them by Allah's Leave and David killed Goliath, and Allah gave him (David) the kingdom (after the death of Saul and Samuel) and wisdom, and taught him of that which He willed. And if Allah did not check one set of people by means of another, the earth would indeed be full of mischief. But Allah is full of Bounty to the Alamin (mankind, jinns and all that exist).

(Bakara 2:251 Kuran).

(Ch 2:251 Quran).

Davud, İsrailoğulları arasında en ünlü kişi oldu. Ancak bu durum onu kandırmadı; o, şöhretin ya da liderliğin esiri değil, Allah'ın sevgisinin esiriydi.

David became the most famous man among the Israelites. However, he was not inveigled by this; he was not a prisoner of fame or leadership but a prisoner of Allah's love.

Bu nedenle Calut'u öldürdükten sonra, tabiatın kucağında çölün içine çıktı; Yüce Allah'ı tesbih ederek ve O'nun nimetleri üzerinde tefekkür ederek.

Therefore, after killing Goliath he went out into the desert in the company of nature, glorifying Almighty Allah and contemplating His favors.

Şüphesiz Biz dağları onunla birlikte (Davud ile birlikte) sabah ve akşam Bizi tesbih etmeleri için müsahhar kıldık, kuşları da toplu halde (onunla birlikte tesbih ederek).

"Verily, We made the mountains to glorify Our Praises with him (David) in the Ashi (after the mid-day till sunset) and Ishraq (after the sunrise till mid-day). And (so did) the birds assembled:

Hepsi onunla birlikte (Davud) (Allah'a yöneldi, O'nu tesbih ederek). Onun krallığını güçlendirdik ve kendisine hikmet ile konuşmada ve karar vermede isabetli bir yargı verdik. (Bakara 38:18-20 Kur'an) Note: The original gives "Ch 38:18-20", but the verses are from Surah Sad (Sad 38:18-20), which is the chapter number 38. The translation above keeps the reference as given in the source text.

all with him (David) did turn (to Allah, glorified His Praises). We made his kingdom strong and gave him wisdom and sound judgment in speech and decision. (Ch 38:18-20 Quran)

Bitkiler, kuşlar, hayvanlar ve hatta dağlar bile onun Allah'ı yücelten sesine karşılık verirdi. Allah, Davud'u peygamber olarak seçmiş ve ona Zebur'u vahyetmişti. Yüce Allah şöyle buyurmuştur: "Ve Davud'a Zebur'u verdik." (İsra suresi, 55. ayet)

Creatures such as the plants, birds, beasts, and even the mountains responded to his voice glorifying Allah. Allah had chosen David to be a prophet and revealed the Psalms to him. As He the Almighty said: "And to David We gave the Psalms." (Ch 17:55 Quran).

Davud, kitabını okudu ve Allah'ı tesbih etti; dağlar da onunla birlikte tesbih etti, kuşlar da etrafında toplandı. Yüce Allah şöyle buyurdu:

David recited his scripture and glorified Allah while the mountains joined him praise and the birds rallied around him. Almighty Allah directed:

Ey Muhammed, onların söylediklerine sabret ve kudretli kulumuz Davud'u an. Çünkü o, Allah'a içtenlikle yönelen bir kulda ve tövbe etmede gerçekten çok yönelendi. (Kur'an, 38:17)

Be patient (O Muhammad) of what they say, and remember Our slave David, endured with power. Verily, he was ever oft-returning in all matters and in repentance toward Allah. (Ch 38:17 Quran).

Davud'un samimiyeti, kuşların ve hayvanların onunla birlikte Allah'ı tesbih etmesinde tek etken değildi; sesinin güzelliği de değildi. Bu, Allah'tan bir mucizeydi. Bu, onun tek mucizesi de değildi; çünkü Allah ona kuşların ve hayvanların dillerini anlama yeteneğini de bağışlamıştı.

David's sincerity was not the only factor responsible for the birds and beasts joining with him in glorifying Allah, nor was the sweetness of his voice. IT was a miracle from Allah. This was not his only miracle, for Allah also endowed him with the faculty of understanding the languages of birds and animals.

Davud (a.s.) bir gün oruç tutar, bir gün tutmazdı. Abdullah İbn Amr İbn Âs rivayet etti: Allah'ın Resulü (s.a.v.) bana şöyle buyurdu: "Allah katında en sevimli oruç, bir gün oruç tutup bir gün tutmayan Peygamber Davud'un orucudur. Allah katında en sevimli namaz ise Davud'un namazıdır; o, gecenin ilk yarısında uyur, üçte birinde namaz kılar, sonra altıda birinde yine uyurdu."" (Sahih-i Buhârî).

David (pbuh) fasted every other day. Abdullah Ibn Amr Ibn Al-As narrated: Allah's Apostle (pbuh) said to me: "The most beloved fasting to Allah was the fasting of the Prophet David, who used to fast alternate days. And the most beloved prayer to Allah was the prayer of David, who used to sleep the first half of the night, and pray for one third of it and again sleep for a sixth of it.'" (Sahih Al-Bukhari).

Abdullah İbn Amr İbn El-As da rivayet etmiştir: "Peygamber ﷺ bana şöyle buyurdu: 'Bana, her gece namaz kıldığın ve her gün oruç tuttuğun haber verildi; bu doğru mu?' Ben de 'Evet' dedim. Buyurdu ki: 'Eğer öyle yaparsan gözlerin zayıflar ve bıkkınlığa düşersin. Bu yüzden ayda üç gün oruç tut, çünkü bu, bütün bir yılın orucu gibidir. (Ya da bütün bir yılın orucuna denktir.)' Ben, 'Daha fazla oruç tutabilecek gücüm olduğunu görüyorum' dedim. Buyurdu ki: 'O halde Davud (aleyhisselam) gibi oruç tut; o bir gün oruç tutar, bir gün tutmazdı ve düşmanla karşılaştığında kaçmazdı.'" (Sahih-i Buhari)

Abdullah Ibn Amr Ibn Al-As also narrated: "The Prophet (pbuh) said to me: 'I have been informed that you pray all the nights and observe fast all the days; is this true?' I replied: 'Yes.' He said: 'If you do so, your eyes will be weak and you will get bored. So fast three days a month, for this will be the fasting of a whole year. (Or equal to the fasting of a whole year).' I said: 'I find myself able to fast more.' He said: 'Then fast like the fasting of (the Prophet) David (pbuh) who used to fast on alternate days and would not flee on facing the enemy.'" (Sahih Al-Bukhari)

Allah verdi Davud'a büyük bir etki gücü. Onun halkı zamanında çok sayıda savaş yaşadı, ancak bir sorunları vardı: demir zırh, savaşçının istediği gibi hareket edip savaşabilmesi için fazla ağırdı.

Allah granted David great influence. His people had a great number of wars in their time, but they had a problem in that the iron armor was too heavy for the fighter to move and fight as he wished.

Bir gün Davud oturmuş, bu sorunu düşünürken elinde bir demir parçasıyla oynuyormuş denir. Birdenbire elinin demirin içine gömüldüğünü görmüş. Yüce Allah demiri onun için yumuşatmıştı:

It is said that David was sitting one day, contemplating this problem while toying with a piece of iron. Suddenly, he found his hand sinking in the iron. Almighty Allah had made it flexible for him:

"Ve Biz ona demiri yumuşattık." (Sebe' 34:10)

"And We made the iron soft for him." (Ch 34:10 Quran)

İnsanlar Davud'u över ve severdi. Ancak insanların kalpleri değişkendir ve hafızaları kısadır. En büyük insanlar bile güvensizlik duygusuna kapılabilir ve küçük görüşlü hale gelebilir. Bir gün Davud, Saul'u endişeli bir halde buldu. Saul'un ona karşı tutumunda garip bir şey sezdi. O gece, bu hissini eşiyle paylaştığında, eşi acı acı ağlamaya başladı ve şöyle dedi: "Ey Davud, senden asla hiçbir sır saklamayacağım." Ona babasının onun popülerliğini kıskandığını ve krallığını ona kaptırmaktan korktuğunu anlattı. Ona dikkatli olmasını tavsiye etti.

The people praised and loved David. However, the hearts of men are fickle and their memories short. Even great men can feel insecure and become petty-minded. One day David found Saul in a worried state. He sensed something strange in Saul's attitude towards him. That night, when he shared his feeling with his wife, she started to weep bitterly and said: "O David, I will never keep any secrets from you." She told him that her father had become jealous of his popularity and feared that he would lose his kingdom to him. She advised him to be on his guard.

Bu bilgi Davud'u çok sarstı. Dua etti ve Savul'un iyi huyunun karakterinin karanlık yanına galip gelmesini umdu. Ertesi gün Savul, Davud'u çağırarak Kenan'ın güçlerini topladığını ve krallığın üzerine yürüyeceğini bildirdi. Davud'a orduyla birlikte onların üzerine ilerlemesini, zafer kazanılmadan geri dönmemesini emretti.

This information shocked David very much. He prayed and hoped that Saul's good nature would overcome the darker side of his character. The following day, Saul summoned David to inform him that Canaan had gathered its forces and would march on the kingdom. He ordered David to advance on them with the army and not to return unless victory was gained.

Davud, bunun Saul'un kendisinden kurtulmak için bir bahane olduğunu sezdi; ya düşman onu öldürecekti ya da savaşın ortasında Saul'un adamları onu arkadan hançerleyebilirdi. Yine de birlikleriyle birlikte Kenan ordusuyla karşılaşmak için acele etti. Kenanlılarla cesurca savaştılar, kendi güvenliklerini düşünmeden.

David sensed that this was an excuse to get rid of him; either the enemy would kill him, or in the thick of battle, Saul's henchmen might stab him in the back. Yet he hastened with his troops to meet the army of Canaan. They fought the Canaanites brav, without thinking of their own safety.

Allah onlara zafer verdi ve Davud, Saul'a geri dönecek kadar yaşadı.

Allah granted them victory, and David lived to return to Saul.

Maalesef bu durum Saul'un korkusunu yalnızca artırdı; bu yüzden David'i öldürmeyi planladı. Kıskançlık öyle bir duygudur ki, kızının iyiliği bile umurunda olmadı. Mikal babasının planını öğrendi ve kocasını uyarmak için koşarak gitti. David bazı yiyecekleri ve eşyalarını topladı, devesine binip kaçtı. Uzun günler saklanabileceği bir mağara buldu ve orada gizlendi.

Unfortunately, this only increased Saul's fear, so he plotted to kill David. Such is jealousy that not even a daughter's well-being mattered. Michal learned of her father's plan and hurried to warn her husband. David gathered some food and things, mounted his camel and fled. He found a cave in which he remained hidden for many days.

Bir süre sonra Davud'un kardeşleri ve bazı şehir halkı onunla birleşti. Saul'un konumu çok zayıfladı, çünkü sert bir yönetim sürdürmeye başlamıştı. Âlimlere kötü davrandı, Talmud okuyucularına işkence etti ve askerlerini korkuttu. Bu durum onun konumunu daha da kötüleştirdi ve tebaası ona karşı dönmeye başladı. Davud'a karşı savaş açmaya karar verdi. Bu haberi alan Davud, Saul'un ordusuyla yüzleşmek için yola çıktı.

After a time, David's brothers and some citizens joined forces with him. Saul's position became very weak, for he began to rule with a heavy hand. He ill-treated the learned, tortured the reciters of the Talmud, and terrorized his soldiers. This worsened his position, and his subjects began to turn against him. He decided to go war against David. Hearing this news, David marched to confront Saul's army.

Kralın ordusu uzun bir yol kat etmişti ve yorgunluk onlara galip gelmişti; bu yüzden bir vadide dinlenmeye karar verdiler ve orada uykuya daldılar. David sessizce uyuyan Saul'a yaklaştı, mızrağını aldı ve kılıcıyla elbisesinden bir parça kesti. Ardından David kralı uyandırdı ve ona şöyle dedi: "Ey kral, beni aramak için çıktın, ama ben sana düşmanlık beslemiyorum ve seni öldürmek istemiyorum. Eğer öyle isteseydim, uyurken seni öldürürdüm. İşte elbisenden bir parça. Onun yerine boynunu da vurabilirdim, ama vurmadım. Benim görevim sevgi görevidir, kin görevi değil." Kral hatasını anladı ve bağışlanma dileyerek yalvardı.

The king's army had traveled a great distance and was overcome by fatigue, so they decided to rest in a valley, where they fell asleep. Quietly, David crept up to the sleeping Saul, removed his spear, and cut off a piece of his garment with the sword. David then awakened the king and told him: "Oh king, you come out seeking me, but I do not hate you, and I do not want to kill you. If I did, I would have killed you when you were asleep. Here is a piece of your garment. I could have hacked your neck instead, but I did not. My mission is that of love, not malice." The king realized his mistake and begged for forgiveness.

Zaman geçti ve Saul, David'in katılmadığı bir savaşta öldürüldü.

Time passed and Saul was killed in a battle in which David did not take part.

Davud, Saul'un yerine geçti, çünkü halk onun kendileri için yaptıklarını hatırladı ve onu kral seçti. Böylece Peygamber Davud aynı zamanda bir kraldı.

David succeeded Saul, for the people remembered what he had done for them and elected him king. So it was that David the Prophet was also a king.

Allah güçlendirdi Davud'un hükümranlığını ve onu zafere ulaştırdı. Krallığı sağlam ve büyüktü; düşmanları, onunla savaşmadan ondan korkuyorlardı.

Allah strengthened the dominion of David and made him victorious. His kingdom was strong and great; his enemies feared him without engaging in war with him.

Davud'un Süleyman (Sulaiman) adında bir oğlu vardı; çocukluğundan beri zeki ve bilgeydi. Aşağıdaki kıssanın gerçekleştiği sırada Süleyman on bir yaşındaydı.

David had a son named Solomon (Sulaiman), who was intelligent and wise from childhood. When the following story took place, Solomon was eleven years old.

Bir gün Davud, her zamanki gibi halkının sorunlarını çözerken, biri tarlası olan iki adam yanına geldi. Tarla sahibi şöyle dedi: "Ey sevgili Peygamber! Bu adamın koyunları gece tarlama girdi ve üzümleri yedi. Tazminat istemek için geldim." Davud koyun sahibine sordu: "Bu doğru mu?" Adam dedi ki: "Evet, efendim." Davud dedi ki: "Karar verdim: Koyunlarını tarla karşılığında ona vereceksin." Babasından miras aldığının yanı sıra Allah'ın hikmet verdiği Süleyman söz aldı: "Benim başka bir görüşüm var. Koyun sahibi, üzümler yetişene kadar tarlayı ekip bakmak için alsın; diğer adam ise tarlası onarılana kadar koyunları alıp yününden ve sütünden yararlansın. Üzümler yetişir ve tarla eski haline dönerse, tarla sahibi tarlasını geri alsın ve koyunları sahiplerine geri versin." Davud karşılık verdi: "Bu sağlam bir hükümdür. Sana hikmet bağışlayan Allah'a hamdolsun. Sen gerçekten Hikmet Sahibi Süleyman'sın."

One day David, was sitting, as usual, solving the problems of his people when two men, one of whom had a field, came to him. The owner of the field said: "O dear Prophet! This man's sheep came to my field at night and ate up the grapes and I have come to ask for compensation." David asked the owner of the sheep: "Is this true?" He said: "Yes, sir." David said: "I have decided that you give him your sheep in exchange for the field." Solomon, to whom Allah had given wisdom in addition to what he had inherited from his father, spoke up: "I have another opinion. The owner of the sheep should take the field to cultivate until the grapes grow, while the other man should take the sheep and make use of their wool and milk until his field is repaired. If the grapes grow, and the field returns to its former state, then the field owner should take his field and give back the sheep to their owner." David responded: "This is a sound judgment. Praise be to Allah for gifting you with wisdom. You are truly Solomon the Wise."

Hz. Davud, adil ve doğru bir hükümdardı; halkına huzur ve refah getirdi. Allah onu bir peygamber olarak şereflendirdi. Güzel sesinin değerli bir armağanı sayesinde Allah'ın mesajını insanlara iletti. Zebur'u okuduğunda, yaratılmışların geri kalanı onunla birlikte zikrediyormuş gibi olur; insanlar adeta kendinden geçmiş bir halde dinlerdi. Davud'un ilettiği mesajlar ünlüdür ve iyi hatırlanır. İncil'de bunlar Mezmurlar ya da Davud'un Ezgileri olarak bilinir.

Prophet David was a just and righteous ruler who brought peace and prosperity to his people, and whom Allah honored as a messenger. He delivered Allah's message to the people through the precious gift of his melodious voice. When he recited the Psalms (Zaboor), it was as if the rest of creation chanted with him; people listened as if in a trance. The messages David delivered are famous and well remembered. They are known in the Bible as the Psalms or Songs of David.

Davud, çalışma gününü dört bölüme ayırmıştı: bir bölümü geçimini sağlamak ve dinlenmek için, bir bölümü Rabbine ibadet etmek için, bir bölümü halkının şikâyetlerini dinlemek için, son bölümü ise vaazlarını vermek için kullanırdı. Ayrıca, kendisi bulunmadığında insanların sorunlarının ihmal edilmemesi için tebaasının şikâyetlerini dinlemek üzere naipler görevlendirmişti.

David divided his working day into four parts: one to earn a living and to rest, one to pray to his Lord, one to listen to the complaints of his people, and the last part to deliver his sermons. He also appointed deputies to listen to his subjects' complaints so that in his absence people's problems might not be neglected.

Krallığına rağmen, krallığının gelirleriyle geçinmezdi. Silah yapımı konusunda deneyimli olduğu için silahlar yapıp satar ve bu gelirle yaşardı.

Although a king, he did not live on the income of his kingdom. Being well-experienced in the craft of weapon-making, he made and sold weapons and lived on that income.

Bir gün Davud mihrabında namaz kılarken, muhafızlarına kimsenin onu rahatsız etmesine izin vermemelerini emretti; ancak iki adam içeri girmeyi başararak onu rahatsız etti. "Siz kimsiniz?" diye sordu. Adamlardan biri şöyle dedi: "Korkma. Aramızda bir anlaşmazlık var ve senin hükmüne başvurmaya geldik." Davud, "Nedir o?" dedi. İlk adam şöyle dedi: "Bu kardeşimin doksan dokuz koyunu var, benim ise yalnızca bir koyunum var."

One day, as David was praying in his prayer niche, he ordered his guards not to allow anyone to interrupt him, but two men managed to enter and disturb him. "Who are you?" he asked. One of the men said: "Do not be frightened. We have a dispute and have come for your judgment." David said: "What is it?" The first man said: "This is my brother, has ninety nine sheep, and I have one.

"Ona vermişti ama geri almıştı." Davud, diğer tarafın sözünü dinlemeden şöyle dedi: "Koyunu geri alarak ona haksızlık etmiş. Birçok ortak da birbirine zulmeder; ancak iman edenler ve salih amel işleyenler bunun dışındadır." İki adam bir bulut gibi gözden kayboldu ve Davud, bunların kendisine bir ders vermek üzere gönderilmiş iki melek olduğunu anladı. Karşı tarafın sözünü dinlemeden hüküm vermemesi gerekiyordu.

He gave it to me but took it back." David, without hearing from the other party said: "He did you wrong by taking the sheep back, and many partners oppress one another, except for those who are believers." The two men vanished like a cloud, and David realized that they were two angels sent to him to teach him a lesson. He should not have passed a judgment without hearing from the opposing party.

"Davacıların haberi sana ulaştı mı? Duvarın üzerinden (onun) mescidine tırmandıklarında"

“And has the news of the litigants reached you? When they climbed over the wall into (his)

Mihrab (ibadet yeri veya özel bir oda). Onların Davud'un yanına girdiklerinde, Davud onlardan korktu. Dediler ki: "Korkma! Biz iki davacıyız; biri diğerine haksızlık etmiş. Bu yüzden aramızda hakla hükmet, haksızlık etme ve bizi doğru yola ilet." "Şüphesiz bu kardeşimin doksan dokuz dişi koyunu var, benim ise yalnızca bir dişi koyunum var. Yine de o: 'Onu bana ver' diyor ve sözleriyle beni yeniyor." Davud, karşı tarafı dinlemeden hemen şöyle dedi: "Senin koyununu, kendi koyunlarına ekleme isteğiyle sana haksızlık etmiş. Gerçekten, birçok ortak birbirine zulmeder; ancak iman edip salih amel işleyenler böyle değildir, onlar da pek azdır." Davud, Bizim onu sınadığımızı anladı; Rabbinden bağışlanma diledi, secdeye kapanarak Allah'a tövbe etti. Biz de bunu ona bağışladık. Şüphesiz onun için Katımızda bir yakınlık ve güzel bir dönüş yeri vardır: Cennet.

Mihrab (a praying place or a private room). When they entered in upon David, he was terrified of them, they said: Fear not! (We are) two litigants, one of whom has wronged the other; therefore judge between us with truth, and treat us not with injustice, and guide us to the Right Way." "Verily, this is my brother (in religion) has ninety nine ewes, while I have only one ewe, and he says: 'Hand it over to me,' and he overpowered me in speech." David said immediately without listening to the opponent: "He has wronged you in demanding your ewe in addition to his ewes. And, verily, many partners oppress one another, except those who believe and do righteous good deeds, and they are few." And David guessed that We have tried him and he sought Forgiveness of his Lord, and he fell down prostrate and turned to Allah in repentance. So We forgave him that, and verily, for him is a near access to Us, and as good place of final return Paradise.

Ey Davud! Şüphesiz Biz seni yeryüzünde halife kıldık; öyleyse insanlar arasında hakla hükmet, hevaya uyma; yoksa seni Allah'ın yolundan saptırır. Şüphesiz Allah'ın yolundan sapanlar için, hesap gününü unuttukları için şiddetli bir azap vardır. (Sad 38:21-26)

O David! Verily! We have placed you as a successor on earth, so judge you between men in truth and justice. And follow not your desire for it will mislead you from the Path of Allah. Verily! Those who wander astray from the Path of Allah shall have a severe torment, because they forgot the Day of Reckoning. (Ch 38:21-26 Quran).

Davud, Allah'a ibadet etti, O'nu yücelterek ve övgüler sunarak öldüğü ana kadar O'na hamd etti. Rivayetlere göre Davud aniden öldü ve dört bin rahip ile binlerce insan tarafından yas tutuldu.

David worshipped Allah, glorified Him and sang His praise until he died. According to traditions, David died suddenly and was mourned by four thousand priests as well as thousands of people.

Hava o kadar sıcaktı ki insanlar güneşin şiddetinden eziyet çekiyordu. Süleyman, Davud'u ve insanları güneşten korumaları için kuşları çağırdı; onlar da kendisi gömülene kadar bunu yaptılar. Bu, insanların şahit olduğu onun hükümranlığının ilk alametiydi.

It was so hot that people suffered from the intensity of the sun. Solomon called the birds to protect David and the people from the sun, and they did so until he was buried. This was the first sign of his dominion to be witnessed by the people.