İbn Ebi'd-Dünya, senetleriyle birlikte şunu rivayet etmiştir: Nebukadnezar iki aslanı yakalayıp bir çukura attı. Sonra Daniel'i getirtip onların üzerine attı; ama aslanlar ona saldırmadılar, o da Allah'ın dilediği gibi orada kaldı. Daha sonra yiyecek ve içecek istediğinde, Şam'da (Filistin/Suriye) bulunan Yeremya'ya Allah şöyle vahyetti: "Daniel için yiyecek ve içecek hazırla." O da şöyle dedi: "Ey Rabbim, ben Kudüs'teyim, Daniel ise Babil'de (Irak'ta)." Allah ona şöyle vahyetti: "Sana emrettiğimi yap; seni ve hazırladığın şeyleri taşıyacak birini göndereceğim." Yeremya da öyle yaptı ve Allah onu, çukurun kenarına varıncaya kadar taşıyacak bir şey gönderdi.

Ibn Abi Al-Dunya narrated the following, based on a chain of citations. Nabuchadnezzar captured the two lions and threw them into a pit. He then brought Daniel and threw him at them; yet they did not pounce at him; rather, he remained as Allah wished. When then he desired food and drink, Allah revealed to Jeremiah, who was in Sham (Palestine/Syria): "Prepare food and drink for Daniel." He said: "O Lord I am in Jerusalem while Daniel is in Babylon (Iraq)." Allah revealed to him: "Do what I have commanded you to do, and I shall send you one who will carry you and what you have prepared." Jeremiah did so and Allah sent him something that would carry him until he arrived at the brink of the pit.

Sonra Daniel sordu: "Bu kimdir?" O cevap verdi: "Ben Yeremya'yım." Daniel sordu: "Seni buraya ne getirdi?" O cevap verdi: "Rabbin beni sana gönderdi." Daniel dedi: "Rabbim beni gerçekten hatırladı mı?" O dedi: "Evet." Daniel dedi: "Kendisine yalvaranları asla unutmayan Allah'a hamd olsun! İyiliğe iyilikle karşılık veren, sabrı selametle ödüllendiren, sıkıntıdan sonra zararı gideren, bunaldığımızda bize güven veren ve becerimiz tükendiğinde umudumuz olan Allah'a da hamd olsun!"

Then Daniel asked: "Who is this?" He answered: "I am Jeremiah." He asked: "What brought you?" He answered: "Your Lord sent me to you." He said: "And so my Lord has remembered me?" He said: "Yes." Daniel said: "Praise be to Allah Who never forgets those who appeal to Him! And Praise be to Him Who compensates good with good, rewards patience with safety, dispels harm after distress, assures us when we are overwhelmed, and is our hope when skill fails us."

Yunus İbn Bukeyr, Muhammed İbn İshak'ın rivayet ettiğini aktardı; Muhammed İbn İshak, Ebu Halid İbn Dinar'ın rivayet ettiğini aktardı; Ebu Halid İbn Dinar da Ebu'l-A'lia'nın şöyle dediğini aktardı: "Tüster fethedildiğinde, El-Hirmezan'ın hazinesinde, başucunda kutsal bir kitap bulunan ölü bir adamın yattığı bir yatak bulduk. Kitabı Ömer İbn El-Hattab'a götürdük. O, Ka'b'ı çağırdı ve kitabı Arapçaya çevirdi; Arap olarak onu okuyan ilk kişi bendim. Onu, Kur'an okur gibi okudum." Burada ben (Halid İbn Dinar), Ebu'l-A'lia'ya şunu söyledim:

Yunus Ibn Bakeer reported that Muhammad Ibn Ishaaq reported that Abu Khalid Ibn Dinar reported that Abul Aa'lia said: "When Tastar was invaded, we found, in the treasure house of Al-Harmazan, a bed on which lay a dead man, with a holy script at his bedside. We took the scripture to Umar Ibn Al Khattab. He called Ka-b and he translated it into Arabic, and I was the first Arab to read it. I read it as I read the Qur'an." Here, I (Khalid Ibn Dinar) said to Abul Aa'lia:

"Onda ne vardı?" dedi: "Hayat tarihçesi, vakayinameler, şiirler, konuşmalar ve gelecek olanlar." Ben de sordum:

"What was in it?" He said: "Life history, annals, songs, speech, and what is to come." I asked:

"Peki o adamla ne yaptınız?" Dedi ki: "Nehir kıyısında on üç ayrı mezar kazdık."

"And what did you do with the man?" He said: "We dug in the river bank thirteen separate graves.

"Gece vakti onu gömdük ve insanları yanıltmak için tüm mezarları düzlettik, çünkü ona dokunup bozacaklardı." Sordum: "Peki ondan ne istiyorlardı?" Dedi ki: "Gökyüzü onlar için bulutsuz olduğunda, yatağını alıp dışarı çıkıyorlardı ve yağmur yağıyordu." Sordum: "Adamın kim olduğunu düşünmüştün?" Dedi ki: "Daniel adında bir adam." Sordum: "Onu bulduğunuzda ölüydü, ne kadar süredir ölü olduğunu?" Dedi ki: "Üç yüz yıl." Sordum: "Üzerinde hiçbir değişiklik olmamış mıydı?" Dedi ki: "Hayır, yüzündeki kıllar (sakalı ve bıyığı) dışında. Peygamberlerin bedenine toprak zarar vermez, sırtlanlar da onları yiyemez." Abu'l-Aliye'den gelen rivayet zinciri sağlamdır. Ancak ölü adamın ölüm tarihi gerçekten üç yüz yıl öncesine aitse, o bir peygamber değil, salih bir insan olurdu; çünkü Buhari'de geçen hadise göre İsa (aleyhisselam) ile Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) arasında peygamber gelmemiştir. Bu iki zaman arasındaki süre (yani ölü adam ile Muhammed (sallallahu aleyhi ve sellem) arasındaki süre) çeşitli rivayetlerde dört yüz, altı yüz ve altı yüz yirmi yıl olarak nakledilmiştir. Eğer onun Daniel olduğu doğruysa, sekiz yüz yıl önce ölmüş olabilir ki bu, Daniel'in zamanına yakın olurdu.

At nightfall we buried him and leveled all the graves in order to mislead people for they would tamper with him." I asked: "And what did they want from him?" He said: "When the sky was cloudless for them, they went out with his bed, and it rained." I asked: "Who did you think the man was?" He said; "A man called Daniel." I asked: "And for how long had he been dead when you found him?" He said: "Three hundred years." I asked: "Did not anything change on him?" He said: "No, except for the hairs of his face (beard, and mustache); the skin of the prophets is not harmed by the earth, nor devoured by hyenas." The chain of citation from Abul Aa'lia is good, but if the date of the dead man's death was really three hundred years, then he was not a prophet but a saintly an, because there was no prophet between Isa (Jesus)(pbuh), and the Prophet Muhammad (pbuh), according to the hadith in Bukhari. The span between them (the dead man and Muhammad (pbuh)) was variously reported as four hundred, six hundred, and six hundred twenty years. It could be that he had died eight hundred years earlier, which would be near to Daniel's time, if his being Daniel is correct.

İbn Ebu'd-Dunya, Ebu Bilal'den rivayet etmiştir: Ebu Musa, Daniel'in yanında kutsal bir kitap ile içinde dirhemler, yüzüğü ve merhem bulunan bir kap bulmuştu. Ebu Musa, Ömer'e yazdı; Ömer de şu cevabı verdi: "Kitabı bize gönderin, merhemden biraz gönderin, yanınızdaki Müslümanlara onu kullanmalarını söyleyin, dirhemleri aralarında paylaştırın ve yüzüğü ise sizin için bırakın."

Ibn Abu Dunya reported from Abu Bilal that Abu Musa found with Daniel a holy script and a container in which were dirhams, his ring and ointment. He wrote to Umar, who replied: "Send the scripture to us, send some of the ointment, tell the Muslims who are with you to use it, share the dirhams among them, and leave the ring for you.

Ebu Bekir İbn Ebu'd-Dünya, bir senet zikretmeden şöyle rivayet etmiştir: Ebu Musa'ya Daniel'in o olduğu söylendiğinde, onunla kaldı, ona sarıldı ve onu öptü. Sonra Ömer'e yazdı ki, yanında yaklaşık on bin dirhem bulmuş. İnsanlar bunu ödünç almaya gelirmiş; eğer geri vermezlerse hastalanırlarmış. Ömer, onun (Ebu Musa'nın) kabrinin gizli tutulmasını ve paranın hazineye gönderilmesini emretmiş; sandık ve yüzük ise ona (Ebu Musa'ya) hediye olarak verilmiştir.

Abu Bakr Ibn Abu Dunya related without citation that when Abu Musa was told that he was Daniel, he stayed with him, embraced him, and kissed him. Then he wrote to Umar that he found with him nearly ten thousand Dhirhams. It used to be that people came to borrow from it, and if they did not return it, they became sick. Umar ordered his burial in a grave to be kept secret and the money to be sent to the treasury, with the box and the ring a gift to him (Abu Musa).

Ebu Musa'nın şöyle yaptığı rivayet edilmektedir: Esirlerden dördüne nehri tıkamalarını ve ortasına bir kabir kazmalarını emretti; orada onu gömdü. Ardından, sırrın kendisi dışında kimseye bilinmemesi için bu dört esiri boyunlarını vurarak öldürdü.

It is related of Abu Musa that he told four of the captives to dam the river and dig a grave in the middle, where he buried him. Then he beheaded the four captives in order for the secret to be kept from all except himself.

İbn Ebu'd-Dünya da zincirli bir isnadla rivayet etmiştir ki İbn Ebu Burde İbn Ebu Musa'nın elinde bir yüzük görülmüştür. Yüzüğün taşında, aralarında bir adam bulunan iki aslan oyulmuştu ve onlar adamı yalıyorlardı. Ebu Burde şöyle demiştir: "Bu, şehir halkının Daniel olduğunu söylediği o adamın yüzüğüdür. Ebu Musa onu, gömüldüğü gün almıştır. Şehrin ilim sahipleri Ebu Musa'ya şunu anlatmıştır: Daniel'in zamanında hükümdara kâhinler ve yıldız falcıları, onu ve krallığını yok edecek bir çocuğun doğacağını söylemişler. Bunun üzerine kral, erkek bebeklerin hepsini öldüreceğine yemin etmiş; ancak Daniel'i aslanların çukuruna atmışlar, dişi ve erkek aslan onu yalamaya başlamış ve ona zarar vermemişler. Annesi gelip onu almış. Ebu Musa şöyle demiştir: 'Daniel de, Allah'ın bu konudaki nimetini unutmamak için, kendi suretini ve iki aslanın suretini yüzüğünün taşına oymuştur.'" Bu rivayetin isnadı sağlamdır.

Ibn Abu Dunya also reported, by a chain of citations, that a ring was seen on the hand of Ibn Abu Barda Ibn Abu Musa. The gem was carved with two lions with a man between them, whom they were licking. Abu Barda said: "This is the ring of that man whom the people of this town say is Daniel. Abu Musa took it the day he was buried. The learned people of the town told Abu Musa that soothsayers and astrologers told the king in Daniel's time that a boy would be born who would destroy him and his kingdom. So the king swore to kill all the baby boys, except that they threw Daniel in the lions' den, and the lion and lioness began to lick him and did not harm him. His mother came and took him. Abu Musa said: "And so Daniel carved his image and the image of the two lions into the gem of his ring, for him not to forget Allah's blessing upon him in this.'" This has a good citation.