Muhammed ﷺ, Arabistan'da, Mekke'de (Mekke), Pazartesi günü, 12 Rebiü'l-Evvel'de (2

Muhammad (pbuh) was born in Mecca ( Makkah), Arabia, on Monday, 12 Rabi' Al-Awal (2

(Miladi 570 Ağustos). Annesi Amine, Zühre oymağından Vehb İbn Abdu Menaf'ın kızıydı. Babası Abdullah ise Abdulmuttalib'in oğluydu. Soy kütüğü, yaklaşık kırkıncı kuşakta İbrahim Peygamber'in oğlu İsmail'in soylu ailesine kadar uzanmaktadır.

August A.D. 570). His mother, Aminah, was the daughter of Wahb Ibn Abdu Manaf of the Zahrah family. His father, 'Abdullah, was the son of Abdul Muttalib. His genealogy has been traced to the noble house of Ishmael, the son of Prophet Abraham in about the fortieth descend.

Muhammed ﷺ'in babası, o doğmadan önce vefat etmişti.

Muhammad's father died before his birth.

Altı yaşına gelmeden annesi vefat etti ve iki kez yetim kalan Muhammed ﷺ, dedesi Abdulmuttalib'in himayesine verildi; dedesi onu büyük bir şefkatle yetiştirdi. Ancak yaşlı reis, iki yıl sonra vefat etti. Ölüm döşeğinde, küçük yetimin sorumluluğunu oğlu Ebu Talib'e emanet etti.

Before he was six years old his mother died, and the doubly orphaned Muhammad was put under the charge of his grandfather Abdul Muttalib who took the most tender care of him. But the old chief died two years afterwards. On his deathbed he confided to his son Abu Talib the charge of the little orphan.

Muhammed on iki yaşındayken, amcası Ebu Talib ile birlikte Suriye'ye bir ticaret yolculuğuna çıktı ve yolculuklarını Busra'ya kadar sürdürdüler. Yolculuk birkaç ay sürdü. Busra'da Hristiyan rahip Bahira, Muhammed ile karşılaştı. Ebu Talib'e şöyle dediği rivayet edilir:

When Muhammad was twelve years old, he accompanied his uncle Abu Talib on a mercantile journey to Syria, and they proceeded as far as Busra. The journey lasted for some months. It was at Busra that the Christian monk Bahira met Muhammad. He is related to have said to Abu Talib:

"Bu çocukla geri dön ve onu Yahudilerin kininden koru, çünkü yeğenini büyük bir gelecek bekliyor."

'Return with this boy and guard him against the hatred of the Jews, for a great career awaits your nephew."

Bu yolculuktan sonra Muhammed'in gençliği olaysız geçmiş görünmektedir; ancak tüm otoriteler ona, Mekke halkı arasında nadir görülen bir ahlak doğruluğu ve karakter temizliği atfetmekte hemfikirdir. Gösterişsiz gencin dürüst karakteri ve onurlu duruşu Mekke halkının takdirini kazandı ve herkesin ortak kararıyla kendisine "Al Ameen", yani Güvenilir/Emin unvanı verildi.

After this journey, the youth of Muhammad seems to have been passed uneventfully, but all authorities agree in ascribing to him such correctness of manners and purity of morals as were rare among the people of Mecca. The fair character and the honorable bearing of the unobtrusive youth won the approbation of the citizens of Mecca, and b y common consent he received the title of "Al Ameen," The Faithful.

Hayatının ilk yıllarında Muhammed ﷺ, hayatın kaygılarından uzak değildi. Amcasının sürülerini gütmek zorundaydı; amcası da Benî Haşim'in geri kalanı gibi servetinin büyük bölümünü kaybetmişti.

In his early years, Muhammad was not free from the cares of life. He had to watch the flocks of his uncle, who, like the rest of the Bani Hashim, had lost the greater part of his wealth.

Gençlikten erkekliğe kadar neredeyse yalnız bir hayat sürdü. Mekkelilerin arasında yaygın olan kanunsuzluk, Okaz Panayırı'na (Arap Olimpiyatı) uğrayan kabileler arasında ansızın patlak veren sebepsiz ve kanlı kavgalar ve Kureyş'in ahlaksızlığı ile şüpheciliği, hassas genç adamın kalbinde doğal olarak acıma ve üzüntü duygularına yol açtı. Toplumsal sefalet ve dinî çöküntünün bu tür manzaraları, ahlaken bozulmuş bir çağın özelliğiydi.

From youth to manhood he led an almost solitary life. The lawlessness rife among the Meccans, the sudden outbursts of causeless and bloody quarrels among the tribes frequenting the Fair of Okadh (The Arabian Olympia), and the immorality and skepticism of the Quraish, naturally caused feelings of pity and sorrow in the heart of the sensitive youth. Such scenes of social misery and religious degradation were characteristic of a depraved age.

Muhammed yirmi beş yaşındayken, zengin ve soylu bir Kureyşli dul kadın olan Hatice'nin ticari işlerini yürüten bir vekil olarak bir kez daha Suriye'ye yolculuk etti; bu bayanın ticari çıkarlarında sadakatini kanıtladıktan sonra kısa süre içinde onun eliyle ödüllendirildi ve evlendi.ﷺ Bu evlilik talihli ve benzersiz derecede mutlu oldu. Hatice kocasından çok daha yaşlıydı, ancak aralarındaki yaş farkına rağmen, iki taraf arasında en içten bağlılık vardı. Bu evlilik ona, umutsuzluğunda her zaman teselli etmeye hazır, kimse ona inanmadığında ve dünya gözünde karanlık göründüğünde içindeki zayıf, titreyen umut alevini canlı tutan sevgi dolu bir kadın kalbi kazandırdı.ﷺ

When Muhammad was twenty five years old, he traveled once more to Syria as a factor of a noble and rich Quraishi widow named Khadijah; and, having proved himself faithful in the commercial interests of that lady, he was soon rewarded with her hand in marriage. This marriage proved fortunate and singularly happy. Khadijah was much the senior of her husband, but in spite of the disparity of age between them, the most tender devotion on both sides existed. This marriage gave him the loving heart of a woman who was ever ready to console him in his despair and to keep alive within him the feeble, flickering flame of hope when no man believed in him and the world appeared gloomy in his eyes.

Otuz yaşına gelene kadar Muhammed, dış dünyaya neredeyse yabancıydı. Dedesinin ölümünden sonra Mekke'deki yönetim, Arap Topluluğu'nun yönetim organını oluşturan on senatör arasında paylaşılmıştı. Bireysel hakların ve mülkün güvenliğini sağlayacak bir uzlaşı aralarında yoktu. Aile bağları vatandaşlara bir ölçüde koruma sağlasa da yabancılar sık sık zulüm ve baskıya maruz kalıyordu. Birçok durumda yalnızca malları değil, hatta karıları ve kızları bile soyuluyordu. Sadık Muhammed'in teşvikiyle, Fudul Federasyonu, yani "iyilikler" adı verilen eski bir birlik yeniden canlandırıldı. Amaç, kanunsuzluğu bastırmak ve Mekke topraklarında, Mekkeli ya da yabancı, özgür ya da köle, her zayıf bireyi, uğrayabileceği her türlü haksızlık ve zulme karşı savunmaktı.

Until he reached thirty years of age, Muhammad was almost a stranger to the outside world. Since the death of his grandfather, authority in Mecca was divided among the ten senators who constituted the governing body of the Arabian Commonwealth. There was no such accord among them as to ensure the safety of individual rights and property. Though family relations afforded some degree of protection to citizens, yet strangers were frequently exposed to persecution and oppression. In many cases they were robbed, not only of their goods, but even of their wives and daughters. At the instigation of the faithful Muhammad, an old league called the Federation of Fudul, i.e., favors was revived with the object of repressing lawlessness and defending every weak individual - whether Meccan or stranger, free or slave - against any wrong or oppression to which he might be the victim within the territories of Mecca.

Muhammed otuz beş yaşına geldiğinde, Arabistan'ı yeniden birbirini takip eden savaşlara sürükleyebilecek bir anlaşmazlığı kendi hükmüyle çözdü. M.S. 605'te Kâbe'nin, yani Kutsal Ev'in yeniden inşası sırasında, bu Evin en kutsal kalıntısı olan Hacerü'l-Esved'in yerine yerleştirilmesi onuru kimin olacağı sorusu ortaya çıktı. Her kabile bu onuru kendisi için talep ediyordu. Kabilelerin ileri gelenlerinden biri, anlaşmazlığa düşenlerin belirli bir kapıdan ilk girecek kişiyi hakemleri olarak kabul etmelerini önerdi. Öneri kabul edildi ve kapıdan ilk giren kişi Muhammed "el-Emîn" oldu. Onun tavsiyesi bütün tarafları memnun etti. Taşın bir parça kumaşın üzerine konulmasını ve her kabilenin kumaşın bir kısmını tutarak taşı kaldırma onurunu paylaşmasını emretti. Böylece taş yerine konuldu ve Evin inşası bir kesintiye uğramadan tamamlandı.

When Muhammad reached thirty-five years, he settled by his judgment a grave dispute, which threatened to plunge the whole of Arabia into a fresh series of her oft-recurring wars. In rebuilding the Sacred House of the Ka'ba in A.D. 605, the question arose as to who should have the honor of raising the black stone, the most holy relic of that House, into its proper place. Each tribe claimed that honor. The senior citizen advised the disputants to accept for their arbitrator the first man to enter from a certain gate. The proposal was agreed upon, and the first man who entered the gate was Muhammad "Al-Ameen." His advice satisfied all the contending parties. He ordered the stone to be placed on a piece of cloth and each tribe to share the honor of lifting it up by taking hold of a part of the cloth. The stone was thus deposited in its place, and the rebuilding of the House was completed without further interruption.

Rivayet edilir ki, bu sıralarda, Bizans altınıyla desteklenen belirli bir Usman İbnu Huveyrith, Hicaz bölgesini bir Roma bağımlı devletine dönüştürmeye teşebbüs etti; ancak bu girişim, başlıca Muhammed ﷺ'in aracılığıyla başarısızlığa uğradı.

It is related that, about this time, a certain Usman, Ibn Huwairith, supported by Byzantine gold, made an attempt to convert the territory of Hijaz into a Roman dependency, but the attempt failed, chiefly through the instrumentality of Muhammad.

Bu, Muhammed'in Hatice ile evliliğinin ilk on beş yılında tarihçilerin anlattığı kamusal faaliyetlerin neredeyse tamamıdır. Özel hayatına gelince, onun daima muhtaçlara ve çaresizlere yardım eden biri olduğu anlatılmaktadır. Amcası Ebu Talib, ailesinin eski konumunu korumak için gösterdiği çabalar yüzünden sıkıntıya düşmüştü. Hatice ile yaptığı evlilik sayesinde bu dönemde oldukça zenginleşen Muhammed ﷺ, amcasına karşı duyduğu minnet ve borcun bir kısmını ödemek amacıyla, onun oğlu Ali'nin bakımını ve eğitimini üstlendi. Bir yıl sonra ise amcasının bir diğer oğlu Akil'i evlat edindi.

These are nearly all the public acts related by historians in which Muhammad took part in the first fifteen years of his marriage to Khadijah. As for his private life he is described to have been ever helpful to the needy and the helpless. His uncle Abu Talib had fallen into distress through his endeavors to maintain the old position of his family. Muhammad, being rather rich at this time by his alliance with Khadijah, tried to discharge part of the debt of gratitude and obligation which he owed to his uncle by undertaking the bringing up and education of his son 'Ali. A year later he adopted 'Akil, another of his uncle's sons.

Hatice, Muhammed ﷺ'e üç oğul ve dört kız çocuğu doğurdu. Erkek çocukların hepsi çocukluk çağında vefat etti, ancak sevgili Ali'de Muhammed ﷺ büyük bir teselli buldu.

Khadijah bore Muhammad three sons and four daughters. All the males died in childhood, but in loving 'Ali he found much consolation.

O sırada Muhammed ﷺ, halkı üzerinde faydalı bir etki yaratan güzel bir merhamet örneği gösterdi. Eşi Hatice, ona Zeyd İbn Harise adında genç bir köleyi hediye etmişti. Zeyd, Mekke'ye esir olarak getirilmiş ve Hatice'ye satılmıştı. Harise, Muhammed ﷺ'in Zeyd'e sahip olduğunu duyunca Mekke'ye geldi ve onun fidyesi için büyük bir meblağ teklif etti.

About this time, Muhammad set a good example of kindness, which created a salutary effect upon his people. His wife Khadijah had made him a present of young slave named Zaid Ibn Haritha, who had been brought as a captive to Mecca and sold to Khadijah. When Haritha heard that Muhammad possessed Zaid, he came to Mecca and offered a large sum for his ransom.

Bunun üzerine Muhammed ﷺ şöyle buyurdu: "Zeyd buraya gelsin; eğer sizinle gitmeyi seçerse, onu fidyesiz alın; ama eğer benimle kalmayı seçerse, onu neden alıkoymayayım?" Zeyd, Muhammed ﷺ'in huzuruna getirilince, kendisini yalnızca öz oğlu gibi gören efendisiyle kalacağını bildirdi. Muhammed ﷺ bunu duyar duymaz Zeyd'in elinden tutup onu Kâbe'nin Hacerü'l-Esved'inin yanına götürdü ve orada onu açıkça oğlu olarak evlat edindi. Babası da buna razı oldu ve memnun bir halde evine döndü. Bundan sonra Zeyd, Muhammed ﷺ'in oğlu diye anılmaya başlandı.

Evlendikten sonra yıllarca Muhammed ﷺ, Mekke'den birkaç mil uzaklıktaki Hira Dağı'nda bir mağaraya çekilmeye alışmıştı. Bu mağaraya ibadet ve tefekkür için giderdi; bazen yalnız, bazen de ailesiyle birlikte. Orada çoğu zaman geceyi baştan sona derin düşünceler içinde ve görünmeyen ama her şeyi bilen Evrenin Rabbi Allah ile derin bir gönül birliği içinde geçirirdi. Böyle bir inziva sırasında, gecenin sessiz saatlerinde, hiçbir insan yardımının yakında olmadığı bir anda, bir melek ona geldi ve onun, düşmüş bir kavmi Rablerinin bilgisine ve kulluğuna yeniden kazandırmak için gönderilmiş Allah'ın Elçisi olduğunu bildirdi.

For years after his marriage, Muhammad had been accustomed to secluding himself in a cave in Mount Hira, a few miles from Mecca. To this cave he used to go for prayer and meditation, sometimes alone and sometime with his family. There, he often spent the whole nights in deep thought and profound communion with the Unseen yet All-Knowing Allah of the Universe. It was during one of those retirements and in the still hours of the night, when no human sympathy was near, that an angel came to him to tell him that he was the Messenger of Allah sent to reclaim a fallen people to the knowledge and service of their Lord.

İslam'ın sahih hadislerini derleyen ünlü âlimler, Peygamber ﷺ'in aldığı ilk vahiyle ilgili şu rivayetler üzerinde birleşmektedirler.

Renowned compilers of authentic traditions of Islam agree on the following account of the first revelations received by the Prophet.

Muhammed ﷺ, Hira Dağı'ndaki mağarada tek başına inzivaya çekilir ve üç gece gündüz ibadet ederdi.

Muhammad would seclude himself in the cave of Mount Hira and worship three days and nights.

Dilediğinde ailesinin yanına Mekke'ye döner, ardından tekrar geri gelir ve yaşamak için gereken erzakı da yanında götürürdü. Böylece zaman zaman Hatice'ye dönmeye devam etti; sonunda bir gün ona vahiy indi, Melek Gabriel ona göründü ve şöyle dedi:

He would, whenever he wished, return to his family at Mecca and then go back again, taking wihim the necessities of life. Thus he continued to return to Khadijah from time to time until one day the revelation came down to him and the Angel Gabriel (Jibreel) appeared to him and said:

"Oku!" Ancak Muhammed ﷺ okuma-yazma bilmeyen biriydi ve okuma ya da yazma konusunda hiçbir eğitim almamıştı; bu yüzden meleğe şöyle dedi:

"Read!" But as Muhammad was illiterate, having never received any instruction in reading or writing, he said to the angel:

Bu deneyimden sonra Hatice, kuzeni Varaka İbn Nevfel'in yanına gitti. Varaka yaşlı ve gözleri görmez bir adamdı; Yahudilerin ve Hristiyanların kutsal kitaplarını biliyordu ve bunları Arapçaya çevirdiği rivayet edilmektedir. Hatice ona işittiklerini anlattığında, Varaka haykırdı: "Kutsal! Kutsal! Doğrusu bu, Musa'ya gelen Namus'tur (Kutsal Ruh). O, kavminin peygamberi olacaktır. Ona bunu söyle ve yüreğinin cesur olmasını emret." İki adam daha sonra sokakta karşılaştığında, Yahudi ve Hristiyan kutsal kitaplarını bilen bu yaşlı ve gözleri görmez adam imanını ve güvenini şöyle dile getirdi: "Varaka'nın canı elinde olan Zat'a yemin ederim ki, Allah seni bu kavmin peygamberi olarak seçmiştir. Seni yalancı diye suçlayacaklar, sana eziyet edecekler, seni yurdundan çıkaracaklar ve sana karşı savaşacaklar. Keşke o günlere yetişip yaşayabilsem; onlar için savaşırdım." Ve onun alnından öptü.

After this experience Khadijah went to her cousin Waraqa Ibn Naufal, who was old and blind and who knew the Scriptures of the Jews and Christians, and is stated to have translated them into Arabic. When she told him of what she had heard, he cried out: "Holy! Holy! Verily, this is the Namus (The Holy Spirit) who came to Moses. He will be the prophet of his people. Tell him this and bid him to be brave at heart." When the two men met subsequently in the street, the blind old student of the Jewish and Christian Scriptures spoke of his faith and trust: "I swear by Him in Who hand Waraqa's life is, Allah has chosen you to be the prophet of this people. They will call you a liar, they will persecute you, they will banish you, and they will fight against you. Oh, that I could live to those days. I would fight for these." And he kissed him on the forehead.

İlk vahyin ardından epey uzun bir süre geçti; bu dönemde Muhammed ﷺ ciddi bir ruhsal bunalım yaşadı. Bu süreçte Muhammed ﷺ'in neler düşündüğünü ve neler hissettiğini yalnızca Yüce Allah bilir. Vahiyleri konusunda kaygılanmış, Mekkelilerin çoğunluğunun, kendi çıkarları tehlikede olduğu için Allah'ın bu nimetine nasıl davranacağından emin olamamış olabilir. Mekkeliler o dönemde büyük ölçüde, sahte putlar, heykeller ve taptıkları diğer şeylerle ilgili çok tanrılı ve putperest ritüellere dayanan ticarete bağlıydı. Kişi, dünya insanlarına karşı gelecekteki sorumluluklarını ve Yüce Allah'ın kendisini seçtiği zorlukları düşünemez.

The first vision was followed by a considerable period, during which Muhammad suffered much mental depression. Only Almighty Allah knows what Muhammad must have been thinking and feeling at that time. He may have been worried about his visions, uncertain as to how the majority of the Makkans would treat Allah's blessing, since their own interests were at stake. The Makkans, at that time, relied heavily on trade that revolved around polytheistic and pagan rituals of false idols and statues and other things that they worshipped. One can't contemplate his future and responsibilities to the people of the world, as well as the challenges that Allah Almighty had chosen him for.

Melek, kederli kalbine umut ve tevekkül sözleri söyledi; yeryüzü halkının tek ve hak dine koşup geldiğini göreceği parlak geleceği anlattı. Derin bir tefekkür içinde, hüzünlü ve kederli olduğu bir sırada, gökten gelen bir sesle kalkıp tebliğ etmeye çağrıldığını hissetti; kaderi ona böylece açıldı.

The angel spoke to the grieved heart of hope and trust and of the bright future when he would see the people of the earth crowding into the one true faith. His destiny was unfolded to him, when, wrapped in profound meditation, melancholy and sad, he felt himself called by a voice from heaven to arise and preach.

"Ey örtünüp bürünen (Muhammed)! Kalk ve uyar! Ve Rabbin (Allah)

"O you (Muhammad) enveloped (in garments)! Arise and warn! And your Lord (Allah)

"Yücelt!" (Kur'an, 74:1-3)

magnify!" (Ch 74:1-3 Quran)

O, kalkıp kendisine çağrıldığı işe koyuldu. Hatice, risaletini ilk kabul eden kişi oldu. Vahiylere inanacak, kavminin putperestliğini terk edecek ve kalbinin saflığıyla ve Yüce Allah'a dua etmekle onunla birlik olacaktı.

He arose and engaged himself in the work to which he was called. Khadijah was the first to accept his mission. She was to believe in the revelations, to abandon the idolatry of her people and to join him in purity of heart and in offering up prayers to Allah the Almighty.

Peygamberliğinin başlangıcında Muhammed ﷺ – bundan sonra Peygamber olarak anılacaktır – yalnızca kendisine bağlı olanlara kalbini açtı ve onları atalarının kaba uygulamalarından kurtarmaya çalıştı. Hatice'den sonra, kuzeni Ali ilk sahabesi oldu. Peygamber ﷺ, eşi ve genç kuzeniyle birlikte Mekke çevresindeki çöle sık sık çıkar, bütün alemlerin Rabbi'ne sayısız nimetleri için içten şükranlarını birlikte sunarlardı. Bir gün, Ali'nin babası Ebu Talib tarafından gafil avlandılar. Peygamber ﷺ'e şöyle dedi: "Ey kardeşimin oğlu, izlediğin bu din nedir?" Peygamber ﷺ şöyle cevap verdi: "Bu, Allah'ın, Meleklerinin, Peygamberlerinin ve atamız İbrahim'in dinidir. Allah beni kullarına gerçeği göstermek için göndermiştir ve ey amcam, sen onların en layıkısın. Böylece sana çağrıda bulunmam uygundur, gerçeği kabul edip yayılmasına yardım etmen de uygundur." Ebu Talib şöyle karşılık verdi: "Ey kardeşimin oğlu, babalarımın dinini terk edemem; ama Yüce Rab'be andolsun ki, ben sağ olduğum sürece kimse sana zarar vermeye cesaret edemeyecek." Sonra yüce reis Ali'ye dönerek hangi dine mensup olduğunu sordu. Ali şöyle cevap verdi: "Babacığım, Allah'a ve O'nun Peygamberi'ne iman ediyorum ve onunla birlikteyim." Ebu Talib şöyle dedi: "Peki oğlum, o seni iyi olandan başka bir şeye çağırmayacaktır, bu yüzden onunla gitmekte özgürsün." Ali'den sonra, Muhammed ﷺ'in evlatlığı Zeyd yeni inanca döndü. Onu, Kureyş kabilesinin önde gelen bir üyesi, dürüst ve zengin bir tüccar olan ve hemşehrileri arasında büyük saygı gören Ebu Bekir izledi. Peygamber ﷺ'den yalnızca iki yaş küçüktü. Onun yeni dini kabul etmesi büyük bir ahlaki etki yarattı. Kısa süre sonra beş ileri gelen kişi Peygamber ﷺ'in huzuruna çıkarak İslam'ı kabul etti. Arapların alt tabakalarından da birçok kişi yeni dini benimsemek için geldi.

At the beginning of his mission, Muhammad - hereinafter called the Prophet - opened his soul only to those who were attached to him and tried to free them from the gross practices of their forefathers. After Khadijah, his cousin' Ali was the next companion. The Prophet used often to go into the desert around Mecca with his wife and young cousin that they might together offer their heart felt thanks to the Lord of all nations for His manifold blessings. Once they were surprised by Abu Talib, the father of 'Ali. He said to the Prophet: "O son of my brother, what is this religion you are following?" "It is the religion of Allah of His Angels, of His Messengers and of our ancestor Abraham," answered the Prophet. "Allah has sent me to His servants, to direct them towards the truth, and you, O my uncle, are the most worthy of all. It is meet that I should thus call upon you and it is meet that you should accept the truth and help in spreading it." Abu Talib replied: "Son of my brother, I cannot abjure the religion of my fathers; but by the Supreme Lord, while I am alive, none shall dare to injure you." Then turning towards 'Ali, the venerable chief asked what religion was his. Ali answered: "O father, I believe in Allah and His Prophet and go with him." Abu Talib replied: "Well my son, he will not call you to anything except what is good, therefore you are free to go with him." After 'Ali, Muhammad's adopted son Zaid became a convert to the new faith. He was followed by Abu Bakr, a leading member of the Quraish tribe and an honest, wealthy merchant who enjoyed great consideration among his compatriots. He was but two years younger than the Prophet. His adoption of the new faith was of great moral effect. Soon after, five notables presented themselves before the Prophet and accepted Islam. Several converts also came from lower classes of the Arabs to adopt the new religion.

Üç uzun ve yorucu yıl boyunca Peygamber ﷺ, halkını putlara tapmaktan kurtarmak için çok sessiz bir şekilde çalıştı. Çok tanrıcılık (şirk) halk arasında derin kökler salmıştı. Yeni inancın saflığında bulunmayan cazibeler sunuyordu. Kureyş'in eski ibadet biçiminde kişisel maddi çıkarları vardı ve onların itibarı bu ibadetin sürdürülmesine bağlıydı. Peygamber ﷺ, onun takipçilerinin putperest ibadetiyle mücadele etmek ve kaderlerini yöneten egemen oligarşiye karşı çıkmak zorundaydı.

For three weary long years, the Prophet labored very quietly to deliver his people from the worship of idols. Polytheism was deeply rooted among the people. It offered attractions, which the new faith in its purity did not possess. The Quraish had personal material interests in the old worship, and their prestige was dependent upon its maintenance. The Prophet had to contend with the idolatrous worship of its followers and to oppose the ruling oligarchy, which governed its destinies.

Üç yıllık sürekli ama sessiz bir mücadelenin ardından yalnızca otuz takipçi kazanılabildi. Şimdi Peygamber'in Mekke halkıyla ilişkilerinde önemli bir değişiklik meydana geldi. Hemşehrileri onun akıl sağlığından şüphe etmeye başlamışlardı; onu deli ya da kötü bir ruhun etkisi altında sanıyorlardı. Şimdiye kadar ﷺ sessizce ve gösterişsiz bir şekilde tebliğ yapmıştı. Şimdi Mekkelilere açıkça seslenmeye, onlardan putperestliği bırakmalarını istemeye karar verdi. Bunun için komşu bir tepede bir toplantı düzenledi ve orada onlara, tanrıları diye taptıkları taş parçalarına ibadet etmelerinin Allah katındaki akılsızlığını anlattı. Onları eski dinsiz ibadetlerini terk edip sevgi, hakikat ve arılık inancını benimsemeye davet etti. Daha önceki peygamberlerin tebliğine kulak vermeyen geçmiş kavimlerin başına gelen akıbet konusunda uyardı. Ancak toplantıda bulunanlar, Peygamber ﷺ'in verdiği uyarıyı dinlemeden dağıldılar.

After three years of constant but quiet struggle, only thirty followers were secured. An important change now occurred in the relations of the Prophet with the citizens of Mecca. His compatriots had begun to doubt his sanity, thinking him crazy or possessed by an evil spirit. Hitherto he preached quietly and unobtrusively. He now decided to appeal publicly to the Meccans, requesting them to abandon their idolatry. For this he arranged a gathering on a neighboring hill and there spoke to them of their folly in the sight of Allah in worshipping pieces of stone which they called their gods. He invited them to abandon their old impious worship and adopt the faith of love, truth and purity. He warned them of the fate that had overtaken past races who had not heeded the preaching of former prophets. But the gathering departed without listening to the warning given them by the Prophet.

Kendi halkını dinletmekte başarısız olunca, dikkatini bu kez ticaret ya da hac amacıyla şehre gelen yabancılara çevirdi. Ancak Kureyş, onun çabalarını boşa çıkarmaya çalıştı. Yabancılarla daha önce karşılaşmak için farklı yollara çıktılar; onları Peygamber ﷺ ile herhangi bir görüşmeden sakındırmak amacıyla, onu tehlikeli bir sihirbaz olarak tanıttılar. Hacılar veya tüccarlar evlerine döndüklerinde, Arapları sevgili putlarına tapmayı bırakmaya çağıran, bunun için kendi canını bile hiçe sayan cesur vaizin ortaya çıktığı haberini de beraberlerinde götürdüler.

Şimdi Peygamber ve ashabı bazı zulüm ve aşağılanmalara maruz kaldılar. Düşmanca davranan Kureyş, Peygamber'in Kâbe'deki Kutsal Ev'de namaz kılmasını engelledi; nereye gitse peşine düştüler; ibadet ederken onun ve ashabının üzerlerine toprak ve pislik döktüler; Peygamber'in ibadet ve tefekkür için sık sık gittiği yerlere dikenler serptiler. Bütün bu sıkıntılar karşısında Peygamber ﷺ sarsılmadı. Birçok defa hayatını kaybetme tehlikesiyle karşı karşıya kalsa bile risaletine olan güveni tamdı.

Now the Prophet and his followers became subject to some persecution and indignity. The hostile Quraish prevented the Prophet from offering his prayers at the Sacred House of the Ka'ba; they pursued him wherever he went; they covered him and his disciples with dirt and filth when engaged in their devotions; they scattered thorns in the places which he frequented for devotion and meditation. Amidst all these trials the Prophet did not waver. He was full of confidence in his mission, even when on several occasions he was put in imminent danger of losing his life.

O sırada Abdulmuttalib'in en küçük oğlu Hamza İslam'ı kabul etti. Hamza, seçkin bir cesarete sahip, korkusuz bir savaşçı, cömert ve doğru sözlü bir insandı; kahramanlığı ona "Allah'ın Aslanı" unvanını kazandırdı. İslam'a candan bağlı bir inananı oldu ve davası uğruna canını feda etti.

At this time Hamza, the youngest son of Abdul Muttalib, adopted Islam. Hamza was a man of distinguished bravery, an intrepid warrior, generous and true, whose heroism earned for him the title of the "Lion of Allah." He became a devoted adherent of Islam and everlost his life in the cause.

Peygamber, Araplara en yumuşak ve akla uygun bir üslupla tebliğ etmeye devam etti. Kötülük ve yanlışlara o kadar alışmış olan insanları, çirkin davranışlarını terk etmeye çağırdı. Dinleyenlerin kalplerini coşturan yakıcı sözlerle, Allah'ın kendilerine elçilerinin öğütlerine inatla karşı çıkan eski Ad ve Semud kabilelerine indirdiği azabı hatırlattı. Onları, doğanın harika manzaraları, öğle vaktinin aydınlığı, örtüsünü yayan gece ve ihtişamla ortaya çıkan gündüz üzerine yemin ederek, kendilerine de benzer bir yıkım gelmeden önce uyarısını dinlemeye çağırdı. Onlara, bu dünyadaki amellerinin Ebedi Hakim huzurunda tartılacağı Hesap Günü'nden söz etti; diri diri gömülen çocuklara, hangi suçtan dolayı öldürüldüklerinin soracağı günden de bahsetti.

The Prophet continued preaching to the Arabs in a most gentle and reasonable manner. He called thepeople, so accustomed to iniquity and wrong doings, to abandon their abominations. In burning words which excited the hearts of his hearers, he warned them of the punishment which Allah had inflicted upon the ancient tribes of 'Ad and Thamud who had obstinately disobeyed the teachings of Allah's messengers to them. He adjured them by the wonderful sights of nature, by the noon day brightness, by the night when it spreads its veil, by the day when it appears in glory to listen to his warning before a similar destruction befell them. He spoke to them of the Day of Reckoning, when their deeds in this world will be weighed before the Eternal Judge, when the children who had been buried alive will be asked for what crime they were put to death.

Bir gün Kureyş, yeni dinin öğretilerini sürdürmemesi için Peygamber'e baskı yapmaya çalıştı; bu öğretiler kendi halkları arasında ayrılık tohumları ekmişti. Bunun üzerine Utbe İbn Rebia, Peygamber'in yanına gönderildi ve onunla konuşmakla görevlendirildi. Utbe şöyle dedi: "Ey kardeşimin oğlu! Nitelikleriyle seçkin biri olarak tanınıyorsun; ama halkımız arasında ayrılık tohumları ektin, ailelerimizin arasına nifak soktun; tanrılarımızı ve tanrıçalarımızı yerip kötüledin, atalarımızı da küfürle suçladın. Şimdi sana bir teklifte bulunmak için geldik ve bunu reddetmeden önce iyice düşünmeni istiyorum." "Dinliyorum, ey Velid'in babası" dedi Peygamber ﷺ. "Ey kardeşimin oğlu! Eğer bu işle servet, şeref ve onur kazanmak istiyorsan, aramızdaki herhangi birinin sahip olduğundan daha büyük bir serveti senin için toplamaya hazırız; seni başkanımız yapar ve sen olmadan hiçbir iş yapmayız. Hükümdarlık istiyorsan, seni kralımız yaparız; eğer seni ele geçiren şeytan boyun eğdirilemiyorsa, sana doktorlar getirir ve iyileşinceye kadar onlara servet veririz." Utbe konuşmasını bitirince Peygamber ﷺ şöyle dedi: "Şimdi beni dinle, ey Velid'in babası." "Dinliyorum" diye yanıtladı. Bunun üzerine Peygamber ﷺ, ona Fussilet suresinin ilk on üç ayetini okudu; bu ayetlerin anlamı şöyledir:

One day the Quraish tried to induce the Prophet to discontinue his teachings of the new religion, which had sown discord among their people. 'Utba Ibn Rabi'a, was delegated to see the Prophet and speak to him. 'Utba said: "O son of my brother, you are distinguished by your qualities; yet you have sown discord among our people and cast dissension in our families; you denounced our gods and goddesses and you charge our ancestors with impiety. Now we are come to make a proposition to you, and I ask you to think well before you reject it." "I am listening to you, O father of Walid," said the Prophet. "O son of my brother, if by this affair you intend to acquire riches, honors, and dignity, we are willing to collect for you a fortune larger than is possessed by any one of us; we shall make you our chief and will do nothing without you. If you desire dominion, we shall make you our king; and if the demon which possesses you cannot be subdued, we will bring you doctors and give them riches until they cure you." When 'Utba had finished his discourse, the Prophet said: "Now listen to me, O father of Walid." "I listen." He replied. The Prophet, recited to him the first thirteen verses of Surah Fussilat, which maybe interpreted as follows:

Ha Mim (Bu harfler Kur'an'ın mucizelerinden biridir ve anlamlarını yalnızca Allah bilir). Rahman ve Rahîm olan Allah'tan bir indirmedir. Ayetleri ayrıntılı biçimde açıklanmış, bilen insanlar için Arapça bir Kitap'tır. (Allah'ın birliğine, yani İslami tevhide iman edene cennet müjdesi veren bir Kitap'tır.)

"Ha Mim (These letters are one of the miracles of the Quran, and none but Allah Alone knows their meanings). A revelation from Allah the Most Beneficent, the Most Merciful. A Book whereof the Verses are explained in detail; - a Quran in Arabic for people who know. Giving glad tidings (of Paradise to the one who believes in the Oneness of Allah, Islamic Monotheism)

Kureyş'in zulmü her gün daha da şiddetleniyor ve Peygamberin ashabının çektiği acılar dayanılmaz hale geliyordu. Peygamber, komşu Habeşistan'ın Hristiyan kralının doğruluğu, hoşgörüsü ve misafirperverliği hakkında duymuştu. Korunmasız olan ashabına, o takva sahibi kral Necaşi'nin (Negus) krallığına sığınmalarını tavsiye etti. İslam'ın korumasız müntesiplerinden on beş kadarı bu öğüde hemen uydu ve Habeşistan'a yelken açtı. Burada Negus'tan çok nazik bir karşılama gördüler. Bu, İslam tarihinde ilk hicret olarak anılır ve Peygamber Muhammed'in ﷺ peygamberlik görevinin beşinci yılında, M.S. 615'te gerçekleşti. Bu muhacirlerin ardından kısa sürede birçok acı çeken yoldaşları da geldi, sonunda sayı seksen üç erkek ve on sekiz kadına ulaştı.

Persecution by the Quraish grew fiercer every day and the sufferings of the Prophet's disciples became unbearable. He had heard of the righteousness, tolerance, and hospitality of the neighboring Christian king of Abyssinia. He recommended such of his companions who were without protection to seek refuge in the kingdom of that pious king, Al Najashi (Negus). Some fifteen of the unprotected adherents of Islam promptly availed themselves of the advice and sailed to Abyssinia. Here they met with a very kind reception from the Negus. This is called the first hijrah (migration) in the history of Islam and occurred in the fifth year of the Prophet Muhammad's mission, A.D. 615. These emigrants were soon followed by many of their fellow sufferers, until the number reached eighty-three men and eighteen women.

Kızgın olan düşman Kureyş, kurbanlarının kaçmasına öfkelenerek Habeşistan kralına elçiler gönderdi; mültecilerin teslim edilmesini, eski dinlerini terk edip yeni bir din benimsedikleri için öldürülmelerini istediler. Kral, zavallı kaçakları çağırttı ve eski inançlarını bırakarak hangi dini tercih ettiklerini sordu. Ebu Talib'in oğlu ve Ali'nin kardeşi Ca'fer, sürgündekilerin sözcüsü olarak konuştu. Şöyle dedi: "Ey kral, biz cehaletin ve vahşetin derinliklerine gömülmüştük; putlara tapıyor, iffetsizlik içinde yaşıyor, ölü et yiyor, çirkin sözler söylüyor, insanlığın her duygusunu hiçe sayıyor, komşularımıza karşı görevlerimizi umursamıyor ve güçlünün hukukundan başka bir hukuk tanımıyorduk. Derken Allah, aramızdan, doğumunu, doğruluğunu, dürüstlüğünü ve temizliğini bildiğimiz bir adam çıkardı. Bizi Allah'ın birliğini kabul etmeye çağırdı ve Ona hiçbir şeyi ortak koşmamayı öğretti; bizi putlara tapmaktan men etti ve doğruyu söylemeye, emanetlere sadık kalmaya, merhametli olmaya ve komşuların haklarını gözetmeye emretti; kötü konuşmaktan, kanın dökülmesinden, yetimin malını yemekten, namuslu kadınlara iftira etmekten sakındırdı; bizi yalnızca Allah'a ibadet etmeye, namaz kılmaya, zekât vermeye ve oruç tutmaya çağırdı. Ona iman ettik, öğretilerini ve yalnızca Allah'a ibadet edip Ona hiçbir şeyi ortak koşmama buyruğunu kabul ettik. Bu yüzden kendi halkımız bize zulmetti; bizi Allah'a ibadetten vazgeçirip tahtadan ve taştan putlara ve diğer iğrençliklere döndürmeye çalıştılar. Bize işkence ettiler, bizi incittiler; onlar arasında güvende kalamayınca krallığınıza geldik, zulümlerine karşı bizi koruyacağınıza güvenerek."

Yukarıdaki konuşmayı dinledikten sonra, misafirperver kral elçilere, güvenli bir şekilde kendi halklarına dönmelerini ve kaçaklarına karışmamalarını emretti. Böylece muhacirler sürgün dönemini huzur ve rahatlık içinde geçirdiler.

After hearing the above speech, the hospitable king ordered the deputies to return to their people in safety and not to interfere with their fugitives. Thus the emigrants passed the period of exile in peace and comfort.

Peygamberin ashabı zulüm gören kavimlerinden korunmak için yabancı diyarlarda sığınak ararken, o Kureyş'i her zamankinden daha kararlılıkla uyarmaya devam etti. Yine onlar, zenginlik ve şeref teklifleriyle ona geldiler; o da bunları kesin ve tamamen reddetti. Ama onunla alay ettiler ve peygamberliğini kanıtlamak için mucize istediler. O şöyle cevap verdi ve derdi ki: "Allah beni mucize göstermek için göndermedi; sizi tebliğ etmem için gönderdi." Böylece her türlü mucize gösterme gücünü reddeden Peygamber ﷺ, ilahi risaletinin doğruluğunu daima hikmetli öğretilerine dayandırdı. İnsanın iç bilincine, sağduyusuna ve kendi daha iyi yargısına hitap etti ﷺ.

While the followers of the Prophet sought safety in foreign lands against the persecution of their people, he continued his warnings to the Quraish more strenuously than ever. Again they came to him with offers of riches and honor, which he firmly and utterly refused. But they mocked at him and urged him for miracles to prove his mission. He used to answer: "Allah has not sent me to work wonders; He has sent me to preach to you." Thus disclaiming all power of wonder working, the Prophet ever rested the truth of his divine mission upon his wise teachings. He addressed himself to the inner consciousness of man, to his common sense and to his own better judgement:

"De ki (Ey Muhammed): "Ben de sizin gibi yalnızca bir insanım. Bana vahyolundu ki sizin İlahınız (Tanrınız) tek bir İlahtır (Tanrı - Allah). Öyleyse O'na doğru yolu tutun (hakiki iman ile - İslami tevhid) ve O'na itaat edin, O'ndan bağışlanma dileyin." Ve Müşrikler'in vay haline; (putperestler, pagan ve putlara tapanlar, Allah'ın birliğini inkar edenler, Allah'ın yanında başkalarına ibadet edenler veya Allah'a ortaklar ya da eşler koşanlar vb.) (Kur'an 41:6)"

"Say (O Muhammad): "I am only a human being like you. It is inspired in me that your Ilah (God) is One Ilah (God- Allah), therefore take the Straight Path to Him (with true Faith - Islamic Monotheism) and obedience to Him and seek forgiveness of Him. And woe to Al Mushrikeen; (polytheists, pagans, idolaters, and disbeliveers in the Oneness of Allah etc., those who worship others along with Allah or set up rivals or partners to Allah etc. (Ch 41:6 Quran)

Peygamber'in tüm öğütlerine rağmen Kureyş, ondan bir mucize istemekte ısrar etti. Rableri tarafından kendisine bir mucize indirilmedikçe inanmayacaklarını söylediler. İnkârcılar şöyle diyorlardı: "Muhammed neden önceki peygamberler gibi mucizelerle gönderilmedi?" Peygamber ﷺ şu cevabı verdi: "Çünkü mucizeler ikna etmekte yetersiz kaldı. Nuh'a mucizeler verilerek gönderildi, peki bunun sonucu ne oldu? Kaybolan Semud kavmi nerede? Onlar, Salih Peygamber'in davetini, ondan bir mucize göstermesini ve kayadan canlı bir deve çıkarmasını istemeden kabul etmemişlerdi. O da istediklerini yaptı. Alaycılık ederek devenin ayaklarını kestiler, sonra peygamberi, tehdit ettiği azabı getirmeye davet ettiler; ertesi sabah, Rabbin meleğinin çarpmasıyla yataklarında ölü bulundular." Yukarıdaki konuşmayı dinleyen hoşgörülü kral, elçilere halklarına güvenli bir şekilde dönmelerini ve kaçaklara karışmamalarını emretti. Böylece muhacirler sürgün dönemini huzur ve rahatlık içinde geçirdiler.

Kur'an'da Peygamber Muhammed ﷺ'in bir mucize göstermeye davet edildiği yaklaşık on yedi yer vardır ve o, bütün bu çağrılara aynı ya da benzer bir cevap vermiştir: Allah mucize gösterme gücüne sahiptir, ancak insanlar inanmamıştır; tabiatta, tabiat dışında gerçekleştirilebilecek herhangi bir mucizeden daha büyük mucizeler vardır; ve Kur'an'ın kendisi büyük ve ebedi bir mucizedir. Peygamber ﷺ, inkârcılara Kur'an'ın, bütün dünya için bir uyarı olan bereketli bir kitap olduğunu bildirirdi; o, eksiksiz bir hidayet rehberidir ve gerekli olan her şeyi açıklar; insan fıtratına işlenmiş olanı hatırlatır ve her türlü tutarsızlıktan, hata ve yanlıştan arınmıştır. O, gerçek bir hidayet kitabı ve herkes için bir nurdur.

There are some seventeen places in the Quran, in which the Prophet Muhammad is challenged to work a sign, and he answered them all to the same or similar effect: Allah has the power of working miracles, and has not been believed; there were greater miracles in nature than any which could be wrought outside of it; and the Quran itself was a great, everlasting miracle. The Quran, the Prophet used to assert to the disbeliveers, is a book of blessings which is a warning for the whole world; it is a complete guidance and explains everything necessary; it is a reminder of what is imprinted on human nature and is free from every discrepancy and from error and falsehood. It is a book of true guidance and a light to all.

Putperest Arapların büyük bir saygıyla yücelttikleri kutsal putlara gelince, Peygamber ﷺ bunları açıkça şöyle okudu:

As to the sacred idols, so much honored and esteemed by the pagan Arabs, the Prophet openly recited:

"Onlar, sizin ve atalarınızın uydurduğu isimlerden başka bir şey değildir; Allah bunlar için hiçbir delil indirmemiştir."

"They are but names which you have named - you and your fathers - for which Allah has sent down no authority." (CH 53:23 Quran)

Peygamber, Kureyş'in kutsal saydığı ilahlarını bu şekilde eleştirdiğinde, Kureyşliler zulmü daha da artırdı. Ancak Peygamber, düşmanlarının karşı koymasına ya da onun üzerindeki acımasız baskılarına rağmen, çekinmeden tebliğine devam etti. Tüm muhalefete ve artan zulme karşın yeni inanç yayılmaya devam etti. Mekke yakınlarındaki Ukaz'da düzenlenen ulusal panayıra, çölden gelen birçok Bedevî ile uzak kasabaların tüccarları geliyordu. Bunlar Peygamber'in öğretilerini, öğütlerini ve kutsal putlarına ile hurafelerine yönelttiği eleştirileri dinliyorlardı. Duydukları her şeyi uzaktaki evlerine geri taşıyorlardı ve böylece Peygamber'in gelişi, yarımadanın hemen her yerine ulaştı. ﷺ

When the Prophet thus spoke reproachfully of the sacred gods of the Quraish, the latter redoubled their persecution. But the Prophet, nevertheless, continued his preaching undaunted but the hostility of his enemies or by their bitter persecution of him. And despite all opposition and increased persecution, the new faith gained ground. The national fair at Okadh near Mecca attracted many desert Bedouins and trading citizen of distant towns. These listened to the teachings of the Prophet, to his admonitions, and to his denunciations of their sacred idols and of their superstitions. They carried back all that they had heard to their distant homes, and thus the advent of the Prophet was made know to almost all parts of the peninsula.

Ancak Mekkeliler, Peygamber'in dinlerine karşı artan davetinden her zamankinden daha çok öfkeleniyordu. Amcası Ebu Talib'den onu durdurmasını istediler, ama o bir şey yapamadı. ... de, Peygamber ﷺ tanrısızlıklarına ve dinsizliklerine karşı ateşli kınamalarında direnince, onu oturup vaaz verdiği Kâbe'den kovdular ve ardından topluca Ebu Talib'in yanına gittiler. Bu saygıdeğer reisi, yeğeninin artık onların tanrılarına sövmesini veya atalarına karşı kötü sözler söylemesini engellemeye çağırdılar. Ebu Talib'i, eğer bunu yapmazsa halkının cemaatinden dışlanacağı ve Muhammed'in yanında yer almaya zorlanacağı konusunda uyardılar; ardından mesele, iki taraftan biri yok edilene kadar savaşla çözülecekti.

The Meccans, however, were more than ever furious at the Prophet's increasing preaching against their religion. They asked his uncle Abu Talib to stop him, but he could not do anything. At , as the Prophet persisted in his ardent denunciations against their ungodliness and impiety, they turned him out from the Ka'ba where he used to sit and preach, and subsequently went in a body to Abu Talib. They urged the venerable chief to prevent his nephew from abusing their gods any longer or uttering any ill words against their ancestors. They warned Abu Talib that if he would not do that, he would be excluded from the communion of his people and driven to side with Muhammad; the matter would then be settled by fight until one of the two parties were exterminated.

Ebu Talib ne kavminden ayrılmak istiyordu ne de müşriklerin intikam almasına fırsat vererek yeğenini bırakmak istiyordu. Peygamber ﷺ ile çok yumuşak bir sesle konuştu ve ondan bu işinden vazgeçmesini rica etti. Bu öneriye Peygamber ﷺ kararlı bir şekilde şöyle cevap verdi: "Ey amcam, eğer beni görevimden vazgeçirmek için güneşi sağ elime, ayı sol elime koysalar bile, Allah kendi davasını ortaya çıkarana ya da ben bu uğurda helak olana kadar bundan asla vazgeçmem." Amcası ve koruyucusu olan Ebu Talib'in onu terk etmeye razı olduğu düşüncesiyle içi sıkılan Peygamber ﷺ geri dönüp gitmek üzereyken, Ebu Talib yüksek sesle ona geri gelmesini seslendi ve o geri geldi. Ebu Talib şöyle dedi: "İstediğini söyle; Rabbim hakkı için seni asla terk etmeyeceğim."

Abu Talib neither wished to separate himself from his people, nor forsake his nephew for the idolaters to revenge themselves upon. He spoke to the Prophet very softly and begged him to abandon his affair. To this suggestion the Prophet firmly replied: "O my uncle, if they placed the sun in my right hand and the moon in my left hand to cause me to renounce my task, verily I would not desist therefrom until Allah made manifest His cause or I perished in the attempt." The Prophet, overcome by the thought that his uncle and protector was willing to desert him, turned to depart. But Abu Talib called him loudly to come back, and he came. "Say whatever you please; for by the Lord I shall not desert you ever."

Kureyş, Ebu Talib'i yeğenini bırakmaya ikna etmek için yine boşuna girişimde bulundu. Saygıdeğer reis, yeğenini her türlü tehdit ve şiddete karşı koruyacağını açıkladı. Bani Haşim ve Bani Muttalib olmak üzere iki aileye, ikisi de Peygamber ﷺ'in akrabası olan bu aileler, üyelerinin rakip grupların nefretine kurban gitmesini önlemek için onu korumaları yönünde çağrıda bulundu. Peygamber ﷺ'in amcalarından biri olan Ebu Leheb hariç, iki ailenin tüm üyeleri Ebu Talib'in çağrısına asaletle karşılık verdi; Ebu Leheb ise zulmedenlerin safında yer aldı.

The Quraish again attempted in vain to cause Abu Talib to abandon his nephew. The venerable chief declared his intention to protect his nephew against any menace or violence. He appealed to the sense of honor of the two families of the Bani Hashim and the Bani Muttalib, both families being kinsmen of the Prophet, to protect their member from falling a victim to the hatred of rival parties. All the members of the two families nobly responded to the appeal of Abu Talib except Abu Lahab, one of the Prophet's uncles, who took part with the persecutors.

Bu dönemde Ömer İbnü'l-Hattab İslam'ı kabul etti. Onda yeni inanç, değerli bir mensup ve İslam'ın ileride gelişip yayılmasında önemli bir etken kazandı. Bundan önce o, Peygamber'in (ﷺ) şiddetli bir muhalifi ve İslam'ın acımasız bir düşmanıydı. Onun iman etmesinin, kız kardeşinin İslam'ı kabul ettiği için onu öldürmek niyetiyle evine gittiği sırada, kız kardeşinin evinde okuduğu Kur'an surelerinden birinin kalbi üzerinde yarattığı mucizevi etkiyle gerçekleştiği rivayet edilir.

During this period, 'Umar Al-Khattab adopted Islam. In him the new faith gained a valuable adherent and an important factor in the future development and propagation of Islam. Hitherto he had been a violent opposer of the Prophet and a bitter enemy of Islam. His conversion is said to have been worked by the miraculous effect on his mind of a Surah of the Quran which his sister was reading in her house, where he had gone with the intention of killing her for adopting Islam.

Böylece Peygamberin safı, büyük cesaret ve erdem sahibi amcası Hamza'nın ve hem büyük bir gayret hem de itibar sahibi olan Ebu Bekir ile Ömer'in sohbetiyle güçlenmişti. Müslümanlar artık ibadetlerini açıkta yerine getirmeye cesaret ediyorlardı.

Thus the party of the Prophet had been strengthened by the conversation by his uncle Hamza, a man of great valor and merit; and of Abu Bakr and 'Umar, both men of great energy and reputation. The Muslims now ventured to perform their devotions in public.

Abbasinya'dan dönen elçilerin ve görevlerinin başarısızlıkla sonuçlandığı haberinin ardından, Peygamber'in ve ashabının cesur adımı atamamasından endişelenen ve bunun verdiği cesaretle hareket eden Kureyş, İslam'ın daha fazla ilerlemesini kesin bir darbeyle durdurmaya karar verdi. Bu amaçla, risalet yedinci yılında Haşim ve Muttalib soyundan gelenlere karşı ciddi bir antlaşma yaptılar; bunlarla hiçbir evlilik akdetmeyeceklerini ve hiçbir ilişki kurmayacaklarını taahhüt ettiler. Bunun üzerine Kureyş iki gruba bölündü ve Haşim ile Muttalib'in iki ailesi, liderleri olarak Ebu Talib'in yanına toplandı.

Alarmed at the bold part which the Prophet and his followers were not able to assume, and roused by the return of the deputies from Abyssinia and the announcement of their unsuccessful mission, the Quraish determined to check by a decisive blow any further progress of Islam. Towards this end, in the seventh year of the mission, they made a solemn covenant against the descendants of Hashim and Muttalib, engaging themselves to contract no marriage with any of them and to have no communication with them. Upon this, the Quraish became divided into two factions, and the two families of Hashim and Muttalib all repaired to Abu Talib as their chief.

Ebu Leheb, Peygamberin amcası, ancak yeğenine ve onun öğretisine duyduğu kökleşmiş nefret yüzünden karşı tarafa geçti; bu tarafın lideri, Ümeyye ailesinden Ebu Sufyan İbn Harb'di. Zulme uğrayan taraf, Müslümanlar ve putperestler birlikte, Mekke'nin doğu eteklerindeki bir geçide çekildiler. Üç yıl boyunca bu savunma konumunda yaşadılar. Yanlarında getirdikleri erzak kısa sürede tükendi. Daha az bağnaz yurttaşlarının sempatisi ve zaman zaman aldıkları yardım olmasaydı muhtemelen tamamen helak olacaklardı.

Abu Lahab, the Prophet's uncle, however, out of his inveterate hatred of his nephew and his doctrine, went over to the opposite party, whose chief was Abu Sufyan Ibn Harb, of the family of Umayya. The persecuted party, Muslims as well as idolaters betook themselves to a defile on the eastern skirts of Mecca. They lived in this defensive position for three years. The provisions, which they had carried with them, were soon exhausted. Probably they would have entirely perished but for the sympathy and occasional help received from less bigoted compatriots.

Peygamberlik görevinin onuncu yılının başlarında, Hişam, İbn Ömer ve Zübeyr, İbn Ebu Ümeyye'nin aracılığıyla Kureyş ile Haşim ve Abdülmuttalib ailelerinin iki tarafı arasında uzlaşma sağlandı. Böylece iki aileye karşı kurulmuş olan ittifak ortadan kaldırıldı ve bu aileler Mekke'ye geri dönebildi.

Towards the beginning of the tenth year of the mission, reconciliation was concluded between the Quraish and the two families of Hashim and Abdul Muttalib through the intermediation of Hisham, Ibn Umar, and Zobeir, Ibn Abu Umayya. Thus, the alliance against the two families was abolished, and they were able to return to Mecca.

Peygamber ve yakınları savunma konumunda bulundukları dönemde, İslam dışarıda hiçbir ilerleme kaydedemedi; ancak şiddetin kutsal sayılmadığı haram aylarda Peygamber ﷺ, geçici hapishanesinden çıkarak hacılara İslam'ı tebliğ ederdi.

During the period the Prophet and his kinspeople passed in their defensive position, Islam made no progress outside; but in the sacred months, when violence was considered sacrilege, the Prophet used to come out of his temporary prison to preach Islam to the pilgrims.

Ertesi yıl Ebu Talib ile Hatice de vefat etti. Böylece Peygamber ﷺ, gençliğinin şefkatli koruyucusunu ve şimdiye dek düşmanlarına karşı kendisini savunmuş olan Ebu Talib'i kaybetti; Hatice'de ise en teşvik edici dostunu kaybetti. O, daima onun umut ve teselli meleğiydi. Sevgili koruyucusunu ve sevgili eşini kaybetmenin ağırlığı altında ezilen Peygamber ﷺ, Kureyş'i putperestlikten vazgeçirme umudu olmadan, kederli bir kalple ama Allah'a tam bir güvenle dolu olarak, tebliğ görevini başka bir alanda sürdürmeye karar verdi. Mekke'nin yaklaşık altmış mil doğusunda bulunan Taif kasabasını seçti ve sadık hizmetkârı Zeyd'le birlikte oraya gitti.

In the following year, both Abu Talib and Khadijah died. Thus the Prophet lost in Abu Talib the kind guardian of his youth who had hitherto protected him against his enemies, and in Khadijah his most encouraging companion. She was ever his angel of hope and consolation. The Prophet, weighed down by the loss of his amiable protector and his beloved wife, without hope of turning the Quraish from idolatry, with a saddened heart, yet full of trust, resolved to exercise his ministry in some of her field. He chose Taif, a town about sixty miles east of Mecca, where he went accompanied by a faithful servant Zaid.

Sakif kabilesi, yani Taif halkı, Muhammed'e çok soğuk davrandı. Yine de orada bir ay kaldı. Daha düşünceli ve daha iyi huylu kimseler ona biraz saygı gösterdiyse de, köleler ve avam halkı onun öğretilerini dinlemeyi reddetti; onları, tapındıkları ilahları, bu kadar özgür bir ahlak ve hafif bir yürek rahatlığıyla terk etmeye davet etmesi son derece öfkelendirdi. Sonunda bunlar ona karşı ayaklandı, onu şehrin surlarına kadar sürükleyerek Mekke'ye geri dönmek zorunda bıraktılar.

The tribe of Thakif, who were the inhabitants of Taif, received Muhammad very coldly. However, he stayed there for one month. Though the more considerate and better sort of men treated him with a little respect, the slaves and common people refused to listen to his teachings; they were outrageously indignant at his invitation to abandon the gods they worshipped with such freedom of morals and lightness of heart. At length they rose against him, and bringing him to the wall of the city, obliged him to depart and return to Mecca.

Bu geri püskürtülme takipçilerini büyük ölçüde cesaretten düşürdü; ancak Peygamber ﷺ hac mevsiminde halka açık toplantılarda tebliğ etmeye cesurca devam etti ve birkaç yeni müslüman kazandı. Bunlar arasında Yahtrib şehrinden (daha sonra Medine adını almıştır), Yahudi Hazrec kabilesinden altı kişi de vardı. Bu Yahtriblilér evlerine döndüklerinde, Araplar arasında kendilerini Allah'a çağıracak ve sorgulamalarına son verecek bir peygamberin ortaya çıktığı haberini halklarına yaydılar.

The repulse greatly discouraged his followers; however, the Prophet boldly continued to preach to the public assemblies at the pilgrimage and gained several new converts, among whom were six of the city of Yahtrib (later called Medina), of the Jewish tribe of Khazraj. When these Yathribites returned home, they spread the news among their people that a prophet had arisen among the Arabs who was to call them to Allah and put an end to their inquiries.

Peygamberimizin risâletinin on ikinci yılında, Peygamber ﷺ Mekke'den Kudüs'e, oradan da göğe bir gece yolculuğu yaptı. Tarihte Miraç (Yükseliş) olarak bilinen bu yolculuk, yalnızca bir rüya veya görüntü değil, bedensel bir yolculuktu. Allah, Müslümanlara günde beş vakit namaz kılmalarını da tam bu sırada emretti ﷺ.

In the twelfth year of his mission, the Prophet made his night journey from Mecca to Jerusalem, and thence to heaven. His journey, known in history as Miraj (Ascension) was a real bodily one and not only a vision. It was at this time that Allah ordered the Muslims to pray the five daily prayers.

Yüce Allah şöyle buyurmuştur:

Almighty Allah had said:

“Her türlü eksiklikten uzak olan ve yüceler yücesi olan (Allah), kulu Muhammed'i (ﷺ) geceleyin Mescid-i Haram'dan (Mekke'deki) çevresini bereketlendirdiğimiz Mescid-i Aksa'ya (Kudüs'teki) götürdü; ta ki ona ayetlerimizden (delillerimizden, ibretlerimizden, işaretlerimizden vb.) bazılarını göstersin. Şüphesiz O, işitendir, görendir.” (İsra Suresi, 17:1 Kur'an)

“Glorified (and Exalted) be He (Allah) (above all that evil they associate with Him), Who took His slave Muhammad for a journey by night from AL Masjid al Haram (at Makka) to the farthest mosque (in Jerusalem), the neighborhood whereof We have blessed, order that We might show him (Muhammad) of Our Ayat (proofs, evidences, lessons, signs, etc.). Verily, He is the All Hearer, the All Seer." (Ch 17:1 Quran)

Abbas İbn Malik, Malik İbn Sasaa'nın şöyle dediğini rivayet etmiştir: Allah'ın Resulü ﷺ onlara İsra gecesini anlatırken şöyle buyurmuştur: "Hatim veya Hicr'de yatarken birdenbire birisi yanıma geldi ve bedenimi buradan buraya kadar yardı." Yanımda bulunan Cârûd'a sordum: "Bu ne demektir?" O da: "Boğazından kasık yerine kadar demektir" dedi ya da "Göğsün üst kısmından" dedi. Peygamber ﷺ devamla şöyle buyurmuştur: "Sonra kalbimi çıkardı. Ardından bana altından bir tepsi içinde iman getirildi, kalbim yıkandı ve (imanla) dolduruldu, sonra eski yerine geri konuldu."

Abbas Ibn Malik reported that Malik Ibn Sasaa said that Allah's Messenger described to them his Night Journey saying: "While I was lying in Al-Hatim or Al-Hijr, suddenly someone came to me and cut my body open from here to here." I asked Al-Jarud, who was by my side, "What does he mean?" He said: "It means from his throat to his public area," or said, "From the top of the chest." The Prophet further said, "He then took out my heart. Then a gold tray of Belief was brought to me and my heart was washed and was filled (with Belief) and then returned to its original place.

"Ardından bana, katırdan küçük, eşekten büyük beyaz bir hayvan getirildi." (Bunun üzerine Al-Jarud sordu: "Bu Buraq muydu, ey Ebu Hamza?" Ben (Enes) olumlu cevap verdim.)

Cebrail beni alıp en yakın göğe kadar birlikte yola çıktı.

Gabriel set out with me till we reached the nearest heaven.

"Kapıyı açmasını istediğinde, 'Kim o?' diye soruldu. Cebrail, 'Cebrail,' diye cevap verdi. 'Yanında kim var?' diye soruldu. Cebrail, 'Muhammed,' diye cevap verdi. 'Muhammed'e çağrı gönderildi mi?' diye soruldu. Cebrail olumlu cevap verdi. Bunun üzerine şöyle denildi: 'Hoş geldi. Ne güzel bir ziyaret!' Kapı açıldı ve ilk göğe geçtiğimde orada Adem'i gördüm. Cebrail bana şöyle dedi: 'Bu senin babandır, Adem. Ona selam ver.' Ben de ona selam verdim, o da selamımı aldı ve şöyle dedi: 'Hoş geldin, ey salih oğul ve salih Peygamber.' ﷺ"

"When he asked for the gate to be opened, it was asked, 'Who is it?' Gabriel answered, 'Gabriel.' It was asked, 'Who is accompany you?' Gabriel replied, 'Muhammad.' It was asked, 'Has Muhammad been called?' Gabriel replied in the affirmative. Then it was said. 'He is welcomed. What an excellent visit his is!' The gate was opened, and when I went over the first heaven, I saw Adam there. Gabriel said to me: 'This is your father, Adam; pay him your greetings.' So I greeted him and he returned the greetings to me and said: 'You are welcomed, O pious son and pious Prophet.'

Sonra Cebrail beni alıp ikinci göğe kadar çıktı. Cebrail kapının açılmasını istedi. Soruldu: "Kim o?" Cebrail cevap verdi: "Cebrail." Soruldu: "Yanındaki kim?" Cebrail, "Muhammed ﷺ" diye cevap verdi. Soruldu: "Ona çağrı gönderildi mi?" Cebrail olumlu yanıt verdi. Bunun üzerine denildi ki: "Hoş geldi. Ne güzel bir ziyaret!" Kapı açıldı. "İkinci göğü geçtiğimde, birbirinin kuzeni olan Yahya ve İsa'yı gördüm. Cebrail bana dedi ki: 'Bunlar Yahya ve İsa'dır; onlara selam ver.' Ben de selam verdim, ikisi de selamımı aldı ve dediler ki: 'Hoş geldin, ey salih kardeş ve salih Peygamber.'"

Then Gabriel ascended with me till we reached the second heaven. Gabriel asked for the gate to be opened. It was asked: 'Who is it?' Gabriel answered: 'Gabriel.' It was asked: 'Who is accompany you?' Gabriel replied, 'Muhammad.' It was asked: 'Has he been called?' Gabriel answered in the affirmative. Then it was said: 'He is welcomed. What an excellent visit his is!' The gate was opened. "When I went over the second heaven, here I saw John (Yahya) and Jesus (Isa), who were cousins of each other. Gabriel said to me: "These are John and Jesus; pay them your greetings.' So I greeted them and both of them returned my greetings to me and said, 'You are welcomed, O pious brother and pious Prophet.'

Sonra Cebrail beni üçüncü göğe kadar çıkardı ve kapısının açılmasını istedi. Kapıdan "Kim o?" diye soruldu. Cebrail, "Cebrail" diye cevap verdi. "Yanındaki kim?" diye soruldu. Cebrail, "Muhammed ﷺ" diye cevap verdi. "Kendisine haber verildi mi?" diye soruldu. Cebrail olumlu cevap verdi. Bunun üzerine şöyle denildi: "Hoş geldi, ne kadar güzel bir ziyaret!" Kapı açıldı ve üçüncü göğe çıktığımda orada Yusuf'u ﷺ gördüm. Cebrail bana, "Bu Yusuf'tur, ona selam ver" dedi. Ben de ona selam verdim, o da selamımı aldı ve "Hoş geldin, ey salih kardeşim ve salih peygamber" dedi.

Then Gabriel ascended with me to the third heaven and asked for its gate to be opened. IT was asked 'Who is it?' And Gabriel replied: 'Gabriel.' It was asked, 'Who is accompany you?' Gabriel replied, 'Muhammad.' It was asked, 'Has he been called?' Gabriel replied in the affirmative. Then it was said: 'He is welcomed, what an excellent visit his is!' The gate was opened, and when I went over the third heaven there I saw Joseph (Yusuf), Gabriel said to me: 'This is Joseph, pay him your greetings.' So I greeted him and he returned the greetings to me and said: 'You are welcomed, O pious brother and pious Prophet.'

Sonra Cebrail beni dördüncü göğe kadar çıkardı ve kapısının açılmasını istedi. "Kim o?" diye soruldu. Cebrail, "Cebrail" diye cevap verdi. "Seninle birlikte kim var?" diye soruldu. Cebrail cevap verdi:

Then Gabriel ascended with me to the fourth heaven and asked for its gate to be opened. IT was asked 'Who is it?' Gabriel replied, 'Gabriel' It was asked: 'Who is accompany you?' Gabriel replied:

"Muhammed." Sorulduğunda: "Kendisi çağrıldı mı?" Cibril olumlu cevap verdi. Ardından denildi ki: "Hoş geldi, ne güzel bir ziyaret!" "Kapı açıldı ve dördüncü göğe geçtiğimde orada İdris'i (Enoch) gördüm. Cibril bana dedi ki: 'Bu Enoch'tur; ona selam ver.' Ben de ona selam verdim, o da selamıma karşılık verdi ve dedi ki: 'Hoş geldin, ey salih kardeşim ve salih Peygamber.'"

'Muhammad.' It was asked: 'Has he been called?' Gabriel replied in the affirmative. Then it was said: 'He is welcomed, what an excellent visit his is!' "The gate was opened, and when I went over the fourth heaven, there I saw Enoch (Idris), Gabriel said to me: 'This is Enoch; pay him your greetings.' So I greeted him and he returned the greetings to me and said: 'You are welcomed O pious brother and pious Prophet.'

Sonra Cebrail beni beşinci göğe kadar çıkardı ve kapısının açılmasını istedi. Soruldu: "Kim o?" Cebrail cevap verdi: "Cebrail." Soruldu: "Seninle birlikte kim var?" Cebrail cevap verdi: "Muhammed ﷺ." Soruldu: "Kendisine çağrı gönderildi mi?" Cebrail olumlu cevap verdi. Bunun üzerine denildi ki: "Hoş geldi, ne güzel bir ziyaret!" Beşinci göğü geçtiğimde orada Harun'u gördüm. Cebrail bana dedi ki: "Bu Harun'dur; ona selam ver." Ben de ona selam verdim, o da selamımı aldı ve dedi ki: "Hoş geldin, ey salih kardeş ve salih Peygamber."

Then Gabriel ascended with me to the fifth heaven and asked for its gate to be opened. It was asked: 'Who is it?' Gabriel replied: 'Gabriel.' It was asked: 'Who is accompany you?' Gabriel replied 'Muhammad.' It was asked: 'Has he been called?' Gabriel replied in the affirmative. Then it was said: 'He is welcomed, what an excellent visit his is!' So when I went over the fifth heaven, there I saw Aaron (Harun), Gabriel said to me: "This is Aaron; pay hyour greetings.' So I greeted him and he returned the greetings to me and said: "You are welcomed, O pious brother and pious Prophet."

Sonra Cebrail beni alıp yedinci göğe kadar çıktı ve kapısının açılmasını istedi. Soruldu: "Kim o?" Cebrail cevap verdi: "Cebrail." Soruldu: "Yanında kim var?" Cebrail cevap verdi: "Muhammed ﷺ." Soruldu: "Kendisine çağrı gönderildi mi?" Cebrail olumlu cevap verdi. Denildi ki: "Hoş geldi. Ne güzel bir ziyaret!" "Altıncı göğün üzerine çıktığımda orada Musa'yı gördüm. Cebrail bana dedi ki: 'Bu Musa'dır; ona selam ver.' Ben de selam verdim, o da selamımı aldı ve dedi ki: 'Hoş geldin, ey salih kardeş ve salih Peygamber.' Ben ayrıldığımda (Musa) ağladı. Birisi ona sordu: 'Seni ağlatan nedir?' Musa dedi ki: 'Ardımdan gönderilen bir gencin ümmetinin, benim ümmetimden daha çok sayıda cennete gireceği için ağlıyorum.' ﷺ"

Then Gabriel ascended with me to the sixth heaven and asked for its gate to be opened. It was asked: 'Who is it?' Gabriel replied: 'Gabriel.' It was asked: 'Who is accompanying you?' Gabriel replied: 'Muhammad.' It was said: 'Has he been called?' Gabriel replied in the affirmative. It was said: 'He is welcomed. What an excellent visit his is!' "When I went over the sixth heaven, there I saw Moses (Musa). Gabriel said to me: "This is Moses; pay him your greeting. So I greeted him and he returned the greetings to me and said: "You are welcomed, O pious brother and pious Prophet." When I left him (Moses) he wept. Someone asked him: 'What makes you weep?' Moses said: 'I weep because after me there has been sent (as Prophet) a young man whose followers will enter Paradise in greater numbers than my followers.'

Sonra Cebrail beni yedinci kat göğe kadar çıkardı ve kapısının açılmasını istedi. Soruldu: "Kimsin?" Cebrail cevap verdi: "Cebrail." Soruldu: "Yanındaki kim?" Cebrail cevap verdi: "Muhammed ﷺ." Soruldu: "Ona çağrı gönderildi mi?" Cebrail olumlu cevap verdi. Bunun üzerine melek dedi ki: "Hoş geldi. Ne güzel bir ziyaret!" "Yedinci göğe vardığımda orada İbrahim'i gördüm. Cebrail bana dedi ki: 'Bu senin babandır; ona selam ver.' Ben de selam verdim, o da selamımı aldı ve dedi ki: 'Hoş geldin, ey salih evlat ve salih Peygamber.' Sonra beni Sidretü'l-Müntehâ'ya (Müntehâ Sidresi'ne) çıkardılar."

Then Gabriel ascended with me to the seventh heaven and asked for its gate to be opened. It was asked: 'Who is it?' Gabriel replied: 'Gabriel.' It was asked: 'Who is accompanying you?' Gabriel replied: 'Muhammad.' It was asked: 'Has he been called?' Gabriel replied in the affirmative. Then it said: 'He is welcomed. What an excellent visit his is!' "So when I went (over the seventh heaven), there I saw Abraham (Ibrahim). Gabriel said to me: 'This is your father; pay your greetings to him.' So I greeted him and he returned the greetings to me and said: 'You are welcomed, O pious son and pious Prophet.' Then I was made to ascend to Sidrat-ul-Muntaha (the Lote Tree of the utmost boundary).

İşte! Meyveleri Hecer'in (Medine yakınlarında bir yer) testileri gibiydi, yaprakları ise fil kulakları kadar büyüktü. Cebrail dedi ki: "Bu, Sidretü'l-Müntehâ'dır." İşte! Dört nehir akıyordu; ikisi gizli, ikisi görünürdü. Sordum: "Ey Cebrail, bu iki tür nehir nedir?" Cevap verdi: "Gizli nehirlere gelince, bunlar Cennet'teki iki nehirdir; görünen nehirler ise Nil ve Fırat'tır."

Behold! Its fruits were like the jars of Hajr (a place near Medina) and its leaves were as big as the ears of elephants. Gabriel said: "This is the Lote Tree of the utmost and boundary.' Behold! There ran four rivers, two were hidden and two were visible, I asked: 'What are these two kinds of rivers, O Gabriel?' He replied: 'As for the hidden rivers, they are two rivers in Paradise and the visible rivers are the Nile and the Euphrates.'

Sonra bana Beytü'l-Ma'mur gösterildi ve içinde şarap dolu bir kap, süt dolu bir kap ve bal dolu bir kap bana getirildi. Sütü aldım. Cibril şöyle dedi: "Bu, sen ve ümmetin üzere olduğunuz İslam dinidir." Sonra bana namaz farz kılındı: günde elli vakit namaz. Döndüğümde Musa'nın yanından geçtim ve bana, "Sana ne emredildi?" diye sordu. Ben de, "Bana günde elli vakit namaz kılmak emredildi" dedim. Musa şöyle dedi: "Ümmetin günde elli vakit namaza dayanamaz. Allah'a yemin olsun ki, senden önce insanları denedim ve Benî İsrail ile elimden geleni boşuna yaptım. Rabbine dön ve ümmetinin yükünü hafifletmesi için indirim iste." Bunun üzerine geri döndüm ve Allah bana on vakit namazı indirdi. Sonra yine Musa'nın yanına geldim, ama o daha önce söylediğinin aynısını tekrarladı.

"Then Al-Bait-ul-Ma'mur (the Sacred House) was shown to me and a container full of wine and another full of milk and a third full of honey were brought to me. I took the milk. Gabriel remarked: 'This is the Islamic religion which you and your followers are following.' Then the prayers were enjoined on me: they were fifty prayers a day. When I returned, I passed by Moses, who asked me; 'What have you been ordered to do?' I replied: 'I have been ordered to offer fifty prayers a day.' Moses said: 'Your followers cannot bear fifty prayers a day, and by Allah I have tested people before you, and I have tried my level best with Bani Israel in vain. Go back to your Lord and ask for reduction to lessen your followers'' burden.' So I went back, and Allah reduced ten prayers for me. Then again I came to Moses, but he repeated the same as he had said before.

Sonra yeniden Allah'a döndüm, O da on namazı daha azalttı. Musa'ya geldiğimde o da aynı şeyi söyledi. Allah'a yeniden döndüm ve bana günde on namaz kılmam emredildi. Musa'ya tekrar döndüğümde yine aynı öğüdü tekrarladı, bu yüzden Allah'a yeniden döndüm ve bana günde beş namaz kılmam emredildi.

Then again I went back to Allah, and He reduced ten more prayers. When I came to Moses he said the same. I went back to Allah, and He ordered m to observe ten prayers a day. When I came back to Moses, he repeated the same advice, so I went back to Allah and was ordered to observe five prayers a day.

"Musa'ya döndüğümde bana, 'Sana ne emredildi?' dedi. Ben de, 'Bana günde beş vakit namaz kılmam emredildi' dedim. Dedi ki: 'Ümmetin günde beş vakit namaz kılmaya güç yetiremez. Hiç şüphesiz senden önceki insanları denedim ve Beni İsrail ile elimden geleni yaptım. Bu yüzden Rabbine dön ve ümmetinin yükünü hafifletmesini iste.' Ben de dedim ki: 'Rabbimden o kadar çok istedim ki utanıyorum. Şimdi razıyım ve Allah'ın emrine teslim oluyorum.' Ayrılırken bir ses işittim: 'Emrimi geçerli kıldım ve kullarımın yükünü hafiflettim.'"

"When I came back to Moses, he said: 'What have you been ordered?' I replied: 'I have been ordered to observe five prayers a day.' He said: 'Your followers cannot bear fear prayers a day, and no doubt, I have got an experience of the people before you, and I have tried my level best with Bani Israel, so go back to your Lord and ask for reduction to lesson your followers' burden.' I said: 'I have requested so much of my Lord that I feel ashamed, but I am satisfied now and surrender to Allah's Order.' When I left, I heard a voice saying: 'I have passed My order and have lessened the burden of My worshippers.'"

Bu yıl, Yesrib'den on iki adam Mekke'ye geldi; bunların onu Yahudi kabilesi Hazrec'ten, diğer ikisi ise Evs kabilesindendi. Şehrin kuzeyinde bulunan bir tepe olan Akabe'de Peygamber'e ﷺ bağlılık yemini ettiler. Bu yemine Kadınların Yemini adı verildi; bunun sebebi o sırada orada kadınların bulunması değildi, bunun nedeni, bu yemin ile bir erkeğin Peygamber ﷺ'i veya dinini savunmak için silaha sarılmakla yükümlü tutulmamasıydı. Çünkü bu, daha sonra kadınlardan da alınan yeminin aynısıydı. Bu yemin şöyleydi: "Allah'a hiçbir şeyi ortak koşmayacağız; hırsızlık yapmayacak, zina veya fuhuş etmeyecek, çocuklarımızı öldürmeyeceğiz (Arap putperestlerinin, onları geçindiremeyeceklerinden korktukları zaman yaptıkları gibi), iftira atmayacağız; makul olan her konuda Peygamber ﷺ'e itaat edeceğiz ve iyilik ve kötülük zamanında ona sadık kalacağız." Bütün bunları yapmaya ciddi biçimde söz verdiklerinde, Peygamber ﷺ, dinin temel öğretilerini ve ibadetlerini onlara öğretmesi için müridlerinden Musab İbn Umeyr'i onlarla birlikte evlerine gönderdi. Musab, daha önce Müslüman olmuş kimselerin yardımıyla Yesrib'e ulaştı ve birkaç yeni müslüman kazandı; özellikle şehrin ileri gelenlerinden bir reis olan Useyd İbn Hudayr ile Evs kabilesinin emiri Sa'd İbn Muaz'ı. İslam o kadar hızlı yayıldı ki Müslümanı olmayan neredeyse tek bir ev kalmadı.

In this year, twelve men of Yathrib, of whom ten were of the Jewish tribe of Khazraj and the other two of Aws, came to Meccan and took an oath of fidelity to the Prophet at Al-Aqaba, a hill on the north of that city. This oath was called the Women's' Oath, not that any women were present at this time, but because a man was not thereby obliged to take up arms in defense of the Prophet or his religion, it being the same oath that was afterwards exacted of the women. This oath was as follows: "We will not associate anything with Allah; we will not steal nor commit adultery or fornication, nor kill our children (as the pagan Arabs used to do when they apprehended that they would not be able to maintain them), nor forge calumnies; we will obey the Prophet in everything that is reasonable, and we will be faithful to him in well and sorrow." When they had solemnly engaged to do all this, the Prophet sent one of his disciples, Mus'ab Ibn Umair, home with them to teach them the fundamental doctrines and ceremonies of the religion. Mus'ab, having arrived at Yathrib by the assistance of those who had been formerly converted, gained several new converts, particularly Usaid Ibn Khudair, a chief of man of the city, and Sa'd Ibn Mu'adh, prince of the tribe of Aws. Islam spread so fast that there was a scarce a house that did not have some Muslims in it.

Ertesi yıl, peygamberliğin on üçüncü yılında (M.S. 622), Mus'ab, Yesrib'ten, o şehirden İslam'ı kabul etmiş yetmiş üç erkek ve iki kadınla, bir de henüz inanmamış başka kişilerle birlikte döndü. Bu Yesribliler geldikleri anda Peygamber'e ﷺ haber gönderdiler ve onu kendi şehirlerine davet ettiler. Peygamber ﷺ bu tür bir yardıma pek muhtaç değildi, çünkü muhalifleri o sırada Mekke'de öyle güçlenmişti ki, orada daha fazla kalması büyük bir tehlike anlamına gelecekti. Bu nedenle teklifi kabul etti ve bir gece, aralarında kararlaştırdıkları gibi, Al Aqaba'da onlarla buluştu. Yanında, henüz Müslüman olmamış olmakla birlikte yeğenine iyilik isteyen amcası Al-Abbas da vardı.

Peygamber ﷺ, aralarından on iki kişiyi temsilcileri olarak seçti. Böylece Akabe'nin ikinci biatı tamamlanmış oldu. Yesrib halkı, şehirlerine gitmek için yolculuk hazırlıklarını Peygamber ﷺ'e bırakarak evlerine döndü. Peygamber ﷺ, ashabına hemen Yesrib'de güvenlik aramalarını emretti ve onlar da öyle yaptılar. Yaklaşık yüz aile sessizce Mekke'den ayrılarak Yesrib'e gitti; orada büyük bir coşkuyla ve çok misafirperverce karşılandılar. Sonunda bütün ashab Yesrib'e gitmişti. Peygamber ﷺ, yanında yalnızca genç amcaoğlu Ali ile sadık dostu Ebu Bekir'i tutarak Mekke'de kaldı.

The Prophet then selected twelve men out of their number to act as his delegates. Thus was concluded the second covenant of Al Aqaba. The Yathribites returned home leaving the Prophet to arrange for the journey to their city. The Prophet directed his followers to seek immediate safety at Yathrib, which they accordingly did. About one hundred families silently disappeared from Mecca and proceeded to Yathrib, where they were received with enthusiasm and much hospitality. Finally, all the disciples had gone to Yathrib. The Prophet alone remained at Mecca, keeping with him only his young cousin, 'Ali, and his devoted friend Abu Bakr.

Mekkeliler, bu yeni ittifakın sonuçlarından korkarak Muhammed'in Yesrib'e kaçmasını engellemeyi ciddi ciddi düşünmeye başladılar. Hemen toplandılar. Birkaç daha yumuşak çözüm reddedildikten sonra, onun öldürülmesine karar verdiler. Her kabileden bir adamın seçilmesi ve suçun sorumluluğunun tüm kabileler arasında eşit olarak paylaşılması için her adamın kılıcıyla ona bir darbe indirmesi konusunda anlaştılar. Muhammed'in kendi kabilesi olan Benî Haşim ise çok daha zayıftı ve bu yüzden akrabalarının ölümünün intikamını alamazdı.

The Meccans, fearing the consequence of this new alliance, began to think seriously of preventing Muhammad from escaping to Yathrib. They met in all haste. After several milder expedients had been rejected, they decided that he should be killed. They agreed that one man should be chosen out of every tribe and that each man should strike a blow at him with his sword so that responsibility of the guilt would rest equally on all tribes. The Bani Hashim, Muhammad's own tribe, were much inferior and therefore would not be able to revenge their kinsman's death.

Seçkin gençlerden bazıları bu kanlı eylem için seçildi. Gece ilerledikçe suikastçılar Peygamber'in evinin çevresine yerleştiler. Bütün gece nöbet tuttular; Muhammed ﷺ sabahın erken saatlerinde evinden çıktığında onu öldürmeyi bekliyorlardı. Peygamber ﷺ bazılarına tehlikeyi önceden bildirmişti ve Ali'ye kendi yerine uzanıp yeşil pelerinine sarınmasını emretti; Ali de öyle yaptı. Peygamber ﷺ mucizevi bir şekilde pencereden çıkarak kapıdan fark edilmeden Ebu Bekir'in evine gitti. Bu arada suikastçılar bir aralıktan bakıp, Muhammed ﷺ sandıkları Ali'nin uyuduğunu gördüler ve sabaha kadar orada nöbetlerine devam ettiler.

A number of noble youths were selected for the bloody deed. As the night advanced, the assassins posted themselves round the Prophet's dwelling. They watched all night long, waiting to murder Muhammad when he should leave his house at the early dawn. By some the Prophet had warned of the danger, and he directed 'Ali to lie down in his place and wrap himself up in his green clock, which he did. The Prophet miraculously escaped through the window and he repaired to the house of Abu Bakr, unperceived by door. These, in the meantime, looking through a crevice and seeing 'Ali, whom they mistook for Muhammad himself, asleep, continued watching there until morning.

Ali ayağa kalktığında, kendilerinin aldatıldığını gördüler. Kureyş'in öfkesi artık sınır tanımıyordu.

When 'Ali arose, they found themselves deceived. The fury of the Quraish was now unbounded.

Suikastçıların başarısız dönüp Muhammed'in kurtulduğu haberi, onların bütün enerjisini harekete geçirdi. Muhammed'in başına yüz deve bedel konuldu.

Hz. Aişe binti Ebu Bekir (Peygamberin eşi) rivayet etmiştir: "Ana babamın, dinin hak din (İslam) olmasından başka bir dine inandıklarını hiç hatırlamıyorum. Sabah akşam her gün Allah'ın Resulü ﷺ'ün bize gelmediği bir gün de geçmedi." Müslümanlar imtihana tabi tutulunca (müşrikler tarafından sıkıntıya sokulunca), Ebu Bekir Habeşistan (Etiyopya) topraklarına hicret etmek üzere yola çıktı. Bark-ül-Gimad'a vardığında, Kara kabilesinin reisi İbnu'd-Duğunne onunla karşılaştı ve şöyle dedi: "Ey Ebu Bekir! Nereye gidiyorsun?" Ebu Bekir şu cevabı verdi: "Kavmim beni yurdumdan çıkardı. Bu yüzden yeryüzünde dolaşıp Rabbime ibadet etmek istiyorum." İbnu'd-Duğunne şöyle dedi: "Ey Ebu Bekir! Senin gibi biri yurdunu terk etmemeli, ona da kimse zarar vermemeli. Çünkü sen yoksullara yardım edersin, onların geçimini sağlarsın, akrabalarınla iyi ilişkiler kurarsın, zayıf ve fakirlere yardım edersin, misafirlerini cömertçe ağırlarsın ve felakete uğramış kimselere yardım edersin. Bu yüzden ben senin koruyucunum. Geri dön ve kendi şehrinde Rabbine ibadet et." Böylece Ebu Bekir geri döndü ve İbnu'd-Duğunne de onunla birlikte geldi. Akşam olunca İbnu'd-Duğunne Kureyş'in ileri gelenlerini ziyaret etti ve onlara şöyle dedi: "Ebu Bekir gibi biri yurdunu terk etmemeli, ona da kimse zarar vermemeli. Siz (Kureyş), yoksullara yardım eden, onların geçimini sağlayan, akrabalarıyla iyi ilişkiler kuran, zayıf ve fakirlere yardım eden, misafirlerini cömertçe ağırlayan ve felakete uğramış kimselere yardım eden bir adamı yurdundan mı çıkarıyorsunuz?" Kureyş halkı İbnu'd-Duğunne'nin korumasını geri çeviremedi ve İbnu'd-Duğunne'ye şöyle dediler: "Ebu Bekir Rabbine evinde ibadet etsin. Orada dilediği kadar namaz kılabilir ve okuyabilir, ama bununla bize zarar vermemeli ve bunu alenen yapmamalı, çünkü kadınlarımızı ve çocuklarımızı etkilemesinden korkuyoruz." İbnu'd-Duğunne bütün bunları Ebu Bekir'e anlattı. Ebu Bekir bu durumda kalarak evinde Rabbine ibadet etti. Alenen namaz kılmadı ve evinin dışında Kur'an okumadı.

Narrated 'Aisha Bint Abu Bakr (the wife of the Prophet): "I never remembered my parents believing in any religion other than the true religion (Islam), and (I don't remember) a single day passing without our being visited by Allah's Messenger in the morning and in the evening. When the Muslims were put to test (troubled by the pagans), Abu Bakr set out migrating to the land of Abyssinia (Ethiopia), and when he reached Bark-al-Ghimad, Ibn Ad-Daghina, the chief of the tribe of Qara, met him and said, 'O Abu Bakr! Where are you going?' Abu Bakr replied: 'My people have turned me out (of my country), so I want to wander on the earth and worship my Lord.' Ibn Ad-Dhagina said: 'O Abu Bakr! A man like you should not leave his homeland, nor should he be driven out, because you help the destitute, earn their living, and you keep good relations with your kith and kin, help the weak and the poor, entertain guests generously, and help the calamity-stricken persons. Therefore, I am your protector. Go back and worship your Lord in your town.' "So Abu Bakr returned and Ibn Ad-Daghina accompanied him. In the evening Ibn Ad-Dhagina visited the nobles of Quraish and said to them. 'A man like Abu Bakr should not leave his homeland, nor should he be driven out. Do you (Quraish) drive out a man who helps the destitute, earns their living, keeps good relations with his kith and kin, helps the weak and poor, entertain guests generously and helps the calamity-stricken persons?' So the people of Quraish could not refuse Ibn Ad-Dhagina's protection, and they said to Ibn Ad-Daghina: 'Let Abu Bakr worship his Lord in his house. He can pray and recite there whatever he likes, but he should not hurt us with it, and should not do it publicly, because we are afraid that he may affect our women and children." Ibn Ad-Dhagina told Abu Bakr all of that. Abu Bakr stayed in that state, worshipping his Lord in his house. He did not pray publicly, nor did he recite Quran outside his house.

Sonra Ebu Bekir'in aklına evinin önünde bir mescit inşa etmek geldi; orada namaz kılar ve Kur'an okurdu. Müşriklerin kadınları ve çocukları onun etrafında büyük bir kalabalık halinde toplanmaya başladı. Ona hayran kalır ve onu seyrederlerdi. Ebu Bekir çok ağlayan bir adamdı; Kur'an okurken ağlamasını kendisi de engelleyemezdi. Bu durum Kureyş müşriklerinin ileri gelenlerini korkuttu; bu yüzden İbn Ed-Dağine'yi çağırttılar. Yanlarına geldiğinde şöyle dediler: "Ebu Bekir'i senin himayene almayı, Rabbine evinde ibadet etmesi şartıyla kabul etmiştik. Ama şartı çiğnedi ve evinin önünde bir mescit yaptı; orada açıktan namaz kılıyor ve Kur'an okuyor. Kadınlarımızı ve çocuklarımızı onun olumsuz etkileyeceğinden korkmuyoruz. Ama sen onu bundan men et. Rabbine ibadeti evinde yapmak isterse yapsın; fakat bunu açıktan yapmakta ısrar ederse, seni onu koruma yükümlülüğünden serbest bırakmasını ondan iste. Çünkü seninle olan anlaşmamızı bozmak istemiyoruz, ama Ebu Bekir'e bu fiilini alenen ilan etme hakkını tanımıyoruz." İbn Ed-Dağine Ebu Bekir'in yanına gidip şöyle dedi: "Ey Ebu Bekir! Senin adına yaptığım anlaşmayı çok iyi biliyorsun; şimdi ya buna uyacaksın ya da seni koruma yükümlülüğümden serbest bırakacaksın. Çünkü Arapların, halkımın başka bir adam adına yaptığım bir anlaşmaya ihanet ettiğini duymasını istemiyorum." Ebu Bekir şöyle cevap verdi: "Seni himayenden serbest bırakıyorum ve Allah'ın himayesinden memnunum." Aişe'nin rivayeti devam ediyor: "O sırada Peygamber ﷺ Mekke'deydi ve Müslümanlara şöyle dedi:

"Then a thought occurred to Abu Bakr to build a mosque in front of his house, and there he used to pray and recite the Quran. The women and children of the pagans began to gather around him in great number. They used to wonder at him and look at him. Abu Bakr was a man who used to weep too much, and he could not help weeping or reciting the Quran. That situation scared the nobles of the pagans of Quraish, so they sent for Ibn Ad-Daghina. When he came to them, they said: 'We accepted your protection of Abu Bakr on condition that he should worship his Lord in his house, but he has violated the conditions and he has built a mosque in front of his house where he prays and recites the Quran publicly. We are not afraid that he may affect our women and children unfavorably. So, prevent him from that. If he likes to confine the worship of his Lord to his house, he may do so, but if he insists on doing that openly, ask him to release you from your obligation to protect him, for we dislike to break our pact with you, but we deny Abu Bakr the right to announce his act publicly.' Ibn Ad-Dhagina went to Abu Bakr and said: 'O Abu Bakr! You know well what contract I have made on your behalf; now, you are either to abide by it, or else release me from my obligation of protecting you, because I do not want the Arabs hear that my people have dishonored a contract I have made on behalf of another man.' Abu Bakr replied: 'I release you from your pact to protect me and am pleased with the protection from Allah.' Aisha's narration's continues: "At that time the Prophet was in Mecca, and he said to the Muslims:

"Urve İbn ez-Zübeyr'den rivayet edilmiştir: "Allah'ın Resulü, Şam'dan dönen Müslüman tüccarların kervanında Zübeyr ile karşılaştı. Zübeyr, Allah'ın Resulü ﷺ ile Ebu Bekir'e giymeleri için beyaz elbiseler verdi. Medine'deki Müslümanlar, Allah'ın Resulü ﷺ'ün Mekke'den (Medine'ye doğru) hareket ettiği haberini duyunca, her sabah Harra'ya gitmeye başladılar."

"Narrated 'Urwa Ibn Az-Zubair: "Allah's Messenger met Az Zubair in a caravan of Muslim merchants who were returning from Sham. Az -Zubair provided Allah's Messenger and Abu Bakr with white clothes to wear. When the Muslims of Medina heard the new of the departure of Allah's Messenger from Mecca (towards Medina), they started going to the Harra every morning,.

Onu öğleden sonraki sıcak kendilerini geri dönmeye zorlayana kadar beklerlerdi. Bir gün, uzun süre bekledikten sonra evlerine döndüler ve evlerine girdiklerinde, bir Yahudi bir şeyi aramak için kavminin kalelerinden birinin çatısına çıktı ve Allah'ın Elçisi ﷺ ile ashabını, beyaz elbiseler içinde, çölün serap görüntüsünden çıkarken gördü.

They would wait for him till the heat of the noon forced them to return. One day, after waiting for a long while, they returned home, and when they went into their houses, a Jew climbed up to the roof of one of the forts of his people to look for something, and he saw Allah's Messenger and his companions, dressed in white clothes, emerging out of the desert mirage.

Yahudi, "Ey Araplar! İşte beklediğiniz büyük adam!" diye bütün gücüyle bağırmaktan kendini alamadı. Bunun üzerine bütün Müslümanlar silahlarına koşuştular ve Allah'ın Resulü ﷺ'ü Harra'nın tepesinde karşıladılar. Peygamber ﷺ onlarla birlikte sağa dönüp Bani Amr İbn Avf'ın yurtlarına indi; bu, Rebiü'l-evvel ayının bir Pazartesi günüydü. Ebu Bekir ayağa kalkıp insanları karşılıyordu, Allah'ın Resulü ﷺ ise oturmuş, sessiz kalıyordu. Daha önce Allah'ın Resulü ﷺ'ü görmemiş olan bazı Ensar gelip Ebu Bekir'i selamlamaya başladı. Ama güneş Allah'ın Resulü ﷺ'ün üzerine vurunca, Ebu Bekir öne geçip onu üzerindeki çarşafıyla gölgelendirdi; ancak o zaman insanlar Allah'ın Resulü ﷺ'ü tanıdı. Allah'ın Resulü ﷺ, Bani Amr İbn Avf'ta on gece kaldı ve takvaya dayalı olarak kurulan mescidi (Kuba Mescidi) inşa etti.

"The Jew could not help shouting at the top of his voice: 'O you Arabs! Here is your great man whom you have been waiting for!' So all the Muslims rushed to their arms and received Allah's Messenger on the summit of Harra. The Prophet turned with them to the right and alighted at the quarters of Bani Amr Ibn Auf, and this was on Monday in the month of Rabi ul Awal. Abu Bakr stood up, receiving the people, while Allah's Messenger sat down and kept silent. Some of the Ansar who came and had not seen Allah's Messenger before began greeting Abu Bakr, but when the sunshine fell on Allah's Messenger and Abu Bakr came forward and shaded him with his sheet, only then the people came to know Allah's Messenger. Allah's Messenger stayed with Bani Amr Ibn Auf for ten nights and established the mosque (Mosque of Quba) which was founded on piety.

Böylece hicret, yani Avrupa kayıtlarında geçtiği şekliyle Muhammed'in ﷺ hicreti gerçekleşti ve İslam takvimi bu tarihten başlar.

Thus was accomplished the hijrah, or the flight of Muhammad as called in European annals, from which the Islamic calendar dates.

Peygamber Muhammed ﷺ ve ashabı Yesrib'e yerleştiğinde bu şehir adını değiştirdi ve bundan sonra El-Medine, El-Münevvere, Aydınlık Şehir veya kısaca Medine, Şehir olarak anıldı. Mekke'nin yaklaşık on bir günlük yolculuk mesafesi kadar kuzeyinde yer almaktadır. O dönemde şehir, Kahtanî kökenli iki kabile olan Evs ve Hazrec tarafından yönetiliyordu. Ancak bu iki kabile kendi aralarında sürekli çekişme içindeydi. Peygamber ﷺ'in Mekke'de risaletini ilan ettiği döneme denk gelen bir zamanda, bu kabileler uzun yılların süregelen savaşlarından sonra nispi bir barış dönemine girdiler. Peygamber ﷺ Medine'ye yerleştiğinde, Evs ve Hazrec kabileleri eski düşmanlıklarını tamamen unuttular ve İslam'ın bağıyla birleştiler. Eski ayrılıklar kısa sürede silindi ve Peygamber ﷺ'in yardımcıları anlamına gelen "Ensar", Peygamber ﷺ'in davasına yardım etmiş tüm Medineli'lerin ortak adı oldu. Onunla birlikte Mekke'den hicret edenler ise "Muhacirîn" yani Hicret Edenler unvanını aldı. Peygamber ﷺ, her iki grubu daha sıkı bağlarla birleştirmek için aralarında kardeşlik tesis etti; bu kardeşlik, Peygamber ﷺ'in koruyucusu olmak üzere, onları aynı ana babanın çocukları gibi birbirine bağladı.

When the Prophet Muhammad and his companions settled at Yathrib, this city changed its name, and henceforth was called, Al-Medina, Al-Munawara, the Illuminated City, or more shortly, Medina, the City. It is situated about eleven-day's journey to the north of Mecca. At that time it was ruled by two Kahtanite tribes, Aws and Khazraj. These two tribes, however, were constantly quarreling among themselves. It was only about that time when the Prophet announced his mission at Mecca that these tribes, after long years of continuous warfare, entered on a period of comparative peace. When the Prophet settled at Medina, the tribes of Aws and Khazraj forgot entirely their old feuds and were united together in the bond of Islam. Their old divisions were soon effaced and the Ansar", the Helpers of the Prophet, became the common designation of all Medinites who had helped the Prophet in his cause. Those who emigrated with him from Mecca received the title of "Muhajereen" or the Emigrants. The Prophet, in order to unite both classes in closer bonds, established between them a brotherhood, which linked them together as children of the same parents, with the Prophet as their guardian.

Peygamber ﷺ Medine'ye yerleştikten sonra attığı ilk adım, Allah'a İslam'ın ilkelerine uygun olarak ibadet edilecek bir mescit inşa etmek oldu. Ayrıca, muhacirlerin barınması için kısa sürede evler de inşa edildi.

The first step the Prophet took, after his settlement at Medina, was to built a mosque for the worship of Allah according to principles of Islam. Also, houses for the accommodation of the emigrants were soon erected.

Medine ve çevresi bu dönemde üç ayrı grup tarafından yerleşim alanı olarak kullanılıyordu: Muhacirler, Ensar ve Yahudiler. Peygamber ﷺ, bu grupları düzenli bir federasyon içinde birleştirmek amacıyla halka bir anayasa verdi; bu anayasa, insanların hak ve yükümlülüklerini açıkça tanımlıyordu. Bu anayasa, Peygamber ﷺ tarafından kurulan ilk devletin çerçevesini oluşturuyordu. Şöyle başlıyordu:

Medina and its suburb were at this time inhabited by three distinct parties, the Emigrants, the Helpers, and the Jews. In order to weld them together into an orderly federation, the Prophet granted a charter to the people, clearly defining their rights and obligations. This charter represented the framework of the first commonwealth organized by the Prophet. It started thus:

"Rahman ve Rahîm olan Rabbin adıyla. Bu ahitname, Kureyş'ten ve Medine'den olan bütün mü'minlere ve onlarla birlik olan, nereden gelmiş olursa olsun bütün ferdlere, Allah'ın Resulü Muhammed ﷺ tarafından verilmiştir; bunların hepsi tek bir ümmet oluşturacaktır." Ahitnamenin bazı maddelerinden alıntılar şöyledir: Barış ve savaş hali bütün Müslümanlar için ortak olacaktır; onlardan hiç kimse, seiyman dindaşlarının düşmanlarıyla barış yapma ya da onlara karşı savaş ilan etme hakkına sahip olmayacaktır. Topluluğumuza katılan Yahudiler her türlü hakaret ve eziyetten korunacaktır; onlar, halkımızla eşit şekilde yardım ve iyilik görme hakkına sahip olacaklardır. Medine'de yerleşik olan Yahudi kabilelerinin ve diğer herkesin, Müslümanlarla birlikte tek bir bileşik ümmet oluşturacağı; Müslümanlar gibi dinlerini özgürce yerine getirebilecekleri belirtilmiştir. Yahudilerin müttefikleri de aynı güvenlik ve özgürlüğü paylaşacaktır. Suçlu olanlar takip edilip cezalandırılacaktır. Yahudiler, Medine'nin savunmasında Müslümanlarla birlikte, bütün düşmanlara karşı omuz omuza duracaklardır.

'In the name of he Most Merciful and Compassionate Lord, this charter is given by Muhammad, the Messenger of Allah to all believers, whether of Quraish or Medina, and all individuals of whatever origin who have made common cause with them, who shall all constitute one nation." The following are some extracts from the charter: The state of peace and war shall be common to all Muslims; no one among them shall have the right of concluding peace with, or declaring war against, the enemies of his co-religionists. The Jews who attach themselves to our commonwealth shall be protected from all insults and vexations; they shall have an equal right with our people to our assistance and good offices. The Jews of the various branches and all others doiciled in Medina shall form with the Muslims one composite nation; they shall practice their religion as freely as the Muslims. The allies of the Jews shall enjoy the same security and freedom. The guilty shall be pursued and punished. The Jews shall join the Muslims in defending Medina all enemies.

Ensar, yani Yardımcılar topluluğu içinde, İslam'a yeni girmiş, ama içlerinde putperestliğe karşı gizlenmesi güç bir yakınlık taşıyan ılımlı bazı kimseler vardı. Bunların başında, kendine göre bir üstünlük iddiası olan Abdullah İbn Übey bulunuyordu. Bunlar görünüşte İslam'a girmişlerdi, ama gizlice hoşnutsuzdular. Yeni kurulan topluluk için sık sık ciddi bir tehlike kaynağı oluyorlar ve Peygamber ﷺ'in durmadan dikkatli olmasını gerektiriyorlardı. Onlara karşı her zaman en büyük sabrı ve hoşgörüyü gösterdi; sonunda onları imana kazanmayı umuyordu ve bu beklenti sonuç tarafından tamamen doğrulandı. Abdullah İbn Übey'in ölümüyle birlikte, "Münafıklar" (İkiyüzlüler) olarak bilinen partisi de ortadan kayboldu.

The party of the Ansars, or Helpers, included some lukewarm converts who retained an ill-concealed predilection for idolatry. These were headed by Abdullah Ibn Ubai, a man with some claims to distinction. They ostensibly joined Islam, but in secret were disaffected. They often were a source of considerable danger to the newborn commonwealth and required unceasing watchfulness on the part of the Prophet. Towards them he always showed the greatest patience and forbearance, hoping in the end to win them over to the faith, which expectations were fully justified by the result. While the death of Abdullah Ibn Ubai, his party which were known as the party of the "Munafiqeen" (the Hypocrites) disappeared.

Medine'deki üçüncü grubu oluşturan Yahudiler, ancak tehlikenin en ciddi unsuruydu. Peygamber'in onlara gösterdiği hiçbir nezaket ya da cömert davranış onları tatmin edecek gibi görünmüyordu. Kısa süre içinde ilişkilerini kesip yeni inancın düşmanlarının safına geçtiler. Putperestliği, beraberinde getirdiği kötülüklerle birlikte İslam inancına tercih ettiklerini açıkça ilan etmekten çekinmediler. Bu yüzden Peygamber ﷺ bir yandan Medine dışındaki düşmanlarını, öte yandan şehir içindeki düşmanlarını gözetim altında tutmak zorunda kaldı. Muhammed'in ölümüne yemin eden Mekkeliler, Medine'deki münafıklar ve Yahudilerin sayesinde Müslümanların gerçek güçleri hakkında iyi bilgi sahibiydiler. Ayrıca Yahudilerin Muhammed'in ittifakını yalnızca geçici bir çıkar gereği kabul ettiklerini ve putperestler Medine yakınlarında göründüğü anda onu terk edip onlara katılacaklarını biliyorlardı. Devletin güvenliği, ortak düşmana gizlice bilgi veren hainlerin cezalandırılmasını gerektiriyordu.

The Jews who constituted the third party of the Medinites were, however, the most serious element of danger. No kindness or generous treatment on the part of the Prophet would seem to satisfy them. They soon broke off and ranged themselves with the enemies of the new faith. They did not hesitate to declare openly that they preferred idolatry, with its attendant evils, to the faith of Islam. Thus, the Prophet had to keep an eye on his enemies outside Medina, on the one hand, and those within the city on the other. The Meccans who had sworn Muhammad's death were well acquainted, thanks to the party of the Hypocrites and of the Jews at Medina, with the real forces of the Muslims. They also knew that the Jews had accepted Muhammad's alliance only from motives of temporary expedience and that they would break away from him to join the idolaters as soon as the latter showed themselves in the vicinity of Medina. The safety of the state required the proscription of the traitors who were secretly giving information to the common enemy.

Hicretin ikinci yılına doğru, Mekke'deki müşrikler Medine'deki Müslümanlara karşı bir dizi düşmanca eylemde bulunmaya başladılar. Medine Müslümanlarının meyve ağaçlarına zarar vermek ve sürülerini kaçırmak için gruplar halinde adamlar gönderdiler. İslam'ın en ağır imtihan anı şimdi gelmişti. Peygamberﷺ, içeriden çıkabilecek herhangi bir komployu veya dışarıdan gelebilecek ani bir saldırıyı önlemek için ciddi tedbirler almak zorunda kaldı.

Towards the second year of the hijrah, the idolaters of Mecca began a series of hostile acts against the Muslims of Medina. They sent men in parties to commit depredations on the fruit trees of the Muslims of Medina and to carry away their flocks. Now came the moment of severest trial to Islam. It became the duty of the Prophet to take serious measures to guard against any plot rising from within or a sudden attack from without.

Allah Resulü ﷺ Medine'de askerî bir disiplin düzeni kurdu. Ani bir saldırıya karşı korunmak için sık sık keşif birlikleri göndermek zorunda kaldı. Peygamber ﷺ devletini düzenler düzenlemez, iyi donanımlı büyük bir Mekke ordusu sahaya çıktı. Allah'ın düşmanı ve İslam'ın büyük karşıtı Ebu Cehil'in komutasında bin kişilik bir kuvvet, şehri saldırıya uğratmak üzere Medine'ye doğru yürüdü. Müslümanlar, düşmanlarının niyetini zamanında öğrendi. Müşrikleri önlemek amacıyla, Mekke ile Medine arasında deniz kenarında bulunan Bedir vadisini tutmak üzere üçte ikisi Medineli olan üç yüz kişilik bir birlik toplandı. Peygamber ﷺ, kâfir ordusunun vadiye yaklaştığını görünce, küçük Müslüman topluluğunun yok edilmemesi için dua etti.

Allah's Prophet put Medina in a state of military discipline. He had to send frequent reconnoitering parties to guard against any sudden onslaught. No sooner did the Prophet organize hi state than a large well-equipped army of the Meccans was afield. A force constituting of one thousand men marched under Abu Jahl, a great enemy of Islam, towards Medina to attack the city. The Muslims received timely notice of their enemies' intention. A body of three hundred adherents, of whom two thirds were citizens of Medina, was gathered to forestall the idolaters by occupying the valley of Badr, situated near the sea between Mecca and Medina. When the Prophet saw the army of the infidels approaching the valley, he prayed that the little band of Muslims might not be destroyed.

Mekke ordusu, Müslümanları müşriklerden ayıran açık alana ilerledi. Arap âdetine göre savaş, basit birebir çarpışmalarla başladı. Ardından çatışma genel bir hal aldı. Savaşın sonucu, Mekkelilerin büyük kayıplarla geri püskürtülmesi oldu.

The army of the Meccans advanced into the open space which separated the Muslims from the idolaters. According to Arab usage, the battle was began by simple combats. The engagement that became general. The result of the battle was that the Meccans were driven back with great loss.

Onların birkaç önderi, bunların arasında Ebû Cehil de olmak üzere, öldürüldü.

Several of their chiefs were slain, including Abu Jahl.

Müşriklerden çok sayıda kişi Müslümanların elinde esir olarak kaldı. Arapların bütün âdet ve geleneklerine aykırı olarak, bunlara en büyük insanlık muamelesi yapıldı.

A large number of idolaters remained prisoners in the hands of the Muslims. They were, contrary to all usage and traditions of the Arabs, treated with the greatest humanity.

Peygamber, esirlerin başına gelen musibette onlara acıyıp merhametle davranılması yönünde kesin emirler vermişti. Bu talimatlar, esirlerin bakımı kendilerine emanet edilen Müslümanlar tarafından sadakatle yerine getirildi. Bu olayı ele alan Sir William Muir, Life of Muhammad adlı kitabında esirlerden birinin şöyle dediğini aktarır: "Medine'nin adamlarına bereket olsun; onlar bizi bindirdiler, kendileri ise yürüdüler; az bulunduğu bir zamanda bize buğday ekmeği yediridiler, kendileri ise hurmayla yetindiler." Yüce Allah şöyle buyurmuştur:

The Prophet gave strict orders that sympathy should be shown to them in their misfortune and that they should be treated with kindness. These instructions were faithfully obeyed by the Muslims to whose care the prisoners were confided. Dealing with this event, Sir William Muir, in his book Life of Muhammad, quotes one of the prisoners saying: "Blessing be on the men of Medina; they made us ride, while they themselves walked; they gave us wheaten bread to eat, when there was little of it, contenting themselves with dates." Almighty Allah said:

"Andolsun ki Allah, Bedir'de sizi zafere ulaştırmıştı; oysa o zaman zayıf, az bir güçtünüz. Öyleyse Allah'a karşı gelmekten çok sakının (Allah'ın yasakladığı her türlü günahtan ve kötü davranıştan uzak durun ve Allah'ın emrettiği her türlü iyi amelleri yerine getirerek Allah'ı çok sevin), ki şükredesiniz."

"And Allah has already made you victorious at Badr, when you were a weak little force. So fear Allah much (abstain from all kinds of sins and evil deeds which He has forbidden and love Allah much, perform all kinds of good deeds which He has ordained) that you may be grateful.

(Hatırlayın) o zaman siz müminlere şöyle demiştiniz: "Rabbinizin size üç bin melekle yardım etmesi size yeterli değil mi? Evet! Eğer sabreder ve Allah'a karşı gelmekten sakınırsanız ve düşmanınız hemen üzerinize gelirse, Rabbiniz sizi, belirgin alametleri olan beş bin melekle destekler." Allah bunu sadece sizin için bir müjde ve kalplerinizin yatışması için yapmıştır. Zafer ise yalnızca Allah katındandır; O, mutlak güç sahibi ve hikmet sahibidir. (Allah bunu,) inkâr edenlerden bir kısmını kesip yok etmek ya da onları rezil edip bozguna uğratmak için yapmıştır, öyle ki hüsrana uğrayarak geri dönsünler.

(Remember) when you (Muhammad) said to the believers, "is it not enough for you that your Lord (Allah) should help you with three thousand angels; sent down? Yes, if you hold on to patience and piety, and the enemy comes rushing at you; your Lord will help you with five thousand angels having marks of distinction. Allah made it not but as a message of good news for you and as an assurance to your hearts. And there is no victory except from Allah the All Mighty, the All Wise. That He might cut off a part of those who disbelieve, or expose them to infamy, so that they retire frustrated." (Ch 3:123-127 Quran).

Quraysh ile Müslümanlar arasındaki bir sonraki savaş, Medine'nin yaklaşık dört mil kuzeyinde bulunan bir tepe olan Uhud Savaşı oldu. Müşrikler, Bedir'deki yenilgilerinin intikamını almak için Müslümanlara karşı yeni bir saldırıya büyük bir hazırlık yaptılar. Üç bin güçlü adamdan oluşan bir ordu topladılar; bunların yedi yüzü zırh giyiyordu ve iki yüz atları vardı. Bu kuvvetler Ebu Süfyan'ın komutasında ilerledi ve Medine'den altı mil uzaklıktaki bir köyde konakladı; burada Medinelilerin tarlalarını ve sürülerini yağmalamaya koyuldular. Peygamber ﷺ, düşmanlarından sayıca çok daha az olduğu için başta kendini kasabanın içinde tutmaya ve onları orada karşılamaya karar verdi; ancak daha sonra bazı ashabının görüşü ağır bastı ve bin kişilik bir birlikle onlara karşı çıktı. Bunların yüz tanesi zırh giyiyordu; ama bütün ordusunda kendi atı dışında yalnızca bir at vardı. Bu kuvvetlerle Uhud Dağı'nda konakladı. Kısa süre sonra münafıkların lideri Abdullah İbn Ubeyy, üç yüz takipçisiyle birlikte onu terk etti. Böylece Peygamber ﷺ'in küçük kuvveti yedi yüze düştü.

The next battle between the Quraish and the Muslims was the battle of Uhud, a hill about four miles to the north of Medina. The idolaters, to revenge their loss at Badr, made tremendous preparations for a new attack upon the Muslims. They collected an army of three thousand strong men, of whom seven hundred were armed with coats of mail, and two hundred horses. These forces advanced under the conduct of Abu Sufyan and encamped at a village six miles from Medina, where they gave themselves up to spoiling the fields and flocks of the Medinites. The Prophet, being much inferior to his enemies in number, at first determined to keep himself within the town and to receive them there; but afterwards, the advice of some of his companions prevailing he marched out against them at the head of one thousand men, of whom one hundred were armed with coats of mail; but he had no more than one horse, besides his own, in his whole army. With these forces he halted at Mount Uhud. He was soon abandoned by Abdullah Ibn Ubai, the leader of the Hypocrites, with three hundred of his followers. Thus, the small force of the Prophet was reduced to seven hundred.

Muslüman birlikler Uhud Dağı'nda geceyi geçirdi ve sabah, sabah namazlarını kıldıktan sonra ovaya doğru ilerlediler. Peygamber ﷺ, dağı arkasında tutacak şekilde yerleşmeyi planladı ve askerlerinin kuşatılmasını önlemek için, birliklerin arkasında, yüksekçe bir yere elli okçu yerleştirdi ve ne olursa olsun yerlerinden ayrılmamaları konusunda onlara kesin emirler verdi.

At Mount Uhud the Muslim troops passed the night, and in the morning, after offering their prayers, they advanced into the plain. The Prophet contrived to have the hill at his back, and, the better to secure his men from being surrounded, he placed fifty archers on the height in the rear, behind the troops, and gave them strict orders not to leave their posts whatever might happen.

Kureyş, avantajlarını değerlendirmek için ne Medine'ye saldıracak ne de Müslümanları Uhud'un yüksek noktalarından çıkaracak kadar yorgundu. Ölü düşmanlarının cesetlerini vahşice parçalayarak Medine topraklarından geri çekildiler.

The Quraish were too exhausted to follow up their advantage, either by attacking Medina or by driving the Muslims from the heights of Uhud. They retreated from the Medinite territories after barbarously mutilating the corpses of their dead enemies.

Yüce Allah şöyle buyurdu:

Almighty Allah said:

Bu nedenle zayıf düşmeyin ve üzülmeyin; eğer iman ediyorsanız, üstün olacak olan sizsiniz.

"So do not become weak (against your enemy), nor be sad, and you will be superior (in victory)

eğer gerçekten iman edenler iseniz. Eğer bir yara (ve öldürülme) size dokunduysa, bilin ki benzer bir yara (ve öldürülme) başkalarına da dokunmuştur. Günler de böyledir (iyi ve pek de iyi olmayan); bunları insanlar arasında dönüşümlü olarak Biz veririz, ta ki Allah iman edenleri sınasın ve sizden bazılarını şehit olarak alsın. Allah zalimleri (müşrikleri ve haksızlık edenleri) sevmez.

if you are indeed (true) believers. If a wound (and killing ) has touched you, be sure a similar wound (and killing) has touched the others. And so are the days (good and not so good), We give to men by turns, that Allah may test those who believe, and that He may take martyrs from among you. And Allah likes not the Zalimeen (polytheists and wrongdoers).

Ve Allah'ın mü'minleri (günahlarından) arındırması ve kâfirleri yok etmesi içindir. Yoksa siz, içinizden cihad edenleri ve sabredenleri Allah'ın henüz ayırt etmediğini düşünerek cennete gireceğinizi mi sanıyorsunuz? Oysa siz ölümü (şehadeti) arzu ediyordunuz.

And that Allah may test (or purify) the believers (from sins) and destroy the disbeliveers. Do you think that you will enter Paradise before Allah tests those of you who fought (in His Cause) and (also) tests those who are patient? You did indeed wish for death (Ash-shahadah- martyrdom)

"Bundan önce onu görmek istiyordunuz. Şimdi ise gözlerinizle açıkça gördünüz." (Ali İmran 3:139-143, Kur'an)

before you met it. Now you have seen it openly with your own eyes." (Ch 3:139-143 Quran)

Allah, yüce olan, şöyle de buyurmuştur:

Allah the Exalted also said:

Yahudiler de Peygamber'i ve ashabını sıkıntıya sokmakta geri kalmadılar. Müslümanların arasına fitne tohumları ekmeye çalıştılar, Peygamber'e ve onun tâbilerine iftira ettiler. Kur'an'ın kelimelerini, onlara saldırgan bir anlam verecek şekilde yanlış telaffuz ettiler. Ayrıca kültür ve zekâ bakımından üstün olan şairlerini, Müslümanlar arasında fitne çıkarmak için nüfuzlarını kullanmaya teşvik ettiler. Bunlardan Benî En-Nadîr kabilesinden, Ka'b adında seçkin bir şairleri, Bedir'deki yenilgilerinden sonra müşriklerin başarısızlığını alenen yermek için hiçbir çaba esirgemedi.

The Jews also were not slow to involve in trouble the Prophet and his followers. They tried to create disaffection among his people and slandered him and his adherents. They mispronounced the words of the Qur'an so as to give them an offensive meaning. They also caused their poets, who were superior in culture and intelligence, to use their influence to sow sedition among the Muslims. One of their distinguished poets, called Ka'b, of the Bani An-Nadir, spared no efforts in publicly deploring the ill success of the idolaters after their defect at Badr.

Ka'b'ın Peygamber ve ashabı hakkındaki hicivleri ile Bedir'de düşmüş olan Mekkelilere yazdığı mersiyeler, Kureyş'i Uhud'da patlak veren o intikam çılgınlığına sürüklemeyi başardı. Ardından Medine'ye dönerek Peygamber ﷺ ile Müslümanlara, erkeklere ve kadınlara, en açık seçik müstehcenlik niteliğinde ifadelerle saldırmayı sürdürdü. Müslümanlarla antlaşma yapmış ve hem devletin iç hem de dış güvenliğini üstlenmiş olan Benî Nadîr kabilesine mensup olmasına rağmen, üyesi olduğu bu topluluğa karşı açıkça düşmanca eylemlerde bulundu.

By his satires against the Prophet and his disciples, and his elegies on the Meccans who had fallen at Badr, Ka'b succeeded in exciting the Quraish to that frenzy of vengeance which broke out at Uhud. He then returned to Medina, where he continued to attack the Prophet and the Muslims, men and women, in terms of the most obscene character. Though he belonged to the tribe of Bani An Nadir, which had entered into the compact with the Muslims and pledged itself both for the internal and external safety of the State, he openly directed his acts against the commonwealth of which he was a member.

Bir başka Yahudi, aynı kabileden Sellâm adında biri, Müslümanlara karşı aynı derecede çılgınca ve kin dolu bir tavır sergiledi. Medine'nin kuzeybatısında, beş günlük yolculuk mesafesindeki Hayber köyünde, kabilesinden bir grupla birlikte yaşıyordu. Komşu Arap kabilelerini Müslümanlara karşı kışkırtmak için elinden geleni yaptı. Müslüman topluluğu, topluluk içinde güvenliği sağlamak amacıyla Ka'b ve Sellâm hakkında kanun dışı ilan edilmelerine karar verdi.

Another Jew, Sallam by name, of the same tribe, behaved equally fiercely and bitterly against the Muslims. He lived with a party of his tribe at Khaibar, a village five days' journey northwest of Medina. He made every effort to excite the neighboring Arab tribes against the Muslims. The Muslim commonwealth with the object of securing safety among the community, passed a sentence of outlawry upon Ka'b and Sallam.

Aynı yıl, İslam'ın düşmanları kabileleri Müslümanlara karşı kışkırtmak için elinden gelen her türlü girişimde bulundu. Yahudiler de bu entrikalarda gizli de olsa etkin bir rol oynadı. Ebu Süfyan'ın komutasında, iyi donanımlı on bin kişilik bir ordu Medine'ye doğru yürüdü. Şehirden birkaç mil uzaklıktaki Uhud Dağı'nın yakınında konakladılar. Müslümanlar yalnızca üç bin kişilik bir ordu toplayabildi. Bir yandan sayıca üstünlüklerinin az olduğunu, diğer yandan şehir içindeki münafıkların huzursuzluğunu görünce savunmada kalmayı tercih ettiler. Korumasız mahallelerin etrafına derin bir hendek kazdılar ve önlerinde bir siper bulunacak şekilde şehrin dışında konakladılar. Diğer taraftaki güvenlikleri için, güneyde kısa bir mesafede birkaç kalesi bulunan ve herhangi bir akıncıya karşı Müslümanlara yardım etmekle antlaşma gereği yükümlü olan müttefikleri Kureyza'ya güvendiler. Ancak bu Yahudiler, putperestler tarafından antlaşmalarını bozmaya ve Kureyş'e katılmaya teşvik edildi. Bu Yahudiler, şehir surlarının içindeki münafıklarla tanış olduklarından, rollerini oynamak için fırsat bekliyorlardı; bu yüzden Müslümanların durumu son derece tehlikeliydi.

In the same year, the enemies of Islam made every possible attempt to stir up the tribes against the Muslims. The Jews also took an active, if hidden, part in those intrigues. An army of ten thousand well-equipped men, marched towards Medina under the command of Abu Sufyan. They encamped near Mount Uhud, a few miles from the city. The Muslims could gather only an army of three thousand men. Seeing their inferiority in numbers on the one hand, and the turbulence of the Hypocrites within the town on the other, they preferred to remain on the defensive. They dug a deep moat round the unprotected quarters of Medina and encamped outside the city with a trench in front of them. They relied for safety of the other side upon their allies, the Quaraiza, who possessed several fortresses at a short distance towards the south and were bound by the compact to assist the Muslim s against any raiders. These Jews, however, were induced by the idolaters to violate their pledge and to join the Quraish. As these Jews were acquainted with the Hypocrites within the walls of the city were waiting for an opportunity to play their part, the situation of the Muslims was most dangerous.

Kuşatma zaten yirmi gündür sürüyordu. Düşman hendeği geçmek için büyük çaba harcadı, ancak her girişim küçük Müslüman kuvvetinin şiddetli karşı koymasıyla püskürtüldü. Kuşatan ordunun içinde artık birlik bozulmuştu. Atları hızla telef oluyor, erzak da her gün azalıyordu. Gece, fırtına ve yağmur çadırlarının devrilmesine ve lambalarının sönmesine yol açtı. Ebu Süfyan ve ordusunun çoğunluğu kaçtı, geri kalanlar ise Kureyza'ya sığındı. Müslümanlar düşmanlarının başarısızlığından memnun olsalar da, yeminli antlaşmasını bozan Kureyza yakınlarında kaldıkça zaferin tatmin edici olmadığını düşünmeden edemiyorlardı. Yahudiler her an kendi taraflarından Medine'ye baskın yapabilirdi.

O dönemde Peygamber ﷺ, Sina Dağı yakınındaki Aziz Catherine Manastırı'nın keşişlerine cömert bir ahitname verdi; bununla Hristiyanlara asil ve cömert ayrıcalıklar ve dokunulmazlıklar sağladı. Peygamber ﷺ bizzat üstlendi ve ümmetine de emretti ki Hristiyanları korusunlar, kiliselerini ve din adamlarının ikamet ettiği yerleri savunsunlar ve onları her türlü zarardan korusunlar. Haksız yere vergilendirilmeyeceklerdi; hiçbir piskopos piskoposluğundan sürülmeyecekti; hiçbir Hristiyan dininden vazgeçmeye zorlanmayacaktı; hiçbir keşiş manastırından kovulmayacaktı; hiçbir hacı hac yolculuğundan alıkonulmayacaktı; Müslümanlar için cami veya ev yapmak amacıyla Hristiyan kiliseleri yıkılmayacaktı. Müslümanlarla evli olan Hristiyan kadınlar kendi dinlerini yaşayabilecek ve her türlü zorlamaya ya da rahatsızlığa maruz bırakılmayacaktı. Hristiyanların kiliselerini ya da manastırlarını onarmak veya dinleriyle ilgili başka bir konuda yardıma ihtiyaçları olursa, Müslümanlar onlara yardım edecekti. Bu, onların dinini desteklemek olarak değil, özel durumlarda onlara basit bir yardım olarak görülecekti. Müslümanlar dışarıdaki Hristiyanlarla düşmanlık hâlinde olsalar bile, Müslümanlar arasında yaşayan hiçbir Hristiyan inancı yüzünden küçümsenmeyecekti.

It was about this time that the Prophet granted to the monks of the Monastry of St. Catherine, near Mount Sinai, his liberal charter by which they secured for the Christians noble and generous privileges and immunities. He undertook himself and enjoined his followers, to protect the Christians, to defend their churches and the residences of their priests and to guard them from all injuries. They were not to be unfairly taxed; no bishop was to be driven out of his diocese; nor Christian was to be forced to reject his religion; no monk was to be expelled from his Monastry; no pilgrim was to be stopped from his pilgrimage; nor were the Christian churches to be pulled down for the sake of building mosques or houses for the Muslims. Christian women married to Muslims were to enjoy their own religion and not to be subjected to compulsion or annoyance of any kind. If the Christians should stand in need of assistance for the repair of their churches or monasteries, or any other matter pertaining to their religion, the Muslims were to assist them. This was not to be considered as supporting their religion, but as simply rendering them assistance in special circumstances. Should the Muslims be engaged in hostilities with outside Christians, no Christian resident among the Muslims should be treated with contempt on account of his creed.

Peygamber, sözleşmenin herhangi bir maddesini ihlal eden her Müslüman'ın Allah'ın emirlerini çiğneyen, O'nun ahdini bozan ve dinine karşı ilgisiz davranan biri sayılması gerektiğini bildirdi ﷺ.

The Prophet declared that any Muslim violating any clause of the charter should be regarded as a transgressor of Allah's commandments, a violator of His testament and neglectful of His faith.

Peygamberimizin ve Mekkeli ashabının doğdukları yerden hicret etmelerinin üzerinden altı yıl geçmişti. Kalpleri evlerine ve Kâbe'ye, o Mukaddes Ev'e hasret duymaya başladı. Hac mevsimi yaklaşınca Peygamber ﷺ mukaddes merkezi ziyaret etme niyetini açıkladı ve ashabının pek çok sesi bu çağrıya karşılık verdi. Kısa süre içinde Mekke'ye yolculuk için hazırlıklar yapıldı. Peygamber ﷺ, yedi ya da sekiz yüz Müslümanla, Muhacir ve Ensar'la birlikte, tamamen silahsız olarak hacca doğru yola çıktı. Hâlâ Müslümanlara karşı husumetle dolu olan Kureyş, onların Mekke'ye girmesini engellemek için büyük bir ordu topladı ve Peygamber ﷺ'in mukaddes yerleri ziyaret izni istemek üzere gönderdiği elçiye kötü davrandı. Epey zorluktan sonra, on yıl boyunca bütün düşmanlıkların durdurulacağı; Kureyş'ten, koruyucunun ya da reisin izni olmaksızın Peygamber ﷺ'e gelen herkesin müşriklere geri verileceği; Mekkelilere geçen Müslümanların teslim edilmeyeceği; Kureyş'le ya da Müslümanlarla ittifak kurmak isteyen her kabilenin bunu tartışmaya yer bırakmadan serbestçe yapabileceği; Müslümanların bu seferde Medine'ye dönüp daha ileri gitmekten vazgeçecekleri; ertesi yıl Mekke'yi ziyaret edip orada üç gün kalabilecekleri ve yolculukta kullandıkları silahları, yani kınlarındaki kılıçları yanlarında taşıyabilecekleri hususlarında bir antlaşma yapıldı.

Six years had already elapsed since the Prophet and his Meccan followers had fled from their birthplace. Their hearts began to yearn for their homes and for their Sacred House the Ka'ba. As the season of the pilgrimage approached, the Prophet announced his intention to visit the holy center, and numerous voices of his disciples responded to the call. Preparations were soon made for the journey to Mecca. The Prophet, accompanied by seven or eight hundred Muslims, Emigrants and Ansars, all totally unarmed, set out on the pilgrimage. The Quraish, who were still full of animosity towards the Muslims, gathered a large army to prevent them from entering Mecca and maltreated the envoy whom the Prophet had sent to ask permission to visit the holy places. After much difficulty, a treaty was concluded by which it was agreed that all hostilities should cease for ten years; that anyone coming from the Quraish to the Prophet without the permission of the guardian or chief should be given back to the idolaters; that any Muslim persons going over to the Meccans should not be surrendered; that any tribe desirous of entering into alliance, either with the Quraish or with the Muslims, should be at liberty to do so without disputes; that the Muslims should go back to Medina on the present occasion and stop advancing further; that they should be permitted in the following year to visit Mecca and to remain there for three days with the arms they used on journeys, namely, their scimitars in sheaths.

Hudeybiye Antlaşması böylece sona erdi ve Peygamber ﷺ halkıyla birlikte Medine'ye döndü.

The Treaty of Hudaibiya thus ended, the Prophet returned with his people to Medina.

Bu sıralarda Peygambere (ﷺ) davetinin bütün insanlığa yönelik olması gerektiği vahyedildi. Komşu hükümdarları İslam'a davet etmek üzere birkaç elçi gönderdi. İran Kralı Hüsrev Perviz'e gönderilen elçilik küçümseme ve hakaretle karşılandı. Kralı, Mekke'den kaçmış birinin kendisine eşit koşullarda hitap etmesinin cüretine kibirle şaşırdı. Öyle öfkelendi ki Peygamberin (ﷺ) İslam'a davet mektubunu parça parça yırttı ve elçiyi büyük bir aşağılamayla huzurundan kovdu. Peygamber (ﷺ) bu muamele hakkında bilgi aldığında sakince şunu söyledi: "Böylece Hüsrev'in İmparatorluğu da parça parça edilecek."

About this time it was revealed to the Prophet that his mission should be universal. He dispatched several envoys to invite the neighboring sovereigns to Islam. The embassy to the king of Persia, Chosroes Parvis, was received with disdain and contumely. He was haughtily amazed at the boldness of the Mecca fugitive in addressing him on terms of equality. He was so enraged that he tore up into pieces the Prophet's letter of invitation to Islam and dismissed the envoy from his presence with great contempt. When the Prophet received information on this treatment, he calmly observed: "Thus will the Empire of Chosroes be torn to pieces."

Roma İmparatoru Herakleyos'a gönderilen elçilik, çok daha nazik ve saygılı bir şekilde karşılandı. O, elçiye büyük bir saygı gösterdi ve Peygambere ﷺ mesajına karşılık olarak nazik bir cevap gönderdi.

The embassy to Heraclitus, the Emperor of the Romans, was received much more politely and reverentially. He treated the ambassador with great respect and sent the Prophet a gracious reply to his message.

Başka bir elçi, Hirakl'in (Herakleios'un) Hristiyan vasalı olan Gassanî kabilesinden bir Arap emirine gönderildi. Bu emir, elçiyi herhangi bir saygıyla karşılamak yerine acımasızca öldürdü. Bu eylem, uluslararası yükümlülüklere yapılmış bir hakaret olarak gören Müslümanlar arasında büyük bir endişeye yol açtı.

Another envoy was sent to an Arab price of the Ghassanite tribe, a Christian feudatory of Heraclius. This prince, instead of receiving the envoy with any respect, cruelly murdered him. This act caused great consternation among the Muslims, who considered it as an outrage of international obligations.

Abdullah İbn Abbas'tan rivayet edilmiştir: Ebu Sufyan İbn Harb bana şunu anlattı: Herakl, Kureyş'ten bir kafileyle birlikte yolculuk ederken kendisine bir elçi göndermişti. Onlar Şam'da (Suriye, Filistin, Lübnan ve Ürdün) ticaret yapan tüccarlardı. Bu, Allah'ın Elçisi ﷺ ile Ebu Sufyan ve kafir Kureyş arasında ateşkes bulunduğu bir dönemdi. Bunun üzerine Ebu Sufyan ve arkadaşları Ilya'da (Kudüs) Herakl'in yanına gittiler.

Narrated Abdullah Ibn Abbas: Abu Sufyan Ibn Harb informed me that Heraclius had sent a messenger to him while he had been accompanying a caravan from Quraish. They were merchants doing business in Sham (Syria, Palestine, Lebanon, and Jordan) at the time when Allah's Messenger had a truce with Abu Sufyan and Quraish infidels. So Abu Sufyan and his companions went to Heraclius at Ilya (Jerusalem).

Heraklius onları mahkemeye çağırdı ve etrafında Roma'nın bütün üst düzey ileri gelenleri vardı. Tercümanını çağırdı; o da Heraklius'un sorusunu çevirerek onlara şunu söyledi: "Aranızda peygamber olduğunu iddia eden bu adama en yakın akrabası olan kim?" Ebu Süfyan şöyle cevap verdi: "(Topluluk içinde) ona en yakın akraba benim." Heraklius şöyle dedi: "Onu (Ebu Süfyan'ı) yanıma getirin ve arkadaşlarını da onun arkasında durdurun." Ebu Süfyan şunu ekledi: "Heraklius tercümanına, arkadaşlarıma, o adam (Peygamber ﷺ) hakkında bana bazı sorular soracağını ve eğer yalan söylersem (arkadaşlarımın) beni yalanlamasını söylemesini istedi."

Heraclitus called them in the court and he had all the senior Roman dignitaries around him. He called for his translator who, translating Heraclius's question, said to them: "Who among you is closely related to that man who claims to be a Prophet?" Abu Sufyan replied: "I am the nearest relative to him (amongst the group)." Heraclius said: "Bring him (Abu Sufyan) close to me and make his companions stand behind him." Abu Sufyan added: "Heraclius told his translator to tell my companions that he wanted to put some questions to me regarding that man (The Prophet) and if I told a lie they (my companions)

Aynı yıl, Medine'den dört günlük yol uzaklığında, sağlam surlarla korunan bir bölge olan Hayber'in Yahudileri, Müslümanlara karşı amansız bir düşmanlık gösterdi. Gatafan kabilesiyle ve diğer akraba kabilelerle ittifak yaparak birleşen Hayber Yahudileri, Müslümanlara karşı bir koalisyon oluşturmak için ciddi girişimlerde bulundu. Peygamber ﷺ ve ashabı bu hareketten haberdar oldu ve Medine'ye yapılabilecek yeni bir saldırıyı önlemek için derhal tedbirler alındı.

In the same year the Jews of Khaibar, a strongly fortified territory at a distance of four days' journey from Medina, showed implacable hatred towards the Muslims. United by alliance with the tribe of Ghatfan, as well as with other cognate tribes, the Jews of Khaibar made serious attempts to for ma coalition against the Muslims. The Prophet and his adherents were apprised of this movement and immediate measures were taken in order to repress any new attack upon Medina.

Kısa süre içinde Hayber'e karşı yürümek üzere bin dört yüz kişilik bir sefer ordusu hazırlandı. Yahudilerin müttefikleri, Müslümanlarla savaşı tek başlarına yüklenmeleri için onları terk ettiler. Yahudiler Müslümanların saldırılarına sıkı bir direniş gösterdi, ancak sonunda kalelerinin tamamı birer birer düşmanlarına teslim edilmek zorunda kaldı. Bağışlanma dilediler ve bu, belirli şartlar karşılığında kendilerine tanındı. Toprakları ve taşınmaz malları kendilerine güvence altına alındı; dinlerini özgürce yaşama hakları da buna dahildi. Hayber'i boyun eğdirdikten sonra Müslümanlar güvenli bir şekilde Medine'ye döndü.

An expedition of fourteen hundred men was soon prepared to march against Khaibar. The allies of the Jews left them to face the war with the Muslims all alone. The Jews firmly resisted the attacks of the Muslims, but eventually all their fortress had to be surrendered, one after the other to their enemies. They prayed for forgiveness, which was accorded to them on certain conditions. Their lands and immovable property were secured to them, together with the free practice of their religion. After subduing Khaibar, the Muslims returned to Medina in safety.

Hicri yedinci yılın sonuna doğru, Peygamber ve ashabı, Kureyş ile yapılan ateşkesten yararlanarak kutsal Kâbe'yi ziyaret ettiler. Peygamber ﷺ, iki yüz Müslümanla birlikte hac ibadetlerini yerine getirmek üzere Mekke'ye gitti. Bu vesileyle Kureyş, törenlerin sürdüğü üç gün boyunca şehri boşalttı.

Before the end of the year, it being the seventh year of the hijrah, the Prophet and his adherents availed themselves of their armistice with the Quraish to visit the holy Ka'ba. The Prophet, accompanied by two hundred Muslims, went to Mecca to perform the rites of pilgrimage. On this occasion the Quraish evacuated the city during the three days which the ceremonies lasted.

Sir William Muir, kitabı *Life of Mohammed* Cilt III'te olaya ilişkin şu yorumu yapar:

Sir William Muir, in his book, Life of Mohammed Vol. III comments on the incident as follows:

Vadi-i Mekke'de o zamanda beliren manzara elbette tuhaf bir manzaraydı; dünya tarihinde eşi görülmemiş bir manzaraydı. Bu eski şehir üç gün boyunca, yüksek ve alçak bütün sakinlerinden boşaltılmış, her ev terk edilmişti. Onlar çekilirken, doğup büyüdükleri yerden yıllar önce sürgün edilmiş olan Müslüman olmuş kişiler, müttefikleriyle birlikte kalabalık bir topluluk halinde yaklaşıyor, çocukluklarının boş evlerini yeniden ziyaret ediyor ve kısa süre içinde hac ibadetinin ritüellerini yerine getiriyorlardı. Dışarıdan gelen halk ise çevredeki yüksek yerlere tırmanarak tepelerde ve vadilerde çadırların veya başka barınakların altına sığınıyor; Ebu Kubeys'in sarkan zirvesinde toplanarak, Peygamber ﷺ'in önderliğinde Kabe'nin etrafında tavaf edip Safa ile Merve arasında hızla yürüyen ziyaretçilerin hareketlerini aşağıdan izliyor ve ibadet edenler arasında, belki de uzun zaman önce kaybettikleri bir dostu ya da akrabasını tanıyabilmek umuduyla her yüzü dikkatle süzüyorlardı.

It was surely a strange sight, which at this time presented itself at the vale of Mecca, a sight unique in the history of the world. The ancient city is for three days evacuated by all its inhabitants, high and low, every house deserted, and as they retire, the exiled converts, many years banished from their birth-place, approach in a great body accompanied by their allies, revisit the empty homes of their childhood, and within the short allotted space, fulfil the rites of pilgrimage. The outside inhabitants, climbing the heights around take refuge under tents or other shelter among the hills and glens; and clustering on the overhanging peak of Abu Qubeis, thence watch the movements of the visitors beneath, as with the Prophet at their head, they make the circuit of the Ka'ba and rapid procession between Essafa and Marwah, and anxiously scan every figure, if perchance they may recognize among the worshippers some long lost friend or relative.

Peygamber ﷺ ve ashabı Medine'ye döndüğünde, Müslüman elçiyi öldüren Gassanî prensinden kısas almak için bir sefer düzenlediler. Peygamber ﷺ'in evlatlık oğlu Zeyd'in komutasında üç bin kişilik bir kuvvet, suçlu kabileden tazminat almak üzere gönderildi.

When the Prophet and his followers returned to Medina, they arranged in expedition to exact retribution from the Ghassanite prince who had killed the Muslim envoy. A force of three thousand men, under the Prophet's adopted son Zaid, was sent to take reparation from the offending tribe.

Hâlid İbn el-Velîd, seçilen komutanlardan biriydi. Mu'te yakınlarına ulaştıklarında, onlara karşı toplanmış olan Araplar ve Rumlardan oluşan çok üstün bir kuvvetle karşılaştılar. Mu'te, Ölü Deniz'in güneydoğusunda bulunan bir köydü. Müslümanlar ise kararlılıkla ileri atılmaya karar verdiler. Ancak cesaretleri bir işe yaramadı ve ağır kayıplara uğradılar.

Khalid Ibn Al-Walid was one of the generals chosen for the expedition. When they reached the neighborhood of Muta, a village to the southeast of the Dead Sea, they met with an overwhelming force of Arabs and Romans who were assembled to oppose them. The Muslims, however, resolved resolutely to push forward. Their courage was of no avail and they suffered great losses.

Bu savaşta Zeyd ile Peygamber'in amcaoğlu Ca'fer ve birkaç ileri gelen kişi şehit düştü.

In this battle Zaid and Ja'far, a cousin of the Prophet, and several other notables were killed.

Hâlid İbnü'l-Velîd, bir dizi manevra sayesinde ordunun geri çekilmesini sağladı ve ordunun daha fazla kayıp vermeden Medine'ye ulaşmasını başardı. Ancak bir ay sonra Amr İbnü'l-Âs, düşman kabilelerin topraklarından karşılaşmadan geçti, onların boyun eğmesini kabul etti ve Suriye sınırında İslam'ın itibarını yeniden tesis etti.

Khalid Ibn Al-Walid, by a series of maneuvers, succeeded in drawing off the army and conducting it without further loses to Medina. A month later, however, Amr Ibn Al-' As marched unopposed through the lands of the hostile tribes, received their submission, and restored the prestige of Islam on the Syrian frontier.

Hicretin yedinci yılının sonlarına doğru Kureyş ve müttefikleri olan Benî Bekr, Hudeybiye'de yapılan barış antlaşmasının şartlarını ihlal ederek Müslümanlarla ittifak hâlinde olan Benî Huzâa'ya saldırdı. Benî Huzâa, yardım ve koruma talebiyle Peygamber ﷺ'e başvurdu.

About the end of the seventh year of the hijrah, the Quraish and their allies, the Bani Bakr, violated the terms of the peace concluded at Hudaibiya by attacking the Bani Khuzaah, who were in alliance with the Muslims. The Bani Khuzzah appealed to the Prophet for help and protection.

Peygamber, Mekke'de uzun süredir hüküm süren zulüm ve baskı düzenine son vermeye karar verdi. Hemen on bin kişilik bir ordu topladı ve putperestlere karşı yola çıktı; bu yolculuğa Ocak 630'da başladı.

The Prophet determined to make a stop to the reign of injustice and oppression, which had lasted so long at Mecca. He immediately gathered ten thousand men to march against the idolaters and set out on January, 630.

Sekiz gün sonra Müslüman ordusu durdu ve Mekke'den bir günlük yol uzaklıktaki Merru'z-Zahrân'a indi. Vardıkları gece, Kureyş tarafından Peygamber'den bu projesinden vazgeçmesini istemekle görevlendirilmiş olan Ebû Süfyân, huzuruna çıkmak için izin istedi. Sabahleyin bu izin verildi. "Ey Ebû Süfyân," dedi Peygamber ﷺ, "Allah'tan başka ilah olmadığını ve benim O'nun Elçisi olduğumu kabul etmek için henüz vakit gelmedi mi?" Ebû Süfyân bir süre tereddüt ettikten sonra gerekli iman formülünü söyledi ve İslam'ı benimsedi. Ardından, Peygamber'in yaklaşmasına hazırlık yapmak üzere şehre geri gönderildi.

After eight days the Muslims army halted, and alighted at Marr Az-Zahran, a day's journey from Mecca. On the night of their arrival, Abu Sufyan, who was delegated by the Quraish to ask the Prophet to abandon his project, presented himself and besought an interview. In the morning it was granted. "Has the time not come, O Abu Sufyan," said the Prophet, "for you to acknowledge that there is no deity save Allah and that I am His Messenger?" Abu Sufyan, after hesitating for awhile, pronounced the prescribed formula of belief and adopted Islam. He was then sent back to prepare the city for the Prophet's approach.

İkrima ve Safvan'ın önderliğindeki bazı kabilelerin hafif direnişi dışında, bu direnişte pek çok Müslüman öldürüldü; Peygamber ﷺ neredeyse hiçbir karşı koyma ile karşılaşmadan Mekke'ye girdi. Kendisine bu kadar zalimce davranan, onu ve sadık yoldaşlarını yabancılar arasında sığınak aramaya zorlayan, onun ve bağlılarının canına kast eden şehir, şimdi onun merhametine teslim olmuştu. Eski zulmedenleri artık tamamen ayaklarının dibindeydi. Peygamber ﷺ, en sevdiği deve Kaswa'ya binmiş, arkasında Usame İbn Zeyd oturuyordu. Yolda, ilk ayetlerinin şu şekilde yorumlanabileceği Fetih Suresi'ni okudu:

Müslüman ordusu şehre gösterişsiz ve barışçıl bir şekilde girdi. Hiçbir ev yağmalanmadı, hiçbir erkek ya da kadın hakarete uğramadı. Peygamber ﷺ Mekke'nin bütün halkına genel bir af ilan etti. Yalnızca adalet tarafından mahkûm edilen dört suçlu kanun dışı ilan edildi. Ancak o, tüm putların ve putperest ibadet resimlerinin yıkılmasını emretti; bunun üzerine Kâbe'de bulunan üç yüz elli put yere devrildi. Peygamber ﷺ bizzat, çatıdan asılı duran ve Kureyş'in ilahlarından biri sayılan tahta bir güvercini yok etti. Putların ve puthanelerin yıkılışı sırasında yüksek sesle şöyle haykırdığı duyuldu: "Allah en büyüktür. Hak geldi, batıl yok oldu; şüphesiz batıl, geçici olandır." Eski putperestler, hiçbir gücü olmayan ilahlarının yıkılışını düşünceli bir şekilde izledi. Peygamber ﷺ bu putları ve her türlü putperest ritüeli ortadan kaldırdıktan sonra, toplanmış halka bir hutbe irad etti. Kur'an'ın şu sözleriyle insanın doğal kardeşliği üzerinde durdu:

The Muslim army entered the city unpretentiously and peacefully. No house was robbed, no man or woman was insulted. The Prophet granted a general amnesty to the entire population of Mecca. Only four criminals, whom justice condemned, were proscribed. He did however, order the destruction of all idols and pagan images of worship, upon which three hundred and fifty idols which were in the Sacred House of Ka'ba were thrown down. The Prophet himself destroyed a wooden pigeon hung from the roof and regarded as one of the deities of the Quraish. During the downfall of the images and idols he was heard to cry aloud: "Allah is great. Truth has come and falsehood has vanished; verily falsehood is fleeting." The old idolaters observed thoughtfully the destruction of their gods, which were utterly powerless. After the Prophet had abolished these pagan idols and every pagan rite, he delivered a sermon to the assembled people. He dwelt upon the natural brotherhood of man in the words of the Qur'an:

"Ey insanlar! Sizi bir erkek ve bir dişiden yarattık ve birbirinizi tanıyasınız diye sizi halklara ve kabilelere ayırdık. Şüphesiz Allah katında sizin en değerliniz, en çok takva sahibi olanınızdır. Şüphesiz Allah her şeyi bilendir, her şeyden haberdardır." (Hucurat Suresi, 49:13)

"O Mankind! We have created you for a male and a female, and made you into nations and tribes, that you may know one another. Verily, the most honorable of you in the Sight of Allah is that (believer) who has At-Taqwa (one of the Muttaqun, pious, and righteous persons who fear Allah much, abstain from all kinds of sins and evil deeds which He has forbidden), and love Allah much (perform all kinds of good deeds which He has ordained.) Verily Allah is All-Knowing, All-Aware. (Ch 49:13 Quran)

Hişam'ın babasından rivayet edilmiştir: Allah'ın Resulü ﷺ Fetih yılında (Mekke'ye doğru) yola çıktığında ve bu haber (Kureyş müşriklerine) ulaştığında, Ebu Süfyan, Hakim İbn Hizam ve Budeyl İbn Verka, Allah'ın Resulü ﷺ hakkında bilgi toplamak için dışarı çıktılar. Yollarına devam ettiler ve Mekke'ye yakın olan Merru'z-Zahran adlı bir yere ulaştılar.

Hac ayının geri dönmesiyle birlikte Peygamber, yaklaşmakta olan vefatına dair bir önseziyle, Mekke'ye bir veda haccı yapmaya karar verdi. 632 yılının Şubat ayında, çok büyük bir Müslüman kalabalığıyla birlikte Medine'den ayrıldı. Peygamber'e eşlik eden kişi sayısının doksan bin ile yüz kırk bin arasında olduğu rivayet edilmektedir. Hac ibadetinin bütün merasimlerini tamamlamadan önce, Arafat Dağı'nın tepesinden toplanmış kalabalığa şu sözlerle hitap etti:

On the return of the sacred month of pilgrimage, the Prophet, under the presentiment of his approaching end, determined to make a farewell pilgrimage to Mecca. In February 632, he left Medina with a very considerable concourse of Muslims. It is stated that from ninety thousand to one hundred and forty thousand people accompanied the Prophet. Before completing all rites of the pilgrimage, he addressed the assembled multitude from the top of Mount Arafat in the following words:

"Ey insanlar! Sözlerimi dinleyin, zira bu yılın ardından bir yıl daha bana nasip olur mu, sizler arasında bulunabilir miyim bilmiyorum. Canlarınız ve mallarınız, Rabbinizle karşılaşana dek birbirinize karşı kutsal ve dokunulmazdır; tıpkı bu günün ve bu ayın herkes için kutsal olduğu gibi. Unutmayın ki, Rabbinizin huzuruna çıkacaksınız ve O, bütün yaptıklarınızdan sizden hesap soracaktır. Ey insanlar, eşleriniz üzerinde sizin hakkınız vardır, sizin de eşleriniz üzerinde hakkınız vardır."

"O people! Listen to my words, for I know not whether another year will be vouchsafed to me after this year to find myself among you. Your lives and property are sacred and inviolable among one another until you appear before the Lord, as this day and this month are sacred for all; and remember, you will have to appear before your Lord Who will demand from you an account for all your actions. O people, you have rights over your wives, and your wives have a right over you.

Gerçekten onları Allah'ın emanetiyle aldınız ve kadınlarını Allah'ın kelimeleriyle size helal kıldınız. Köleleriniz hakkında da şunu bilin: Onlara kendi yediğinizden yedirin, kendi giydiğinizden giydirin. Eğer bir kusur işlerlerse ve bağışlamayı uygun görmediğiniz bir hata yaparlarsa, onları satın. Çünkü onlar Rabbin kullarıdır ve onlara kötü davranılmamalıdır. Ey insanlar, sözlerimi dinleyin ve anlayın. Bilin ki bütün Müslümanlar kardeştir. Siz tek bir kardeşlik topluluğusunuz. Ancak hiç kimse kardeşinden, onun kendi rızasıyla verdiği dışında hiçbir şey alamaz. Kendinizi haksızlıktan koruyun. Burada bulunan, bunu burada olmayana bildirsin.

Verily you have taken them on the security of Allah and have made their people lawful unto you by the words of Allah. And your slaves, see that you feed them with such food as you eat yourselves, and clothe them with the stuff you wear, and if they commit a fault which you are not inclined to forgive, then part with them; for they are the servants of the Lord and are not to be harshly treated. O people, listen to my words and understand them. Know that all Muslims are brothers. You are one brotherhood; but no man shall take ought from his brother, unless by his free consent. Keep yourselves from injustice. Let him who is present tell this to him who is absent.

Hac merasimlerinin tamamını titizlikle yerine getirdikten sonra, sonraki tüm çağlarda bütün Müslümanların onun örneğini izlemesi için, Peygamber ﷺ ashabıyla birlikte Medine'ye döndü.

Having rigorously performed all the ceremonies of the pilgrimage, that his example might be followed by all Muslims for all succeeding ages, the Prophet returned with his followers to Medina.

Hicretin on birinci yılı, yani Muhammed ﷺ'in hayatının son yılı, Medine'de geçirildi.

The eleventh year of the hijrah, being the last year of Muhammad's life, was spent at Medina.

Orada, İslam'ı kabul etmiş ve Müslümanlar federasyonunun bileşenleri hâline gelmiş olan şehir ve kabile topluluklarının düzenini sağladı. İç bölgelere, halkına dinin esaslarını öğretmek, adaleti sağlamak ve zekâtı toplamak amacıyla daha fazla memurun gönderilmesi gerekiyordu. Muâz İbn Cebel Yemen'e gönderildi. Bu uzak eyalete hareket ederken Peygamber ﷺ ona, Kur'an'da açık bir hüküm bulamadığı takdirde kendi takdirini kullanmasını emretti. Ali ise yarımadanın güneydoğusundaki Yamâme'ye görevlendirildi. Ona Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: "Adalet için sana gelen iki taraf arasında, önce her ikisini dinlemeden asla hüküm verme."

There he settled the organization of the provincial and tribal communities which had adopted Islam and become the component parts of the Muslims federation. More officers had to be deputed to the interior provinces for the purpose of teaching their inhabitants the precepts of the religion, administering justice, and collecting Zakat. Muadh Ibn Jabal was sent to Yemen. On his departure to that distant province the Prophet enjoined him to use his own discretion in the event of his being unable to find express authority in the Quran. Ali was deputed to Yamama in the southeast of the peninsula. To him the Prophet said: "Never decide between any two parties who come to you for justice unless you first hear both of them."

Usama İbn Zeyd komutasında, babası Mute'de öldürülmüş olan bir ordu, Bizanslılara karşı hazırlanıyordu. Amaç, Suriye'ye gönderilen elçinin öldürülmesinin uzun süredir ertelenen karşılığını almaktı. Ancak Peygamber ﷺ'in hastalandığı ve sağlığının bozulduğu haberi, bu seferin durdurulmasına neden oldu. Bu haber kısa sürede yayıldı ve bazı bölgelerde kargaşaya yol açtı. Kendilerini peygamber ilan eden ve her türlü hileyle kabilelerini kendi yanlarına çekmeye çalışan üç sahte peygamber ortaya çıkmıştı. Bunlar arasında en tehlikelisi, Yemen'in bir reisi ve bir büyücü olan El-Esved olarak tanınıyordu. Kısa sürede kabilesinin insanlarını yanına çekmeyi başardı ve yardımıyla komşu kasabaların birçoğunu boyunduruk altına aldı. Peygamber ﷺ'in, babası Bazan'ın yerine Sana valisi olarak atadığı, yeni ölmüş olan Şehr'i öldürdü. Bazan, Pers hükümdarı Hüsrev'in altında Yemen valisiydi; İslam'ı kabul ettikten sonra Peygamber ﷺ onun Yemen valiliğinde kalmasına izin vermişti. Bazan, o eyaletteki bütün Pers topluluğunu İslam'a kazandırabilmişti. Büyücü El-Esved, Şehr'i öldürdükten kısa süre sonra Yemen'deki Perslerin elinde katledildi.

A force was being prepared under Usama Ibn Zaid, whose father was killed at Muta, against the Byzantines, to exact the long-delayed reparation for the murder of the envoy to Syria. However, the news of the Prophet's sickness and failing health caused that expedition to be stopped. This news was soon noised abroad and produced disorder in some districts. Three pretenders had arisen who gave themselves out as prophets and tried by all kinds of imposture to win over their tribes. The most dangerous of these pretenders was known as Al Aswad. He was a chief of Yemen and a conjurer. He soon succeeded in gaining over his tribesmen and, with the help, reduced to subjection many of the neighboring towns. He killed Shahr, whom the Prophet had appointed as Governor of Sana in the place of his father Bazan, who had just died. Bazan had been the viceroy of Yemen under Chosroes of Persia; after he had adopted Islam he was allowed by the Prophet to remain as Governor of Yemen. He was able to convert to Islam all the Persian colony in that province. Al-Aswad, the conjurer, had now killed Shahr, but soon after he was massacred by the Persians of Yemen.

Diğer iki sahte peygamber, Tuleyha ve Harun adıyla anılan kişi, Peygamberin vefatından sonra, Ebu Bekir'in halifeliği döneminde bastırıldı. Harun, daha çok Müseylime olarak bilinen kişi, Peygamber'e şu içerikte bir mektup yazdı: "Allah'ın Peygamberi Müseylime'den, Allah'ın Peygamberi Muhammed'e. Selam size olsun. Ben sizin ortağınızım. Yönetim yetkisi aramızda paylaşılsın. Yeryüzünün yarısı benim olacak, yarısı ise Kureyş'iniz olacak."

The other two pretenders, Tulayha and Haroun by name, were not suppressed until after the death of the Prophet, during the reign of Abu Bakr. Haroun, better known as Mussaylamah, addressed to the Prophet a letter which ran as follows: "From Mussaylamah the Prophet of Allah, to Muhammad the Prophet of Allah. Peace be to you. I am your partner. Let the exercise of authority be divided between us. Half the earth will be mine, and half will belong to your Quraish.

Peygamberin sağlığı giderek kötüleşti. Son günleri, zihninin dinginliği ve huzuru ile dikkat çekiciydi. Zayıf ve bitkin olmasına rağmen, vefatına üç gün kalana dek toplu namazlara imamlık edebildi. Hastalığı sırasında Aişe'nin evinde, mescide yakın bir yerde kalmasına izin verilmesini istedi; diğer eşleri de bu düzenlemeye razı oldu. Gücü yettiği sürece toplu namazlara katıldı. Mescide son gelişinde, her zamanki namazlar bittikten sonra cemaate şu sözlerle hitap etti: "Ey Müslümanlar, eğer sizden birinize bir haksızlık ettiysem, işte buradayım, bunun hesabını vermeye hazırım; eğer kimseye bir borcum varsa, sahip olduğum her şey sizindir." Kalabalığın içinden bir adam ayağa kalkarak, Peygamber'in isteğiyle bir yoksula verdiği üç dirhemi talep etti. Bunlar hemen geri ödendi ve şu sözler söylendi: "Bu dünyada utanmak, ahirette utanmaktan iyidir." Ardından Peygamber, düşmanlarının zulmü altında canlarını verenler için dua etti ve Allah'tan merhamet diledi. Tüm ümmetine dini görevleri yerine getirmelerini ve barış ile iyi niyet içinde bir hayat sürmelerini tavsiye etti. Sonra duygulu bir şekilde ve sesi hâlâ o kadar güçlüydü ki mescidin dış kapılarına kadar ulaşıyordu şöyle konuştu: "Muhammed'in canı elinde olan Rabbe yemin ederim ki, benim hakkımda hiçbir konuda kimse bana karşı koyamaz; Allah'ın helal kıldığından başkasını helal kılmadım, Allah'ın Kitabı'nda haram kıldığından başkasını da haram kılmadım." Sonra yanında oturan kadınlara dönerek seslendi: "Ey kızım Fatıma ve amcam kızı Safiyye, Rabbinizin rızasını kazandıracak amelleri işleyin, çünkü ben sizi Allah'a karşı hiçbir şekilde koruyamam." Ardından ayağa kalkarak Aişe'nin evine geri döndü.

The health of the Prophet grew worse. His last days were remarkable for the calmness and serenity of his mind. He was able, though weak and feeble, to lead the public prayers until within three days of his death. He requested that he might be permitted to stay at 'Aisha's house close to the mosque during his illness, an arrangement to which his other wives assented. As long as his strength lasted, he took part in the public prayers. The last time he appeared in the mosque he addressed the congregation, after the usual prayers were over, in the following words: "O Muslims, if I have wronged anyone of you, here I am to answer for it; if I owe anything to anyone, all I may happen to possess belongs to you." A man in the crowd rose and claimed three Dhirhams which he had given to a poor man at the request of the Prophet. They were immediately paid back with these words: "Better to blush in this world than in the next." The Prophet then prayed and implored Allah's mercy for those who had fallen in the persecution of their enemies. He recommended to all his followers the observance of religious duties and the leading of a life of peace and goodwill. Then he spoke with emotion and with a voice still so powerful as to reach beyond the outer doors of the mosque: "By the Lord in Whose hand lies the soul of Muhammad as to myself, no man can lay hold on me in any matter; I have not made lawful anything excepting what Allah has made lawful; nor have I prohibited anything but that which Allah in His Book has prohibited." Then turning to the women who sat close by, he exclaimed: "O Fatimah, my, daughter, and Safia, my aunt, work you both that which procure you acceptance with the Lord, for verily I have no power to save you in any wise." He then rose and re-entered the house of Aisha.

Bundan sonra Peygamber bir daha toplu namazlarda görünmedi. Camiden döndükten birkaç saat sonra Peygamber, başını Aişe'nin göğsüne yaslamış halde vefat etti. Peygamberin vefatı duyurulur duyurulmaz, Aişe'nin evinin kapısında bir kalabalık toplandı ve şöyle haykırıyorlardı:

After this, the Prophet never appeared at public prayers. A few hours after he returned from the mosque, the Prophet died while laying his head on the bosom of Aisha. As soon as the Prophet's death was announced, a crowd of people gathered at the door of the house of Aisha, exclaiming:

"Peygamberimiz nasıl ölebilir?" Ömer dedi ki: "Hayır, o ölmedi; bize geri dönecek. Onun öldüğünü söyleyenler İslam davasına ihanet eden hainlerdir. Eğer öyle diyorlarsa, parça parça doğransınlar." Ancak tam o sırada Ebu Bekir eve girdi. Peygamberin ﷺ bedenine derin bir sevgiyle dokunduktan sonra kapıya çıktı ve kalabalığa şu konuşmayı yaptı: "Ey Müslümanlar! Aranızda kim Muhammed'e ﷺ tapıyorsa bilsin ki Muhammed ﷺ ölmüştür. Ama gerçekten Allah'a kulluk ediyorsanız bilin ki Allah diridir, asla ölmez. Kur'an'daki şu ayeti unuttunuz mu:

"How can our messenger be dead?" Umar said: "No, he is not dead; he will be restored to us, and those are traitors to the cause of Islam who say he is dead. If they say so let them be cut in pieces." But Abu Bakr entered the house at this moment, and after he had touched the body of the Prophet with a demonstration of profound affection, he appear at the door and addressed the crowd with the following speech: "O Muslims, if anyone of you has been worshipping Muhammad, then let me tell you that Muhammad is dead. But if you really do worship Allah then know that Allah is living and will never die. Do you forget the verse in the Quran:

Muhammed, ancak bir elçidir; ondan önce de birçok elçi gelip geçmiştir. Eğer o ölür veya öldürülürse, topuklarınızın üzerine geri mi döneceksiniz?

"Muhammad is not more than a Messenger, and indeed (many) Messengers have passed away before him. If he dies or is killed, will you then turn your back on your heels (as disbeliveers)?

"Kim geriye dönerse, Allah'a hiçbir zarar veremez; Allah şükredenleri mükâfatlandıracaktır." (Âl-i İmrân, 3:144)

And he who turns back on his heels, not the least harm will he do to Allah, and Allah will give reward to those who are grateful." (Ch 3:144 Quran).

Ebu Bekir'in bu konuşmasını işitince Ömer hatasını kabul etti; topluluk da razı oldu ve dağıldı.

Upon hearing this speech of Abu Bakr, 'Umar acknowledged his error, and the crowd was satisfied and dispersed.