Ehl-i Kitap'tan bazıları onun adının İbrahim İbn Tarih, İbn Nahur, İbn Saruğ, İbn Rağu, İbn Felig, İbn Ayber, İbn Salih, İbn Arfahşad, İbn Sam, İbn Nuh olduğunu belirtmişlerdir.

Some of the People of the Book stated that his name was Abraham Ibn Tarikh, Ibn Nahur, Ibn Sarough, Ibn Raghu, Ibn Phaligh, Ibn Aher, Ibn Shalih, Ibn Arfghshand, Ibn Sam, Ibn Noah.

Tarih yetmiş beş yaşına bastığında Abraham, Nahor (Nohour) ve Haran'ı dünyaya getirdiği söylenmiştir. Haran'ın Lut adında bir oğlu olmuştur. Ayrıca Abraham'ın ortanca çocuk olduğu ve Haran'ın, doğduğu topraklarda, Kaldanilerin (Al Kaldanieen) diyarında, diğer adıyla Babilonya'da, babasının hayatı boyunca öldüğü de anlatılmıştır. O dönemde bazı insanlar taştan ve ağaçtan yapılmış putlara tapıyordu; kimileri gezegenlere, yıldızlara, güneşe ve aya tapıyordu; kimileri de kendi krallarına ve yöneticilerine tapıyordu.

They said that when Tarikh was seventy five years old, he had Abraham, Nahor (Nohour) and Haran. Haran had a son named Lot. They also said that Abraham was the middle child and that Haran died in the lifetime of his father in the land where he was born, the land of the Chaldeans (Al Kaldanieen), also known as Babylonia. At that time some people worshipped idols of stone and wood; others worshipped the planets, stars, sun and moon; still others worshipped their kings and rulers.

İbrahim, işte böyle bir ortamda, o eski zamanın tipik bir ailesinde doğdu. Ailenin reisi, sıradan bir putperest bile değildi; Allah'ı tamamen inkâr eden ve putları bizzat kendi elleriyle yapan biriydi. Bazı rivayetlere göre İbrahim'in babası onun doğumundan önce ölmüş ve İbrahim'i, kendisine "baba" dediği bir amcası büyütmüştür. Başka rivayetlere göre ise babası hayattaydı ve adı Azer'di.

Abraham was born into that atmosphere, into a typical family of that ancient time. The head of the family was not even an ordinary idolater, but was one who totally rejected Allah and who used to make the idols with his own hands. Some traditions claimed that Abraham's father died before his birth and he was raised by an uncle whom Abraham called father. Other traditions said that his father was alive and was named Azer.

Bu aileye İbrahim doğdu; kendi ailesine, topluluğunun bütün düzenine karşı durmak üzere. Kısacası, her türlü şirke karşı durdu.

Into that family Abraham was born, destined to stand against his own family, against the entire system of his community. In brief, he stood against all kinds of polytheism.

Küçük yaşından itibaren ruhani bir anlayışla donatılmıştı. Allah onun kalbini aydınlattı, çocukluğundan itibaren ona hikmet bahşetti. Yüce Allah şöyle buyurdu:

He was endowed with spiritual understanding from an early age. Allah enlightened his heart and mind gave him wisdom from childhood. Allah the Almighty stated:

Andolsun, İbrahim'e daha önce doğruluğunu (tevhid inancını) bildiğimiz için ona rüşdünü verdik. (Enbiya 21:51)

"Indeed We bestowed aforetime on Abraham his (portion of) guidance, and We were Well Acquainted with him( as to his Belief in the Oneness of Allah etc). (Ch 21:51)

Hz. İbrahim, daha çocukluğunun ilk yıllarında babasının garip heykeller yaptığını fark etti. Bir gün ona ne yaptığını sordu. Babası, tanrıların heykellerini yaptığını söyledi. İbrahim şaşkınlığa uğradı ve bu fikri kendiliğinden reddetti. Bir çocuk olarak, insanların eşek ve katırların sırtına oturduğu gibi, bu heykellerin sırtına oturarak onlarla oynuyordu.

During his early childhood Abraham realized that his father made strange statues. One day, he asked him about what it was he made. His father replied that he made statues of gods. Abraham was astonished and he spontaneously rejected the idea. Being a child he played with such statues sitting on their backs as people sit on the backs of donkeys and mules.

Bir gün babası onu Mardukh heykelinin üzerinde binerken gördü ve çok öfkelendi. Oğluna bir daha onunla oynamamasını emretti.

One day his father saw him riding the statue of Mardukh and he became furious. He ordered his son not to play with it again.

İbrahim sordu: "Baba, bu heykel nedir? Kulakları büyük, bizimkilerden de büyük." Babası cevap verdi: "O, ilahların ilahı Mardukh'tur, oğlum! Bu büyük kulaklar onun derin bilgisini gösterir." Bu söz İbrahim'i güldürdü; o sırada yalnızca yedi yaşındaydı.

Abraham asked: "What is this statue, father? It has big ears, bigger than ours." His father answered: "It is Mardukh, the god of gods, son! These big ears show his deep knowledge." This made Abraham laugh, he was only seven years old at that time.

Yıllar geçti ve İbrahim büyüdü. Çocukluğundan beri kalbi bu putlara karşı nefretle doluydu. Akıl sahibi bir insanın nasıl bir heykel yapıp sonra kendi yaptığına tapabileceğini anlayamıyordu. Bu putların yemediğini, içmediğini, konuşmadığını fark etti; biri onları ters çevirdiğinde kendilerini bile doğrultamıyorlardı. Öyleyse insanlar, böyle heykellerin kendilerine zarar verebileceğine ya da fayda sağlayabileceğine nasıl inanabiliyordu? İbrahim'in kavminin, içinde her türden, her nitelikten ve her şekilden putların bulunduğu büyük bir tapınağı vardı. Tapınağın ortasında ise en büyük ilahları barındıran bir niş bulunuyordu. Çocukken babasıyla birlikte bu tapınağa giden İbrahim, tahta ve taştan oluşan tüm bu şeyleri çok küçümsüyordu. Onu şaşırtan, halkının tapınağa girdiklerinde sergiledikleri davranıştı; eğiliyor, ağlaşıyor, sanki putlar bu isteklerini duyabilir ve anlayabilirmiş gibi ilahlarına yalvarıp yakarıyorlardı! İlk başta böyle bir manzara İbrahim'e komik geliyordu, ama sonra öfkelenmeye başladı. Bütün bu insanların aldatılabilmesi şaşırtıcı değil miydi? Sorunu daha da büyüten bir şey vardı: babası, İbrahim büyüdüğünde onun rahip olmasını istiyordu. Oğlundan bundan başka bir şey istemiyordu; o heykelleri yüceltmesini. Oysa İbrahim, onlara duyduğu nefreti ve hor görüsünü göstermekten bir an bile vazgeçmedi.

Years passed and Abraham grew. Since his childhood his heart had been full of hatred for these idols. He could not understand how a sane person could make a statue and then worship what he had made. He noticed that these idols did not eat, drink or talk and they could not even turn themselves right side up if someone turned them upside down. How, then could people believe that such statues could harm or benefit them? Abraham 's people had a big temple full of idols, in the middle of which was a niche accommodating the biggest gods which was of different kinds, qualities and shapes. Abraham, who used to go to the temple with his father when he was a child, greatly despised all that wood and stone. What surprised him was the way his people behaved when they entered the temple; they bowed and started to cry, begging and imploring their gods for help as if the idols could hear or understand these requests! At first, such a sight seemed funny to Abraham, but later he began to feel angry. Was it not astonishing that all those people could be deceived? What added to the problem was that his father wanted him to be a priest when he was grown. He wanted nothing more from his son that that he revere those statues, yet Abraham never stopped displaying his hatred and disdain of them.

Bir gece İbrahim, bir dağa gitmek üzere evinden ayrıldı. Karanlıkta yalnız yürüdü; sonunda dağda bir mağara seçti ve sırtını duvarına dayayarak orada dinlenmeye oturdu. Göğe baktı. Henüz bakmıştı ki, yeryüzündeki bazı insanların taptığı gezegenlere ve yıldızlara baktığını hatırladı. Genç yüreği büyük bir acıyla doldu. Ay, yıldızlar ve gezegenlerin ötesinde olanı (yani Allah'ı) düşündü ve bu gök cisimlerinin insanlar tarafından tapınılmasına şaştı; oysa onlar, Yaratıcılarına kulluk edip O'na itaat etmek için yaratılmışlardı, O'nun emriyle görünüp kayboluyorlardı.

One night Abraham left his house to go to a mountain. He walked alone in the dark until he chose a cave in the mountain where he sat resting his back against its wall. He looked at the sky. He had hardly seen it when he remembered that he was looking at planets and stars which were worshipped by some people on earth. His young heart was filled with tremendous pain. He considered what was beyond the moon, the stars and the planets (i.e. Allah) and was astonished that these celestial bodies were worshipped by men when they had been created to worship and obey their Creator, appearing and disappearing at His command.

İbrahim, gök cisimlerine tapan kavmine, Yüce Allah'ın vahyettiği şekilde seslendi:

Abraham, addressed his people who worshipped celestial bodies as Almighty Allah revealed:

Böylece İbrahim'e göklerin ve yerin melekûtunu gösteriyorduk; böylece o, kesin inananlardan olsun diye. Gece onu karanlığıyla kapladığında bir yıldız gördü. "Bu benim Rabbim" dedi. Fakat o batınca, "Batanları sevmem" dedi. Ay'ı doğarken görünce, "Bu benim Rabbim" dedi. Fakat o da batınca, "Rabbim beni doğru yola iletmezse, elbette sapkın topluluktan olurum" dedi. Güneşi doğarken görünce, "Bu benim Rabbim, bu daha büyük" dedi. Fakat o da batınca, "Ey kavmim! Ben, sizin Allah'a ortak koştuklarınızdan uzağım" dedi. "Gerçekten ben, yüzümü, gökleri ve yeri yaratan Zat'a, hanif olarak çevirdim ve ben müşriklerden değilim." Kavmi onunla tartıştı. Dedi ki: "Beni doğru yola ilettiği halde, benimle Allah hakkında mı tartışıyorsunuz? Ona ortak koştuklarınızdan da korkmam. Ancak Rabbimin dilemesi başka. Rabbim her şeyi ilmiyle kuşatmıştır. Hâlâ düşünüp ibret almayacak mısınız?"

"Thus did We show Abraham the kingdom of the heavens and the earth that he be one of those who have Faith and certainty. When the night covered him over with darkness he saw a star. He said: "This is my lord." But when it set, he said: "I like not that those who set." When he saw the moon rising up he said: "This is my lord." but when it set he said: "Unless my Lord guides me, I shall surely be among the erring people." When he saw the sun rising up he said: "This is my lord, This is greater." But when it set, he said: "O my people! I am indeed free from all that you join as partners in worship with Allah. Verily, I have turned my face towards Him Who has created the heavens and the earth Hanifan (Islamic Monotheism, i.e. worshipping none but Allah Alone) and I am not of the Al Mushrikeen (those who worship others besides Allah)." His people disputed with him. He said: "Do you dispute with me concerning Allah while HE has guided me and I fear not those whom you associate with Allah in worship. (Nothing can happen to me) except when my Lord (Allah) wills something. My Lord comprehends in His Knowledge all things. Will you not then remember?

"Ve sizin Allah'a ortak koştuklarınızdan nasıl korkabilirim; oysa siz, Allah'a, hakkında hiçbir delil indirmediği şeyleri ortak koşmaktan korkmuyorsunuz. Öyleyse eğer bilirseniz, iki taraftan hangisi güvenlik içinde olmaya daha layıktır?" Güvenlik, inanıp imanlarını zulümle (yani Allah'tan başkasına tapmakla) karıştırmayanlar içindir; doğru yola iletilenler de onlardır. İşte bu, İbrahim'e karşı kavmine karşı verdiğimiz delildi. Dilediğimizi derecelerle yükseltiriz. Şüphesiz Rabbin hikmet sahibidir, her şeyi bilendir. (Kur'an, 6:75-83)

"And how should I fear those whom you associate in worship with Allah (though they can neither benefit nor harm), while you fear not that you have joined in worship with Allah things for which HE has not sent down to you any authority. So which of the two parties has more right to be in security? If you but know." It is those who believe (in the Oneness of Allah and worship none but Him Alone) and confuse not their belief with Zulm (wrong, i.e. by worshipping others besides Allah), for them only there is security and they are the guided. And that was Our proof which We gave Abraham against his people. We raise whom We will in degrees. Certainly your Lord is All Wise, All Knowing. (Ch 6:75-83 Quran).

Birinci topluluk olan, gök cisimlerine tapanların perdesi kapandı. Bir sonraki durum ise putperestlik yapan ikinci grubu ortaya koymaktadır. Allah, İbrahim'e (aleyhisselam), kavmiyle her tartıştığında, ilk seferinde ve her seferinde gerekli delili verdi. Yüce Allah şöyle buyurdu:

The curtains are drawn on the first category of the people, those who were worshipping celestial bodies. the next situation reveals the second group, those who were practicing idolatry. Allah gave Abraham (pbuh) the reasoning he needed the first time and every time he argued with his people. Almighty Allah declared:

"Ve bu, İbrahim'e kavmine karşı verdiğimiz delilimizdi. Dilediğimizi derecelerle yükseltiriz. Şüphesiz Rabbin hikmet sahibidir, bilendir."

"And that was Our Proof which We gave Abraham against his people. We raised whom We will in degrees. Certainly your Lord is All Wise, All Knowing. (Ch 6:83)

İbrahim, halkını Yüce Allah'ın birliğine inanmaya ve yalnızca O'na ibadet etmeye yöneltmek için elinden geleni yaptı. Onlara putlara tapmayı kesin bir dille terk etmelerini emretti. İbrahim babasına ve halkına şöyle dedi:

Abraham did his best to make his people heedful to the belief in the oneness of Almighty Allah and to the worship of Him alone. He bade them to firmly renounce the worship of idols. HE said to his father and his people:

"Bu heykeller de neyin nesi, onlara bağlı kaldığınız?" dediler. "Atalarımızı onlara tapar bulduk," dediler. (İbrahim) dedi ki: "Şüphesiz siz de atalarınız da apaçık bir sapıklık içindeydiniz." Dediler ki: "Bize gerçeği mi getirdin, yoksa sen oyun oynayanlardan mısın?" (İbrahim) dedi ki: "Hayır, sizin Rabbiniz, göklerin ve yerin Rabbidir; onları yaratan O'dur ve ben buna tanıklık edenlerdenim."

"What are these images, to which you are devoted?" they said: "We found our fathers worshipping them." He said: "Indeed you and your fathers have been in manifest error." They said: "Have you brought us the truth, or are you one of those who play about?" He said: "Nay, your Lord is the Lord of the heavens and the earth, Who created them and of that I am of the witnesses." (Ch 21:52-56)

Ibrahim ile kavmi arasındaki her şey bitmiş ve mücadele başlamıştı. En çok şaşıran ve öfkelenen, babası (ya da onu büyüten amcası) idi; çünkü bilindiği gibi o yalnızca putlara tapmakla kalmıyor, aynı zamanda onları yontup satıyordu. İbrahim, iyi bir oğul olarak bu kötülüğe karşı babasına öğüt vermenin, onun Allah'ın azabından kurtulabilmesi için kendi görevi olduğunu hissetti.

All was finished between Abraham and his people and the struggle began. the most amazed and furious was his father (or his uncle who had raised him), for as it is well known, he not only worshipped idols but sculpted and sold them as well. Abraham felt that it was his duty as a good son to advise his father against this evil so that he could be saved from Allah's punishment.

Akıllı bir oğul olarak, babasını aptal durumuna düşürmedi ve onun davranışına açıkça gülmedi.

Being a wise son he did not make his father feel foolish, nor did he openly laugh at his conduct.

Ona onu sevdiğini söyledi; böylece babasında bir baba şefkati uyandırmayı umdu. Sonra nazikçe, neden duymayan, görmeyen ve kendisini koruyamayan cansız putlara taptığını sordu. Babası öfkelenmeden önce aceleyle ekledi:

He told him that he loved him, thereby hoping to generate fatherly love. Then he gently asked him why he worshipped lifeless idols who could not hear, see or protect him. before his father could become angry he hastily added:

"Ey babacığım! Doğrusu bana, sana gelmemiş olan bir ilim geldi. Bana uy, seni dosdoğru bir yola iletirim. Ey babacığım! Şeytana kulluk etme. Çünkü şeytan, Rahman'a karşı isyankârdır. Ey babacığım! Doğrusu ben, Rahman'dan sana bir azap dokunmasından ve böylece şeytanın dostu olmandan korkarım." Babası dedi ki: "Ey İbrahim! Sen benim tanrılarımdan yüz mü çeviriyorsun? Eğer bundan vazgeçmezsen, andolsun seni taşlarım. Bana uzun süre uzak dur." İbrahim dedi ki: "Sana selam olsun! Rabbimden senin için bağışlanma dileyeceğim. Çünkü O, bana karşı çok lütufkârdır. Sizden ve Allah'tan başka taptıklarınızdan da uzaklaşacağım." (Meryem Suresi, 19:43-48)

"O my father! Verily! There has come to me of knowledge that which came not unto you. So follow me. I will guide you to a Straight Path. O my father! Worship not Satan. Verily! Stan has been a rebel against the Most Beneficent (Allah). O my father! Verily! I fear lest a torment from the Most Beneficent (Allah) overtake you as that you become a companion of Satan (in the Hellfire)." He (the father) said: "Do you reject my gods, O Abraham? If you stop not this, I will indeed stone you. So get away from me safely before I punish you." Abraham said: "Peace be on you! I will ask Forgiveness of my Lord for you. Verily! He is unto me, Ever Most Gracious. And I shall turn away from you and from those whom you invoke besides Allah." (Ch 19:43-48)

Babasının sert muamelesi, İbrahim'in hak mesajı tebliğ etmesine engel olmadı. Putlara secde eden insanları görmenin öfke ve üzüntüsüyle, bu uygulamaları ortadan kaldırmaya kararlıydı; zarar görebileceğini çok iyi bilerek kasabaya gitti ve insanlarla tartışmaya girişti.

His father's harsh treatment did not stop Abraham from delivering the message of truth. Angry and sad to see people prostate before idols, he was determined to stamp out these practices and went to the town to debate with the people knowing full well that he might suffer harm.

Tıpkı hastalığın sebebini araştırıp uygun tedaviyi belirlemek isteyen bilge bir doktor gibi ya da gerçeği ortaya çıkarmak için sanığı keskin sorularla sorguya çeken bir hâkim gibi. İbrahim onlara sordu: "Onlara tapındığınızda sizi görüyorlar mı? Size herhangi bir fayda sağlıyorlar mı?" Onlar hemen inançlarını savunmaya koyuldular. Bu putların cansız olduğunu bildiklerini, ancak atalarının onlara tapındığını söylediler; onlara göre bu, inançları için yeterli bir kanıttı.

Like a wise doctor searching for the cause of a sickness so as to prescribe the proper cure, or like a judge who questioned the accused sharply so that he mighty detect the truth. Abraham asked them: "Do the idols see you when you prostrate before them? Do they benefit you in any way." They quickly tried to defend their beliefs. They argued that they knew the idols were lifeless but that their forefathers had worshipped them; to them this was proof enough for their belief.

İbrahim, atalarının yanıldığını açıkladı. Bu durum onları öfkelendirdi ve karşılık olarak şöyle dediler:

Abraham explained that their forefathers had been wrong. This angered them and they retorted:

"Bizim ilahlarımızı ve atalarımızı mı kınıyorsun? Yoksa sadece şaka mı yapıyorsun?" İbrahim hiç korkmadan şöyle cevap verdi: "Ciddiyim. Size gerçek bir din ile geldim. Rabbimizden, yalnızca O'nun ibadet edilmeye layık olduğu, gök ve yerin Yaratıcısı ve hayatın bütün işlerini düzenleyen Rabbimizden hidayetle gönderildim; O'nun dışındakiler ise sadece taştan ve tahtadan olan, konuşamayan putlardır." Onlara putların kendisine zarar veremeyeceğini kanıtlamak için şöyle meydan okudu: "Ben onları çoktan kınadım; eğer bir güçleri olsaydı şimdiye kadar bana zarar verirlerdi!"

"Are you condemning our gods and our forefathers? Or are you just joking?" Abraham showed no fear as he replied: "I am serious. I come to you with a true religion. I have been sent with guidance from our Lord Who alone is worthy of worship, Who is the Creator of the heavens and the earth, and Who regulates all affairs of life, unlike the dumb idols which are just stone and wood." To convince them that the idols could not harm him, he challenged: "I have already condemned them; of they had any power they would have harmed me by now!"

Yüce Allah şöyle buyurmuştur:

Almighty Allah recounted:

Onlara İbrahim'in kıssasını oku. Babasına ve kavmine şöyle dediği vakti: "Neye tapıyorsunuz?" Dediler ki: "Putlara tapıyoruz ve onlara daima bağlıyız." Dedi ki: "Siz onlara dua ettiğinizde sizi duyuyorlar mı? Ya da size fayda veriyorlar mı, zarar veriyorlar mı?" Dediler ki: "Hayır, ama babalarımızı da böyle yaparken bulduk." Dedi ki: "Siz hiç, tapmakta olduğunuzu ve sizin ve eski babalarınızın tapmakta olduğu şeyleri görüyor musunuz?"

"Recite to them the story of Abraham. When he said to his father and his people. "What do you worship?" They said: "We worship idols, and to them we are ever devoted." He said: "Do they hear you when you call on them? OR do they benefit you or do they harm you?" They said: "Nay but we found our father doing so." He said: "Do you observe that which you been worshipping, You and your ancient fathers?

Şüphesiz onlar bana düşmandır; ancak âlemlerin Rabbi hariç. O ki beni yaratmış, beni doğru yola iletmiştir. O ki beni yedirir ve içirir. Hastalandığımda beni iyileştiren de O'dur. O ki beni öldürecek, sonra yeniden diriltecektir. Ve O'ndan, din günü hatalarımı bağışlamasını umarım. (Şuara Suresi, 26:69-82)

Verily! They are enemies to me, save the Lord of the Alamin (mankind, jinn and all that exists); Who has created me and it is HE Who guides me and it is HE Who feeds me and gives me to drink. And when I am ill, it is He who cures me; and Who will cause me to die and then will bring me to life again and Who I hope will forgive me my faults on the Day of Resurrection." (Ch 26:69-82 Quran).

Başka bir surede Yüce Allah şunu indirmiştir:

In another surah The Almighty revealed:

Ve İbrahim'i hatırlayın, hani o kavmine şöyle demişti: "Yalnız Allah'a kulluk edin ve O'ndan korkun. Bilseniz, bu sizin için daha hayırlıdır. Siz Allah'ın yanı sıra yalnızca putlara tapıyor ve yalan uyduruyorsunuz. Şüphesiz Allah'ın yanı sıra taptıklarınız size rızık vermeye güç yetiremezler. Rızkı yalnızca Allah'tan isteyin, O'na kulluk edin, O'na şükredin; sonunda O'na döndürüleceksiniz." Eğer yalanlarsanız, sizden önceki ümmetler de peygamberlerini yalanlamıştı. Peygambere düşen, ancak apaçık bir tebliğdir." Allah'ın yaratmayı nasıl başlattığını ve sonra nasıl tekrar ettiğini görmüyorlar mı? Şüphesiz bu, Allah'a göre kolaydır.

"And remember Abraham when he said to his people: "Worship Allah Alone and fear Him that is better for you if you did but know. You worship besides Allah only idols and you only invent falsehood. Verily, those whom you worship beside Allah have no power to give you provision, so seek your provision from Allah Alone, you will be brought back. And if you deny then nations before you have denied their Messengers. the duty of the Messenger is only to convey the Message plainly." See they not how Allah originates creation, then will repent it. Verily, that is easy for Allah.

Onlara Allah'ın yaratılışındaki güzelliği, O'nun kudretini ve hikmetini açıkladı. Allah, evreni yaratan Rabbi olduğu için putperestlik O'nun nezdinde çirkindir. O, insanoğlunu yaratan, ona yol gösteren, ona yiyecek ve içecek veren, hastalandığında onu iyileştiren ve onu öldürecek, sonra yeniden diriltecek olandır. İbrahim'in dua ettiği, kıyamet gününde günahlarını bağışlayacak olan da O'dur. Ancak onlar vazgeçmediler, putperestliğe sıkı sıkıya sarıldılar. İbrahim babasının evinden ayrıldı, halkını ve taptıkları şeyleri terk etti. Onların küfür hâline bir çare bulmaya karar verdi, ama bunu açığa vurmadı. Irmağın öbür kıyısında, bütün halkın katılacağı büyük bir şenlik olacağını biliyordu.

He explained to them the beauty of Allah's creation, His power and wisdom. Idol worship is detested by Allah for Allah is the Lord of the universe Who created mankind, guided him and provided him with food and drink and cured him when he was sick and Who will cause him to die and be raised up again. iT was He to Whom Abraham prayed and Who would forgive his sins on the Day of Judgment. However, they would not give up but clung fast to idolatry. Abraham left his father's house and abandoned his people and what they worshipped. He decide to do something about their state of disbelief, but did not reveal it. He knew that there was going to be a great celebration on the other bank of the river which would be attended by all the people.

Ibrahim, şehir boşalana kadar bekledi, sonra temple doğru adımlarını yönelterek ihtiyatla dışarı çıktı. Oraya giden sokaklar boştu ve rahipler de şehir dışındaki bayrama gittikleri için tapınak terk edilmişti. Ibrahim, keskin bir balta taşıyarak oraya gitti. Taştan ve ahşaptan yapılmış tanrı heykellerine ve önlerine adak olarak konmuş yiyeceklere baktı. Heykellerden birine yaklaşıp sordu: "Önündeki yiyecekler soğuyor. Neden yemiyorsun?" Heykel sessiz ve kıpırtısız kaldı. Ibrahim, etrafındaki diğer bütün heykellere sordu:

Abraham waited until the city was empty, then came out cautiously, directing his steps towards the temple. the streets leading to it were empty and the temple itself was deserted for the priests had also gone to the festival outside the city. Abraham went there carrying a sharp axe. He looked at the stone and wood statues of the gods and at the food laid in front of them as offerings. He approached one of the statues and asked: "The food in front of you is getting cold. Why don't you eat?" the statue kept silent and rigid. Abraham asked all the other statues around him:

"Önünüzdeki (kurban) etinden yemeyecek misiniz?" (Saffât 37:91)

"Will you not eat of the offering before you?" (Ch 37:91)

İnsanlar döndüklerinde, tanrılarının paramparça edilmiş olduğunu, tapınak boyunca dağınık halde yattığını görünce şoka uğradılar. Putlarına bunu kimin yaptığını tahmin etmeye başladılar ve akıllarına İbrahim'in adı geldi.

When the people returned, they were shocked to see their gods smashed to pieces, lying scattered all over the temple. They began to guess who had done that to their idols and Abraham's name came to their minds.

Allah Teâlâ buyurdu: "..." Onlar dediler ki:

Allah the Almighty said: they said:

"Bizim ilahlarımıza bunu kim yaptı? Şüphesiz o zalimlerden biridir." dediler.

"Who has done this to our aliah (gods)? He must indeed be one of the wrongdoers." They said:

"Bir genç işitmiştik, onlar aleyhinde konuşuyor, adı İbrahim'di." Dediler ki: "O hâlde onu insanların gözleri önüne getirin, tanık olsunlar." Dediler ki: "Ey İbrahim, ilahlarımıza bunu sen mi yaptın?" İbrahim dedi ki: "Hayır, bunu onların en büyüğü yaptı; (putlara) bir de ona sorun."

"We heard a young man talking against them who is called Abraham." They said: "Then bring him before the eyes of the people, that they may testify." they said: "Are you the one who has done this to our gods, O Abraham?" Abraham said: "nay, this one, the biggest of them (idols)

"Onlara sorun, eğer konuşabiliyorlarsa!" Bunun üzerine kendi kendilerine dönüp dediler ki: "Gerçekten siz zalimlersiniz." Sonra yine kendi kendilerine dönüp (ilk düşüncelerine geri dönerek) dediler ki: "Doğrusu sen de biliyorsun ki bu putlar konuşmazlar." İbrahim dedi ki: "Öyleyse Allah'ı bırakıp size ne fayda ne de zarar verebilecek şeylere mi tapıyorsunuz? Yazıklar olsun size ve Allah'tan başka taptığınız şeylere! Hiç akıl erdirmiyor musunuz?" (Enbiya Suresi, 59-67. ayetler)

did it, Ask them, if they can speak!"So they turned to themselves and said: "Verily you are the Zalimun (polytheists, and wrongdoers)." Then they turned to themselves (their first thought and said): "Indeed you (Abraham) know well that these idols speak not?" Abraham said: "DO you then worship besides Allah, things that can neither profit you nor harm you? If upon you, and upon that which you worship besides Allah! Have you then no sense?" (Ch 21:59-67 Quran)

Öfkelenmiş olarak, İbrahim'in tutuklanıp yargılanmasını talep ettiler. İbrahim direnmedi. Tam da istediği şey buydu; böylece onların saçma inançlarını halkın önünde gözler önüne serebilecekti. Yargılamada ona, putları kırıp kırmadığını sordular. Gülümseyerek, hâlâ sağlam kalan en büyük puta sormalarını söyledi. Suçlunun kendisi olması gerektiğini söyledi! Onlar da putun konuşamayacağını ve hareket edemeyeceğini bildiğini yanıtladılar; bu da İbrahim'e, cansız nesnelere tapmanın ne kadar akılsızca olduğunu kanıtlama fırsatı verdi.

Hasletle yanan öfke onların kalplerinde alevleniyordu. İbrahim'i inşa edebilecekleri en büyük ateşe atmaya karar verdiler. Bütün halka, tanrılarına bir hizmet olarak odun toplamaları emredildi. Cahil ve hasta kadınlar, eğer iyileşirlerse İbrahim'i yakmak için çok miktarda odun bağışlayacaklarına adadılar. Birkaç gün boyunca yakacak topladılar. Derin bir çukur kazdılar, çukuru odunla doldurdular ve ateşe verdiler. İbrahim'i ateşe fırlatmak için bir mancınık getirdiler. İbrahim mancınığın üzerine konuldu, elleri ve ayakları bağlandı. Alevi göğe ulaşan ateş hazırdı. İnsanlar büyük sıcaklık yüzünden çukurdan uzakta durdular. Sonra baş rahip, İbrahim'i ateşe atma emrini verdi.

Anger was burning in their hearts. They decided to throw Abraham into the biggest fire they could build. All the citizens were ordered to gather wood as a service to their gods. Ignorant, sick women vowed that if they were cured they would donate so much wood to burn Abraham. For several days they collected fuel. They dug a deep pit, filled it with firewood and ignited it. They brought a catapult with which to cast Abraham into the fire. Abraham was put on the catapult, his hands and feet were tied. The fire was ready with its flame reaching the sky. The people stood away from the pit because of the great heat. Then the chief priest gave his order to cast Abraham into the fire.

Melek Cebrail İbrahim'in başının yanına geldi ve ona şöyle sordu: "Ey İbrahim, bir şey ister misin?" İbrahim şu karşılığı verdi: "Senden bir şey istemem." Mancınık ateşlendi ve İbrahim ateşin içine atıldı. Ancak onun ateşe inişi, serin bir bahçede basamaklardan inmek gibiydi. Alevler yerinde duruyordu, ama yakmadılar; çünkü Yüce Allah emrini vermişti:

The angel Gabriel came near Abraham's head and asked him: "O Abraham do you wish for anything?" Abraham replied: "Nothing from you." The catapult was shot and Abraham was cast into the fire. But his descent into the blaze was as descent on steps in a cool garden. The flames were still there, but they did not burn for Allah the Almighty had issued His command:

"Ey ateş! İbrahim'e karşı serin ol ve selamet ol."

"O fire! Be you coolness and safety for Abraham." (Ch 21:69 Quran)

Ateş, Allah'ın iradesine boyun eğerek İbrahim için serin ve zararsız hale geldi. Yalnızca onun bağlarını yaktı; İbrahim ateşin ortasında, sanki bir bahçede oturuyormuş gibi oturdu. Yüce Allah'ı tesbih etti ve hamd etti; kalbinde yalnızca Allah'a olan sevgisi vardı. Orada korku, heybet ya da kaygı için boş bir yer kalmamıştı. Kalp yalnızca sevgiyle dolmuştu.

The fire submitted to the will of Allah, becoming cool and safe for Abraham. It only burned his bonds, and he sat in the midst of the fire as if he were sitting in a garden. He glorified and praised Allah the Almighty, with a heart that contained only his love for Allah. There was not any vacant space therein for fear, awe, or worry. It was filled with love only.

Allah buyurdu:

Allah declared:

"Onlar (mü'minler) kendilerine insanların (münafıklar) şöyle dediği kimselerdir: "Gerçekten insanlar (müşrikler) size karşı (büyük bir ordu) toplandılar; öyleyse onlardan korkun." Ama bu, onların imanını yalnızca artırdı ve dediler ki: "Bize yeter Allah; O ne güzel vekildir." Böylece Allah'tan bir nimet ve lütufla döndüler; onlara hiçbir kötülük dokunmadı ve Allah'ın rızasına uydular. Allah büyük lütuf sahibidir. O'nu bırakıp dostları (Allah'a ortak koşan, O'nun birliğini ve elçisi Muhammed'i inkar eden müşrikler) ile size korku salan yalnızca şeytandır. Eğer mü'minseniz, onlardan korkmayın, benden korkun."

"Those (believers) unto whom the people (hypocrites) said: "Verily! the people (pagans) have gathered against you (a great army), therefore, fear them." but it only increased them in Faith, and they said: Allah Alone is Sufficient for us, and He is the Best Disposer of affairs for us." So they returned with Grace and Bounty from Allah. No harm touched them; and they followed the good Pleasure of Allah. Allah is the Owner of Great bounty. It is only Satan that suggests to you the fear of his Auliya (supporters and friends, polytheists, disbeliveers in the Oneness of Allah and in His Messenger Muhammad) so fear them not but fear Me if you are true believers." (Ch 3:173-175 Quran)

Kalabalık, ileri gelenler ve rahipler ateşi uzaktan izleyip üzüldüler. Ateş yüzlerini yakıyor ve neredeyse onları boğuyordu. Ateş o kadar uzun süre yandı ki, inkârcılar bir daha asla sönmeyeceğini sandılar. Ateş sönüp de İbrahim'in, ateşe dokunulmamış halde çukurdan çıktığını görünce büyük bir şaşkınlığa düştüler. Yüzleri dumandan kararmıştı, ama onunki Allah'ın nuru ve lütfuyla parlıyordu. Kızgın ateş İbrahim için serin olmuş, yalnızca onu bağlayan ipleri kömürleştirmişti. Bahçeden yürür gibi ateşten yürüyerek çıktı. Putperestlerden hayret çığlıkları yükseldi.

The throng, the chiefs, and the priests sad watching the fire from a distance. It was burning their faces and nearly suffocating them. It kept burning for such a long time that the disbeliveers thought it would never be extinguished. When it did burn out, they were greatly amazed to find Abraham coming out of the pit untouched by the fire. Their faces were black from the smoke, but his was bright with the light and grace of Allah. The raging fire had become cool for Abraham and had only charred the ropes which held him. He walked out of the fire as if he were walking out of a garden. Cries of astonishment were heard from the heathens.

"Ona zarar vermek istediler, ama Biz onları en büyük kaybedenler kıldık. (Enbiya 21:70)"

"They wanted to harm him, but We made them the worst losers. (Ch 21:70)

İbrahim, putperestlere karşı kesin bir delil ortaya koymuştu. Artık ona, kendilerini tanrı ilan eden kimselerle tartışmaktan başka bir şey kalmamıştı.

Abraham had established a definite reasoning against idolaters. Nothing was left for him except to reason against the people who proclaimed themselves gods.

Kral Nemrud, İbrahim'in ateşten sağ salim çıktığını duyunca çok öfkelendi. Kendisi için ilan ettiği tanrılık mertebesinin sıradan bir insan tarafından sorgulanmasından korktu. İbrahim'i sarayına çağırttı ve Yüce Allah'ın anlattığı bir diyalog gerçekleştirdi:

When the king, Namrud, heard of Abraham's safe exit from the fire he became very angry. He feared that the status of godhead he had proclaimed for himself was not challenged by an ordinary human being. He summoned Abraham to the palace and held a dialogue with him which Allah Almighty recounted:

"Hiç görmedin mi, Allah'ın kendisine hükümranlık verdiği için İbrahim'le Rabbi hakkında tartışan kimseyi? İbrahim: 'Rabbim, diriltip öldüren Odur' dediğinde, o: 'Ben de diriltir ve öldürürüm' dedi. İbrahim: 'Şüphesiz Allah güneşi doğudan getirir; sen onu batıdan getir' dedi. Böylece o inkârcı şaşkına döndü. Allah zalim olan topluluğu doğru yola iletmez."

"Have you not thought about him who disputed with Abraham about his Lord (Allah) because Allah had given him the kingdom? When Abraham said to him: "My Lord (Allah) is He Who gives life and causes death." He said: "I give life and cause death." Abraham said: "Verily, Allah causes the sun to rise from the east; then cause it you to rise from the west." So the disbeliever was utterly defeated. Allah guides not the people who are Zalimeen (wrongdoers etc).

(Bakara 2:258 Kur'an)

(Ch 2:258 Quran)

İbrahim'in üne kavuşması bütün krallık boyunca yayıldı. İnsanlar onun alevli ateşten nasıl kurtarıldığını ve krallarla nasıl tartışıp onu susturduğunu konuşuyordu. Bu sırada İbrahim, insanlarını doğru yola iletmek için büyük bir çaba göstererek Allah'a iman etmeye çağırmayı sürdürdü. Onları ikna etmek için her yolu denedi. Ancak halkına duyduğu sevgi ve şefkate rağmen, onlar öfkelendi ve onu terk ettiler. Halkından yalnızca bir kadın ve bir erkek, onun Allah'a inancını paylaştı. Kadının adı Sâre'ydi ve onun eşi oldu. Erkeğin adı Lût'tu ve o bir peygamber oldu.

Abraham's fame spread throughout the entire kingdom. People talked about how he had been saved from the blazing fire and how he had debated with the king and left him speechless. In the meantime, Abraham continued calling people to believe in Allah, exerting a great effort to guide his people to the right path. He tried every means to convince them. However in spite of his love and care for his people, they felt angry and deserted him. Only one woman and one man of his people shared his belief in Allah. The woman's name was Sarah and she became his wife. The man's name was Lot and he became a prophet.

İbrahim'in eşi Sara kısır idi. Kendisine Mısırlı bir kadın olan Hacer, hizmetçi olarak verilmişti.

Abraham's wife Sarah was sterile. She had been given an Egyptian woman Hajar, as a servant.

İbrahim yaşlanmıştı, saçları ağarmıştı ve Allah'a davet ederek geçirdiği uzun yıllardan sonra.

Abraham had aged and his hair was gray and after many years spent in calling people to Allah.

Sarah thought that she and Abraham were lonely because she could not have a child. Therefore, she offered her husband her servant Hajar in marriage. Hajar gave birth to her first son Ishmael (isma'il) when Abraham was an old man.

Sarah thought she and Abraham were lonely because she could not have a child. Therefore, she offered her husband her servant Hajar in marriage. Hajar gave birth to her first son Ishmael (isma'il) when Abraham was an old man.

İbrahim dünyada yaşarken Allah'a ibadet eder ve insanları tevhide çağırırdı; ancak o, dünyadaki günlerinin sınırlı olduğunu, ardından ölümün ve sonunda da diriliş gününün geleceğini bilerek Allah'a doğru yol alıyordu. Ölümden sonraki hayat bilgisi İbrahim'i huzur, sevgi ve yakîn ile doldurmuştu. Bir gün Allah'a yalvararak ölüleri nasıl dirilttiğini kendisine göstermesini istedi.

Abraham lived on earth worshipping Allah and calling people to monotheism, but he was journeying to Allah, knowing that his days on earth were limited and that they would be followed by death and finally resurrection. The knowledge of life after death filled Abraham with peace and love and certitude. One day he begged Allah to show him how He brought the dead back to life.

Allah, İbrahim'e dört kuş almasını, onları parçalara ayırıp organlarını birbirine karıştırmasını, sonra bu karışımı dört parçaya bölüp dört farklı tepenin üzerine koymasını ve ardından Allah'ın adıyla kuşları çağırmasını emretti. İbrahim emredileni yerine getirdi. Hemen kuşların karışmış parçaları birleşerek her biri kendi bedenine, farklı yerlerde yeniden kavuştu ve kuşlar İbrahim'e doğru uçup geldi.

Allah commanded Abraham to take four birds, cut them up and mingle their body parts, divide them into four portions and place them on top of four different hills, then call back the birds in Allah's name. Abraham did as he was told. Immediately the mingled parts of the birds separated to join their original bodies in different places and the birds flew back to Abraham.

Yüce Allah şöyle buyurmuştur:

Almighty Allah revealed:

"Hatırla ki İbrahim şöyle demişti: 'Rabbim, ölüleri nasıl dirilttiğini bana göster.' Allah şöyle buyurdu:

“Remember when Abraham said: ‘My Lord Show me how You give life to the dead." Allah said:

"Inanmıyor musun?" İbrahim dedi ki: "Evet inanıyorum, ancak imanımda daha güçlü olmak için." Allah buyurdu:

"Do you not believe?" Abraham said: "Yes I believe, but to be stronger in Faith." HE said:

Dört kuş alın, onları kendinize doğru eğilmeye yöneltin (sonra kesin, parça parça edin) ve sonra her tepeye bir parçasını koyun, onları çağırın; size koşarak gelecekler.

"Take four birds, the cause them to incline towards you (then slaughter them, cut them into pieces) and then put a portion of them on every hill and call them they will come to you in haste.

Ve bilin ki Allah, mutlak güç sahibi ve hikmet sahibidir." (Bakara Suresi, 2:260)