Yahya (aleyhisselam), çocukların oyunlarına yabancı olarak dünyaya geldi; çünkü her zaman ciddiydi. Çoğu çocuk hayvanlara işkence etmekten zevk alırken, o onlara merhametliydi. Hayvanlara kendi yiyeceğinden yedirirdi, öyle ki kendisine hiçbir şey kalmazdı ve yalnızca meyve ya da ağaç yapraklarıyla yetinirdi. Yahya çocukluğundan beri okumayı severdi. Büyüdüğünde, Yüce Allah ona seslendi:

John (pbuh) was born a stranger to the world of children who used to amuse themselves, as he was serious all the time. Most children took delight in torturing animals whereas, he was merciful to them. He fed the animals from his food until there was nothing left for him, and he just ate fruit or leaves of trees. John loved reading since childhood. When he grew up, Allah the Exalted called upon him:

"Ey Yahya! Kitabı (Tevrat'ı) kuvvetle tut." Ve ona çocukken hikmet verdik.

"O John! Hold fast to the Scripture (The Torah)." And We gave him wisdom while yet a child.

(Meryem Suresi, 19:12 Kur'an)

(Ch 19:12 Quran).

Allah, onu Fıkıh kitabını dikkatle okumaya yöneltti; böylece o dönemin en bilge ve en bilgili insanı oldu. Bu nedenle Yüce Allah ona, insanların işleri hakkında hüküm verme, dinin sırlarını yorumlama, insanları doğru yola yönlendirme ve onları yanlış yoldan sakındırma yetenekleri bağışladı.

Allah guided him to read the Book of Jurisprudence closely; thus, he became the wisest and most knowledgeable man of that time. Therefore, Allah the Almighty endowed him with the faculties of passing judgments on people's affairs, interpreting the secrets of religion, guiding people to the right path, and warning them against the wrong one.

John ergenlik çağına ulaştı. Anne babasına karşı olan merhameti, bütün insanlara ve bütün canlılara karşı olan merhameti büyük ölçüde arttı. İnsanları günahlarından tövbe etmeye davet etti.

John reached maturity. His compassion for his parents, as well as for all people and all creatures, increased greatly. He called people to repent their sins.

Yahya hakkında birçok rivayet nakledilmiştir. İbn Asakir, bir keresinde ailesinin onu aradığını ve onu Ürdün Nehri'nde bulduğunu rivayet etmiştir. Onunla karşılaştıklarında, Allah'a, Yüce ve Celil olan Allah'a olan büyük bağlılığını görünce çok ağlamışlardır.

There are quite a number of traditions told about John. Ibn Asaker related that one time his parents were looking for him and found him at the Jordan River. When they met him, they wept sorely, seeing his great devotion to Allah, Great and Majestic.

İbn Vehb, Malik'ten naklen, Yahya İbn Zekeriyya'nın yiyeceğinin ot olduğunu ve Allah korkusuyla çok ağladığını söyledi. Bir rivayet zinciri, İdris el-Havlani'nin şöyle dediğini bildirdi: "Size en iyi yemeği yiyen kimseyi söyleyeyim mi? O, akşam yemeğinde hayvanlarla birlikte olan, insanlarla karışmaktan çekinen Yahya İbn Zekeriyya'dır."

Ibn Wahb said that, according to Malik, grass was the food of John Ibn Zakariyah, and he wept sorely in fear of Allah. A chain of narrators reported that Idris Al Khawlawi said: "Shall I not tell you he who had the best food? It is John Ibn Zakariyah, who joined the beasts at dinner, fearing to mix with men."

İbn Mübarek, Vehb İbnu'l-Verd'den rivayet ettiğine göre Zekeriyya, oğlunu üç gün görmedi. Onu, kendisinin kazdığı ve içinde ikamet ettiği bir kabrin içinde ağlarken buldu. "Oğulcuğum, seni arıyordum, sen ise bu kabirde oturmuş ağlıyorsun!" "Ey babacığım, bana sen söylemedin mi; Cennet ile Cehennem arasında yalnızca bir karış mesafe vardır ve onu yalnızca ağlayanların gözyaşları geçemez?" Babası ona dedi ki: "O hâlde ağla, oğulcuğum." Ardından birlikte ağladılar.

Ibn Mubarak stated that Wahb Ibn Al-Ward narrated that Zakariayah did not see his son for three days. He found him weeping inside a grave which he had dug and in which he resided. "My son, I have been searching for you, and you are dwelling in this grave weeping!" "O father, did you not tell me that between Paradise and Hell is only a span, and it will not be crossed except by tears of weepers?" He said to him: "Weep then, my son." Then they wept together.

Diğer rivayetlerde Yahya (aleyhisselam) şöyle dedi: "Cennet ehli, Allah'ın lütfunun tatlılığından dolayı uykusuzdur; bu yüzden mü'minin kalbinde Allah'ın sevgisi bulunduğu için o da uykusuz olmalıdır. İki nimet arasındaki fark ne kadar büyük, aralarındaki mesafe ne kadar uzak!" Rivayet edildiğine göre Yahya, öyle çok ağlardı ki gözyaşları yanaklarında iz bırakmıştı.

Other narrations say that John (pbuh) said: "The dwellers of Paradise are sleepless out of the sweetness of Allah's bounty; that is why the faithful must be sleepless because of Allah's love in their hearts. How far between the two luxuries, how far between them?" They say John wept so much that tears marked his cheeks.

Dağlarda, açık havada huzur buldu; yiyeceğe hiç aldırmadı. Yapraklar, otlar ve bazen çekirge yedi. Dağların herhangi bir yerinde ya da yerdeki çukurlarda uyudu. Bazen bir mağaraya girerken bir aslan ya da ayıyla karşılaşırdı; ancak Allah'ı yüceltmeye derinden dalmış olduğundan onlara hiç aldırmazdı. Yaratıkların hepsine özen gösteren peygamber olarak Yahya'yı kolayca tanıyan hayvanlar, başlarını eğerek mağaradan çıkarlardı.

He found comfort in the open and never cared about food. He ate leaves, herbs, and sometimes locusts. He slept anywhere in the mountains or in holes in the ground. He sometimes would find a lion or a bear as he entered a cave, but being deeply absorbed in praising Allah, he never heeded them. The beasts easily recognized John as the prophet who cared for all the creatures, so they would leave the cave, bowing their heads.

Yahya da merhametinden dolayı bazen o hayvanlara kendi yiyeceğinden yedirir, ruhunun gıdası olarak duaları yeterli bulurdu. Geceyi ağlayarak ve Allah'ın nimetleri için O'na hamd ederek geçirirdi.

John sometimes fed those beasts, out of mercy, from his food and was satisfied with prayers as food for his soul. He would spend the night crying and praising Allah for His blessings.

Yahya çağırdığında insanları Allah'a ibadete davet ederken, sözlerinin doğruluğuyla kalplerini esir alıyor, onları sevgi ve teslimiyetle ağlatıyordu.

When John called people to worship Allah, he made them cry out of love and submission, arresting their hearts with the truthfulness of his words.

Yahya ile dönemin yönetimi arasında bir çatışma yaşandı. Zalim bir kral olan Filistin valisi Herodes Antipas, kardeşinin kızı Salome'ye âşık olmuştu. Bu güzel yeğeniyle evlenmeyi planlıyordu. Bu evliliği, ya korkudan ya da hükümdarın gözüne girmek için, hem annesi hem de Siyon'un bazı bilginleri teşvik ediyordu.

A conflict took place between John and the authorities at that time. A tyrant king, Herod Antipas, the ruler of Palestine, was in love with Salome, his brother's daughter. He was planning to marry his beautiful niece. The marriage was encouraged by her mother and by some of the learned men of Zion, either out of fear or to gain favor with the ruler.

Hükümdarın planını duyunca John, böyle bir evliliğin ensest olacağını ilan etti. Tevrat'ın Yasası'na aykırı olduğu için, hiçbir koşulda buna onay vermeyeceğini söyledi.

On hearing the ruler's plan, John pronounced that such a marriage would be incestuous. He would not approve it under any circumstance, as it was against the Law of the Torah.

Yahya'nın (a.s.) bu açıklaması ateş gibi yayıldı. Salome, amacının amcasıyla birlikte krallığı yönetmek olduğu için öfkeliydi. Hedefine ulaşmak için plan kurdu. Çekici giyinerek amcasının önünde şarkı söyledi ve dans etti. Böylece Hirodes'in şehvetini kışkırttı. Onu kucaklayarak, istediği her şeyi yerine getireceğini söyledi. Hemen ona şöyle dedi: "Yahya'nın başını istiyorum, çünkü o hem sizin hem de benim onurumuzu ülke genelinde lekeledi. Bu dileğimi yerine getirirseniz çok mutlu olurum ve kendimi size sunarım." Onun cazibesine kapılan Hirodes, bu canavarca isteğine boyun eğdi. Yahya idam edildi ve başı Salome'ye getirildi. Bu zalim kadın sevinçle keyiflendi. Ama Allah'ın sevgili peygamberinin ölümünün intikamı alındı. Yalnızca o değil, bütün İsrailoğulları, krallıklarını yok eden istilacı orduların ağır cezasına çarptırıldı.

John's pronouncement spread like wildfire. Salome was angry, for it was her ambition to rule the kingdom with her uncle. She plotted to achieve her aim. Dressing attractively, she sang and danced before her uncle. Her arousing Herod's lust. Embracing her, he offered to fulfill whatever she desired. At once she told him: "I would love to have the head of John, because he has defiled your honor and mine throughout the land. If you grant me this wish, I shall be very happy and will offer myself to you." Bewitched by her charm, he submitted to her monstrous request. John was executed and his head was brought to Salome. The cruel woman gloated with delight. But the death of Allah's beloved prophet was avenged. Not only she, but all the children of Israel were severely punished by invading armies which destroyed their kingdom.