Bir gün İbrahim uyandı ve eşi Hacer'den oğullarını alıp uzun bir yolculuğa hazırlanmasını istedi. Birkaç gün sonra İbrahim, eşi Hacer ve oğulları İsmail ile yola çıktı. Çocuk hâlâ emziriliyordu ve henüz sütten kesilmemişti. İbrahim, ekili topraklardan, çölden ve dağlardan geçerek Arap Yarımadası'nın çölüne ulaştı; meyvesi, ağacı, yiyeceği ve suyu olmayan, ekilmemiş bir vadiye geldi. Vadinin hiçbir yaşam belirtisi yoktu. İbrahim, eşi ve çocuğunun ineceklerine yardım ettikten sonra, yalnızca 2 güne zor yetecek az miktarda yiyecek ve su bırakıp arkasını döndü ve uzaklaşmaya başladı. Eşi onun ardından koşarak şöyle seslendi: "Ey İbrahim, bizi bu issız vadide bırakıp nereye gidiyorsun?" İbrahim ona cevap vermedi, yürümeye devam etti. Hacer sözlerini tekrarladı, ama o sessiz kaldı. Sonunda onun kendi inisiyatifiyle hareket etmediğini anladı. Allah'ın ona bunu emrettiğini fark etti ve sordu: "Allah sana böyle yapmanı mı emretti?" O da: "Evet." dedi. Bunun üzerine bu büyük eşi şöyle dedi: "Bizi asla kaybolmuş bırakmayacak, çünkü sana emreden Allah bizimledir." İbrahim, Yüce Allah'a şöyle dua etti:

One day, Abraham woke up and asked his wife Hajar to get her son and prepare for a long journey. In a few days Abraham started out with his wife Hajar and their son Ishmael. The child was still nursing and not yet weaned. Abraham walked through cultivated land, desert, and mountains until he reached the desert of the Arabian Peninsula and came to an uncultivated valley having no fruit, no trees, no food, no water. The valley had no sign of life. After Abraham had helped his wife and child to dismount, he left them with a small amount of food and water which was hardly enough for 2 days. He turned around and walked away. He wife hurried after him asking: "Where are you going Abrahim, leaving us in this barren valley?" Abraham did not answer her, but continued walking. She repeated what she had said, but he remained silent. Finally she understood that he was not acting on his own initiative. she realized that Allah had commanded him to do this. She asked him : "Did Allah command you to do so?" He replied: "Yes." Then his great wife said: "We are not going to be lost, since Allah Who has commanded you is with us." Abraham invoked Almighty Allah thus:

"Ey Rabbimiz! Soyumdan bir kısmını, Senin Kutsal Evin (Mekke'deki Kâbe'nin) yanında, ekin bitmeyen bir vadiye yerleştirdim; ey Rabbimiz, namazı dosdoğru kılsınlar diye. Öyleyse insanların gönüllerinden bir kısmını onlara yönelt ve onlara meyvelerden rızık ver ki şükretsinler. Ey Rabbimiz! Şüphesiz Sen, gizlediğimizi de açığa vurduğumuzu da bilirsin. Yerde ve gökte Allah'a hiçbir şey gizli kalmaz." (Ch 14:37-38)

"O Our Lord! I have made some of my offspring to dwell in a valley with no cultivation, by Your Sacred House (the Ka'ba at Mecca); in order, O our Lord, that they may offer prayers perfectly (Iqamat as salat) so fill some hearts among men with love towards them, and O Allah provide them with fruits so that they may give thanks. O our Lord! Certainly, You know what we conceal and what we reveal. Nothing on the earth or in the heavens is hidden from Allah." (Ch 14:37-38)

İbn Abbas rivayet etti: "Kuşak kullanan ilk kadın, İsmail'in annesiydi. Sâre'den izini gizlemek için kuşak kullandı (kuşağı sürüyerek). İbrahim, onu ve emzirmekte olduğu oğlu İsmail'i, Kâbe'nin yakınında, Zemzem'in bulunduğu yerde, mescidin en yüksek noktasında bir ağacın altına getirdi. O günlerde Mekke'de kimse yoktu ve su da yoktu. Onları orada oturttu, yanlarına içinde biraz hurma bulunan deri bir torba ile biraz su bulunan küçük bir tulum bırakıp geri dönmek üzere yola çıktı. İsmail'in annesi, ardından şöyle diyerek onu takip etti:"

Ibn Abbas narrated: "The first lady to use a girdle was the mother of Ishmael. She used a girdle so that she might hide her tracks from Sarah (by dragging it). Abraham brought her and her son Ishmael while she was suckling him to a place near the Kaba under a tree on the spot of ZamZam at the highest place in the mosque. During those days there was nobody in Mecca, nor was there any water so he made them sit over there and placed near them a leather bag containing some dates and a small water skin containing some water and set out homeward. Ishmael's mother followed him saying:

"Ey İbrahim! Bizi bu vadide, yanında hoşça vakit geçirebileceğimiz bir insan da, bir şey de olmayan bu yerde bırakıp nereye gidiyorsun?" Bunu ona defalarca tekrarladı, ama İbrahim ona dönüp bakmadı. Bunun üzerine Hacer sordu: "Allah sana bunu emretti mi?" O da dedi ki:

"O Abraham! Where are you going, leaving us in this valley where there is no person whose company we may enjoy, nor is there anything to enjoy?" she repeated that to him many times, but he did not look back at her. Then she asked him : "Has Allah ordered you to do so?" He said:

"Evet." Bunun üzerine şöyle dedi: "O halde bizi ihmal etmeyecektir." Ve İbrahim yoluna devam ederken geri döndü. Onların kendisini göremeyecekleri Senniyye'ye ulaştığında, Kâbe'ye yöneldi, iki elini kaldırarak Allah'a dua etti ve şu duaları söyledi:

"Yes." She then said: "Then He will not neglect us," and returned while Abraham proceeded onwards. On reaching the Thaniya where they could not see him, he faced the Kaba and raising both hands, invoked Allah saying the following prayers:

"Ey Rabbimiz! Namazı tam olarak kılsınlar diye, zürriyetimden bir kısmını ekin bitmeyen bir vadiye, Senin Kutsal Evinin (Mekke'deki Kâbe'nin) yanına yerleştirdim. Ey Rabbimiz! Onlara insanlardan bir kısmının gönlünü sevgiyle yönelt ve onlara meyvelerden rızık ver ki şükretsinler."

"O our Lord! I have made some of my offspring dwell in a valley without cultivation, by Your Sacred House (Kaba at Mecca) in order, O our Lord that they may offer prayer perfectly. So fill some hearts among men with love towards them, and O Allah provide them with fruits so that they may give thanks." (Ch 14:37)

Peygamber Muhammed ﷺ şöyle buyurmuştur: "İşte Sa'y'in (hac ibadetindeki Safa ile Merve arasında gidip gelme) kaynağı budur; insanlar bunların arasında gidip gelir. Hacer (Merve'nin) son kez ulaştığında bir ses duydu. Kendisine sessiz olmasını söyleyip dikkatle dinledi. Sesi yeniden duydu ve dedi ki: 'Ey kim olursan ol! Sesini duyurdun; bana yardım edecek bir şeyin var mı?' Ve işte! Zemzem'in yanında bir melek gördü; topuğuyla (ya da kanadıyla) yeri kazıyordu, oradan su fışkırana kadar. Suyun etrafında bir havuz benzeri bir şey yapmaya başladı; eliyle böyle yaparak, su tulumunu elleriyle suyla doldurmaya başladı, su tulumundan akan su ise, elleriyle kepçe gibi aldığı suydu." Peygamber ﷺ ekledi: "Allah, İsmail'in annesine merhamet etsin! Zemzem'i kontrol etmeye çalışmadan akıtmış olsaydı ya da su tulumunu doldurmak için o sudan almamış olsaydı, Zemzem yeryüzünün üzerinde akan bir dere olurdu."

The prophet Muhammad (pbuh) said: "This is the source of the tradition of the Sa'y (rituals of the hajj, pilgrimage) the going of people between them (As-Safa and Al-Marwa). When she reached Al Marwa (for the last time) she heard a voice and she asked herself to be quiet and listened attentively. She heard the voice again and said: "O whoever you maybe! You have made me hear your voice; have you got something to help me?" And behold! She saw an angel at the place of Zam zam, digging the earth with his heel (or his wing) till water flowed from that place. She started to make something like a basin around it, using her hand in this way, and started filling her water skin with water with her hands and the water was flowing out water she had scooped some of it." The Prophet (pbuh) added: "May Allah bestow mercy on Ishmael's mother! Had she let the zam-zam flow without trying to control it, or had she not scooped from that water to fill her water skin, Zam zam would have been a stream flowing on the surface of the earth."

Peygamber ﷺ şöyle devam etti: "Sonra kadın su içti ve çocuğunu emzirdi. Melek ona şöyle dedi: 'Ihmal edileceğinden korkma, çünkü bu, bu çocuk ve babası tarafından inşa edilecek Allah'ın Evi'dir ve Allah kullarını asla ihmal etmez.' O zamanlar Kâbe, bir tepecik gibi yüksek bir yerde bulunuyordu ve sel suları geldiğinde sağından ve solundan akıp gidiyordu. Kadın bu şekilde yaşamını sürdürdü, derken Cürhüm kabilesinden bazı kimseler ya da Cürhüm ailesinden bir grup, Kedâ yolundan geçerken onun ve çocuğunun yanından geçtiler. Vadinin alt kısmında konakladılar ve su etrafında uçan, suyu hiç terk etmeyen bir kuş gördüler. Dediler ki: 'Bu kuş mutlaka suyun etrafında uçuyor olmalı, oysa biliyoruz ki bu vadide su yoktur.' Bir ya da iki haberci gönderdiler; onlar suyun kaynağını keşfettiler ve su hakkında haber getirmek üzere geri döndüler. Bunun üzerine hepsi suya doğru geldi. İsmail'in annesi suyun yanında oturuyordu. Ona sordular: 'Yanında kalmamıza izin verir misin?' O da şöyle cevap verdi: 'Evet, ama suyun üzerinde hiçbir hakkınız olmayacak.' Bu şartta anlaştılar. İsmail'in annesi bu durumdan memnun oldu, çünkü insanlarla birlikte olmayı severdi. Böylece orada yerleştiler; daha sonra ailelerini de çağırdılar, onlar da gelip yanlarına yerleştiler ve bazı aileler orada kalıcı olarak ikamet etmeye başladı. Çocuk (İsmail) büyüdü, onlardan Arapça öğrendi ve (güzel huyları) büyüdükçe onların onu sevmesine ve takdir etmesine yol açtı. Ergenlik çağına ulaştığında, onlar onu kendi aralarından bir kadınla evlendirdiler."

The Prophet (pbuh) continued: "Then she drank water and suckled her child. The angel said to her: "Don't be afraid of being neglected, for this is the House of Allah which will be built by this boy and his father, and Allah never neglects His people." The House (Kaba) at that time was on a high place resembling a hillock, and when torrents came, they flowed to its right and left. "She lived in that way till some people from the tribe of Jurhum or a family from Jurhum passed by her and her child as they (the Jurhum people) were coming through the way of Kada. they landed in the lower part of Mecca where they saw a bird that had the habit of flying around water and not leaving it. they said: "this bird must be flying around water, though we know that there is no water in this valley." They sent one or two messengers who discovered the source of water and returned to inform them of the water. So they all came towards the water. Ishmael's mother was sitting near the water. They asked her: "Do you allow us to stay with you?" She replied: "Yes, but you will have no right to possess the water." They agreed to that. Ishmael's mother was pleased with the whole situation, as she used to love to enjoy the company of the people, so they settled there, and later on they sent for their families who came and settled with them so that some families became permanent residents there. The child (Ishmael) grew up and learned Arabic from them and (his virtues) caused them to love and admire him as he grew up and when he reached the age of puberty they made him marry a woman from amongst them."

Peygamber ﷺ şöyle devam etti: "İsmail'in annesi vefat ettikten sonra, İbrahim, daha önce bıraktığı ailesini görmek için İsmail'in evlenmesinden sonra geldi, ama İsmail'i orada bulamadı. İsmail'in karısına onun hakkında sorduğunda, kadın şu cevabı verdi: 'Geçimini sağlamak için dışarı çıktı.' Bunun üzerine İbrahim, onların yaşam tarzı ve durumları hakkında sordu. Kadın, sitem ederek şöyle cevap verdi: 'Sefalet içinde yaşıyoruz; zorluk ve yoksulluk içinde yaşıyoruz.' İbrahim şöyle dedi: 'Kocan döndüğünde ona selamımı ilet ve kapısının eşiğini değiştirmesini söyle.' İsmail geldiğinde, alışılmadık bir şey hissetmiş gibiydi, bu yüzden karısına sordu: 'Buraya kimse geldi mi?' Kadın şöyle cevap verdi: 'Evet, şu şu özelliklere sahip yaşlı bir adam geldi, senin hakkında sordu, ben de ona bilgi verdim. Bizim yaşam durumumuzu sordu ve ben de sefalet ve yoksulluk içinde yaşadığımızı söyledim.' Bunun üzerine İsmail dedi ki: 'Sana bir öğütte bulundu mu?' Kadın dedi ki: 'Evet, sana selamını iletmemi ve kapının eşiğini değiştirmeni söylemesini istedi.' İsmail dedi ki: 'O benim babamdı ve bana seni boşamamı emretti. Ailenin yanına dön.' Böylece İsmail onu boşadı ve onların arasından (Curhum'dan) başka bir kadınla evlendi."

The Prophet (pbuh) continued: "After Ishmael's mother had died, Abraham came after Ishmael's marriage in order to see his family that he had left before but he did not find Ishmael there. When he asked Ishmael's wife about him, she replied: "He has gone in search of livelihood." Then he asked her about their way of living and their condition, and she replied, "We are living in misery; we are living in hardship and destitution," complaining to him. He said: "When your husband returns, convey my salutations to him and tell him to change the threshold of the gate (of his house)." When Ishmael came, he seemed to have felt something unusual, so he asked his wife: "Has anyone visited you?" she replied, "Yes, an old man of such and such description came and asked me about you and I informed him and he asked about our state of living and I told him that we were living in a hardship and poverty." On that Ishmael said: "Did he advise you anything?" She said: "Yes he told me to convey his salutation to you and to tell you to change the threshold of your gate." Ishmael said: "It was my father and he has ordered me to divorce you. Go back to your family." So, Ishmael divorced her and married another woman from among them (Jurhum).

Sonra İbrahim, Allah'ın dilediği bir süre boyunca onlardan uzak kaldı, sonra yeniden onları ziyaret etti ama İsmail'i bulamadı. Bunun üzerine İsmail'in karısının yanına gitti ve ondan İsmail hakkında sordu. Kadın şöyle dedi: "Rızkımızı aramak için dışarı çıktı." İbrahim ona, "Nasılsınız?" diye sordu; yani geçimlerini ve yaşamlarını soruyordu. Kadın şöyle cevap verdi: "Biz refah içindeyiz ve iyi durumdayız (her şey bol bol elimizde)." Sonra Allah'a hamd etti. İbrahim, "Ne tür yiyecek yiyorsunuz?" dedi. Kadın şöyle dedi:

"Then Abraham stayed away from them for a period as long as Allah wished and called on them again but did not find Ishmael. So he came to Ishmael's wife and asked her about Ishmael. She said: 'he has gone in sof our livelihood.' Abraham asked her; 'how are you getting on?' asking her about their sustenance and living. she replied: 'we are prosperous and well off (we have everything in abundance).' then she thanked Allah. Abraham said: 'What kind of food do you eat?' she said:

"et." dedi, "Ne içersiniz?" Kadın, "Su." dedi. İbrahim, "Allah'ım! Onların etini ve suyunu bereketli kıl." diye dua etti. Peygamber (s.a.v.) şöyle ekledi: "O zaman onların tahılı yoktu. Eğer tahılları olsaydı, İbrahim onun da bereketlenmesi için Allah'a dua ederdi. Bir kimsenin geçimi yalnızca bu iki şey olursa, Mekke'de yaşamadıkça sağlığı ve mizacı ciddi biçimde bozulur." Peygamber ﷺ devam etti: "Sonra İbrahim, İsmail'in eşine şöyle dedi: 'Kocan geldiğinde ona selamımı ilet ve kapısının eşiğini sağlam tutmasını söyle.' İsmail geri dönünce eşine sordu: 'Yanıma kimse geldi mi?' Kadın, 'Evet, güzel yüzlü yaşlı bir adam geldi.' dedi ve onu övdü, ekledi: 'Senin hakkında sordu, biz iyi durumda olduğumuzu ona bildirdim.' İsmail, 'Sana bir öğüt verdi mi?' diye sordu. Kadın, 'Evet, sana selamını iletmemi ve kapının eşiğini sağlam tutmanı emretti.' dedi. Bunun üzerine İsmail, 'O benim babamdı ve eşik sensin. Beni seninle birlikte tutmamı emretti.' dedi. Sonra İbrahim, Allah'ın dilediği bir süre onlardan uzak kaldı, ardından yeniden geldi. Zemzem'in yakınında bir ağacın altında okları yontan İsmail'i gördü. İbrahim'i görünce ayağa kalkıp onu karşıladı (ve bir baba oğluna, bir oğul babasına nasıl selam verirse öyle selamlaştılar). İbrahim, 'Ey İsmail! Allah bana bir emir verdi.' dedi. İsmail, şöyle dedi:"

'meat.' he said: 'what do you drink?' she said: 'water.' he said: 'O Allah! bless their meat and water."" The Prophet (pbuh) added: "At that time they did not have grain, and if they had grain he would have also invoked Allah to bless it. If somebody has only these two things as his sustenance, his health and disposition will be badly affected unless he lives in Mecca." The Prophet (pbuh) continued: "Then Abraham said to Ishmael's wife: 'When your husband comes give my regards to him and tell him that he should keep firm the threshold of his gate.' When Ishmael came back he asked his wife, 'did anyone call no you?' she replied: 'yes, a good looking old man came to me,' so she praised him and added: 'He asked about you and I informed him that we were in a good condition.' Ishmael asked her:' did he give you any piece of advice?' she said; 'yes, he told me to give his regards to you and ordered that you should keep firm the threshold of your gate.' on that Ishmael said: 'It was my father, and you are the threshold of the gate. He has ordered me to keep you with me.' Then Abraham stayed away from them for a period as long as Allah wished and called on them afterwards. He saw Ishmael under a tree near Zam Zam, sharpening his arrows. When he saw Abraham, he rose up to welcome him (and they greeted each other as a father does with his son or a son does with his father). Abraham said: 'O Ishmael! Allah has give me an order.' Ishmael said:

İbn Abbas farklı biraz farklı bir rivayet nakletti: "İbrahim, eşiyle aralarında geçimsizlik yaşadığında (eşinin, İsmail'in annesi Hācer'e karşı kıskançlığı yüzünden), İsmail'i ve annesini alıp gitti. Yanlarında içinde biraz su bulunan bir su tulumu vardı. İsmail'in annesi, çocuğu için sütünün artması amacıyla su tulumundan su içerdi. İbrahim Mekke'ye ulaştığında, onu bir ağacın altına oturttu ve ardından evine döndü. İsmail'in annesi onun ardından gitti ve Kada'ya ulaştıklarında arkasından seslendi: 'Ey İbrahim! Bizi kimin emanetine bırakıyorsun?' O da şöyle cevap verdi: '(Sizi) Allah'ın korumasına bırakıyorum.' Hācer: 'Allah'a emanet olmakla razıyım' dedi. Yerine döndü, su tulumundan su içmeye başladı ve çocuğu için sütü arttı."

Ibn Abbas narrated a slightly different version: "When Abraham had differences with his wife (because of her jealousy of Hajar, Ishmael's mother), he took Ishmael and his mother and went away. They had a water skin with them containing some water. Ishmael's mother used to drink water from the water skin so that her milk would increase for her child. When Abraham reached Mecca, he made her sit under a tree and afterwards returned home. Ishmael's mother followed him and when they reached Kada, she called him from behind: 'O Abraham! To whom are you leaving us?' He replied: '(I am leaving you) to Allah's care.' she said: 'I am satisfied to be with Allah.' She returned to her place and started drinking water from the water skin and her milk increased for her child.

Su tamamen bittiğinde, kendi kendine şöyle dedi: "Gidip bakayım, belki bir insan görürüm." Safa Dağı'na çıktı ve birini görmeyi umarak baktı, ama boşuna.

"When the water had all been used up, she said to herself: 'I had better go and look so that I may see somebody.' she ascended As-Safa mountain and looked hoping to see somebody but in vain.

Vadiye indiğinde, Merve Dağı'na ulaşıncaya kadar koştu. İki dağ arasında defalarca gidip geldi. Sonra kendi kendine dedi ki: "Çocuğun durumunu bir gidip görsem iyi olur." Gitti ve çocuğu ölümün eşiğinde buldu. Onun ölmesini izlemeye dayanamadı ve kendi kendine dedi ki: "Gidip bakarsam birini bulabilirim." Gitti, Safa Dağı'na çıktı ve uzun süre baktı, ama kimseyi bulamadı. Böylece Safa ile Merve arasında yedi tur koşmayı tamamladı. Yine kendi kendine dedi ki: "Geri dönüp çocuğun durumuna bakmam iyi olur." Tam o sırada bir ses duydu ve o tuhaf sese şöyle seslendi: "Yardım edebilecek biriyseniz, bize yardım edin." Bakın, sesi çıkaran Cebrail'di.

When she came down to the valley, she ran till she reached Al Marwa Mountain. She ran to and for (between the two mountains) many times. Then she said to herself; 'I had better go and see the state of the child.' she went and found it in a state of one on the point of dying. She could not endure to watch it dying and said to herself: 'If I go and look I may find somebody.' she went and ascended al-Safa mountain and looked for a long while but could not find anybody. Thus she completed seven rounds of running between As-Safa and Al-Marwa. Again she said to herself: 'I had better go back and see the state of the child.' but suddenly she heard a voice, and she said to that strange voice. 'help us if you can offer any help.' lo! it was Gabriel (who had made the voice)

İbn Abbas rivayetine devam ederek şöyle anlattı: "İsmail'in annesi sudan içmeye başladı ve çocuğu için sütü arttı. Daha sonra vadinin dibinden geçerken Hurhum kabilesinden bazı insanlar birkaç kuş gördüler ve bu onları şaşırttı. Dediler ki: 'Kuşlar ancak suyun bulunduğu bir yerde bulunur.' Yeri aramak üzere bir haberci gönderdiler; haberci suyu bulup onlara bunu bildirmek için geri döndü. Bunun üzerine hepsi onun yanına geldi ve dediler ki: 'Ey İsmail'in annesi! Yanında kalmamıza izin verir misin?' Ve böylece orada kalmaya başladılar."

Ibn Abbas continued narrating: "Ishmael's mother started drinking from the water, and her milk increased for her child. Afterwards some people of the tribe of Hurhum saw some birds while passing through the bottom of the valley and that astonished them. They said: "birds can only be found at a place where there is water." They sent a messenger who searched the place and found the water and returned to inform them about it. Then they all went to her and said: "O Ishmael's mother! Will you allow us to be with you (or dwell with you)?" Then they stayed there.

Daha sonra çocuğu ergenlik çağına ulaştı ve onlardan bir kadınla evlendi. Sonra İbrahim'in aklına bir fikir geldi ve bunu eşine (Sara'ya) açtı. "Mekke'de bıraktığım bakmakla yükümlü olduğum kişileri ziyaret etmek istiyorum." Oraya vardığında İsmail'in eşini selamladı ve "İsmail nerede?" dedi. Kadın, "Avlanmaya çıktı" diye cevap verdi. İbrahim ona şunu söyledi: "Geldiğinde kapısının eşiğini değiştirmesini söyle." İsmail geldiğinde kadın ona aynısını anlattı; bunun üzerine İsmail ona, "Sen eşiksin, o hâlde ailenin yanına dön (boşandın)" dedi. "İbrahim bir kez daha, Mekke'de bıraktığı bakmakla yükümlü olduğu kişileri ziyaret etmeyi düşündü ve niyetini eşi Sara'ya bildirdi. İbrahim, İsmail'in evine gelip sordu: "İsmail nerede?" İsmail'in eşi, "Avlanmaya çıktı" diye cevap verdi ve ekledi: "Bir süre kalıp yemek ve içecek bir şeyler alır mısınız?" İbrahim, "Yemeğiniz nedir, içeceğiniz nedir?" dedi. Kadın, "Yemeğimiz et, içeceğimiz su" diye cevap verdi. İbrahim şöyle dedi: "Ey Allah'ım! Yemeklerini ve içeceklerini bereketli kıl." Ebu'l-Kasım (Peygamber ﷺ) şöyle buyurdu: "İbrahim'in duası sebebiyle Mekke'de bereket vardır."

"Later on her boy reached the age of puberty and married a lady from them. Then an idea occurred to Abraham, which he disclosed to his wife (sarah). 'I want to call on my dependants I left at Mecca.' When he went there he greeted Ishmael's wife and said: 'where is Ishmael?' She replied: 'He has gone out hunting.' Abraham said to her: 'When he comes, tell him to change the threshold of his gate.' When Ishmael came she told him the same and whereupon Ishmael said to her: 'you are the threshold so go to your family (you are divorced).' "Again Abraham thought of visiting his dependents whom he had left at Mecca, and told his wife (Sarah) of his intentions. Abraham came to Ishmael's house and asked: 'Where is Ishmael?' Ishmael's wife replied: 'He has gone out hunting,' and added: 'will you stay for some time and have something to eat and drink?' Abraham said: 'what is your food and what is your drink?' she replied: 'our food is meat and our drink is water.' he replied: 'O Allah! Bless their meals and their drink.' Abu Al Qasim (the Prophet)(pbuh) said: "Because of Abraham's invocation there are blessings in Mecca."

İbn Abbas devam etti: "İbrahim bir kez daha, Mekke'de bıraktığı ailesini ziyaret etmeyi düşündü ve kararını eşine (Sare'ye) bildirdi. Gidip Zemzem kuyusunun arkasında oklarını onarmakta olan İsmail'i buldu. Dedi ki: 'Ey İsmail, Rabbin bana, Onun için bir ev inşa etmemi emretti.' İsmail dedi ki: 'Rabbinin emrine uy.' İbrahim dedi ki: 'Allah bana, bu işte bana yardım etmeni de emretti.' İsmail dedi ki: 'O hâlde ben de yardım ederim.' Böylece ikisi de şöyle diyordu:"

Ibn Abbas continued: "Once more Abraham thought of visiting his family he had left at Mecca and he told his wife (Sarah) of his decision. HE went and found Ishmael behind the Zam-zam well, mending his arrows. He said: 'O Ishmael, your Lord has ordered me to build a house for Him.' Ishmael said: 'Obey the order of your Lord.' Abraham said: 'Allah has also ordered me that you should help me therein.' Ishmael said: 'Then I will do so.' So both of them were saying:

"Ey Rabbimiz! Bunu bizden kabul buyur. Şüphesiz Sen, hakkıyla işitensin, hakkıyla bilensin." (Bakara 2:127)

"O our Lord! Accept this service of us, verily, You are the All Hearer, the All Knower." (Ch 2:127)

www.islambasics.com Bina yükselince ve yaşlı adam (İbrahim), taşları bu kadar yüksek bir noktaya kaldıramaz hale gelince, Makam taşının üzerinde durdu; İsmail ise ona taşları uzatmaya devam etti ve ikisi de şöyle diyordu:

www.islambasics.com When the building became high and the old man (Abraham) could no longer lift the stones to such a high position, he stood over the stone of Al Maqam and Ishmael carried on handing him the stones and both of them were saying:

"Ey Rabbimiz! Bu hizmetimizi kabul buyur, şüphesiz Sen, Semi' ve Alim olansın."

"O our Lord! Accept this service of us, verily You are the All Hearer, the All Knower.""

Allah Teâlâ, İbrahim'in sevgili oğluyla yaşadığı imtihanı bize şöyle haber vermiştir:

Allah the Almighty told us of Abraham's affliction with his beloved son:

Kurtarılmasından ateşten sonra şöyle dedi:

"And he said after his rescue from the fire:

"Gerçekten ben, Rabbimin (yanına) gidiyorum. O bana yol gösterecek! Rabbim! Bana salihlerden bir evlat ver." Biz de ona, halim selim bir oğlan müjdeledik. Bu oğlan, onunla birlikte yürüyecek yaşa gelince, İbrahim dedi ki: "Ey oğulcuğum! Düşümde seni kurban ettiğimi gördüm. Bak, sen ne düşünüyorsun?" Oğlu dedi ki: "Ey babacığım! Sana emrolunanı yap. İnşallah beni sabredenlerden bulacaksın." Böylece ikisi de teslim olup İbrahim oğlunu alnının bir yanı üzere yatırdığında (kesmek için), Biz ona seslendik: "Ey İbrahim! Rüyanı gerçekleştirdin (gördüğün rüyayı doğruladın)." Gerçekten biz, iyilik yapanları işte böyle ödüllendiririz. Şüphesiz bu, apaçık bir imtihandı. Biz de onu büyük bir kurbanla (bir koçla) fidye olarak kurtardık ve ona sonraki nesiller arasında güzel bir anılış (iyi bir ün) bıraktık.

'Verily! I am going to my Lord. He will guide me! My Lord! Grant me (offspring) from the righteous." SO We gave him the glad tidings of a forbearing boy. And when he (his son) was old enough to walk with him, he said: "O my son! I have seen in a dream that I am slaughtering you (offer you in sacrifice to Allah), so look what do you think!Ý" "O my father! Do that which you are commanded InshAllah (if Allah wills), you shall find me of the patient." Then when they had both submitted themselves to the Will of Allah and he had laid him prostrate on his forehead (or on the side of his forehead for slaughtering); and We called out to him: "O Abraham! You have fulfilled the dream (vision!" Verily! Thus do Wereward those who perform good deeds, totally for Allah's sake only. Verily, that indeed was a manifest trial and We ransomed him with a great sacrifice (a ram;) and We left for him ( a goodly remembrance)

sonraki nesiller arasında (ileriki zamanlarda). "İbrahim'e selam olsun!" İşte biz iyilik edenleri böyle ödüllendiririz. Şüphesiz o, iman eden kullarımızdandı.

among generations (to come) in later times. "Salamun (peace) be upon Abraham!" Thus indeed do We reward the Muhsineen (good doers). Verily, he was one of Our believing slaves. (Ch 37:99-111 Quran)

Zaman geçti. Bir gün İbrahim çadırının dışında oturmuş, oğlu İsmail'i ve Allah'ın kurbanlığını düşünüyordu. Kalbi, Allah'ın sayısız nimetleri karşısında, O'na duyduğu hayranlık ve sevgiyle dolmuştu. Gözlerinden büyük bir damla yaş süzüldü ve bu, ona İsmail'i hatırlattı.

Time passed. One day Abraham was sitting outside his tent thinking of his son Ishmael and Allah's sacrifice. His heart was filled with awe and love for Allah for His countless blessings. A big tear dropped from his eyes and reminded him of Ishmael.

Bu sırada üç melek yeryüzüne indi: Cebrail, İsrafil ve Mikail. İnsan suretinde gelip İbrahim'i selamladılar. İbrahim kalkıp onları karşıladı. Yabancı ve misafir olduklarını düşünerek onları çadırının içine aldı. Onlara yer gösterdi ve rahat etmelerini sağladı; sonra kavmine gitmek için izin isteyip ayrıldı.

In the meantime, three angels descended to the earth; Gabriel, Israphael, and Michael. They came in human shapes and saluted Abraham. Abraham arose and welcomed them. He took them inside his tent thinking they were strangers and guests. He seated them and made sure that they were comfortable, then excused himself to go to his people.

Eşi Sara, o içeri girdiğinde ayağa kalktı. Yaşlanmış ve saçları ağarmıştı. İbrahim ona şöyle dedi: "Evimizde üç yabancı var." "Onlar kim?" diye sordu. "Hiçbirini tanımıyorum," diye yanıtladı. "Elimizde ne yiyecek var?" diye sordu. "Yarım koyun," dedi, "Yarım koyun! Onlar için semiz bir buzağı kes; onlar yabancılar ve misafirler," diye emretti ve çıkarken.

His wife Sarah arose when he entered. She had become old and white haired. Abraham said to her: "We have three strangers in the house." "Who are they?" she asked. "I do not know any of them," he answered. "What food have we got?" He asked. Half a sheep." she replied, "Half a sheep! Slaughter a fat calf for them; they are strangers and guests." he ordered while leaving.

Hizmetçiler bir buzağıyı kavurup sundular. İbrahim, melekleri yemeğe davet etti ve onları teşvik etmek için yemeğe başladı. Yemeye devam etti, ancak misafirlerinin yediğinden emin olmak için onlara göz attığında, hiçbirinin yemeğe dokunmadığını fark etti. Onlara dedi ki: "Yemeyecek misiniz?" Yemeye yeniden başladı, ama onlara tekrar baktığında hâlâ yemediklerini gördü. Elleri yiyeceğe uzanmıyordu. Onlardan korkmaya başladı.

The servants roasted and served a calf. Abraham invited the angels to eat and he started eating so as to encourage them. He continued, but when he glanced at his guests to assure they were eating, he noticed that none of them had touched the food. He said to the them: "Are you not going to eat?" He resumed eating, but when he glanced at them again he found that they were still not eating. Their hands did not reach out for the food. He began to fear them.

İbrahim'in korkusu arttı. Ancak melekler onun iç dünyasındaki düşünceleri okuyordu ve melekler arasından biri şöyle dedi: "Korkma." İbrahim başını kaldırdı ve şu karşılığı verdi: "Gerçekten de korku içindeyim. Size yemek ikram ettim, ama yemek için elinizi uzatmıyorsunuz. Bana kötülük mü etmek niyetindesiniz?" Meleklerden biri gülümsedi ve şöyle dedi: "Biz yemeyiz. Biz Allah'ın melekleriyiz." Sonra meleklerden biri karısına döndü ve İshak (İshaak) hakkındaki müjdeyi iletti.

Yüce Allah şöyle buyurmuştur:

Almighty Allah revealed:

"Gerçekten, elçilerimiz İbrahim'e müjdeyle geldi. Dediler ki: "Selam (selamlama ya da barış)!" O da karşılık verdi: "Selam (selamlama ya da barış)!" ve hemen kızartılmış bir buzağı getirip onları misafir etmeye koyuldu. Ama ellerinin yemeğe uzanmadığını görünce onlardan kuşkulandı ve içinde bir korku duydu. Dediler ki: "Korkma, biz Lut kavmine gönderildik." Karısı da orada ayakta duruyordu ve güldü (ya elçilerin yemeklerine dokunmamasından dolayı ya da Lut kavminin helak olmasına sevinerek). Biz ona İshak'ın, ondan sonra da Yakub'un müjdesini verdik."

"Verily! There came Our Messengers to Abraham with glad tidings. They said: "Salaam (greetings or peace)!" he answered: "Salaam (greetings or peace)!" and he hastened to entertain them with a roasted calf. But, when he saw their hands went not towards it (the meal), he felt some mistrust of them, and conceived a fear of them. They said: "Fear not, we have been sent against the people of Lot." And his wife was standing there and she laughed (either, because the Messengers did not eat their food or for being glad for the destruction of the people of Lot). But We gave her glad tidings of Isaac, and after him of Jacob.

Şöyle dedi (şaşkınlıkla): "Vay başıma! Ben yaşlı bir kadınken çocuk mu doğuracağım, işte kocam da yaşlı bir adam! Gerçekten bu çok garip bir şey!" Dediler ki: "Allah'ın takdirine mi şaşıyorsun? Allah'ın rahmeti ve bereketleri üzerinizedir, ey ev halkı (İbrahim'in ailesi). Şüphesiz O (Allah), övgüye layık, yücedir." (CH 11:69-73).

She said (in astonishment): "Woe unto me! Shall I bear a child while I am an old woman, and here is my husband an old man? Verily! This is a strange thing!" They said: "Do you wonder at the Decree of Allah? The Mercy of Allah and His Blessings be on you, O the family (of Abraham). Surely, He (Allah) is All praiseworthy, All-Glorious." (CH 11:69-73).