Hati seorang pendosa sentiasa berada dalam keadaan gelisah dan ketakutan, kerana ketaatan kepada Allah ~ merupakan benteng Allah yang agung, maka sesiapa yang memasukinya akan selamat daripada Azab dunia dan akhirat; tetapi sesiapa yang keluar daripadanya akan dikepung oleh segala bentuk ketakutan dan kebimbangan. Hati seorang pendosa sentiasa tidak tenteram; dia berasa gementar terhadap setiap bunyi yang didengarinya, dan percaya bahawa setiap musibah ditujukan kepadanya. Tetapi orang yang takut kepada Allah akan terselamat daripada semua kebimbangan ini. Dosa menanamkan rasa kesunyian dalam hati. Pendosa berasa terasing daripada Tuhannya dan daripada orang lain. Semakin banyak dosa yang dilakukannya, semakin bertambah kesunyiannya, dan dia akan menanggung kepahitan hidup seperti seorang yang gelisah dan kesepian. Pendosa berasa gembira ketika melakukan dosa, tetapi itu hanyalah kesenangan sesaat, kerana hatinya dipenuhi kebimbangan selepas itu. Rahsia dalam perkara ini ialah ketaatan kepada Allah ~ mendekatkan orang yang warak kepada-Nya ~ dan mendekatkannya kepada orang lain yang dicintainya, walaupun mereka jauh daripadanya. Kederhakaan kepada Allah ~ menarik perasaan jauh daripada Allah ~, dan bentuk yang paling berat ialah syirik, iaitu menyekutukan Allah.