11 Rechtspraak

11 Rechtspraak - Het regeringssysteem in de Islam | Quran Course

Wat betreft de profetische traditie (Sunnah), de Boodschapper van Allah ﷺ was zelf verantwoordelijk voor de rechtspraak en Hij oordeelde tussen de mensen. Al-Bukhari overleverde van ‘A’isha, de echtgenote van de Boodschapper van Allah ﷺ, dat zij zei: “Utba Ibnu Abi Waqqas vertelde zijn broer Sa’d bin Abi Waqqas dat het kind van Zuma’a van hem is, dus houd Hem bij je. In het jaar van de verovering nam Sa’d Hem mee en zei: ‘Het kind is mijn neef, en Hij (zijn broer) heeft Hem aan mij toevertrouwd.’ Abd ibn Zuma’a hield in en zei: ‘Hij is mijn broer, de zoon geboren uit mijn vader, en Hij werd op zijn bed geboren.’ Dus haastten zij beiden zich naar de Boodschapper van Allah ﷺ en Sa’d zei: ‘O Boodschapper van Allah! Hij is mijn neef en mijn broer heeft Hem aan mij toevertrouwd’ en ‘Abd bin Zuma’a zei: ‘Hij is mijn broer en een zoon geboren uit mijn vader op zijn bed.’ De Boodschapper van Allah ﷺ zei: ‘Het kind behoort toe aan het bed en voor de overspelige is er steniging.’” De Boodschapper van Allah ﷺ stelde de rechters aan. Hij stelde ‘Ali aan als rechter over Yemen en Hij gaf Hem instructies over hoe hij moest oordelen door te zeggen: “Als twee ruziënde mannen naar je toe komen, geef dan geen oordeel voor een van hen totdat je hebt gehoord wat de ander te zeggen heeft.” Hij ﷺ stelde ook Mu’az aan als rechter over Al-Janad. Dit duidt op de erfenis van de rechtspraak. Wat betreft de methode van rechtspraak die werd uitgevoerd door de Boodschapper ﷺ, deze kan worden afgeleid uit de overlevering (Hadith) van ‘A’iesha dat Sa’d en Abd Ibnu Zuma’a ruzie maakten over de zoon van Zuma’a. Elk van hen beweerde dat Hij de zijne was. De Boodschapper van Allah ﷺ informeerde hen over de goddelijke regel dat de zoon van Zuma’a de broer van Abd Ibnu Zuma’a was, en dat het kind toebehoort aan degene op wiens bed het is geboren. Daarom was zijn ﷺ oordeel informatie over de goddelijke regel en daarna dwong Hij deze bij hen af, en zo nam ‘Abd Ibnu Zuma’a het kind mee. Dit is het bewijs dat de definitie van de rechtspraak geeft, en deze definitie dient als een beschrijving van de werkelijkheid. Echter, aangezien het een goddelijke realiteit is, en aangezien de goddelijke definitie in feite een goddelijke regel is, vereist het daarom bewijs waaruit het afgeleid moet worden, en deze overlevering (Hadith) dient als bewijs voor de definitie van de rechtspraak.

As for the Sunnah, the Messenger of Allah (pbuh) was himself in charge of the Judiciary and He judged between people. Al- Bukhari narrated about A’isha, wife of the Messenger of Allah (pbuh), that she said; “Utba Ibnu Abi Waqqas told his brother Sa’d bin Abi Waqqas that the child of Zuma’a belongs to him, so keep Him with you. In the year of the conquest, Sa’d took Him and said, ‘The child is my nephew, and He (his brother) has entrusted Him to me.’ Abd ibn Zuma’a stopped and said, ‘He is my brother, the son born to my father, and He was born on his bed.’ So they both rushed to the Messenger of Allah (pbuh) and Sa’d said ‘O Messenger of Allah! He is my nephew and my brother has entrusted Him to me’ and ‘Abd bin Zuma’a said, ‘He is my brother and a son born to my father on his bed.’ The Messenger of Allah (pbuh) said, ‘The child is for the bed and for the fornicator is stoning.’” The Messenger of Allah (pbuh) used to appoint the judges. He appointed ‘Ali as judge over Yemen and He gave Him instructions about how to judge by saying; “If two disputing men come to you do not give a judgement for one of them until you have heard what the other has had to say.” He (pbuh) also appointed Mu’az as a judge over Al-Janad. This indicates the legacy of the judiciary. As for the method of judicature carried out by the Messenger (pbuh), it can be deduced from the Hadith of ‘A’iesha that Sa’d and Abd Ibnu Zuma’a disputed over the son of Zuma’a. Each one claimed that He was his. The Messenger of Allah (pbuh) informed them of the divine rule that the son of Zuma’a was the brother of Abd Ibnu Zuma’a, and that the child belongs to the one on whose bed it is born. Therefore, his (pbuh) judgement was information about the divine rule and then He enforced it upon them, and thus ‘Abd Ibnu Zuma’a took the child. This is the evidence that gives the definition of the Judiciary and this definition serves as a description of the reality. However, since it is a divine reality, and since the divine definition is in fact a divine rule, it therefore requires evidence from which it is to be deduced, and this Hadith serves as an evidence for the definition of the judiciary.

“‘Wat is dit?’ Hij zei: ‘Het is nat geworden door de regen, o Boodschapper van Allah ﷺ.’ Hij ﷺ zei: ‘Waarom leg je het niet bovenop, zodat mensen het kunnen zien? Degene die bedriegt, behoort niet tot mij.’ Het omvat ook de Mazaalim (onrechtmatige daden), omdat deze deel uitmaken van de rechtspraak en niet van het bestuur, aangezien het klachten tegen de heerser zijn. De Mazaalim zouden worden gedefinieerd als: ‘Het uitvoeren van de goddelijke regel door middel van dwang met betrekking tot het geschil dat kan ontstaan tussen de burgers en de kalief of een van zijn Wulah of werknemers, of elk conflict tussen de moslims over de interpretatie van een van de Shar’a-teksten die worden gebruikt om daarmee te oordelen en daarnaar te regeren.’ De Mazaalim (onrechtmatige daden) werden vermeld in de overlevering (Hadith) van de Boodschapper van Allah ﷺ met betrekking tot het vaststellen van prijzen, waarbij Hij zei: “En voorwaar, ik hoop dat ik Allah Azza wa Jall zal ontmoeten zonder dat iemand een Mazlama (klacht) tegen mij heeft die ik hem heb aangedaan, hetzij wat betreft bloed of bezit.” [Overgeleverd door Ahmad op gezag van Anas] Dit geeft aan dat klachten tegen de heerser, of de Waali of de ambtenaren, moeten worden ingediend bij de rechter van Mazaalim, en de rechter van Mazaalim zou de goddelijke regel uitvoeren door middel van handhaving. Daarom zou de definitie de drie gebieden van de rechtspraak omvatten die weerspiegeld worden in de overleveringen (Hadith) en de daden van de Boodschapper van Allah ﷺ. Dit zijn: het beslechten van geschillen tussen mensen, het voorkomen van wat ook de rechten van de gemeenschap zou kunnen schaden, en het beslechten van geschillen tussen de burgers en de heersers, of tussen de burgers en de ambtenaren binnen hun taken.”

“‘What is this?’ He said; ‘It was dampened by the rain O Messenger of Allah.’ He (pbuh) said; ‘Why don’t you put it on the top so that people can see it? He who cheats does not belong to me.’” It also includes the Mazaalim (unjust acts), because they are part of the judiciary and not part of the ruling, since they are complaints against the ruler. The Mazaalim would be defined as: ‘Delivering of the divine rule by way of compulsion with regards to the dispute that may arise between the citizens and the Khaleefah or any of his Wulah or employees, or any conflict between the Muslims about the interpretation of any of the Shar’a texts used in order to judge by them and to rule according to them.’ The Mazaalim (unjust acts) were mentioned in the Hadith of the Messenger of Allah (pbuh) regarding the fixing of prices where He said; “And verily I hope that I will meet Allah Azza wa Jall without having anyone claiming against me a Mazlama (complaint) I inflicted on him, be it of blood or funds.” [Narrated by Ahmad on the authority of Anas] This indicates that complaints against the ruler, or the Waali or the civil servants should be submitted to the judge of Mazaalim, and the Judge of Mazaalim would deliver the divine rule by way of enforcement. Therefore the definition would include the three areas of judiciary reflected in the Ahadith and actions of the Messenger of Allah (pbuh). These are: settling disputes between people, preventing whatever may harm the rights of the community and the settling of disputes between the citizens and the rulers, or between the citizens and the civil servants within their duties.