De Muhtasib heeft de bevoegdheid om over de overtreding te oordelen zodra hij hiervan kennisneemt, en dit kan ter plaatse en op elke locatie plaatsvinden. Hij hoeft niet in een rechtbank aanwezig te zijn. Hij zal een aantal politiefunctionarissen tot zijn beschikking hebben om zijn bevelen uit te voeren en de straf ter plaatse toe te passen.

The Muhtasib has the power to judge on the offence as soon as He learns about it, and this could take place on the spot and at any location. He does not need to be in a judicial court. He will have at his disposal a number of police staff to execute his orders and to apply the sentence on the spot.

Een rechtbank zou niet vereist zijn voor de Muhtasib om de betreffende zaak te onderzoeken; Hij spreekt het oordeel uit op het moment dat Hij ervan overtuigd is dat de overtreding heeft plaatsgevonden, en Hij heeft de macht om op elke plaats en op elk moment te oordelen, hetzij op de markt, in het huis, te paard of in de auto, overdag of 's nachts. Het bewijs dat de noodzaak van een rechtbank bevestigt om een zaak te behandelen, is niet van toepassing op de Muhtasib, omdat de overlevering (Hadith) die deze voorwaarde bevestigt stelt: “Indien de twee strijdende partijen voor u zitten.” Dit is niet van toepassing op de rechter van Hisba, aangezien er geen eiser en geen verweerder is, maar er is sprake van een publiek recht dat is geschonden, of een schending van de Shar’a. Bovendien, toen de Boodschapper van Allah ﷺ keek naar de zaak van de hoop voedsel, liep Hij op dat moment over de markt en het voedsel werd te koop aangeboden. Hij ﷺ riep de verkoper niet naar Zich toe, maar zodra Hij de overtreding detecteerde, behandelde Hij deze ter plekke. Dit geeft aan dat de zaken van Hisba geen rechtbank vereisen.

A judicial court would not be required for the Muhtasib to look into the case at hand, He passes the judgement the moment He is sure that the offence took place, and He has the power to judge at any place and at anytime, whether in the market, in the house, while riding or in the car during the day or night. The evidence that confirms the need to have a judicial court in order to deal with a case does not apply to the Muhtasib, because the Hadith that confirmed this condition states; “If the two disputing parties sat before you.” This is not applicable to the judge of Hisba, as there is no plaintiff and no defendant, rather, there is a public right that has been violated, or a violation of the Shar’a. Besides, when the Messenger of Allah (pbuh) looked into the case of the heap of food, He was walking in the market at the time and the food was displayed for sale. He (pbuh) did not summon the vendor to him, but as soon as He detected the offence He dealt with it on the spot. This indicates that the cases of Hisba do not require a judicial court.

De Muhtasib heeft het recht om plaatsvervangers voor hem te kiezen. Zij moeten voldoen aan de vereisten van de Muhtasib, en hij is bevoegd hen aan verschillende plaatsen toe te wijzen. Deze plaatsvervangers zouden de macht hebben om de taken van de Hisba uit te voeren in de gebieden waaraan zij zijn toegewezen, en in de gevallen waarvoor zij zijn gedelegeerd.

The Muhtasib has the right to select deputies for him. They should fulfil the requirements of the Muhtasib, and He is allowed to assign them to different places. Those deputies would have the power to carry out the duties of the Hisba in the areas to which they have been assigned, and in the cases for which they have been delegated.

Dit hangt ervan af of de benoeming van de Muhtasib een clausule bevat die hem de macht geeft om plaatsvervangers te benoemen, dat wil zeggen om plaatsvervangers te delegeren die namens hem zullen handelen, in het geval de kalief zijn benoeming heeft gedaan. Als de benoeming echter is gedaan door de Qadi al-Qudhah (opperrechter), dan moet naast de voorgaande voorwaarde de benoeming van de Qadi al-Qudhah een clausule bevatten die hem de macht geeft om de rechters die hij benoemt toe te staan anderen te delegeren om namens hen te handelen, dat wil zeggen hen het recht te geven om plaatsvervangers te hebben. Als de Qadi al-Qudhah niet over dergelijke macht beschikt, dan zou hij niet in staat zijn om een dergelijke delegatie goed te keuren, waardoor de Muhtasib geen plaatsvervangers mag hebben, dat wil zeggen dat hij niet het recht heeft om te delegeren. De macht van de rechter om namens hem te delegeren, of het nu de Muhtasib, de Qadi (rechter) of de Qadi al-Mazaalim is, ligt niet in handen van de rechter, tenzij de kalief hem toestaat dit te doen; of als de toestemming om rechters te werven en degenen die benoemd zijn toe te staan te delegeren, is gegeven aan de Waali van de rechtspraak, dat wil zeggen de Qadi al-Qudhah. Dit komt doordat de rechter wordt benoemd voor de rechtspraak, dat wil zeggen een specifiek type rechtspraak, namelijk de Hisba. Daarom, indien hem niet het recht is gegeven om te delegeren, dat wil zeggen het recht om een plaatsvervanger voor zichzelf te benoemen, zou hij dan niet de verplichte macht bezitten om iemand te benoemen. Dit geldt voor zowel de Qadi als de Qadi al-Mazaalim, aangezien elk van hen zal worden benoemd voor de rechtspraak volgens de benoemingsclausule. Zij bezitten dus geen extra macht, dat wil zeggen zij hebben geen recht om rechters te benoemen, tenzij dit deel uitmaakte van het benoemingscontract. Hij zou ook niet het recht hebben om plaatsvervangers te benoemen om de taken van Hisba namens hem uit te voeren, tenzij dit deel uitmaakte van zijn contract. Hetzelfde geldt voor de Qadi al-Qudhah. Wat betreft de toelaatbaarheid van het aanstellen van plaatsvervangers, dit is afgeleid van de handeling van de Boodschapper van Allah ﷺ, aangezien hij ﷺ werd opgeroepen om naar een zaak te kijken en hij ﷺ iemand aanstelde om namens hem te handelen. Dit was wat er gebeurde bij het incident met de bedoeïen die naar de Boodschapper van Allah ﷺ kwam en hem vertelde dat zijn zoon voor een man werkte en dat hij overspel had gepleegd met de vrouw van die man, waarna hij hem om het vonnis vroeg. De Boodschapper van Allah ﷺ zei tijdens dat incident:

This depends on whether the appointment of the Muhtasib includes a clause that gives Him power to appoint deputies, i.e. to delegate deputies who would act on his behalf, in case the Khaleefah made his appointment. If the appointment was however made by the Qadhi al- Qudhah (Supreme judge), then beside the previous condition the appointment of the Qadhi al-Qudhah must include a clause that gives Him power to allow the judges that He appoints to delegate others to act on their behalf, i.e to give them the right to have deputies. If the Qadhi al- Qudhah did not have such power, then He would not be in a position to approve such a delegation, thus the Muhtasib would not be allowed to have deputies, i.e. He would not have the right to delegate. The power of the judge to delegate on his behalf, whether it be the Muhtasib, the Qadhi (judge) or the Qadhi al-Mazaalim, is not in the hands of the judge unless the Khaleefah allows Him to do so; or if the permission to recruit judges and to allow those appointed to delegate were given to the Waali of the judiciary, i.e. the Qadhi al-Qudhah. This is because the judge is appointed to the judiciary, i.e. a specific type of judiciary, which is the Hisba. Therefore, if He were not given the right to delegate, i.e. the right to appoint a deputy for himself, He would not then possess the mandatory power to appoint anyone. This applies to both the Qadhi and the Qadhi al-Mazaalim, for each of them would be appointed to the judiciary according to the appointment clause. Thus they do not possess any extra power, i.e. they would have no right to appoint judges, unless this formed part of the appointment contract. He would not also have the right to appoint deputies to perform the duties of Hisba on his behalf, unless this was part of his contract. The same applies to the Qadhi al-Qudhah. As for the permissibility of appointing deputies, this is derived from the Messenger of Allah’s action, for He (pbuh) was called upon to look into a case, and He appointed someone to act on his behalf. This was what happened in the incident of the desert Arab who came to the Messenger of Allah (pbuh) and informed Him that his son was working for a man and He committed adultery with the man’s wife, so He asked Him for the verdict. The Messenger of Allah (pbuh) said at that incident:

“Ga, o Unays (een man uit Aslam), naar de vrouw van deze man; als zij de schuld bekent, steen haar dan.” [Narrated by Bukhari and Muslim by way of Abi Hurayrah, Zayd bin Khalid al Juhani]

“Go O Unays (a man from Aslam) to this man’s wife, if she admitted guilt then stone her.” [Narrated by Bukhari and Muslim by way of Abi Hurayrah, Zayd bin Khalid al Juhani]

Dit geeft aan dat de rechter een plaatsvervanger kan sturen om namens hem te oordelen in een zaak die hij aan hem toewijst. Hetzelfde geldt voor de Muhtasib, aangezien hij ook een rechter is. De rechter moet zijn plaatsvervanger echter toestaan de zaak als geheel af te handelen, wat betekent dat het hem toegestaan moet worden om de klacht te onderzoeken en zelf een oordeel te vellen indien de aanstelling tot plaatsvervanging geldig zou zijn. Dit komt doordat de rechtspraak het afdwingen van de regel is, waardoor het in deze context niet kan worden opgedeeld, en hij hem dus niet kan aanstellen om enkel te onderzoeken zonder te oordelen. De aanstelling moet volledig zijn, zodat hij een rechter wordt en zijn oordeel geldig wordt. Echter, zelfs als hij soms niet daadwerkelijk een oordeel uitsprak, zou zijn werk nog steeds geldig zijn, aangezien het geen voorwaarde is voor hem om als rechter op te treden. Een rechter zou een zaak kunnen onderzoeken, en voordat hij zijn werk voltooit en zijn oordeel uitspreekt, zou hij van zijn plichten kunnen worden vrijgesteld, waarna de zaak wordt overgedragen aan een andere rechter die het oordeel zal vellen. Hetzelfde geldt voor de plaatsvervanger van de rechter. Het is geen voorwaarde voor hem om een oordeel te vellen, maar hem moet het recht worden gegeven om te onderzoeken en te oordelen wanneer hij wordt aangesteld, wat betekent dat hij moet worden aangesteld als een volledige rechter, met alle verplichte bevoegdheden die aan een rechter zijn verleend. Hetzelfde geldt voor de Muhtasib; hij stelt plaatsvervangers aan met de bevoegdheid om te onderzoeken en te oordelen in de zaken die hij aan hen toewijst, of in de gebieden waarin hij hen plaatst, mits hem de bevoegdheid is gegeven om plaatsvervangers aan te stellen. De juridische vereisten voor degenen die de rechter als zijn plaatsvervangers aanstelt, zijn: zij moeten moslim zijn, vrije mannen, rechtvaardig, volwassen en Fuqaha (rechtsgeleerden [Faqih]) in de zaken waarover zij moeten beslissen, wat betekent dat zij aan dezelfde vereisten moeten voldoen als de Muhtasib, omdat zij ook rechters zijn zoals hij.

This indicates that the judge could send a deputy to judge on his behalf in a case He assigns to him. The same applies to the Muhtasib, as He is also a judge. However, the judge must allow his deputy to deal with the case as a whole, i.e. He must be allowed to look into the complaint and pronounce judgement himself if the appointment to deputise were valid. This is because the judiciary is the conveying of the rule by way of compulsion, so in this context it cannot be partitioned, and therefore He cannot appoint Him to merely investigate without judging. The appointment must be complete so that He becomes a judge and his judgement becomes valid. However, even if He sometimes did not actually pronounce a judgement, his work would still be valid, for it is not a condition for Him to act as a judge. A judge could look into a case, and before completing his work and pronouncing his judgement, He could be relieved of his duties, and then the case would be referred to another judge who would pass judgement. The same applies to the judge’s deputy. It is not a condition for Him to pass judgement, but He must be given the right to investigate and pass judgement when appointed, i.e. He must be appointed as a full judge, holding all the mandatory powers given to a judge. The same applies to the Muhtasibin He appoints deputies with powers to investigate and judge in the cases He assigns for them, or in the areas in which He places them, that is if He has been given the power to appoint deputies. The legal requirements for those whom the judge appoints as his deputies are: They must be Muslim, free men, just, mature and Fuqaha (learned scholars) in the matters they are assigned to deal with, i.e. they must have the same requirements as the Muhtasib, because they are also judges like him.