Er zijn drie soorten rechters: De eerste is de rechter (Qadi), en hij is belast met het beslechten van geschillen tussen mensen over transacties en strafwetten. De tweede is de Muhtasib, die belast is met het beslechten van elke wetsovertreding die het recht van de gemeenschap kan schaden. De derde is de rechter van Mazaalim, die belast is met het beslechten van geschillen tussen de mensen en de Staat.

There are three types of judges: One is the Qadhi, and He is in charge of settling the disputes between people over transactions and penal codes. The second is the Muhtasib, who is in charge of settling any breach of law that may harm the right of the community. The third is the judge of Mazaalim, who is in charge of settling disputes between the people and the State.

Dit zijn de drie soorten rechters. Het bewijs over de rechter, die geschillen tussen mensen beslecht, is afgeleid van de handelingen van de Boodschapper (Rasul) ﷺ, en van zijn benoeming van Mu’az Ibnu Jabal over een gebied in Yemen. Het bewijs voor de rechtspraak met betrekking tot het beslechten van geschillen die de rechten van de gemeenschap in gevaar brengen, waarbij de rechter bekend staat als de Muhtasib, wordt bevestigd door de handeling en de uitspraak van de Boodschapper (Rasul) ﷺ, want Hij zei: “Wie ons bedriegt, behoort niet tot mij”, als onderdeel van een overlevering (Hadith) overgeleverd door Ahmad op gezag van Abu Huraira. Hij ﷺ daagde de bedriegers uit en strafte hen. Qays Ibnu Abi Gharza Al Kanani rapporteerde: “Wij kochten goederen in Madinah en noemden onszelf makelaars, waarna de Boodschapper (Rasul) ﷺ naar ons toe kwam en ons met een betere naam noemde; Hij ﷺ zei: ‘O handelaren, het verkopen brengt inderdaad onzinnig gepraat en het afleggen van eden met zich mee, meng het daarom met liefdadigheid (Sadaqah).’” Ahmad overleverde van Abi Minhal: “Zayd Ibnu Arqam en Al-Bara’ Ibnu Azib waren partners, dus kochten zij beiden wat zilver, een deel met contant geld ter plekke en een deel op krediet. Dit nieuws bereikte de Boodschapper (Rasul) ﷺ, waarna Hij ﷺ beval dat de transactie die ter plekke met contant geld werd afgewikkeld geen kwaad bevat, en dat waar het op krediet werd verkocht, het moet worden afgewezen.” Dit valt allemaal binnen de juridische reikwijdte van de Hisba. Het de rechtspraak die de geschillen beslecht die het recht van de gemeenschap kunnen schaden de Hisba noemen, is in feite een technische term die verwijst naar een specifieke taak die wordt uitgevoerd in de Islamitische Staat, namelijk: het controleren van handelaren en geschoolde arbeiders opdat zij niet bedriegen in hun handel, hun werk of hun producten, of hen dwingen de juiste gewichten en maten te gebruiken, of elke andere vorm van actie die de gemeenschap schade kan toebrengen. Dit zijn precies de soorten handelingen die de Boodschapper van Allah ﷺ demonstreerde, beval te volgen en waarover Hij persoonlijk oordeel velde, zoals vermeld in de overlevering (Hadith) van Al-Bara’ Ibnu Azib, waarin Hij beide partijen beval zich te onthouden van het verkopen van zilver op krediet. Daarom komt het bewijs over de Hisba uit de profetische traditie (Sunnah). Bovendien stelde de Boodschapper van Allah ﷺ Said bin Al-’Aas aan op de markt van Makkah na de verovering, zoals het staat in het boek ‘At-Tabaqat’ van Ibn Sa’d en in het boek ‘Al-Istee’aab’ van Ibn Katheer. ‘Umar bin Al-Khattab stelde ook Al-Shifa aan, een vrouw uit zijn clan, die Umm Sulaiman bin abi Hatmah werd genoemd, als een marktbeoordelaar (inspecteur), oftewel een rechter van Hisba. Hij stelde tevens ‘Abdullah bin ‘Utbah aan over de markt van Al-Madinah, zoals het is gerapporteerd door Malik in zijn ‘Muwatta’ en door Ash-Shafi’i in zijn ‘Musnad’. Hij hield zich persoonlijk bezig met de rechtspraak van de Hisba en liep door de markten, net zoals de Boodschapper ﷺ deed. De kalief bleef de Hisbah uitvoeren tot de tijd van Al-Mahdi, die een speciale afdeling voor de Hisbah oprichtte, waardoor het een van de takken van de rechterlijke structuur werd. In de tijd van Ar-Rasheed liep de Muhtasib door de markten om de gewichten en maten te controleren en de transacties van de handelaren te onderzoeken. Het bewijs voor de rechter van Mazaalim (onrechtmatige daden) is afgeleid van de uitspraak van Allah; “Als jullie over iets geschillen, verwijs het dan naar Allah en de Boodschapper.” []

Dit kwam direct na de uitspraak van Allah (SWT): “O jullie die geloven, gehoorzaam Allah en gehoorzaam de Boodschapper en degenen onder jullie die gezag hebben.” [TMQ An-Nisa’a: 59]

This came immediately after Allah’s (swt) saying; “O you who believe obey Allah and obey the Messenger and those in authority from amongst you.” [TMQ An-Nisa’a: 59]

Daarom moet elk geschil tussen de burgers en de bevoegde autoriteiten worden verwezen naar Allah en Zijn Boodschapper ﷺ, oftewel naar de wet van Allah. Dit vereist de aanwezigheid van een rechter om een oordeel te vellen over dit geschil, en dit is de rechter van Mazaalim. Dit komt doordat een deel van wat is opgenomen in de definitie van de Mazaalim-rechtbank (onrechtmatige daden) het geschil tussen het volk en de kalief is. Dus het bewijs voor de rechtbank van de Mazaalim is de handeling en de woorden van de Boodschapper ﷺ. De Boodschapper van Allah ﷺ heeft echter geen specifieke rechter voor de Mazaalim aangesteld over de gehele staat, noch deden de Khulafaa’ Ar-Rashidoon na hem, aangezien zij de Mazaalim zelf afhandelden, zoals het geval was bij Ali Ibnu Abi Talibin (vrede zij met hem). Hij had echter geen specifieke tijd of een speciale methode voor de Mazaalim; Hij behandelde een Mazlama (een zaak van een onrechtmatige daad) simpelweg wanneer deze zich voordeed, dus het was slechts een deel van zijn algemene plichten. Deze aanpak bleef hetzelfde tot de dagen van ‘Abdul Malik Ibnu Marwan; Hij was de eerste kalief die een specifieke tijd voor de Mazaalim introduceerde. Wanneer Hij een zaak niet zelf kon afhandelen, verwees Hij deze naar zijn rechter om deze af te handelen. Daarna begon de kalief afgevaardigden aan te stellen om de klachten van mensen te onderzoeken, en er werd toen een speciaal systeem voor de Mazaalim ingevoerd, dat bekend stond als het "Huis van Rechtvaardigheid" (Dar ul-’Adl). Het is toegestaan om een speciale rechter voor Mazaalim te hebben, omdat voor alles wat onder de verplichte bevoegdheden van de kalief valt, Hij afgevaardigden mag aanstellen om die taak namens Hem uit te voeren. Het is ook toegestaan om een specifieke tijd en een specifieke stijl te hebben, omdat dit allemaal onder het toegestaan (Mubah) valt.

Therefore, any dispute between the citizens and the people in authority should be referred to Allah and His Messenger i.e. to the rule of Allah. This necessitates the presence of a judge to give judgement on this dispute, and this is the judge of Mazaalim. This is because part of what is included in the definition of the Mazaalim (unjust acts) court is the dispute between the people and the Khaleefah. So the evidence on the judicialcourt of the Mazaalim is the action and words of the Messenger (pbuh). However, the Messenger of Allah (pbuh) did not appoint a specific judge for the Mazaalim over the whole State, nor did the Khulafaa’ Ar-Rashidoon after him, for they used to undertake the Mazaalim themselves, as was the case with Ali Ibnu Abi Talibin He did not however have a specific time or a special method for the Mazaalim, He simply dealt with a Mazlama (an unjust act case) as it happened, so it was just part of his general duties. This approach remained the same until the days of ‘Abdul Malik Ibnu Marwan; He was the first Khaleefah to introduce a specific time for the Mazaalim. When He could not deal with a matter himself, He used to refer it to his judge to deal with it. Then the Khaleefah began to appoint deputies to look into people’s complaints, and a special system was then introduced for the Mazaalim, which was known as the “House of Justice” (Dar ul-’Adl). It is permissible to have a special judge for Mazaalim, because anything that falls under the mandatory powers of the Khaleefah, He is allowed to appoint deputies to perform that duty on his behalf. It is also permissible to have a specific time and a specific style, because all of this falls under the Mubah (allowed).