13.2 De regel van raadpleging (Shura)

13.2 De regel van raadpleging (Shura) - Het regeringssysteem in de Islam | Quran Course

1. De uitspraak van Allah (SWT) in het vorige vers, “Fil-Amr” (in de zaak), betekent raadpleging (Shura) in elke zaak, wat de aard ervan ook moge zijn. Echter, aangezien plichten (Wajibaat), verboden (Muharramaat) en de goddelijke regels die door de Shar’a zijn uitgelegd en er specifiek door zijn vermeld, geen plaats bieden voor menselijke meningen hierover, is er geen ruimte voor raadpleging hierover; Allah (SWT) is de enige Wetgever (Musharri’) en Hij is de enige Heerser, en het oordeel (d.w.z. de rechtspraak) behoort aan Hem toe. Hij (SWT) zei: “Voorwaar, het oordeel behoort slechts aan Allah toe.” [TMQ Yusuf: 40] Hij (SWT) zei ook: “Volg dat wat aan u is geopenbaard van uw Heer.” [TMQ Al-A’raf: 3] En Hij (SWT) zei: “En wat de Boodschapper u brengt, neem het aan, en wat Hij u verbiedt, laat het.” [TMQ Al-Hashr: 7]. Er zijn naast het bovenstaande nog andere verzen. Dit alles maakt de raadpleging van de mensen over deze zaken van geen werkelijke waarde en zonder enige ruimte. Dit geeft aan dat deze regels de ‘Aamm (algemene) betekenis van het woord “Al-Amr” (de zaak) in dit vers beperken. Dit geeft ook aan dat de raadpleging (Shura) enkel over toegestane (Mubah) zaken gaat. Dit vormt een bewijs dat de besluitvaardigheid en de verplichting wegneemt bij de raadpleging (Shura).

1. The saying of Allah (swt) in the previous verse “Fil-Amr” (in the matter) means consultation in every matter whatever its kind. However since duties (Wajibaat), and prohibitions (Muharramaat) and the divine rules explained by the Shar’a and specifically stated by it, have no place for human opinions about them, there is no scope for consulting about them, Allah (swt) is the only Legislator (Musharri’) and He is the only Ruler, and ruling (i.e. judgement) belongs to Him. He (swt) said; “Verily, Ruling is only for Allah.” [TMQ Yusuf: 40] He (swt) also said; “Follow that which was revealed to you from your Lord.” [TMQ Al-A’raf: 3] And He (swt) said; “And whatever the Messenger brought to you take it, and whatever He forbade you of leave it.” [TMQ Al-Hashr: 7. There are other verses in addition to the above. All this makes the consultation of the people over these matters of no real value and with no scope. This indicates that these rules restrict the ‘Aamm (general) meaning of the word “Al-Amr” (the matter) in this verse. This also indicates that the consultation is over Mubah. Matters alone. This represents evidence that dismisses the decisiveness and obligation away from Shura.

De aanbevolen (Mandub) raadpleging (Shura) wordt uitgevoerd met betrekking tot de toegestane (Mubah) handelingen en zaken. Echter, de goddelijke rechtsregels (Hukm) met betrekking tot de zaken waarover geen expliciete tekst uit het Boek van Allah en de profetische traditie (Sunnah) van Zijn Boodschapper ﷺ bestaat en die onderzoek en studie vereisen om tot een conclusie te komen, evenals de definities en de technische en intellectuele zaken die onderzoek en nauwkeurige bestudering vereisen, samen met die zaken die verband houden met meningen, oorlogvoering en planning; al deze zaken worden verwezen naar de geleerden, de specialisten en de mensen met ervaring. De mening van de meerderheid of de minderheid met betrekking tot deze zaken heeft geen waarde. Daarnaast is de mening van degenen die geraadpleegd worden niet bindend. Deze mening wordt afgeleid van de Boodschapper ﷺ toen Hij naar de metgezellen (Sahabah) verwees door hen te raadplegen met betrekking tot de krijgsgevangenen bij Badr, waarbij Hij een optie koos uit de keuzes van de rechtsregel (Hukm) van de krijgsgevangenen die reeds was geopenbaard. Het wordt ook afgeleid van Abu-Bakr en ‘Umar (vrede zij met hen), tijdens de termijn van hun kalifaat (Khilafah), waarbij zij zich tot de senior metgezellen (Sahabah) en hun geleerden wenden telkens wanneer er een gebeurtenis plaatsvond of een zaak voor oordeel aan hen werd voorgelegd, en zij daarover geen uitspraak vonden in het Boek van Allah en de profetische traditie (Sunnah) van Zijn Boodschapper ﷺ. Het wordt ook afgeleid uit de acceptatie door de Boodschapper ﷺ van de mening van Al-Hubab bin Al-Munthir bij het kiezen van de plaats van de strijd van Badr.

The Mandub recommended (consultation) Shura is undertaken with regards to the Mubah actions and matters. However, the divine rules regarding the matters over which there is no explicit text from the Book of Allah and the Sunnah of His Messenger and which need research and investigation so as to conclude them, as well as the definitions and the technical and intellectual matters which require research and scrutiny together with those matters related to opinion, warfare and planning, all of the above matters are referred to the scholars, the specialists and the people of experience. The opinion of the majority or the minority regarding them is of no value. In addition, the opinion of those who are consulted is not binding. This opinion is deduced from the Messenger (pbuh) when He referred to the Sahabah, consulting them regarding the prisoners of war at Badr in terms of which option He adopted from amongst the choices of the Hukm (rule) of the prisoners of war which was already revealed. It is also deduced from Abu-Bakr and ‘Umar (rta), during the term of their Khilafah, turning to the senior Sahabah and their scholars whenever an event happened or a case for judgement was brought to them, and they did not find a verdict about it in the Book of Allah and the Sunnah of His Messenger (pbuh). It is also taken from the acceptance of the Messenger (pbuh) of Al-Hubab bin Al-Munthir’s opinion in choosing the place of the battle of Badr.