7.1 De Gedelegeerde Assistent

7.1 De Gedelegeerde Assistent - Het regeringssysteem in de Islam | Quran Course

Het woord Wazir in de overlevering (Hadith) is onbeperkt (Mutlaq), wat elke hulp of bijstand in elke zaak omvat; daarom kan hij de kalief bijstaan in de functies en de taken van het kalifaat (Khilafah). De overlevering (Hadith) van Abi Sa’id al-Khudri is niet specifiek voor bijstand in de zaak van het bestuur, omdat Jibra’il en Mika’il, de twee Wazirs van de Boodschapper van Allah ﷺ vanuit de hemel, geen relatie hebben met het helpen van Hem in de verantwoordelijkheden en functies van het bestuur. Daarom duidt het woord Waziray (mijn twee Wazirs) in de overlevering (Hadith) op niets anders dan de taalkundige betekenis, namelijk mijn twee assistenten. Iemand aanstellen als assistent of als helper behoort tot de toegestane (Mubah) zaken, evenzo behoort het aanstellen van de Wazir tot de toegestane (Mubah) zaken. De aanstelling door de Boodschapper ﷺ van Abu Bakr en ‘Umar als Wazirs valt niet buiten de grenzen van de taalkundige betekenis, aangezien het niet blijkt dat zij samen met de Boodschapper van Allah ﷺ de taken van het bestuur uitvoerden. Het aanstellen van hen als twee Wazirs voor Hem geeft hen echter de verplichte bevoegdheden om Hem bij te staan in elke zaak, zonder dat dit beperkt wordt tot de zaken en taken van het bestuur en het regeringsapparaat. Het aanstellen van hen als Wazirs geeft aan dat het voor de kalief is toegestaan om als Wazir een persoon aan te stellen die Hem bijstaat en helpt in de zaken en taken van het bestuur. Nadat Abu Bakr de kalief werd, stelde hij ‘Umar ibn al-Khattab aan als assistent voor hem. Zijn bijstand was zo evident dat sommigen van de metgezellen (Sahabah) tegen Abu Bakr zeiden: “we kunnen niet zeggen of de kalief jijzelf bent of ‘Umar.” Zodra ‘Umar het ambt van het kalifaat (Khilafah) bekleedde, waren ‘Uthman en ‘Ali de assistenten van ‘Umar, maar zij leken geen assistentrol voor ‘Umar uit te voeren in de zaken van het bestuur. Hun situatie was vergelijkbaar met die van Abu Bakr en ‘Umar met de Boodschapper van Allah ﷺ. In de tijd van ‘Uthman waren ‘Ali en Marwan ibn al-Hakam zijn twee assistenten. Echter ‘Ali was ongelukkig over sommige zaken, dus bleef hij afstandelijk. Echter, de Wizara van Marwan was duidelijk zichtbaar in het bijstaan van ‘Uthman bij de taken van het bestuur.

The word Wazir in the Hadith is unrestricted (Mutlaq) which includes any help or assistance in any matter; therefore He can assist the Khaleefah in the functions and the tasks of the Khilafah. The Hadith of Abi Sa’id al- Khudri is not specific to the assistance in the matter of ruling, because Jibra’il and Mika’il, the two Wazirs of the Messenger of Allah (pbuh) from the heaven, have no relationship in helping Him in the responsibilities and functions of ruling. Therefore, the word Waziray (my two Wazirs) in the Hadith does not indicate other than the linguistic meaning, which is my two assistants. Taking anyone as an assistant or as a helper is of the Mubah matters, likewise appointing the Wazir is of the Mubah matters. The Messenger’s appointment of Abu Bakr and ‘Umar as Wazirs does not go out of the bounds of the linguistic meaning, since it does not appear that they carried along with the Messenger of Allah (pbuh) the tasks of ruling. However appointing them as two Wazirs to Him gives them the mandatory powers of assisting Him in every matter without restricting that in the matters and tasks of ruling and the government. Appointing them as Wazirs indicates that it is allowed for the Khaleefah to take as a Wazir a person who assists Him and helps Him in the matters and tasks of ruling. After Abu Bakr became the Khaleefah, He appointed ‘Umar ibn al- Khattab as an assistant to him. His assistance was so evident to the point that some of the Sahabah said to Abu Bakr; “we cannot tell whether the Khaleefah is yourself or ‘Umar.” Once ‘Umar held the post of the Khilafah, ‘Uthman and ‘Ali were ‘Umar’s assistants, but they did not appear to carry out any assistant role to ‘Umar in the matters of ruling. Their situation was similar to that of Abu Bakr and ‘Umar with the Messenger of Allah (pbuh). At the time of ‘Uthman, ‘Ali and Marwan ibn al-Hakam were his two assistants. However ‘Ali was unhappy about some affairs, so He remained distant. However, Marwan’s Wizara was quite evident in assisting ‘Uthman in the tasks of ruling.

Als de kalief iemand aanstelt om zijn assistent te zijn in de zaken van het bestuur, dan delegeert hij aan hem het beheer van de zaken, in algemene zin, als zijn plaatsvervanger. Door een dergelijke delegatie wordt de gedelegeerde persoon een Wazir en een gedelegeerde assistent van de kalief, en hij heeft verantwoordelijkheden zoals die van de kalief. Hij bezit echter niet zelfstandig zijn bevoegdheden zoals de kalief, maar verkrijgt deze door de toewijzing van de wizara’ aan hem door de kalief als zijn plaatsvervanger. Daarom, indien de kalief verklaart: "Ik heb persoon X aangesteld als mijn gedelegeerde Wazir", of als mijn gedelegeerde assistent, of indien Hij tegen iemand zegt: "Wees mijn plaatsvervanger in wat aan mij is toegewezen", of enige andere bewoording met die strekking, dan zal de aangewezen persoon daarna alle verplichte bevoegdheden van de kalief genieten als zijn plaatsvervanger. Al-Mawardi noemde deze functie in zijn boek Al Ahkam Al-Sultaniyya ‘Wizarat-ut-Tafweed’, en hij beschreef het als volgt: “Wat betreft de gedelegeerde Wizarah, dit betekent dat de imam een Wazir aanstelt, aan wie hij de uitvoering van de zaken delegeert volgens diens eigen mening en het uitvoeren daarvan volgens diens eigen zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad).” Dit is de realiteit van de gedelegeerde assistent. Hij is een assistent van de kalief in alle functies van het kalifaat. Hij heeft een mandaat om elke taak met betrekking tot het kalifaat uit te voeren, of de kalief die specifieke taak nu aan hem heeft gedelegeerd of niet, aangezien aan hem een algemene delegatie is verleend. Hij dient echter voor elke taak die hij uitvoert verslag uit te brengen aan de kalief, want hij is een assistent en geen kalief. Hij kan dus niet onafhankelijk zijn van de kalief, maar moet aan hem rapporteren over elke handeling die hij verricht, ongeacht hoe groot of klein deze is. Dit komt doordat het beheer van de bestuurlijke zaken is opgedragen aan de kalief.

If the Khaleefah appointed someone to be his assistant in the matters of ruling, He delegates to Him the administration of the affairs, in general terms, as a deputy to him. By such delegation, the delegated person becomes a Wazir and a delegated assistant to the Khaleefah and, He has responsibilities like those of the Khaleefah. However, He does not possess his powers by himself like the Khaleefah, rather through the assignment of the wizara’ to Him by the Khaleefah as a deputy to him. Therefore, if the Khaleefah declares I have appointed so and so person as my delegated Wazir, or as my delegated assistant, or if He said to someone: ‘Be my deputy in what is assigned to me’ or any other wording to that effect, then the designated person would thereafter enjoy all the mandatory powers of the Khaleefah as deputy to him. Al-Mawardi, in his book Al Ahkam Al-Sultaniyya called this post ‘Wizarat-ut-Tafweed, and He described it as follows; “As for the delegated Wizarah, it means that the Imam appoints a Wazir, for whom He delegates the running of the affairs according to his own opinion and executing them according to his own Ijtihad.” This is the reality of the delegated assistant. He is an assistant to the Khaleefah in all the Khilafah functions. He has a mandate to perform any task related to the Khilafah, whether the Khaleefah delegated that particular task to Him or not, for He has been given a general delegation. However, He should report back to the Khaleefah for every task He performs, for He is an assistant and not a Khaleefah. Thus He cannot be independent of the Khaleefah but must report to Him about every action He undertakes no matter how big or small. This is because the running of the ruling affairs is commissioned to the Khaleefah.

Deze realiteit van de assistent of de Wazir in sharia-termen is totaal verschillend van de realiteit van het ministerie in het democratische systeem. Dit komt doordat het ministerie in het democratische systeem de regering is; een groep individuen die, in hun hoedanigheid als een specifieke groep, het bestuur uitvoeren. Dit komt doordat het bestuur, naar hun visie, toebehoort aan de groep en niet aan het individu. Met andere woorden, de Imarah is collectief en niet enkelvoudig. De feitelijke heerser die alle verplichte bevoegdheden om te regeren bezit, is dus de regering, oftewel een groep ministers als minister, en geen van hen bezit het absolute mandaat om te regeren, maar het mandaat om te regeren wordt gedeeld door het gehele kabinet. Wat betreft de individuele minister, hij is toegewezen aan één gebied van het bestuur waarin hij verplichte bevoegdheden zou bezitten, die de regering als geheel aan hem toewijst. Wat betreft de gebieden die niet aan hem zijn toegewezen, deze blijven in handen van de regering als kabinet en niet bij hem persoonlijk. Bijvoorbeeld, de minister van justitie bezit bepaalde verplichte bevoegdheden binnen zijn ministerie en er zijn andere zaken waarover hij geen mandaat heeft, maar die worden beslist en beheerd door de regering als geheel. Dit is de realiteit van de regering in het democratische systeem. Hieruit merken we een duidelijk verschil op tussen dit en de Wizara van het islamitische systeem, en we kunnen ook een groot verschil in betekenis zien tussen het woord Wazir, oftewel assistent in de islam, en het woord Wazir, oftewel minister in het democratische systeem. Daarom betekent de Wazir en de Wizara (minister en ministerie) in het islamitische systeem de assistent van de kalief in al zijn taken zonder uitzondering, waarbij hij dergelijke taken uitvoert en rapporteert aan de kalief. De wizara is een enkelvoudige positie die door één persoon wordt uitgeoefend, en als deze aan meer dan één persoon zou worden gegeven, zou elk van hen dezelfde verplichte bevoegdheden bezitten als de kalief bezit. De Wizara (ministerie) in het democratische systeem is daarentegen in feite een groep, en geen individu, waarbij elke minister slechts bevoegdheden heeft over een specifiek gebied van het bestuur. Hij beschikt niet over volledige bevoegdheden, maar over beperkte bevoegdheden. Het bovenstaande illustreert duidelijk het verschil tussen de concepten van de Wazir en de Wizara in de Islam en hun concepten in het democratische systeem. Desalniettemin zijn de betekenissen van de Wazir en de Wizara zoals weergegeven door het democratische systeem de betekenissen die overheersend en wijdverspreid zijn; en zodra ze worden genoemd, zijn het de betekenissen die onmiddellijk bij de mensen opkomen. Daarom, om elke verwarring weg te nemen en de exacte sharia-betekenis vast te stellen met uitsluiting van alle andere betekenissen, zou het onjuist zijn om de assistenten van de Khaleefah Wazirs te noemen en de term Wizara zonder beperking te gebruiken. In plaats daarvan zou hij een assistent (Mu’awin) genoemd moeten worden en dat zou de ware betekenis zijn. Anderzijds zou er een vorm van beperking moeten worden opgelegd bij het gebruik van de woorden Wazir en Wizara om de democratische betekenis af te wijzen en enkel de Islamitische betekenis aan te duiden. We concluderen uit dit alles dat de Mu’awin de persoon is wiens delegatie de gehele functies van de staat omvat in het gehele grondgebied van de staat. Daarom wordt gezegd: “de Khaleefah delegeert aan de assistent een algemene delegatie als een plaatsvervanger voor zichzelf.” Zo is de realiteit van de taak van de Mu’awin dat het een plaatsvervanging is voor de Khaleefah; deze plaatsvervanging moet algemeen zijn, inclusief alle zaken van de staat, oftewel Hij is een assistent-heerser.

This reality of the assistant or the Wazir in Shari’ah terms is totally different to the reality of the ministry in the democratic system. This is because the ministry in the democratic system is the government; which is a group of individuals who, in their capacity as a particular group, carry out the ruling. This is because ruling, in their view, belongs to the group not to the individual. In other words, the Imarah is collective and not singular. Thus, the actual ruler who enjoys all the mandatory powers to rule is the government i.e. a group of ministers as a minister and none of them enjoys the absolute mandate to rule, but the mandate to rule is shared amongst the whole cabinet. As for the single minister, He is assigned to one area of ruling in which He would posses mandatory powers, which the government as a whole assigns to him. As for the areas not been assigned to him, they remain in the hands of the government as a cabinet and not to Him in person. For instance, the minister of justice enjoys some mandatory powers within his ministry and there are other matters over which He has no mandate, rather they are decided and run by the government as a whole. This is the reality of the government in the democratic system. From it we notice a marked difference between it and the Wizara of the Islamic system and we can also see a wide difference in meaning between the word Wazir i.e. assistant in Islam and the word Wazir i.e., minister in the democratic system. Therefore, the Wazir and the Wizara (minister and ministry) in the Islamic system means the Khaleefah’s assistant in all his duties without exception, wherein He performs such duties and reports back to the Khaleefah. The wizara is a singular position run by one person, and if it were given to more than one person each one of them would enjoy the same mandatory powers that the Khaleefah possesses. The Wizara (ministry) in the democratic system, on the other hand, is in fact a group, and not an individual, where each minister has powers only over a specific area of ruling. He does not enjoy full powers rather limited ones. The above clearly illustrates the difference between the concepts of the Wazir and the Wizara in Islam and their concepts in the democratic system. Nevertheless, the meanings of the Wazir and the Wizara as portrayed by the democratic system are the meanings that are predominant and widespread; and once mentioned, they are the meanings that immediately spring to people’s minds. Therefore, to remove any confusion and to determine the exact Shari’ah meaning to the exclusion of all other meanings, it would be invalid to call the Khaleefah’s assistants Wazirs and use the term Wizara without restriction. Rather, He should be called assistant (Mu’awin) and that would be the true meaning. On the other hand, some form of restriction should be laid down when using the words Wazir and Wizara to dismiss the democratic meaning and indicate the Islamic meaning alone.We gather from all this that the Mu’awin is the person whose delegation includes the whole of the state’s functions in the whole of the state’s territories. Therefore, it is said; “the Khaleefah delegates to the assistant a general delegation as a deputy to himself.” Thus, the reality of the Mu’awin’s job is that it is a deputyship for the Khaleefah; this deputyship should be general, including all the affairs of the state, i.e. He is an assistant ruler.