De kalief is de staat. Hij bezit alle verplichte bevoegdheden van de staat, en zij zijn:

The Khaleefah is the state. He possesses all of the mandatory powers of the state, and they are:

Het is Hij die de goddelijke rechtsregels (Ahkam sharia) vaststelt zodra Hij ze als bindend heeft aangenomen; zij zouden dan wetten worden die gehoorzaamd moeten worden en hun overtreding zou niet toegestaan zijn.

It is He who makes the divine rules (Ahkam Shari’ah) once He adopted them as binding; they would then become laws that have to be obeyed and their violation would not be allowed.

Hij is verantwoordelijk voor het binnenlandse en buitenlandse beleid van de staat. Hij is de opperbevelhebber van alle strijdkrachten en Hij heeft de volledige bevoegdheid om oorlog te verklaren, vredesverdragen, wapenstilstanden en alle andere verdragen te sluiten.

He is responsible for the domestic and foreign policies of the state. He is the supreme commander in chief of all the armed forces and He has full powers to declare war, concludes peace treaties, truces and all other treaties.

Hij heeft de macht om (buitenlandse) ambassadeurs te ontvangen en te weigeren, evenals de macht om moslimambassadeurs aan te stellen en te ontslaan.

He has the power to accept (foreign) ambassadors and to refuse them, as well as the powers to appoint Muslim ambassadors and to remove them.

Het is de kalief die de assistenten en de Wulah benoemt en ontslaat. Zij zijn allen verantwoordelijk tegenover hem en tegenover de Raad van de moslimgemeenschap (Ummah).

It is the Khaleefah who appoints and removes the assistants and Wulah. They are all responsible before him and before the Council of the Ummah.

Het is Hij die de hoogste rechter (Qadhil-Qudhat) benoemt en ontslaat, evenals districtbestuurders, legercommandanten, stafchefs en de opperbevelhebbers. Zij zijn allen aan Hem verantwoording schuldig en niet aan de Raad van de moslimgemeenschap (Ummah).

It is He who appoints and removes the supreme judge (Qadhil-Qudhat), as well as district administrators, army commanders, chiefs of staff, and the commanders in chief. They are all answerable to him and not to the Council of the Ummah.

Het is Hij die de goddelijke regels vaststelt, waaraan de begroting van de Staat wordt opgesteld, en Hij beslist over de details van de begroting en de toegewezen middelen die voor elke afdeling nodig zijn, of het nu gaat om inkomsten of uitgaven.

It is He who adopts the divine rules, in the light of which the State’s budget is drafted, and He decides the details of the budget and the allotted funds required for each department, whether concerning revenues or expenses.

Het bewijs voor deze verplichte bevoegdheden is het feit dat het kalifaat een algemeen gezag is over alle moslims wereldwijd, met als doel de regels van de religie (Deen) toe te passen en de Boodschap van de Islam naar de wereld te dragen, en dit op zichzelf is een bewijs. Het woord 'staat' is echter een technische term, waarvan de betekenis verschilt volgens de visies van de naties. Het Westen beschouwt de staat als het land, de inwoners en de heersers, want de staat is naar hun visie gedefinieerd binnen grenzen die zij het land noemen. Soevereiniteit behoort naar hun visie toe aan het volk, terwijl het bestuur, oftewel de autoriteit, collectief is en niet individualistisch. Zo werd het concept van de staat bekend als het totaal van het land, de inwoners en de heersers. Daarom hebben zij een staatshoofd, oftewel een hoofd van de heersers, het volk, het land en een premier. In de Islam zijn er echter geen permanente grenzen, want de Boodschap van de Islam moet naar de hele wereld worden gedragen. Daarom verplaatsen grenzen zich met de beweging van de autoriteit van de Islam naar andere landen. De term land betekent de plaats waar een persoon permanent verblijft, oftewel zijn huis en stad, niet meer en niet minder. Soevereiniteit behoort toe aan de Shar’a, niet aan het volk. Zo worden de heersers gecontroleerd door de wil van de Shar’a. De moslimgemeenschap (Ummah) wordt ook gecontroleerd door de wil van de Shar’a. Het bestuur, oftewel de autoriteit, is voor individuen en is niet collectief. De Boodschapper van Allah ﷺ zei:

Evidence of these mandatory powers is the fact that the Khilafah as a general ruling over all the Muslims worldwide, with the objective of implementing the rules of the Deen and carrying the Message of Islam to the world, and this in itself is an evidence. However, the word state is a technical term, whose meaning differs according to the views of the nations. The West considers the state as the land, inhabitants and the rulers, for the state in their view is defined within borders that they call the country. Sovereignty, in their view, belongs to the people, while the ruling, i.e. the authority is collective and not individualistic. Thus the concept of the state became known as the total of the country, the inhabitants and the rulers. Therefore, they have a head of state, i.e. head of rulers, the people, the country (land) and a prime minister. However, in Islam, there are no permanent borders, for the Message of Islam has to be carried to the whole world. Therefore frontiers move with the movement of the authority of Islam to other countries. The term country means the place where a person resides permanently i.e. his home and town, no more and no less. Sovereignty belongs to the Shar’a, not to the people. Thus the rulers are controlled by the will of the Shar’a. The Ummah is also controlled by the will of the Shar’a. The ruling i.e. authority is for individuals and it is not collective. The Messenger of Allah (pbuh) said:

“Als drie van jullie op een reis zijn, laat hen dan een van hen aanstellen als een leider (Ameer).” [Overgeleverd door Al-Bazzar van ibn ‘Umar] Hij ﷺ zei ook:

“If three of you were on a journey, let them appoint one of them as an Ameer.” [Narrated by Al-Bazzar from ibn ‘Umar] He (pbuh) also said:

“Als drie van jullie op een reis gaan, laat hen dan een van hen aanwijzen als een leider (Ameer).” [Overgeleverd door Abu Dawood van Abu S’aid al- Khudri] Muslim overleverde van Abu S’aid al-Khudri van de Boodschapper van Allah ﷺ, dat hij ﷺ zei:

“If three of you went out on a journey, let them appoint one of them as an Ameer.” [Narrated by Abu Dawood from Abu S’aid al- Khudri] Muslim narrated from Abu S’aid al-Khudri from the Messenger of Allah (pbuh), that He (pbuh) said:

“Als er een eed van trouw (Bay’ah) is afgelegd voor twee kaliefen, dood dan de laatste van hen.” Daarom verschilt de betekenis van de staat in de Islam van die in andere systemen. De staat in de Islam betekent de autoriteit en het bestuur, en de verplichte bevoegdheden ervan zijn die van de Sultan. Aangezien de kalief degene is die de autoriteit bezit, is hij dan de staat.

“If a Bay’ah has been taken for two Khulafaa’, kill the latter of them.” Therefore, the meaning of the state in Islam differs from that in other systems. The state in Islam means the authority and ruling, and its mandatory powers are that of the Sultan. Since the Khaleefah is the one who holds the authority, He is then the state.

Echter, toen de Boodschapper van Allah ﷺ de Islamitische staat in Madina vestigde, was Hij het staatshoofd en bezat Hij de autoriteit. Zo lag alle autoriteit in zijn handen, en waren alle bevoegdheden met betrekking tot het bestuur aan Hem. Dit gold gedurende zijn hele leven totdat Hij ﷺ stierf. Daarna kwamen na hem de Khulafaa’ Ar-Rashidoon, en elk van hen genoot de volledige autoriteit en bezat alle verplichte bevoegdheden met betrekking tot het bestuur. Dit dient ook als bewijs dat de kalief de staat is. Bovendien, toen de Boodschapper van Allah ﷺ waarschuwde tegen rebellie en ongehoorzaamheid aan de leider (Ameer), uitte Hij dit als een rebellie tegen de autoriteit (Sultan). Hij ﷺ zei:

However, when the Messenger of Allah (pbuh) established the Islamic State in Madina He was the head of state and He held the authority. Thus all of the authority was in his hands, and all of the powers related to the ruling were his. This was as much throughout his lifetime until He (pbuh) died. Then after him came the Khulafaa’ Ar-Rashidoon, and each one of them enjoyed the full authority and possessed all the mandatory powers related to the ruling. This also serves as evidence that the Khaleefah is the state. Besides, when the Messenger of Allah (pbuh) warned against rebellion and disobedience to the Ameer, He expressed it as being a rebellion against the authority (Sultan). He (pbuh) said:

“Als iemand iets ziet in zijn leider (Ameer) dat hem niet behaagt, laat hem dan geduldig blijven. Want zie! Hij die zich van de Sultan (autoriteit van de Islam) afscheidt, zelfs met de breedte van een handspan, en daarop sterft, hij is gestorven met de dood van de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah).” Het kalifaat (Khilafah) is het leiderschap over de gelovigen. De kalief (Khaleefah) is daarom de autoriteit, en hij bezit alle verplichte bevoegdheden, oftewel: hij is de staat en bezit alle bevoegdheden die aan de staat zijn toegekend. Dit is het algemene bewijs over deze verplichte bevoegdheden. Wat betreft de opsomming van deze bevoegdheden die de kalief (Khaleefah) geniet, dit is in feite de opsomming van de bevoegdheden die in de staat bestaan, om zo de gedetailleerde regels van deze bevoegdheden uit te leggen.

“If anyone sees in his Ameer something that displeases him, let him remain patient. For behold! He who separates himself from the Sultan (authority of Islam) by even so much as a hand span and dies thereupon He has died the death of Jahiliyyah.” The Khilafah is the leadership over the believers. The Khaleefah is therefore the authority, and He has all the mandatory powers, i.e. He is the state and possesses all the powers given to the state. This is the general evidence about these mandatory powers. As for the listing of these powers enjoyed by the Khaleefah, this is in fact the listing of the powers that exist in the state, so as to explain the detailed rules of these powers.

Wat betreft de gedetailleerde bewijzen voor de zes hierboven genoemde secties, is het bewijs voor sectie “A” de algemene consensus van de metgezellen (Sahabah). Qanoon (wet) is een technische term die de orde betekent die de heerser (Sultan) uitvaardigt, zodat mensen zich eraan houden. Mensen van Qanoon (wet) definiëren het als “de verzameling principes die de Sultan (heerser) mensen dwingt te volgen in hun onderlinge relaties”. Dus als de Sultan bepaalde regels uitvaardigt, dan worden deze regels wet en moeten mensen zich eraan houden. Als de Sultan ze niet uitvaardigt, dan worden ze geen wet en zijn mensen niet verplicht zich eraan te houden. De moslims volgen de regels van de sharia, dus zij houden zich aan de geboden en verboden van Allah. Waar zij zich aan houden zijn de geboden en verboden van Allah, niet die van de Sultan. Zij volgen dus de goddelijke regels en niet de bevelen van de Sultan. De metgezellen (Sahabah) zijn echter verschillend van mening gegaan over de regels van de sharia. Sommigen van hen begrepen uit de goddelijke teksten zaken die verschilden van wat de anderen begrepen. Ieder van hen hield zich aan wat hij begreep en dat voor hem de regel van Allah vertegenwoordigde. Er zijn echter enkele goddelijke regels met betrekking tot het beheer van de zaken van de moslimgemeenschap (Ummah) waar alle moslims zich volgens één enkele mening aan moeten houden; individuen kunnen niet handelen volgens hun eigen zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad). Dit heeft inderdaad in het verleden plaatsgevonden. Abu Bakr vond het bijvoorbeeld passend om de middelen gelijkmatig onder alle moslims te verdelen, omdat dit hun gelijke recht was. ‘Umar vond het onjuist om aan degenen die tegen de Boodschapper van Allah ﷺ hadden gevochten hetzelfde te geven als aan degenen die aan zijn zijde hadden gevochten, of om aan de behoeftigen hetzelfde te geven als aan de welgestelden. Echter, toen Abu Bakr de kalief (Khalifah) was, dwong hij mensen zijn mening te volgen en de rechters en Wulah voerden zijn mening uit, en ‘Umar onderwierp zich aan de mening van Abu Bakr en voerde deze uit. Toen ‘Umar kalief (Khalifah) werd, handhaafde hij zijn eigen mening die verschilde van die van Abu Bakr. Dus Hij beval dat de middelen met voorrang en niet gelijkmatig verdeeld moesten worden. Zo kregen de moslims de middelen toegewezen op basis van de duur van hun bekering tot de islam en volgens hun behoeften. De moslims hielden zich aan deze regel, en de rechters en Wulah voerden deze uit. Daarom werd een algemene consensus van de metgezellen (Sahabah) gevestigd, stellende dat de imam het recht heeft om specifieke regels aan te nemen en de uitvoering ervan af te dwingen. Moslims moeten zich aan dergelijke regels houden, zelfs als ze in strijd zijn met hun eigen zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), en zij moeten hun eigen meningen en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) laten varen. Deze aangenomen regels zijn in feite wetten (Canons). Daarom behoort de instelling van wetten toe aan de kalief alleen, en niemand anders heeft een dergelijk recht.

As for the detailed evidences of the six sections mentioned above, the evidence about section “A” is the general consensus of the Sahabah. Qanoon (law) is a technical term that means the order that the ruler (Sultan) issues so that people abide by it. People of Qanoon (law) define it as “the host of principles which the Sultan (ruler) compels people to follow in their relations”. So if the Sultan issues certain rules, then these rules become law and people have to abide by them. If the Sultan does not issue them, then they do not become law and people are not obliged to abide by them. The Muslims follow the rules of Shar’a, so they abide by Allah’s repl commands and prohibitions. What they abide by are the commands and prohibitions of Allah, not those of the Sultan. Thus they follow the divine rules and not the orders of the Sultan. However, the Sahabah have differed regarding the Sharia’ah rules. Some of them understood from the divine texts matters different to what the others understood. Each one of them complied with what He understood and that represented the rule of Allah for him. However, there are some divine rules related to managing the affairs of the Ummah that all the Muslims should abide by according to one single opinion, individuals cannot proceed according to their own Ijtihad. This indeed took place in the past. Abu Bakr, for instance, considered it fit to distribute the funds equally among all Muslims for it was their equal right. ‘Umar deemed it wrong to give to those who had fought against the Messenger of Allah (pbuh) the same as to those who fought alongside him, or to give to the needy equal to that is given to the wealthy. However when Abu Bakr was the Khaleefah, He forced people to follow his opinion and the judges and Wulah executed his opinion and ‘Umar submitted to Abu Bakr’s opinion and executed it. When ‘Umar became Khaleefah He enforced his own opinion which differed from that of Abu Bakr. So He ordered the funds to be distributed preferentially and not equally. Thus the Muslims were accorded the funds based upon the length of time they had been Muslims and according to their needs. Muslims abided by this rule, and the judges and Wulah executed it. Therefore, a general consensus of the Sahabah was established stating that the Imam has the right to adopt specific rules and enforce their implementation. Muslims have to abide by such rules even if they disagreed with their own Ijtihad, and they must abandon their own opinions and Ijtihad. These adopted rules are in fact laws (Canons). Therefore the enactment of laws belongs to the Khaleefah alone and no one else has such a right.

Wat betreft sectie “B”, het bewijs hiervan is afgeleid van de daden van de Boodschapper van Allah ﷺ. Hij ﷺ stelde de Wulah en rechters aan en hield hen verantwoordelijk tegenover hem. Hij ﷺ controleerde de handel en verbood fraude en bedrog. Hij ﷺ verdeelde de middelen onder de mensen en hielp werklozen aan werk. Hij ﷺ leidde alle interne aangelegenheden van de staat. Hij ﷺ sprak eveneens de koningen toe, ontmoette de gezanten en ontving de afgevaardigden. Hij ﷺ voerde ook alle buitenlandse aangelegenheden van de staat uit. Hij ﷺ nam effectief het bevel over de strijdkrachten op zich tijdens de invallen en Hij ﷺ leidde de veldslagen. Hij ﷺ stuurde alle expedities uit en stelde hun leiders aan. In één geval stelde Hij ﷺ Usama ibn Zayd aan het hoofd van een expeditie naar Ash-Sham; de metgezellen (Sahabah) waren hier niet tevreden over vanwege de jonge leeftijd van Usama, maar de Boodschapper van Allah ﷺ dwong hen zijn leiderschap te accepteren. Dit bewijst dat Hij effectief de bevelhebber van de strijdkrachten was en niet slechts de opperbevelhebber. Het was Hij ﷺ die de oorlog verklaarde aan Quraysh, en aan Banu Qurayzah, Banu Nazir, Banu Qaynuqa’, Khayber en de Romeinen. Alle oorlogen die plaatsvonden, werden door hem ﷺ verklaard. Dit bewijst dat de kalief alleen het recht heeft om de oorlog te verklaren. Het was ook de Boodschapper van Allah ﷺ die de verdragen tekende met Banu Madlij en hun bondgenoten van Banu Dhumra. Hij ﷺ tekende een verdrag met Yuhanna (Jonathan) ibn Ru’ba, de leider van Ayla, en Hij ﷺ tekende ook het verdrag van Al-Hudaybiyah. De moslims waren bij die gelegenheid verontwaardigd, maar Hij ﷺ negeerde hun mening en verwierp hun smeekbeden, en ging door en tekende het verdrag. Dit bewijst dat de kalief alleen de verplichte macht heeft om verdragen te tekenen, of dit nu vredesverdragen waren of andere.

As for section “B”, its evidence is derived from the actions of the Messenger of Allah (pbuh). He (pbuh) used to appoint the Wulah and judges and hold them accountable to him. He (pbuh) used to control trading and prohibit fraud and cheating. He (pbuh) used to distribute the funds among the people, and help the unemployed find work. He (pbuh) used to run all the state’s internal affairs. He (pbuh) as well used to address the kings and meet with the envoys and receive the delegates. He (pbuh) also carried out all the foreign affairs of the state. He (pbuh) used to effectively take command of the armed forces during the raids and He (pbuh) used to lead the battles. He (pbuh) used to send out all the expeditions and appoint their leaders. In one instance He (pbuh) appointed Usama ibn Zayd at the head of an expedition to Ash-Sham; the Sahabah were not pleased with this due to Usama’s young age, but the Messenger of Allah (pbuh) forced them to accept his leadership. This proves that He effectively was the commander of the armed forces and not just its supreme Commander in Chief. It was He (pbuh) who declared war on Quraysh, and on Banu Qurayzah, Banu Nazir, Banu Qaynuqa’, Khayber and the Romans. All the wars that took place were declared by him (pbuh). This proves that the Khaleefah only has the right to declare war. It was also the Messenger of Allah (pbuh) who signed the treaties with Banu Madlij and their allies of Banu Dhumra. He (pbuh) signed a treaty with Yuhanna (Jonathan) ibn Ru’ba, the leader of Ayla, and He (pbuh) also signed the treaty of Al-Hudaybiyah. The Muslims on that occasion were outraged but He (pbuh) ignored their opinion and dismissed their pleas, and went ahead and signed the treaty. This proves that the Khaleefah alone has the mandatory power to sign treaties, whether these were peace treaties or any other.

Wat betreft sectie “C”, het bewijs hiervoor is dat het de Boodschapper van Allah ﷺ zelf was die de twee gezanten van Musaylama ontving, en dat Hij ﷺ Abu Rafi’i ontving, een gezant van Quraysh. Het was ook Hij ﷺ die gezanten stuurde naar Heraclius, Khosroes, Al Muqawqis, Al-Harith Al-Ghassani, de koning van Al-Heera, Al Harith Al-Himiary, de koning van Jemen, de Negus van Abyssinië (Al-Habashi), en Hij stuurde ‘Uthman Ibnu ‘Affan naar Quraysh tijdens de Hudaybiyah-affaire. Dit bewijst dat de kalief degene is die de ambassadeurs (gezanten) accepteert en weigert, en dat Hij degene is die de ambassadeurs aanstelt.

As for the section “C”, its evidence is that it was the Messenger of Allah (pbuh) himself who received the two envoys of Musaylama, and it was He (pbuh) who received Abu Rafi’i, an envoy from Quraysh. It was also He (pbuh) who sent envoys to Heraclius, Khosroes, Al Muqawqis, Al-Harith Al- Ghassani, King of Al-Heera, Al Harith Al-Himiary, King of Yemen, the Negus of Abyssania (Al-Habashi), and He sent ‘Uthman Ibnu ‘Affan to Quraysh during the Hudaybiyah affair. This proves that the Khaleefah is the one who accepts the ambassadors (envoys) and refuses them and it is He who appoints the ambassadors.

Wat betreft sectie “D”, het bewijs hiervoor is dat het de Boodschapper van Allah ﷺ zelf was die de Wulah aanstelde. Hij ﷺ stelde Mu’az aan als Wali over Yemen. Hij ﷺ ontsloeg hen ook; Hij ontsloeg Al-A’la’ ibn Al-Hadhrami uit zijn functie als Wali van Bahrain nadat de mensen daarover hadden geklaagd. Dit geeft aan dat de Wulah verantwoordelijk zijn tegenover de mensen van de Wilayaat (districten), en tegenover de kalief, evenals de Raad van de moslimgemeenschap (Ummah), aangezien deze alle Wilayahs vertegenwoordigt. Dit heeft betrekking op de Wulah. Wat de assistenten betreft, de Boodschapper van Allah ﷺ had twee assistenten; Abu Bakr en ‘Umar. Hij ontsloeg hen niet en stelde tijdens zijn leven geen anderen aan om hen te vervangen. De assistent ontleent echter zijn gezag aan de kalief, en aangezien hij handelt in de hoedanigheid van zijn plaatsvervanger, heeft de kalief daarom het recht om hem te ontslaan, door analogie met de vertegenwoordiger (agent), aangezien een persoon het recht heeft om zijn vertegenwoordiger (agent) te ontslaan.

As for section “D”, its evidence is that it was the Messenger of Allah (pbuh) himself who used to appoint the Wulah. He (pbuh) appointed Mu’az as Wali over Yemen. He (pbuh) used also to remove them; He removed Al-A’la’ ibn Al-Hadhrami from his post as Wali of Bahrain after its people complained about him. This indicates that the Wulah are responsible before the people of the Wilayaat (districts), and before the Khaleefah, as well as the Council of the Ummah, for it represents all the Wilayahs. This is concerning the Wulah. As for the assistants, the Messenger of Allah (pbuh) had two assistants; Abu Bakr and ‘Umar. He did not remove them and appoint others to replace them during his lifetime. However, the assistant derives his authority from the Khaleefah, and since He acts in the capacity of his deputy, the Khaleefah therefore has the right to remove him, by analogy with the representative (agent), for the person has the right to dismiss his representative (agent).

Wat betreft sectie “E”, het bewijs hiervan is afgeleid uit het feit dat de Boodschapper van Allah ﷺ ‘Ali aanstelde als rechter over Jemen. Ahmad overleverde ook van ‘Amru Ibn al-‘A‘as, hij zei: “Twee mannen die met elkaar in geschil waren, kwamen naar de Boodschapper van Allah ﷺ (op zoek naar rechtvaardigheid), waarna Hij ﷺ tegen mij zei: ‘Oordeel tussen hen.’ Ik zei: ‘U bent beter en meer waardig hiertoe.’ Hij ﷺ zei: ‘Zelfs als dat zo is!’ Dus ik zei: ‘Wat zal ik krijgen als ik oordeel?’ Hij ﷺ zei: ‘Als je oordeelt en je hebt gelijk, dan krijg je tien beloningen, en als je het fout doet, dan krijg je één beloning.’” ‘Umar (moge Allah tevreden met hem zijn) stelde rechters aan en ontsloeg hen. Hij stelde Sharih aan als rechter over Kufa en Abu Musa als rechter over Basra. Hij ontsloeg ook Shurahbeel ibn Hasna uit zijn functie als Wali over Ash-Sham en stelde Mu’awiya in zijn plaats aan. Shurahbeel zei tegen hem:

As for the section “E”, its evidence is derived from the fact that the Messenger of Allah (pbuh) appointed ‘Ali as judge over Yemen. Ahmad also narrated from ‘Amru Ibn al-‘A‘as, He said: “Two men disputing with each other came to the Messenger of Allah (pbuh) (seeking justice), so He (pbuh) said to me ‘Judge between them.’ I said ‘You are better and more worthy of that.’ He (pbuh) said ‘Even though!’ So I said: ‘What shall I have if I judged?’ He (pbuh) said ‘If you judged and you were right, you would get ten rewards and if you get it wrong you would get one reward.’” ‘Umar (may Allah be pleased with him) used to appoint and remove judges. He appointed Sharih as a judge over Kufa and Abu Musa as a judge over Basra. He also removed Shurahbeel ibn Hasna from his post as Wali over Ash-Sham and appointed Mu’awiya instead. Shurahbeel said to him:

“Is het vanwege een daad van ongehoorzaamheid of verraad dat u mij heeft verwijderd?” ‘Umar antwoordde: “Geen van beide, maar ik wilde een man aanstellen die sterker is.” ‘Ali stelde op een bepaalde gelegenheid Abu al-Aswad aan en daarna verwijderde hij hem. Abu al-Aswad vroeg hem: “Waarom heeft u mij verwijderd? Ik heb nooit bedrogen of een misdaad begaan.” ‘Ali zei: “Ik merkte dat uw stem boven de meningen van de strijdende mannen uitkwam.” ‘Umar en ‘Ali voerden dit uit in de aanwezigheid van de metgezellen (Sahabah) en niemand van hen keurde hun daden af of bekritiseerde hen. Dit bewijst dat de kalief in principe het recht behoudt om de rechters te benoemen. Hij kan ook iemand delegeren om namens hem de rechters te benoemen, in analogie met vertegenwoordiging (Wakalah). Dit komt doordat Hij het recht behoudt om een plaatsvervanger voor hem aan te wijzen in al zijn verplichte bevoegdheden, aangezien het hem is toegestaan om iemand aan te stellen om hem te vertegenwoordigen in al zijn beschikkingen.

“Is it because of an act of disobedience or treason that you removed me?” ‘Umar replied, “Neither, but I wanted to appoint a man who is stronger.” ‘Ali, on one occasion appointed Abu al-Aswad and then He removed him. Abu al-Aswad asked him: “Why did you remove me. I never cheated or committed a crime?” ‘Ali said: “I noticed that your voice rose above the disputing men.” ‘Umar and ‘Ali enacted this in the presence of the Sahabah and none of them disapproved or censured their actions. This proves that the Khaleefah reserves the right to appoint the judges in principle. He can also delegate someone to appoint the judges on his behalf, in analogy with representation (Wakalah), This is because He reserves the right to assign a deputy for him in any of his mandatory powers as He is allowed to appoint someone to represent him in any of his dispositions.

Wat betreft de directeuren van de staatsafdelingen, de Boodschapper van Allah ﷺ stelde secretarissen aan voor de verschillende afdelingen van de staat. Zij werden beschouwd als directeuren van die afdelingen. Hij ﷺ stelde Al-Mu’ayqeeb ibn Abi Fatimah Ad-Dooci aan als verantwoordelijke voor zijn zegel en de buit. Hij ﷺ stelde Huzayfah ibn Al Yaman aan om de oogst van Al-Hijaz te beoordelen, en Zubayr ibn Al-’Awwam om de fondsen van de liefdadigheid (Sadaqah) te registreren. Hij ﷺ stelde Al-Mughira ibn Shu’ba aan als verantwoordelijke voor het registreren van de schulden en diverse transacties, enzovoort.

As for the directors of the state’s departments, the Messenger of Allah (pbuh) appointed secretaries for the various departments of the state. They were considered to be directors of those departments. He (pbuh) appointed Al-Mu’ayqeeb ibn Abi Fatimah Ad-Dooci in charge of his stamp and the booty. He (pbuh) appointed Huzayfah ibn Al Yaman to assess the harvest of Al-Hijaz, and Zubayr ibn Al-’Awwam to record the funds of the Sadaqah. He (pbuh) appointed Al-Mughira ibn Shu’ba in charge of registering the debts and various transactions, and so on.

Wat betreft de legercommandanten en de opperbevelhebbers, de Boodschapper van Allah ﷺ stelde Hamza ibn ‘Abdul Muttalib aan als commandant van een leger van dertig ruiters om de Quraysh aan de kust te confronteren. Hij stelde Muhammad ibn ‘Ubaydah ibn Al-Harith aan het hoofd van zestig strijders en instrueerde hem om de Quraysh in de Wadi van Rabigh te confronteren. Hij ﷺ stelde ook Sa’d ibn Abi Waqqas aan het hoofd van een expeditie van twintig ruiters en stuurde hem richting Makkah. Het kan er dus uit worden afgeleid dat Hij ﷺ de legercommandanten aanstelde, wat bewijst dat de kalief degene is die de commandanten en de legerchefs van staf aanstelt.

As for the army commanders and chief commanders, the Messenger of Allah (pbuh) appointed Hamza ibn ‘Abdul Muttalib as commander of an army of thirty riders to confront Quraysh on the seashore. He appointed Muhummad ibn ‘Ubaydah ibn Al-Harith at the head of sixty fighters and instructed him to confront Quraysh in the Wadi of Rabigh. He (pbuh) also appointed Sa’d ibn Abi Waqqas at the head of an expedition numbering twenty riders and dispatched him towards Makkah. It can be seen therefore, that He (pbuh) used to appoint the army commanders, which proves that the Khaleefah is the onewho appoints the commanders and the army chiefs of staff.

Al deze posten waren verantwoording verschuldigd aan de Boodschapper van Allah ﷺ en aan niemand anders. Dit geeft aan dat de rechters, directeuren van departementen, legercommandanten, stafchefs en diverse hoge functionarissen aan niemand anders dan de kalief verantwoording verschuldigd zijn; zij zijn niet verantwoording verschuldigd aan de Raad van de moslimgemeenschap (Ummah). Alleen de gedelegeerde assistenten, de Wulah en de ‘Amils zijn verantwoordelijk tegenover de Raad van de moslimgemeenschap (Ummah), aangezien zij heersers zijn. Niemand anders is verantwoordelijk tegenover de raad; integendeel, iedereen moet verantwoording afleggen aan de kalief.

All these posts were answerable to the Messenger of Allah (pbuh) and nobody else. This indicates that the judges, directors of departments, army commanders, chiefs of staff and various senior officials are answerable to none but the Khaleefah; they are not answerable to the Council of the Ummah. Only the delegated assistants, the Wulah and the ‘Amils are responsible before the Council of the Ummah for they are rulers. Nobody else is responsible before the council; rather everyone has to report back to the Khaleefah.

Wat betreft sectie “F”, de staatsbegroting in termen van de inkomsten en de uitgaven wordt beheerst door de sharia-regels. Geen enkele dinar wordt geheven behalve volgens een goddelijke regel, noch wordt er een enkele dinar uitgegeven behalve volgens een goddelijke regel. Echter, de details van de uitgaven of wat bekend staat als de begrotingsposten, worden overgelaten aan de kalief volgens zijn zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), evenals de details van de inkomsten. Het is de kalief, bijvoorbeeld, die het bedrag van de grondbelasting (Kharaj) van land bepaalt, en de hoofdelijke belasting (Jizyah) evenals alle andere heffingen en inkomsten. Het is de kalief die de uitgaven bepaalt die zijn toegewezen aan wegenwerken, ziekenhuizen en andere soorten uitgaven. Al dergelijke zaken worden overgelaten aan de kalief, en hij beslist dat volgens zijn eigen zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) en mening. Dit komt doordat de Boodschapper van Allah ﷺ de inkomsten van de ‘Amils ontving en deze uitgaf. Hij ﷺ was degene die de Wulah bij bepaalde gelegenheden autoriseerde om fondsen te ontvangen en deze uit te geven; dit was het geval toen Hij ﷺ Mu’az over Jemen aanstelde. De Khulafaa’ Ar-Rashidoon deden vervolgens hetzelfde; elk van hen inde de inkomsten en gaf deze uit volgens zijn mening en eigen zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) in zijn hoedanigheid als kalief. Geen van de metgezellen (Sahabah) keurde dit ooit af, en niemand gaf ooit een enkele dinar uit zonder de toestemming van de kalief. Toen ‘Umar Mu’awiya als Wali aanstelde, gaf hij hem een algemene provincie (Wilayah) waarbij hij de macht had om de fondsen te innen en uit te geven. Dit alles bewijst dat de kalief, of wie dan ook die namens hem handelt, de verschillende secties van de begroting bepaalt.

As for section “F”, the state budget in terms of the revenues and the expenses is controlled by the Shari’ah rules. Not a single dinar is levied except according to a divine rule, nor any single dinar is spent except according to a divine rule. However, the details of the expenditure or what is known as the budget sections, it is left to the Khaleefah according to his Ijtihad, as are the details of revenues. It is the Khaleefah, for instance, who decides the amount of the Kharaj of land, and the jizyah as well as any other levies and revenues. It is the Khaleefah who decides the expenditures allotted for the road works, and hospitals and other sorts of expenditures. All such matters are left to the Khaleefah, and He decides that according to his own Ijtihad and opinion. This is because the Messenger of Allah (pbuh) used to receive the revenues from the ‘Amils, and spend them. It was He (pbuh) who authorised the Wulah on some occasions to receive funds and spend them; this was the case when He (pbuh) appointed Mu’az over Yemen. The Khulafaa’ Ar-Rashidoon then did the same; each one of them collected the revenues and spent them according to his opinion and own Ijtihad in his capacity as Khaleefah. None of the Sahabah ever disapproved, and nobody ever spent a single dinar without the consent of the Khaleefah. When ‘Umar appointed Mu’awiya as Wali, He gave him a general Wilayah whereby He had powers to collect and spend the funds. All this proves that the Khaleefah or anyone acting on his behalf decides the different sections of the budget.

Dit zijn de gedetailleerde bewijzen met betrekking tot de verplichte bevoegdheden van de kalief. Deze worden bevestigd door de overlevering (Hadith) overgeleverd door Ahmad en Al-Bukhari van ‘Abdullah b ‘Umar, die de Boodschapper van Allah ﷺ hoorde zeggen: “De imam is een hoeder, en hij is verantwoordelijk voor zijn onderdanen.” Dit betekent dat alle zaken die verband houden met het beheer van de zaken van de onderdanen de verantwoordelijkheid zijn van de kalief. Hij behoudt zich echter het recht voor om iedereen te delegeren met welke taak Hij ook passend acht, in analogie met Wakala (vertegenwoordiging).

These are the detailed evidences regarding the mandatory powers of the Khaleefah. These are confirmed by the Hadith narrated by Ahmad and Al-Bukhari from ‘Abdullah b ‘Umar that He heard the Messenger of Allah (pbuh) say; “The Imam is a guardian, and He is responsible over his subjects.” This means that all the matters related to the management of the subjects’ affairs is the responsibility of the Khaleefah. He, however reserves the right to delegate anyone with whatever task He deems fit, in analogy with Wakala (representation).