“De imam is een beschermer en hij is verantwoordelijk voor zijn onderdanen.” Het komt ook door de regels die de sharia aan de kalief heeft gegeven, zoals het beheer van de middelen van Baitul-Mal volgens zijn eigen mening en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), en zoals het dwingen van de mensen om één specifieke mening in één zaak na te leven, en dergelijke zaken. Deze overlevering (Hadith) geeft hem het recht om zijn volledige gezag uit te oefenen zonder enige beperking whatsoever. Het beheer van de schatkist, het aannemen van wetten, het organiseren en trainen van de strijdkrachten en het benoemen van Wulah en andere machten die aan de kalief zijn gegeven, al deze machten zijn niet onderworpen aan enige beperking. Dit bewijst dat de kalief zorgt voor de zaken van de onderdanen zoals hij het passend acht zonder enige beperkingen, en gehoorzaamheid aan hem in al dergelijke zaken is verplicht en ongehoorzaamheid aan hem is een zonde. Het besturen van de zaken van de onderdanen moet echter worden uitgevoerd volgens de sharia-regels, namelijk volgens de sharia-teksten. De machten zijn, hoewel ze absoluut zijn, beperkt door de sharia alleen, dat wil zeggen dat ze in overeenstemming moeten zijn met de sharia-regels. Bijvoorbeeld, hoewel de kalief de macht heeft om de Wulah te benoemen zoals hij acht, kan hij geen ongelovige, een kind of een vrouw benoemen als Wali, aangezien de sharia dit heeft verboden (Haram). Hij heeft bijvoorbeeld ook de macht om het openen van ambassades van ongelovige landen in gebieden onder zijn gezag toe te staan, en deze macht is onbeperkt. Het zou hem echter verkeerd zijn om het openen van een ambassade van een ongelovige staat toe te staan die van plan is de ambassade te gebruiken als een instrument om de islamitische landen te domineren, want de sharia verbiedt dit. Hij heeft bijvoorbeeld ook een vrije hand bij het beslissen van de details van de begroting en de bedragen die nodig zijn voor elke sectie. Hij kan echter geen project voor de bouw van een dam goedkeuren terwijl de inkomsten van de schatkist daar niet voldoende voor zijn, onder het voorwendsel dat hij belastingen heft om de dam te bouwen. Dit komt doordat als de dam niet onontbeerlijk is, het volgens de sharia onjuist is om belastingen op te leggen om deze te bouwen. De kalief krijgt dus door de sharia een vrije hand in het besturen van de zaken van de moslimgemeenschap (Ummah) volgens wat de sharia hem toestaat. Deze vrijheid van beheer wordt echter uitgevoerd volgens de regels van de sharia. Bovendien betekent het hebben van onbeperkte bevoegdheden in het besturen van de regering niet dat de kalief wetten kan uitvaardigen die Hij wil om de zaken van de staat te besturen. Het betekent eerder dat wat aan zijn beschikking wordt gelaten, voor hem toegestaan (Mubah) is om er naar zijn eigen mening over te beschikken, op welke wijze Hij het ook passend acht. Hij kan dus de regel aannemen in de zaak waarin Hij volgens zijn eigen mening mag handelen, en gehoorzaamheid aan hem in deze regel wordt verplicht. Dit komt doordat de sharia hem de autoriteit geeft om naar zijn eigen mening te handelen, en ons gebiedt hem te gehoorzamen. Hij heeft dus het recht om een dergelijke aangenomen mening als een wet uit te vaardigen waaraan mensen zich moeten houden. Hij mag bijvoorbeeld de schatkist beheren volgens zijn eigen mening en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), en mensen worden bevolen hem daarin te gehoorzamen. Hij heeft daarom het recht om de wetten van de schatkist uit te vaardigen die dienovereenkomstig gehoorzaamd moeten worden. Hij heeft ook de macht om het leger aan te voeren en de zaken van het leger te runnen, volgens zijn eigen mening en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), en mensen moeten hem daarin gehoorzamen. Hij heeft dus het recht om wetten uit te vaardigen voor het legerleiderschap, en voor het besturen van het leger dienovereenkomstig, en gehoorzaamheid aan dergelijke wetten wordt bindend. De kalief heeft het recht om de zaken van de burgers te besturen volgens zijn eigen mening en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), en om degenen die deze zaken besturen aan te stellen volgens zijn eigen mening en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), en mensen moeten hem daarin gehoorzamen. Hij heeft dus het recht om wetten uit te vaardigen voor het besturen van de departementen en wetten voor de werknemers. Dienovereenkomstig moeten deze wetten gehoorzaamd worden. Daarom heeft Hij het recht om wetten voor zaken over te nemen en uit te vaardigen die aan de kalief zijn overgelaten om naar zijn eigen mening en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) te handelen, en die deel uitmaken van zijn verplichte bevoegdheden; en naleving van dergelijke wetten is verplicht. Het is niet juist om te concluderen dat alle stijlen in essentie toegestaan (Mubah) zijn voor iedereen om te kiezen. De kalief is dus verboden om een specifieke stijl te specificeren en deze verplicht te stellen, aangezien dit zou worden beschouwd als het verplicht maken van een toegestane (Mubah) handeling, omdat het afdwingen van de uitvoering van het toegestane (Mubah) gelijkstaat aan het verplicht maken van het toegestane (Mubah), en het verboden (Haram) maken van het toegestane (Mubah) door andere stijlen te verhinderen, een zaak die niet is toegestaan. Het zou onjuist zijn om dit te zeggen, want hoewel het toegestane (Mubah) in essentie een stijl is, zijn de stijlen van het beheren van de schatkist alleen toegestaan (Mubah) voor de kalief en niet voor andere mensen. Evenzo zijn de stijlen van het aansturen van de strijdkrachten alleen toegestaan (Mubah) voor de kalief en niet voor het volk. Hetzelfde geldt voor het besturen van de zaken van de burgers. Deze zijn exclusief toegestaan (Mubah) voor de kalief en niet voor alle mensen. Daarom maakt de verplichting om het toegestane (Mubah) na te leven dit toegestane (Mubah) niet tot verplicht (Fard). Het is eerder het verplicht maken van gehoorzaamheid in de zaken waarin de sharia de kalief heeft toegestaan om wetten uit te vaardigen naar zijn eigen mening en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), dat wil zeggen in wat Hij koos aan mening en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) om de zaken te beheren. Hoewel het toegestaan (Mubah) is dat de kalief de uitvoering ervan verplicht stelde en anderen dan dat verhinderde, is het echter toegestaan (Mubah) voor de kalief om de zaken volgens die wijze te beheren, omdat het beheren van de zaken zijn plicht is, en het is niet toegestaan (Mubah) voor het beheer door alle mensen. Daarom wordt de verplichting om de toegestane (Mubah) zaken na te leven die de kalief heeft aangenomen voor het beheren van de zaken van het volk in de zaken waarin de sharia hem de bevoegdheid heeft gegeven om deze naar zijn eigen mening en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) te voeren, niet beschouwd alsof de kalief het toegestane (Mubah) als verplicht (Fard) en het toegestane (Mubah) als verboden (Haram) heeft gemaakt. Het is eerder het verplicht (Fard) maken van gehoorzaamheid in zaken waarin de sharia de kalief de vrijheid heeft gegeven om naar eigen inzicht en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) te handelen. Zo wordt elke toegestane (Mubah) zaak die de kalief kiest om de zaken mee te regelen, verplicht voor elke burger om eraan te gehoorzamen. Op basis hiervan stelde ‘Umar ibn al-Khattab de dawawin in, en op basis hiervan vaardigden de khulafaa’ bepaalde regelgeving uit voor hun ‘Amil en voor de onderdanen, en zij verplichtten hen om volgens dergelijke regelgeving te handelen en deze exclusief uit te voeren. Daarom is het de kalief toegestaan om administratieve wetten en alle andere wetten van dergelijke aard op te stellen. Gehoorzaamheid aan hem in dergelijke wetten is verplicht (Fard), want het is gehoorzaamheid aan de kalief in alles wat hij gebiedt in zaken die binnen het mandaat vallen dat hem door de sharia is gegeven.
“The Imam is a guardian and He is responsible over his subjects.” It is also because of the rules that the Shar’a gave to the Khaleefah, like his managing of the funds of Baitul-Mal according to his own opinion and Ijtihad, and like forcing of the people to abide by one specific opinion in one matter, and the like. This Hadith gives him the right of exercising his total authority without any restriction whatsoever. The management of the treasury, the adoption of laws, the organising and training of the armed forces and the appointing of Wulah and other powers given to the Khaleefah, all these powers are not subject to any restriction. This proves that the Khaleefah looks after the affairs of the subjects as He deems fit without any restrictions, and obedience to him in all such matters is compulsory and disobedience to him is a sin. However, running of the subjects’ affairs has to be performed according to the Shar’a rules, namely according to the Shari’ah texts. The powers, although they are absolute, but are restricted by Shar’a only, that is to be according to the Shari’ah rules. For instance, although the Khaleefah has the powers to appoint the Wulah as He deems, He cannot appoint a disbeliever or a child or a woman as Wali for Shar’a has forbidden this. He also, for instance, has the powers to allow the opening of embassies of disbelieving countries in territories under his authority and this power is unrestricted. It would however be wrong for him to allow the opening of an embassy of a disbelieving state which intends to use the embassy as a tool to dominate the Islamic lands, for Shar’a forbids this. He also for instance has a free hand in deciding the details of the budget and the amounts needed for each section. However, He cannot endorse a project of building a dam while the revenues of the treasury are not enough for it, under the pretext that He collects taxes to build the dam. This is because if the dam is not indispensable, then it is wrong according to Shari’ah to impose taxes to build it. The Khaleefah is thus given a free hand by the Shar’a in governing the Ummah’s affairs according to what Shar’a allows him. However, this freedom of management is conducted according to the Shar’a rules. Furthermore, having unrestricted powers in running the government does not mean that the Khaleefah can enact laws that He wants to manage the affairs of the state. Rather, it means that what is left for his disposition it is Mubah for him to dispose of it according to his opinion, in whatever way He deems fit. So He can adopt the rule in the matter in which He is allowed to act according to his own opinion, and obedience to him in this rule becomes compulsory. This is because the Shar’a gives him the authority to act according to his own opinion, and commands us to obey him. Thus He has the right to enact such adopted opinion as a law by which people must abide. He, for instance is allowed to manage the treasury according to his own opinion and Ijtihad, and people are commanded to obey him in that. He, therefore, has the right to enact the laws of the treasury that, accordingly, must be obeyed. He also has the power to head the armed forces and to run the affairs of the army, and according to his own opinion and Ijtihad, and people must obey him in that. Thus He has the right to enact laws for the army leadership, and for administering the army accordingly, and obedience to such laws becomes binding. The Khaleefah has the right to run the affairs of the citizens according to his own opinion and Ijtihad, and to appoint those who run these affairs according to his own opinion and Ijtihad, and people have to obey him in that. So He has the right to enact laws to administer the departments and laws for the employees. Accordingly, these laws must be obeyed. Therefore, everything that is left to the Khaleefah to act upon according to his own opinion and Ijtihad, and is part of his mandatory powers, He has the right to adopt and enact laws for such matters; and compliance with such laws is compulsory. It is not correct to conclude that all styles are mubah in essence for everyone to choose. So the Khaleefah is forbidden from specifying a particular style and making it compulsory, for this would be considered as making the Mubah action compulsory, since forcing the execution of the Mubah is equivalent to making the Mubah compulsory, and making the Mubah Haram by preventing the other styles, a matter which is not allowed. It would be wrong to say this because although Mubah is a style in essence, the styles of managing the treasury are Mubah for the Khaleefah only and not to other people. Likewise, the styles of running the armed forces are Mubah for the Khaleefah only and not for the people. The same is true with running the affairs of the citizens’ affairs. These are exclusively Mubah for the Khaleefah and not for all the people. Therefore, the obligation of abiding by the Mubah does not make this Mubah as Fard. It is rather making obedience compulsory in the matters which the Shar’a has allowed the Khaleefah to enact according to his own opinion and Ijtihad, i.e. in what He chose of opinion and Ijtihad to manage the affairs. Though it is Mubah that the Khaleefah obliged its execution and prevented other than it, it is however a Mubah for the Khaleefah to manage the affairs according to it, because managing the affairs is his duty, and it is not Mubah for management by all the people. Therefore, the obligation of abiding by the Mubahaat which the Khaleefah has adopted for managing the people’s affairs in the matters which the Shar’a has given him powers to conduct according to his own opinion and Ijtihad, is not considered as if the Khaleefah had made the Mubah as Fard and the Mubah as Haram. It is rather making obedience compulsory in the matters which the Shar’a has allowed the Khaleefah to enact according to his own opinion and Ijtihad. So every Mubah the Khaleefah chose to manage the affairs becomes obligatory upon every citizen to abide by. Based on this ‘Umar ibn al-Khattab laid down dawawin, and based on this the Khulafaa’ enacted certain regulations for their ‘Amil and for the subjects and they obliged them to act upon such regulations and execute them exclusively. Therefore, it is allowed for the Khaleefah to draw up the administrative laws and all the other laws of such nature. His obedience in such laws is compulsory, for it is an obedience to the Khaleefah in whatever He orders in matters which are within the mandate given to him by Shar’a.