Het nastreven van het ambt van het kalifaat en het strijden om dit ambt is toegestaan voor alle moslims en het is niet afgeraden (Makruh); er is nooit een tekst aangehaald die de verbod erop aangeeft. Het is bevestigd dat de moslims erom streden in de hal van Banu Sa’ida, terwijl de Boodschapper van Allah ﷺ op zijn bed lag, nog niet begraven. Het is ook bevestigd dat de zes leden van de raadpleging (Shura), die allen vooraanstaande metgezellen (Sahabah) waren, streden om het ambt, in aanwezigheid van de metgezellen (Sahabah), en niemand had hen verweten, maar stemde juist in met deze strijd. Dit demonstreert dat een consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah) is gevestigd over de toelaatbaarheid van het strijden om het ambt van het kalifaat en de toelaatbaarheid van het aanvragen van het ambt en het campagne voeren hiervoor door het presenteren van argumenten, meningen, voorstellen etc. met als doel dat doel te bereiken. Wat betreft het verbod op het zoeken naar de Imarah (gezag) dat in de overleveringen (Hadith) voorkomt, dit verbiedt de zwakke personen, zoals Abu Dharr, die niet als geschikt hiervoor worden beschouwd. Maar degenen die geschikt zijn voor de Imarah, mogen het nastreven op basis van het bewijs van de binnenplaats van Bani Saa’idah en het incident van de zes mensen van de raadpleging (Shura). Daarom zijn de overleveringen (Hadith) specifiek voor degenen die niet gekwalificeerd zijn voor het ambt, of het nu Imarah of het kalifaat was; de Boodschapper van Allah ﷺ verwierp degene die er wel gekwalificeerd voor was, en Hij stelde degene aan die erom vroeg. Aangezien de Boodschapper ﷺ de Imarah toewees aan degene die erom vroeg, verbood Hij ﷺ het zoeken naar Imarah met betrekking tot degene die het zoekt onder degenen die niet geschikt zijn. Het was dus geen absoluut verbod.