Er zijn hier twee kwesties die een nauwkeuriger onderzoek vereisen. De eerste is de beperking door de Ahkam sharia van de kalief in zijn adoptie van de Ahkam. Dit beperkt hem in wetgeving en het vaststellen van wetten, met de islamitische sharia. Het is hem verboden om een wet te adopteren die in strijd is met de sharia, want elke wet die in strijd is met de sharia wordt beschouwd als een wet van ongeloof (Kufr). Als hij wetende een regel adopteert die niet is afgeleid van de sharia, dan moet dit worden onderzocht. Als hij gelooft in de regel die hij heeft geadopteerd, dan zou hij een ongelovige worden. Als hij er niet in geloofde maar het overnam, in de veronderstelling dat het niet in strijd was met de islam, zoals de Khulafaa’ van Banu ‘Uthman deden in hun laatste dagen, dan zou het voor hem verboden (Haram) zijn om dit te doen, en zou hij geen ongelovige worden. Echter, als hij een waarschijnlijk bewijs heeft (Shuabhat Daleel), zoals het geval is voor degene die een wet stelt die geen bewijs heeft, maar enkel vanwege een belang (Maslahah) dat hij voor ogen heeft, verwijzend naar het principe van Al-Masalih Al Mursala, de ongedefinieerde belangen, of het principe van Maalat Al-Afa’al, de gevolgen van de daden, of het principe van Sadd Ath-Thara’i, het afwenden van de aanleiding, of hetgelijke. Als hij deze beschouwt als goddelijke principes en bewijzen, dan zou het voor hem niet verboden zijn en zou hij geen ongelovige worden, maar simpelweg een dwaling begaan. Dienovereenkomstig zouden alle moslims datgene wat hij heeft afgeleid als een goddelijke rechtsregel beschouwen, en zij zouden zich eraan moeten houden als de kalief het heeft geadopteerd. Dit komt doordat het een goddelijke rechtsregel is die een waarschijnlijk bewijs had, hoewel hij een dwaling maakte in het bewijs (Daleel), aangezien hij gelijk is aan degene die een dwaling maakt in de afleiding uit het bewijs (Istinbat). De kalief moet zichzelf echter beperken in de adoptie door de islamitische sharia, en hij zou beperkt moeten worden in de adoptie uit de sharia door de goddelijke rechtsregels die correct zijn afgeleid uit de sharia-bewijzen. Het bewijs hiervoor is:
There are two issues here that need closer examination. The first is the restriction by the Ahkam Shari’ah of the Khaleefah in his adoption of the Ahkam. This restricts him in legislation and enacting laws, with the Islamic Shari’ah. He is forbidden from adopting any law contradicting Shari’ah, for any law that contradicts Shari’ah is regarded as Kufr law. If He adopted a rule not derived from Shari’ah knowingly, then it has to be examined. If He believed in the rule that He adopted, but He would become a disbeliever. If He did not believe in it but took it, understanding that it did not contradict Islam, as the Khulafaa’ of Banu ‘Uthman did in their last days, then it would be Haram for him to do so, and He would not become a disbeliever. However, if He has a probable evidence (Shuabhat Daleel), as is the case for the one who puts a law that has no evidence, but only due to an interest (Maslahah) He conceives, referring to the principle of Al-Masalih Al Mursala, the undefined interests, or the principle of Maalat Al-Afa’al, the consequences of the actions, or the principle of Sadd Ath-Thara’i, averting the pretext, or the like. If He deems these as divine principles and evidences, then it would not be prohibited for him and He would not become a disbeliever, but simply mistaken. Accordingly, all the Muslims would regard what He extracted as a divine rule, and they should abide by it if the Khaleefah adopted it. This is because it is a divine rule that had probable evidence, though He was mistaken in the Daleel (evidence) for He is like the one who is mistaken in the extraction from the evidence (Istinbat). However, the Khaleefah must restrict himself in the adoption by the Islamic Shari’ah, and He should be restricted in the adoption from the Shari’ah by the divine rules which are correctly extracted from the Shari’ah evidences. The evidence on that is: