Wat betreft het eerste principe, dat de soevereiniteit toebehoort aan de Shar’a; het heeft een realiteit, namelijk het woord soevereiniteit. Er zijn bewijzen die erop wijzen dat het toebehoort aan de Shar’a en niet aan de moslimgemeenschap (Ummah). De realiteit is dat dit woord een westerse term is, wat betekent: degene die de wil uitoefent en controleert. Dus als een individu zijn eigen wil zou uitoefenen en controleren, zou hij soeverein zijn over zichzelf, maar als zijn wil zou worden gecontroleerd en uitgeoefend door iemand anders dan hijzelf, zou hij een slaaf zijn. Dit geldt ook voor de moslimgemeenschap (Ummah); als haar wil, oftewel de wil van de meerderheid van haar individuen, door haarzelf zou worden gecontroleerd via sommige van haar individuen, aan wie zij vrijwillig en vrijelijk het recht heeft gegeven om die wil te controleren, dan zou zij als soeverein over zichzelf worden beschouwd. Waar zij, indien anderen haar wil zouden controleren tegen haar zin in, als slaaf zou worden beschouwd. Daarom stelt het democratische systeem: de soevereiniteit behoort aan het volk, oftewel het volk voert zijn eigen zaken uit en kiest de afgevaardigden die zij wensen en geeft hen het recht om hun wil te controleren. Dit is de realiteit van de soevereiniteit waarop wij het oordeel willen toepassen. Het oordeel met betrekking tot deze soevereiniteit is dat deze toebehoort aan de Shar’a en niet aan de moslimgemeenschap (Ummah). De wil van het individu wordt niet door hemzelf gecontroleerd zoals hij wil, maar door de geboden en verboden van Allah (SWT). In hetzelfde opzicht wordt de moslimgemeenschap (Ummah) niet gecontroleerd door haar eigen vrije wil waarbij zij handelt zoals zij wil, maar is zij eerder onderworpen aan de geboden en verboden van Allah (SWT). Het bewijs hiervoor wordt weerspiegeld in de uitspraak van Allah:

As for the first principle, that the sovereignty belongs to the Shar’a; it has a reality, which is the word sovereignty. It has evidence that indicates that it belongs to the Shar’a and not to the Ummah. Its reality is that this word is a Western term, which means the one who exercises and controls the will. So if an individual exercised and controlled his own will, he would be sovereign over himself, but if his will was controlled and exercised by other than himself he would be a slave. This applies to the Ummah as well, if her will i.e. the will of the majority of her individuals, was controlled by herself via some of her individuals, to whom she willingly and freely granted the right of controlling that will, she would be considered sovereign over her own self. Whereas if others cotrolled her will, against her wishes, she would be considered enslaved. That is why the democratic system states: the sovereignty belongs to the people i.e. the people exercise their own affairs and elect the delegates they wish and give them the right to control their will. This is the reality of the sovereignty that we want to apply the verdict on. The verdict regarding this sovereignty is that it belongs to the Shar’a and not to the Ummah. The will of the individual is not controlled by himself as he pleases but by the commands and prohibitions of Allah (swt). Similarly, the Ummah is not controlled by her own free will where she acts as she pleases but is rather subjected to the commands and prohibitions of Allah (swt). The evidence about this is reflected in Allah’s saying:

“En bij jouw Heer zullen zij niet geloven totdat zij jou tussen hen als rechter nemen.” [An-Nisa: 65]

“And by thy Lord they will not believe until they make you judge between them.” [An-Nisa: 65]

En Zijn (SWT) spraak:

And His (swt) speech:

“O jullie die geloven, gehoorzaam Allah, gehoorzaam Zijn Boodschapper en degenen onder jullie die gezag hebben, en als jullie in onenigheid zijn, verwijs het dan naar Allah en Zijn Boodschapper, indien jullie in Allah en de Laatste Dag geloven.” [An-Nisa: 59]

“O you who believe, Obey Allah, Obey His Messenger and those in authority from amongst you and if you differ then refer it to Allah and His Messenger if you believe in Allah and the Last Day.” [An-Nisa: 59]

Het verwijzen naar Allah en de Boodschapper betekent verwijzen naar de regels van de Shar’a. Daarom is datgene wat de moslimgemeenschap (Ummah) en het individu beheerst, en wat de wil van de moslimgemeenschap (Ummah) en het individu leidt, in feite wat de Boodschapper van Allah ﷺ heeft gebracht. Dus de moslimgemeenschap (Ummah) en de individuen onderwerpen zich aan de Shar’a. Zo is de soevereiniteit voor de Shar’a. Daarom geeft de moslimgemeenschap (Ummah) de kalief niet de eed van trouw (Bay’ah) alsof hij door haar is ingehuurd om uit te voeren wat zij wenst, zoals het geval is in het democratische systeem. Hij krijgt eerder de eed van trouw (Bay’ah) op het Boek van Allah en de profetische traditie (Sunnah) van Zijn Boodschapper ﷺ, om het Boek van Allah (SWT) en de profetische traditie (Sunnah) van Zijn Boodschapper ﷺ uit te voeren, oftewel om de Shar’a te implementeren en niet wat de mensen wensen. Zelfs als de mensen die hem de eed van trouw (Bay’ah) gaven afwijken van de Shar’a, moet hij hen bevechten totdat zij terugkeren naar de Shar’a.

Referring it to Allah and the Messenger means to the rules of Shar’a. Therefore, that which controls the Ummah and the individual, and conducts the will of the Ummah and the individual is, in fact, what the Messenger of Allah (pbuh) has brought. So the Ummah and the individuals submit to the Shar’a. Thus, the sovereignty is for the Shar’a. Therefore, the Ummah does not give the Bay’ah to the Khaleefah as if hired by her to execute what she wishes, as is the case in the democratic system. He is rather given the Bay’ah on the Book of Allah and the Sunnah of His Messenger (pbuh), so as to execute the Book of Allah (swt) and the Sunnah of His Messenger (pbuh) i.e. to implement the Shar’a and not what the people wish. Even if the people who gave him the Bay’ah deviated from the Shar’a he has to fight them until they revert back to the Shar’a.