Umiliki umeelezwa kuwa ni hukumu ya kiungu inayohusu kitu chenyewe au manufaa yake, jambo linalohitaji kwamba mmiliki ana haki ya kutumia kitu hicho na kupokea malipo kwa ajili yake. Hivyo, umiliki ni hukumu ya kiungu inayopimwa kwa kitu au kwa manufaa; kwa maneno mengine, ni idhini ya Mwenye Kutunga Sheria (Shaari'). Utumiaji wa vitu vilivyomilikiwa (yaani matumizi na uendeshaji wake) ni jambo linalotokana na hukumu hii ya kiungu, yaani kutokana na idhini ya Mwenye Kutunga Sheria iliyomruhusu mmiliki kutumia kitu hicho na kulipwa kwa ajili yake. Utumiaji wa kitu kilichomilikiwa kwa hiyo umewekewa mipaka na idhini ya Mwenye Kutunga Sheria, kwa sababu umiliki wenyewe ni idhini ya Mwenye Kutunga Sheria ya kutumia kitu hicho, na utumiaji ni sawa na kukitumia kitu hicho. Kwa kuwa mali ni ya Allah (SWT), na Yeye (SWT) amemteua mwanadamu kutumia mali hii kwa idhini Yake (SWT), basi umiliki wa mtu juu ya mali ni kama kazi anayoifanya ili kuitumia na kuiwekeza, badala ya kuwa ni umiliki kamili. Hii ni kwa sababu mtu anapomiliki mali, anafanya hivyo ili anufaike nayo, na anawekewa mipaka na kanuni za Shari'a, wala hana uhuru katika njia zake za kuitumia. Pia hana uhuru katika utumiaji wa kitu chenyewe hata kama amekimiliki. Ushahidi wa hili ni kwamba iwapo atakitumia kwa njia isiyo halali, kama kukitumia kwa upumbavu au kwa israfu, Dola inapaswa kumzuia kupata mali hiyo na kumzuia kuitumia, hivyo kumnyima dhamana ya utumiaji iliyokuwa imepewa. Kwa hiyo, utumiaji wa kitu na matumizi yake ni jambo linalodhihirika kutokana na umiliki wake, au ni athari ya umiliki huu. Utumiaji wa kitu kilichomilikiwa unajumuisha haki ya kukiongezea thamani (kukiwekeza) na haki ya kukitumia kwa ajili ya gharama za maisha na kwa kutoa zawadi.