Umiliki umefafanuliwa kuwa ni hukumu ya kiungu inayohusu kitu chenyewe au manufaa, jambo linalohitaji kwamba mmiliki wake ana haki ya kutumia kitu hicho na kupokea malipo kwa ajili yake. Hivyo, umiliki ni hukumu ya kiungu inayokadiriwa kwa kitu au manufaa; kwa maneno mengine, ni idhini ya Mwenye Shariah. Utoaji (matumizi ya vitu vilivyomilikiwa) ni jambo ambalo kwa hiyo linatokana na hukumu hii ya kiungu, yaani kutokana na idhini ya Mwenye Shariah iliyompa mmiliki haki ya kutumia kitu hicho na kulipwa kwa ajili yake. Utoaji wa kitu kilichomilikiwa unadhibitiwa hivyo na idhini ya Mwenye Shariah, kwa sababu umiliki wenyewe ni idhini ya Mwenye Shariah ya kutumia kitu, na utoaji ni sawa na kutumia kitu hicho. Kwa kuwa mali ni ya Allah (swt), na Yeye (swt) amemteua mwanadamu kutumia mali hii kwa idhini yake (swt), basi umiliki wa mtu wa mali ni sawa na kazi anayofanya ili kutumia mali hiyo na kuiwekeza, badala ya kuimiliki kwa maana ya kuwa huru kabisa. Hii ni kwa sababu mtu anapomiliki mali, anafanya hivyo ili anufaike nayo, na amezuiliwa katika hilo na mipaka ya Shari'a, wala hana uhuru katika njia zake za kuitumia. Pia hana uhuru katika utoaji wa kitu chenyewe hata akikimiliki. Ushahidi wa hili ni kwamba, akikitoa kwa kukitumia kinyume cha sheria, kama kukitumia kwa upumbavu au kwa israfu, Dola inalazimika kumzuia kupata mali hiyo na kumkataza kuitoa, hivyo ikimnyima wajibu wa utoaji aliopewa. Kwa hiyo, utoaji wa kitu na matumizi yake ni jambo linalodokezwa na umiliki wake, au ni athari ya umiliki huu. Utoaji wa kitu kilichomilikiwa unajumuisha haki ya kuongeza (kuwekeza) mali na haki ya kuitumia kwa matumizi ya maisha na kwa kutoa zawadi.