۳۹۷. عوف بن حارث بن طفیل، برادرزادهٔ عایشه، روایت کرده است که به عایشه خبر دادند که عبدالله بن زبیر دربارهٔ چیزی که عایشه می‌فروخت یا به‌عنوان هدیه می‌بخشید گفته است: «به خدا قسم، اگر دست برندارد، او را از تصرف در دارایی‌اش بازخواهم داشت!» عایشه پرسید: «آیا واقعاً چنین گفته است؟» گفتند: «آری.» عایشه فرمود: «به خدا نذر کرده‌ام که هرگز یک کلمه هم با ابن زبیر سخن نگویم!» ابن زبیر، هنگامی که مدت طولانی از او دوری گزیده بود، از مهاجران خواست تا نزد عایشه میانجیگری کنند. او گفت: «به خدا قسم، به هیچ‌کس اجازهٔ میانجیگری برای او نمی‌دهم و نذری را که کرده‌ام هرگز نخواهم شکست!» پس از آنکه مدت زیادی گذشت، ابن زبیر با مسور بن مخرمه و عبدالرحمن بن اسود بن یغوث، که از بنی زهره بودند، سخن گفت. به آن دو گفت: «شما را به خدا سوگند می‌دهم که نزد عایشه بروید، زیرا برای او روا نیست که نذر کند مرا ترک گوید.» مسور و عبدالرحمن او را همراه خود بردند، در حالی که عبا به دور او پیچیده بودند، و از عایشه اجازهٔ ورود خواستند. گفتند: «السلام علیکم و رحمة الله و برکاته! آیا داخل شویم؟» عایشه پاسخ داد: «بیایید.» پرسیدند: «همه‌مان، ای ام‌المؤمنین؟» فرمود: «آری، همه‌تان داخل شوید،» و نمی‌دانست که ابن زبیر با ایشان است. چون وارد شدند، ابن زبیر به بخش پوشیده‌شده رفت، عایشه را در آغوش گرفت و در حالی که گریه می‌کرد شروع به خواهش و رضایت‌طلبی از او کرد. سپس مسور و عبدالرحمن به عایشه اصرار کردند که با او سخن بگوید و او را بپذیرد. گفتند: «شما می‌دانید که پیامبر ﷺ از قطع رابطه با مردم نهی فرموده است، چنان‌که خود می‌دانید، و می‌دانید که برای مسلمان روا نیست که بیش از سه شب با برادرش سخن نگوید.» آن‌قدر او را یادآوری کردند و بر او سخت گرفتند تا اینکه عایشه، در حالی که ایشان را به نذرشان یادآور می‌شد و گریه می‌کرد، گفت: «من نذر کرده‌ام و نذر محکم است.» آنان اصرار کردند تا سرانجام عایشه با ابن زبیر سخن گفت. سپس او چهل برده را آزاد کرد تا کفارهٔ شکستن نذرش باشد. پس از آن هرگاه نذرش را به یاد می‌آورد، چهل برده را آزاد می‌کرد، و آن‌قدر گریه می‌کرد که اشک‌هایش روسری‌اش را خیس می‌کرد.