د سرمایه‌دارۍ اصلي نظریه د ملتونو د دولت د زیاتوالي او په پایله کې د ملتونو د شتمنۍ د زیاتوالي غوښتنه کوي. دا نظریه همدارنګه ادعا کوي چې د تولید زیاتوالی، د وړاندیز او غوښتنې ډینامیکونه او د بیې میکانیزم به د تولید شوې شتمنۍ غوره ویش د ټولنې غړو ته تضمین کړي. د سرمایه‌دارۍ لاندې د شتمنۍ تولید د تیرو سلو کلونو په اوږدو کې په دوامداره توګه زیات شوی دی، چې د نړیوالو جګړو په وخت کې یو څو استثناوې پکې شاملې دي. په همدې حال کې، هغه خلک چې د محلي، ملي او نړیوالو معیارونو له مخې د غریبانو په توګه طبقه‌بندي شوي، د شتمنۍ د ودې په وړاندې بې‌پروا پاتې شوي دي. دا پدیده یوه نړیواله پدیده ده چې هم له ډیرو شتمنو هیوادونو لکه متحده ایالاتو او هم له ډیرو غریبو هیوادونو لکه هیټي او د صحرا جنوبي افریقا څخه جوړه ده.

The original theory of capitalism calls for the increase in production and consequently the increase in the wealth of nations. It further claims that the increased production coupled with the dynamics of supply and demand and the price mechanism will guarantee the best distribution of the produced wealth to the members of the society. Production of wealth under capitalism has continuously risen over the past one hundred years, with few exceptions during world wars. In the meantime, the number of people who are classified as poor based on local national and international standards continued to be indifferent to the wealth growth. This phenomenon is a worldwide phenomenon which includes extremely rich nations such as the USA as well as extremely poor nations such as Haiti and the sub-Saharan Africa.

د خوړو او کرنې د ملګرو ملتونو (FAO) د یوې نړیوالې غونډې په یوه غونډه کې، چې د خوړو په اړه یوه نړیواله غونډه وه، د دولتونو او حکومتونو مشرانو په یوه بیانیه کې د لوږې د دوام په اړه خپله ژورې اندېښنه څرګنده کړه، چې د ملي ټولنو او د نړیوالې ټولنې د ثبات دواړو لپاره ګواښ دی. په بیانیه کې راغلي دي: «دا نه منل کیږي چې په نړۍ کې له ۸۰۰ ملیونو زیات خلک، په ځانګړې توګه په پراختیایي هېوادونو کې، د خپلو بنسټیزو غذايي اړتیاوو د پوره کولو لپاره کافي خوراک نه لري.» مشرانو تایید کړ چې د خوراکي توکو رسد د پام وړ زیات شوی، خو غربت او لوږه لا هم دوام لري۔ دوی د دې حقیقت منلو سره سره چې د خوراکي توکو رسد زیات شوی خو لوږه کم نه شوه، ټینګار وکړ چې حل به یې همدا «د خوراکي توکو د تولید زیاتوالی» وي، یعنې نور همدا ډول.

In a statement made by the heads of state and government at one of the World Food Summits of the Food and Agriculture Organization (FAO), they expressed their deep concern over the persistence of hunger which constitutes a threat both to national societies and to the stability of the international community itself51. According to the statement, “it is intolerable that more than 800 million people throughout the world, and particularly in developing countries, do not have enough food to meet their basic nutritional needs.” The leaders confirm that food supplies have increased substantially, but poverty and hunger continue to persist. Despite their recognition that food supply has increased without reducing hunger, they insisted that the solution will be more of the same “increased food production.”.

په دې اعلامیې کې د نړۍ مشران د غربت او لوږې په برخه کې د یوې جدي ستونزې شتون تاییدوي. په ورته وخت کې دوی دا اعلانوي چې حل یې د سرچینو او محصولاتو زیاتول دي. دوی باید دا په پام کې نیولی وای چې نیمګړتیا د خوراکي توکو په تولید کې نه، بلکې د هغې د ویش په میکانیزم کې ده، کوم چې هر انسان ته د خواړو، توکو او خدماتو په مناسب ډول د رسیدو امکان نه برابروي. د سرچینو د ویش میکانیزم بې بدله پاتې دی. پایله به هم همغسې پاتې شي. د سرچینو تولید به د دمخه شتمنو شتمنۍ زیاته کړي، خو هغو کسانو ته به ګټه ونه رسوي چې دا سرچینې ترټولو ډیر اړتیا لري.

In this declaration, the leaders of the world confirm the existence of a serious problem in poverty and hunger. In the meantime, they continue to declare that the solution is to increase the resources and products. They should have noted that the defect is not in the productivity of food; rather it is the mechanism of its distribution that fails to enable each and every person to have the proper access to food, commodities, and services. The mechanism of distribution of the resources remains unchanged. The end result will continue to be the same. The production of resources will increase the wealth of the already wealthy, but will not benefit those who need these resources the most.

درحقیقت، د انفرادي هېوادونو او همدارنګه د ټولې نړۍ ګروپ ملي یا داخلي تولید (GNP / GDP) لس ګونه کاله دی چې ودې کې دی. شکل ۳ د متحده ایالاتو د GNP ارقامو زیاتوالی د ۱۹۲۹ کال راهیسې ښیي. د یوې لنډې مودې پرته، GNP تل زیات شوی دی. د ۱۹۷۰ کال وروسته، GNP په اکسپوننشیل ګړندۍ توګه زیاتیدل پیل شو؛ دا هغه وخت دی چې متحده ایالاتو د سرو زرو له معیار څخه ډډه وکړه؛ په دې اړه به وروسته خبرې وشي. د متحده ایالاتو اوسنی GNP د ۱۴ ټریلیون ډالرو څخه زیات دی.

In fact, the gross national or domestic product of individual nations as well as of the world at large has been on the rise for decades. Figure 3 shows the increase in GNP figures for the United States since 1929. Except for a short period of time, the GNP has always increased. After 1970, the GNP began to increase at exponential rates; this is the time when the United States departed away from the gold standard; more on this later. The current GNP in the United States exceeds fourteen trillion dollars.

د متحده ایالاتو د غربت شمیرې او نرخونه په شکل ۴ کې ښودل شوي دي. په یاد ولرئ چې د بې وزله خلکو شمیر له ۱۹۷۰ کال وروسته هم زیات شو، سره له دې چې د هېواد ټول شتمني په تصاعدي ډول زیاتېده. د غربت نرخونه د شتمنۍ له پراخه زیاتوالي سره سره (له ۱۹۷۰ کال کې ۱ ټریلیون ډالرو څخه تر ۲۰۰۸ کال پورې ۱۴.۵ ټریلیون ډالرو ته) په اوسط ډول له ۱۲.۵٪ شاوخوا پاتې دي.

The poverty numbers and rates in the United States are shown in figure 4. Note that the number of poor people continued to increase after 1970 despite the fact that the total wealth in the country was increasing at an exponential rate. The poverty rates continue to average around 12.5% despite the tremendous wealth increase (from $1 trillion in 1970 to $14.5 trillion in 2008).

په شکل ۵ کې د متحده ایالاتو د دولت د شتمنۍ زیاتوالی د غربت د کچو سره پرتله شوی دی. پام وکړئ چې شتمنی په دوام سره زیاتیږي، پداسې حال کې چې د غریبو خلکو شمیر د اوسط له مخې شاوخوا دېرش ملیونه پاتې کیږي. دا شمیرې د متحده ایالاتو پورې اړه لري، هغه هیواد چې په نړۍ کې تر ټولو بډاینی دی او د سرمایه‌داری مشر دی.

Figure 5 contrasts the wealth increase in the United States with the poverty rates. Note how the wealth continues to increase while the number of poor people remains averaged around thirty million people. These figures pertain to the United States, the richest country in the world and the leader of capitalism.

د سرمایه‌داری اثر په ټوله نړۍ باندې ډیر تباه‌کوونکی دی. د غربت شمېر او کچه زړه‌ماتونکې ده. دا حقیقت نړیوال مشرانو، نړیوالو ادارو او سازمانونو لکه د نړیوال بانک، د FAO او نورو لخوا منل شوی دی.

The impact of capitalism on the world at large is more devastating. The poverty numbers and rates are disheartening. This fact is recognized by world leaders, world institutions and organizations such as the World Bank, the FAO, and others.

فقر داسې ویل کیږي چې کله یو سړی له هغه پیسو څخه کم ګټه ترلاسه کوي چې په حقیقت کې د خپلو اساسي اړتیاوو د پوره کولو لپاره ورته اړتیا لري. دا تعریف د سرمایه‌دارۍ له هغه نظر سره سمون لري چې د بیې او د هغې د رول په اړه دی، یعنې دا چې څوک به وکولای شي خپلې اړتیاوې پوره کړي او څوک به ونه شي کولای. هغه څوک چې له هغو توکو د بیې په پرتله کم پیسې ترلاسه کوي (د خپلو زیار یا سوداګرۍ بیه) چې د خپلو اړتیاوو لپاره ورته اړتیا لري، هغه یو غریب سړی دی.

Poverty is said to exist when a person earns less money than he actually needs to fulfill his basic needs. This definition is consistent with the capitalist view of the price and its role in determining who would be able to satisfy his needs and who would not. A person who earns less money (price for his efforts or trade) than the price of the goods he needs to fulfill his needs is a poor one.

لهذا، یوه طریقه د غربت د اندازه کولو دا ده چې هغه خلک ډیټا کې راټول شي چې د ورځې یو، دوه یا ډیرو ډالرو څخه کم عاید لري. د ورلډ بانک احصایې ښیې چې په ۱۹۸۱ کال کې ۱.۸۹۹ ملیارده خلک وو چې عاید یې د ورځې له ۱ ډالرو کم و. دا شمیره په ۲۰۰۵ کال کې ۱.۳۷۴ ملیارده ته راکمه شوه. کله چې د غربت کرښه د ورځې دوه، درې، پنځو یا لسو ډالرو ته لوړه شي، نو د نړۍ حالت د سرمایه‌دارۍ لاندې په بشپړ ډول ډارونکی ښکاري.

Hence, one way to measure poverty is to collect data on people who earn less than one, two, or more dollars per day. World Bank figures show that in 1981 there were 1.899 billion people whose income was less than $1 a day. This number was reduced to 1.374 billion in 2005. When the poverty line goes up to two, three, five, or ten dollars per day, the state of the world under capitalism becomes absolutely frightening.

د شکل ۶ په ورکړه د غربت معلومات د څو د غربت کرښو لپاره وړاندې کوي۔ یادونه وکړئ چې د ۱ ډالرو د معلوماتو پرته، د غربت لاندې خلکو شمیر د نړۍ د نفوس له ۴۰ سلنې څخه لا پورته پاتې شو۔ [۵۳]

Figure 6 presents poverty data for several poverty lines53. Note that except for the $1 data, the number of poor people continued to stay above 40% of the world population.

په شکل ۷ کې د کلونو (۱۹۸۱-۲۰۰۵) په اوږدو کې د غربت د کچې کمښت ښودل شوی دی. تر ټولو لوی کمښت هغو خلکو شمېر کې راغلی چې په ورځ کې له یو ډالره کم عاید لري؛ د ورځې له یو ډالره لاندې ژوند کوونکو کچه د پنځه ويشت کلونو په اوږدو کې له ۵۰٪ څخه ۲۵٪ ته، یعنې په نیمايي کمه شوه. هغو خلکو لپاره چې په ورځ کې پنځه یا لس ډالره عاید لري، ډېر لږ پرمختګ ليدل شوی. په ۱۹۸۱ کال کې د نړۍ د نفوس ۹۵٪ چې متحده ایالات او لوېدیځ اروپا پکې شامل نه دي، د ورځې له لس ډالرو لاندې ژوند کاوه؛ پنځه ويشت کاله وروسته دا سلنه یوازې ۹۳٪ ته راکمه شوه. په همدې موده کې د نړۍ په کچه بيې او تورم په ډېر لوړ ډول زیات شوي دي.

Figure 7 shows the reduction of poverty rates over the years (1981-2005). The largest reduction is in the number of people who earned less than $1 a day; the rate of people living under $1 a day was reduced by half over twenty-five years (50% to 25%). Very little improvement was observed for people who earned five or ten dollars a day. In 1981, 95% of the world population excluding the United States and Western Europe lived under $10 a day; twenty-five years later, this percentage was reduced only to 93%. Over the same period, prices and inflation have soared worldwide.

یعنی، هغه ۵۰٪ خلک چې په ۱۹۸۱ کال کې د یوه ډالر عاید لرل او د دوو ډالرو کټګورۍ ته لاړل، لازمي نه ده چې ښه حالت ته رسیدلي وي. د متحده ایالاتو د کار د احصایې ادارې (Bureau of Labor Statistics) د مصرفي نرخونو شاخص (CPI) د تورم د نرخ د محاسبې لپاره یو محاسبي وسیله کاروي۔ د دې وسیلې په کارولو سره، هغه څه چې په ۱۹۸۱ کال کې یو ډالر یې اخیستی شو، په ۲۰۰۵ کال کې ۲٫۱۵ ډالر ته اړتیا لري۔ په بل عبارت، هغه کسان چې په ۱۹۸۱ کال کې د یوه ډالر څخه کم عاید لرل، په ۲۰۰۵ کال کې هم په همدې غربت کې پاتې دي، با وجود دې چې اوس د دوی نیمایي د ورځې دوه ډالره عاید لري۔ د ۱۹۴۷ څخه تر ۲۰۰۹ پورې د مصرفي نرخونو شاخص په شکل ۸ کې ښودل شوی دی۔ ولیدل شي چې د ۱۹۷۲ کال څخه وروسته بیې څنګه په ډېر تېزۍ سره لوړې شوې (دا هغه وخت دی چې متحده ایالات د سرو زرو له معیار څخه جلا شو)۔

In other words, the 50% of those who used to earn $1 in 1981 and moved to the $2 bracket are not necessarily better off. The Bureau of Labor Statistics in the United States uses a calculating tool to compute the consumer price index (CPI) inflation rate54. Using this calculator, what $1 could buy in 1981 requires $2.15 in 2005. In other words, the people who lived under $1 in 1981 continue to be in the same poverty status in 2005 even though half of them now live on $2 a day. The consumer price index for the period 1947-2009 is shown in figure 8. Note how sharply the prices increased after 1972 (this is the time when the United States departed from the gold standard).

شاید د غربت تر ټولو ویرانونکی پایله لوږه وي. ډیری وخت خلک غربت یوازې د هغو کسانو په اصطلاح بیانوي چې له یوې ټاکلې اندازې څخه کم عاید لري.

Perhaps the most devastating result of poverty is hunger. Quite often people refer to poverty simply in terms of people who earn less than a predetermined amount of money.

مسئله هغه وخت ډېره سخته کېږي چې فقیر په حقیقت کې دې ته نه وي وړ چې د یوې ښې ژوند لپاره اړین خواړه وخوري او خپله لوږه ماته کړي. سرمایه‌دارۍ د یوه نظام په توګه د لوږې ستونزه نه حل کوي. په حقیقت کې د سرمایه‌دارۍ اصول داسې امکان پیدا کوي چې په یوه ټولنه کې ځینې افراد خپلې ځینې اړتیاوې پوره نشي کولی؛ دغه اړتیاوې ښایي د خواړو اړتیا وي، چې د لوږې د له منځه وړلو لپاره اړینه ده. سرمایه‌داري په درواغجن ډول دا ادعا کوي چې د هر لوږه مل ته د خواړو په ډک کولو لپاره بسنه‌ور سرچینې نشته. د سرمایه‌دارۍ لاندې د لوږې پدیدې په غبرګون، ډېری ادارې د لوږې د مبارزې لپاره جوړې شوې. د سرمایه‌دارۍ ټولنو کې د دغو ادارو شتون دا ساده ثبوت دی چې سرمایه‌داري د یوه نظام په توګه نه یوازې د لوږې ناروغي‌ځپونکې ستونزه نشي حل کولی، بلکې په حقیقت کې دغه ستونزه رامنځته کوي. له بلې خوا، اسلام (لکه څنګه چې وروسته به خبرې وشي) د لوږې د له منځه وړلو غوښتنه کوي او دا غوښتنه یې د اسلام یوه بنسټیزه اصل ګرځولې ده. په روایت کې راغلي چې محمد ﷺ وفرمایل: «الله او د هغه رسول هغه ټولنه له ځان څخه بیزاره کوي چې خپل یو غړی لوږه په کې پرېږدي.»

The becomes problem really serious when the poor actually remains unable to fill his stomach with the necessary food to sustain a decent life. Capitalism as a system does not address the issue of hunger. In fact, the principles of capitalism give rise to the possibility that individuals in a society will not be able to satisfy some of their needs; these needs could very well be the need for food, which is necessary to eliminate hunger. Capitalism speciously claims that there is not enough resources (in this case food) to feed each and every hungry stomach. In response to the phenomenon of hunger under capitalism, many institutions were created to fight hunger. The existence of such institutions within the societies of capitalism is a simple proof that capitalism as a system not only fails to resolve the epidemic problem of hunger, but in fact it causes this problem. Islam, on the other hand (as will be discussed later), calls for the elimination of hunger and makes this call a fundamental principle of Islam. Prophet Mohammad is reported to have said, “Allah and his Messenger will disown a community which allows one of its members to sleep hungry.

با وجود رشد زیاد اقتصاد او د متحده ایالاتو د ثروت، د امریکا د ډاکټرانو ځواکمن ډلې چې د ۱۹۸۴ کال په پیل کې جوړه شوه، دا پایله تر لاسه کړه چې لوږه د ټول هېواد په کچه د اپیډیمیک (وبايي) اندازې ستونزه ده؛ دا ستونزه نوره هم خرابېږي، نه ښېګڼې ته. دوی همدارنګه پایله ترلاسه کړه چې اوسني پالیسۍ د امریکا لوږه نه کموي56. دا حقیقت د ډېرو لپاره منل ګران دی، لکه څنګه چې اردیس آرمسټرانګ یونګ57 استدلال کوي. هغه پوښتنه راپورته کوي: "امریکایان ولې اجازه ورکوي خلک لوږه ولري، کله چې دوی کولای شي د ټولې نړۍ د خوړو لپاره کافي خواړه وده کړي او دوی د هغو خواړو څخه ډېر ضایع کوي چې لوږه لرونکي یې خوړلای شي؟" د ملي لوږې او غربت مرکز مدیر لیري براون، د امریکا د لوږې ستونزه په خپل کتاب Hunger in America: The Growing Epidemic58 کې لنډه کړې ده، چېرته چې لیکي:

Despite the tremendous growth in the economy and the wealth of the United States, the Physician Task Force on Hunger in America (established in early 1984) concluded that hunger is a problem of epidemic proportions across the nation; it is getting worse, not better. They further concluded that present policies are not alleviating hunger in America56. This fact can be hardly accepted by many, as argued by Ardis Armstrong Young57. He raises the question “Why do Americans allow people to go hungry when they can grow enough food to feed the world and they waste more food than the hungry could eat?” Larry Brown, director of the National Center on Hunger and Poverty, summarized the hunger problem in the United States in his book Hunger in America: The Growing Epidemic58, where he writes:

که لوږه په متحده ایالاتو کې، چې د نړۍ تر ټولو شتمنه هېواد دی، یوه وبايي اندازه ده، نو د هېټي، بنګله دېش، کینیا او نورو وده کوونکو او کم وده شوو هېوادونو کې لوږه څومره اندازه لري؟ د نړۍ د لوږې احصایې حیرانوونکې، ډارونکې او وېره اچوونکې دي. د ستونزې لويوالی هغه وخت ښکاري چې پوه شو په نړۍ کې ضایع شوي سرچېنې او خواړه د لوږمنو د ځواکولو لپاره کافي دي. ځل پر ځل دا ښکاره شوې چې ستونزه د ویش په مکانیزم کې ده، نه د سرچېنو په کمښت کې.

If hunger is a problem with epidemic proportions in the United States, the richest country in the world, then what proportions does hunger have in Haiti, Bangladesh, Kenya, and the rest of the developing and underdeveloped world? The statistics on world hunger are shocking, startling, and terrifying. The magnitude of the problem is signified when we know that the wasted resources and food in the world are more than sufficient to feed the hungry. Time and again, it is clear that the mechanism of distribution that is failing; it is not the insufficiency of the resources.

د ورلډ بانک او نورو ادارو څخه خپورې شوې ارقامو او احصایو له مخې، هر دوه ثانیې کې یو کس د لوږې او سوتې له امله مري، چې ۸۵ سلنه یې ماشومان دي. د آسیا، افریقا او لاتیني امریکا په هېوادونو کې له ۱.۳ ملیارد زیات خلک لاهم هغه څه کې ژوند کوي چې ورلډ بانک یې «مطلقه غربت» (له یوې ډالر په ورځ څخه کم عاید) نومولی دی، او دا کار مختلف ډولونو ناروغیو، سوتې او د مرګ د احتمال سبب ګرځي.[۵۳] د ملګرو ملتونو د عمومي منشي بان کي مون د ۲۰۰۹ کال د زروزیاتو پراختیایي اهدافو راپور[۵۹] کې ویلي دي چې،

According to published data and statistics on hunger by World Bank and other organizations, one person every other second dies out of hunger and malnutrition, 85% of these are children. In the Asian, African, and Latin American countries, well over 1.3 billion people are still living in what the World Bank has called absolute poverty (below $1 a day)53, which results in various types of illnesses, malnutrition, and potential death. In a statement made by the secretary general of the United Nations Ban Ki-moon to the Millennium Development Goals report 200959, he says,

موږ د خپلو اهدافو د ترلاسه کولو لپاره ډیر ورو حرکت کړی دی. او نن ورځ موږ د یوې نړیوالې اقتصادي بحران سره مخ یو، چې بشپړ اغیزې یې تراوسه نه دي احساس شوې.

We have been moving too slowly to meet our goals. And today, we face a global economic crisis whose full repercussions have yet to be felt.

کم از کم، دا به مو د ډیرو کلیدي برخو کې له لارې وباسي، په ځانګړې توګه په پرمختلل هیوادونو کې. په بدترین حالت کې، دا کیدای شي مونږ له خپلو ژمنو د پوره کولو څخه وساتي، میلیونونه نور خلک په غریبۍ کې وغورځوي او د ټولنیز او سیاسي ناآرامیو خطر زیږوي.

At the very least, it will throw us off course in a number of key areas, particularly in the developing countries. At worst, it could prevent us from keeping our promises, plunging millions more into poverty and posing a risk of social and political unrest.

صحرای افریقا جنوب کې دا شرایط تر ټولو بد تجربه کوي، چېرې چې د دې ځای د نفوس ۳۰ سلنه د ورځې په بڼه د لوږې، ناسمې تغذیې او ممکنه مرګ له خطر سره مخ دي۔ د نړیوالې روغتیایي ادارې (WHO) په وینا، هره ورځ له شاوخوا پنځوس زرو څخه ډیر خلک د غربت پورې تړلو لاملونو له امله مري[60]۔ د ماشومانو دا ډله د لوږې له لارې تر ټولو زیات زیانمنه ده، او د UNICEF د راپور له مخې هره ورځ دېرش زره ماشومان مري[61]۔

Sub-Saharan Africa experiences the worst of such conditions, where 30% of its population faces the danger of hunger, undernutrition and potential death on a daily basis. According to the World Health Organization60, more than fifty thousand people die every day from poverty-related causes. The children are the largest segment hit by hunger with thirty thousand deaths daily according to UNICEF report61.

د لوږې له امله خلک، په ځانګړې توګه ماشومان، له هغه ضروري غذا څخه محرومیږي چې د وده لپاره اړینه ده. د لوږې اغیز په لوی نفوس باندې د هغو ماشومانو په سلنه کې ښکاري چې عمر یې پنځه کاله نه دی او وزن یې کم دی. په ۱۹۹۰ کال کې د آسیا، افریقا او لاتین امریکا د پنځو کلونو څخه کم عمره ماشومانو سلنه یوه دېرشمه وه، یعنې هر درېیم ماشوم کم وزنه و. له هغه وخت راهیسې د ماشومانو حالت ډېر نه دی ښه شوی؛ په ۲۰۰۷ کال کې په دې سیمه کې له ۲۶ سلنې ډېر ماشومان لا هم کم وزنه وو، او د اوسنۍ مالي بحران له امله دا سلنه نور هم د زیاتیدو تمه کیږي.

Hunger deprives people, especially children, from receiving the necessary nutrition for growth. The impact of hunger on large populations is visible on the percentage of children under age five who are underweight. Thirty-one percent of children under five (that is, one out of every three children) in Asia, Africa, and Latin America were underweight in 1990. The status of children has not improved a lot since then; in 2007 more than 26% of the children in this region were still underweight and this rate is expected to rise even more due to the current financial crisis.

غربت او لوږې نښې د انسان ژوند په ډیرو اړخونو کې ښکاري. په ځانګړې توګه د مور او د نوي زېږېدلي ماشوم (له دېرش ورځو کمو عمر لرونکي ماشومانو) د مرینې هغه کچه چې په شکل ۹ کې ښودل شوې، خورا مهمه ده. د نړیوالې روغتیایي ادارې اټکل دی چې هر کال له پنځه سوه زرو ډېرې ښځې د ماشوم د زېږولو په بهیر کې مري. ډېرې مرګونې پېښې د سهارا لاندې افریقا کې رامینځ ته کېږي (د ټولو پېښو ۵۰ سلنه)، چېرې چې د نړۍ په کچه د غربت کچه تر ټولو لوړه ده.

Footprints of poverty and hunger are visible in many aspects of the human life. Of particular significance is the maternal and neonatal (newborn babies less than twenty-eight days old) death rates shown in figure 9. The World Health Organization estimates more than five hundred thousand women die every year in the process of delivering children. The largest number of deaths occur in the sub-Saharan Africa (50% of the total), where the poverty rate is highest in the world.

د صنعتي نړۍ او د پرمختيايي نړۍ د مورنيو د روغتيا ترمنځ توپير د سرچينو د ناسم ويش خبره کوي. د بېلگې په توګه، په نيجر کې، هغه هېواد چې د مورنيو د مرګ ترټولو لوړ خطر لري، د هرو ۷ زېږونو څخه ۱ به د مور د مرګ سبب شي، پداسې حال کې چې د آيرلېنډ په څېر هېواد کې دا شمېر د ۴۷٬۶۰۰ زېږونو څخه ۱ دی.

The disparity between the well-being of mothers in industrial world and the developing world speaks for an out-of-balance distribution of resources. In Niger, for example, the country with the highest risk of maternal death, 1 out of 7 births will result in the death of the mother compared to 1 out of 47,600 in a country like Ireland.

په همدې ډول، د نوي زېږېدلو ماشومانو مرګ‌ژوبله (د دې احتمال چې نوی زېږېدلی ماشوم د زېږېدو له ورځې څخه تر ‎۲۸‎ ورځو پورې مړ شي) د ډېرې بې‌وزلۍ او لوږې له امله ډېره لوړه تمه کېږي. د نړېوال روغتیا سازمان اټکل کوي چې په ‎۲۰۰۴‎ کال کې شاوخوا ‎۳.۷‎ ملیونه ماشومان د زېږېدو وروسته مړه شوي. انځور ‎۱۰‎ د بې‌وزلو او شتمنو نړیو ترمنځ ژور توپیر ښيي. د کم عایدي سیمو کې له هر ‎۱۰۰۰‎ نوي زېږېدلو ماشومانو ‎۴۰‎ مړه کېږي، پداسې حال کې چې په صنعتي نړۍ کې له هر ‎۱۰۰۰‎ څخه یوازې ‎۳‎ مړه کېږي.

By the same token, neonatal mortality (probability of newborn dying within twenty-eight days of birth) is expected to be very high due to extreme poverty and hunger. WHO estimates that around 3.7 million babies died after birth in 2004. Figure 10 illustrates the wide disparity between the poor and the rich worlds. Forty out of every 1,000 newborn babies die in the low-income regions compared to only 3 out of 1,000 in the industrial world.

دمور ژوند د هغو ښځو او نوي زېږېدلو ماشومانو باندې د مستقیم اغیز سربېره، غربت او لوږه د زده کړې د مخنیوي له لارې د ملتونو پرمختګ هم خنډوي. ډېر سخت غربت د ناسم خوراک، بد روغتیا، د کتابونو نشتوالي، د ناکافي رڼا او د کورنیو دندو د ترسره کولو د ځایونو نشتوالي او د والدینو د ناسمې زده کړې له امله زده کړه خنډوي. غربت د ښوونځیو څخه د پاتې کېدو کچه لوړوي. د زده کړې نشتوالی هغه خنډ جوړوي چې د ژوند د کیفیت د ښه کولو لپاره اړین وسیلې ترلاسه کولو مخه نیسي.

Besides the direct impact on the life of women who give birth to children and the newborn babies, poverty and hunger impede the progress of nations by inhibiting education. Extreme poverty obstructs learning through poor nutrition, bad health, lack of books, insufficient lighting and places to do homework and parental poor education. Poverty increases the rate of dropout of schools. Lack of education constitutes an obstacle which prevents the acquisition of the necessary means for improving life quality.

غربت تعلیم کی راہ میں رکاوٹ بنتی ہے، جبکہ تعلیم کی کمی غربت کو برقرار رکھتی ہے۔ یوں ایک ایسا چکر بن جاتا ہے جسے توڑنا بے حد مشکل ثابت ہوتا ہے۔ انتہائی غریب لوگوں کو مناسب تعلیم حاصل کرنے کا موقع کم ملتا ہے، حالانکہ زیادہ تعلیم یافتہ لوگوں کے ساتھ ملازمتوں کے لیے مقابلہ کرنے کے لیے یہ ضروری ہے؛ اور مناسب روزگار کے بغیر غربت کی دلدل سے نکلنا تقریباً ناممکن ہو جاتا ہے۔ سرمایہ داری کے غلبے میں آبادی کے غریب طبقات سب سے کم تعلیم یافتہ ہوتے ہیں، اور جن کی تعلیم سب سے کم ہے وہی سب سے غریب ہیں۔ غربت اور بھوک سکول کے بچوں کی ذہنی صلاحیت پر اثر ڈالتی ہیں۔ یونیسکو کی رپورٹیں بتاتی ہیں کہ غذائی قلت کی وجہ سے کم وزن اور بونے پن کا شکار بچے سکول میں توجہ مرکوز نہیں کر پاتے اور تعلیم ادھوری چھوڑ دینے کا امکان رکھتے ہیں [61]۔

This leads to a cycle which proves to be too difficult to break: poverty impedes education, while lack of education sustains poverty. Extremely poor people have lesser chance of getting proper education, which is necessary to compete for jobs with more educated people; without proper employment, it is almost impossible to get out of the poverty plunge. Under the dominance of capitalism, the poor segments of the population are the least educated; and those with the least education are the poorest. Poverty and hunger affect the cognitive ability of children in schools. UNESCO reports show that underweight and stunted children due to poor nutrition cannot concentrate in school and are likely to drop out61.

موجوده پالیسۍ د سرمایه‌دارۍ د نظام په غلبه کې دا دوره ماته نکړې. تېرو څو لسیزو کې بې وزله خلک په زده‌کړه کې شاته پاتې کېدل، او د غربت کچې دوام درلود. په ۲۰۰۷ کال کې د پرمختللو نړۍ په ابتدايي ښوونځي عمر کې اوه سوه اووه میلیونه ماشومان ښوونځي ته نه تلل، چې له دوی ۵۷ سلنه نجونې وې۔ نږدې یو میلیارد خلک د شلمې پېړۍ ته داسې ننوتل چې کتاب نه شي لوستلای او نه خپل نوم لیکلای شي۔

Current policies under the dominance of the system of capitalism have failed to break this cycle. Over the last few decades, the poor continued to lag behind in education, and the poverty rates continued to persist. Seventy-seven million children of primary school age in the developing world were not in school in 2007, 57% of them were girls61. Nearly a billion people entered the twenty-first century unable to read a book or sign their names.

یونسکو د «د ټولو لپاره زده کړه» (EFA) د نړیوالې څارنې راپور61 ښیي چې «هغه وړوکي ماشومان چې ترټولو ډیر اړتیا لري، او چې له هرچا ډیر ګټه تر لاسه کولی شي، احتمال لري چې د زده کړې د ښه کولو پروګرامونو ته لاسرسی ونه لري». په ډیرو وده کونکو هېوادونو کې پوښښ لاهم ډیر ټیټ دی، او د درې کلنۍ څخه کم عمر ماشومانو لپاره ډیر لږ پروګرامونه شتون لري. د زده کړې اصلي خنډ غربت او لوږه ده.

The UNESCO Education for All (EFA) Global Monitoring Report61 shows that “young children in greatest need, who also stand to gain the most, are unlikely to have access to education improvement programs.” Coverage remains very low in most of the developing world and few programs exist for children under age three. The main barrier for education is poverty and hunger.

د UNESCO د راپور پر بنسټ د ۱۲۵ هېوادونو د زده کړې شاخصونه په شکلونو (۱۱-۱۴) کې ښودل شوي دي. ټول شاخصونه ښيي چې ترټولو غریب هېوادونه د بڼځو د لیک لوست، د ښوونځیو د شاملېدو د خالص نسبتونو او د شاگردانو د پنځم ټولګي ته د رسېدو د بقا د کچې له پلوه شاته پاتې دي. په پایله کې د نړۍ د هېوادونو د یوې دریمې برخې د زده کړې د پرمختګ شاخص (EDI) له ۸۰ سلنې څخه ښکته دی، او چاډ، نیجر، برکینا فاسو، مالي، ګینه او موزمبیک په ډول هېوادونه د ۶۰ سلنې څخه ښکته د زده کړې شاخص لري. په چاډ او نیجر کې د لیک لوست کچه د ټول نفوس له ۳۰ سلنې څخه کمه ده. د غربت او زده کړې ترمنځ د پیاوړې اړیکې په پام کې نیولو سره، د دې افریقايي هېوادونو د خلکو د ژوند د ښې کېدو لیدل ډېر ستونزمن دي، پرته له دې چې د نړۍ د ثروت د ویش په میتود او بڼه کې جدي بدلون رامنځته شي.

Figures (11-14) show education indicators in 125 countries based on UNESCO report61. All of the indicators show that the poorest countries lag behind in adult literacy, net enrolment ratios, and survival rate of students to grade 5; as a result, the education development indicator (EDI) for one-third of the nations of the world is below 80%, with countries like Chad, Niger, Burkina Faso, Mali, Guinea, and Mozambique having lower than 60% education index. The literacy rate in Chad and Niger is less than 30% of the total population. Given the strong correlation between poverty and education, it is very difficult to see an improvement in the well-being of Figures (11-14) show education indicators in 125 countries based on UNESCO report. All of the indicators show that the poorest countries lag behind in adult literacy, net enrolment ratios, and survival rate of students to grade 5; as a result, the education development indicator (EDI) for one-third of the nations of the world is below 80%, with countries like Chad, Niger, Burkina Faso, Mali, Guinea, and Mozambique having lower than 60% education index. The literacy rate in Chad and Niger is less than 30% of the total population. Given the strong correlation between poverty and education, it is very difficult to see an improvement in the well-being of the life of people in these African nations unless a serious change occurs in the method and style of wealth distribution in the world.

امریکہ میں، جو سب سے بڑا اور سب سے امیر سرمایہ دار ملک ہے، ناخواندگی کی شرح اب بھی 14 فیصد تک بلند ہے، یعنی ہر سات میں سے ایک شخص پڑھنے کی بنیادی صلاحیتوں سے محروم ہے۔ اعداد و شمار بتاتے ہیں کہ امریکہ میں سب سے زیادہ تعلیم چھوڑنے کی شرح سب سے غریب برادریوں میں ہے، یعنی ہسپانوی اور سیاہ فام آبادی میں۔ گزشتہ پینتیس سالوں کے دوران سفید فام، سیاہ فام اور ہسپانوی طلبہ میں تعلیم چھوڑنے کا تناسب یکساں رہا ہے، جس میں ہسپانوی اوسطاً سفید فاموں سے 3.6 گنا زیادہ اور سیاہ فام 1.5 گنا زیادہ تعلیم چھوڑنے والے ہیں (شکل 15)۔ اس بات کی مزید تصدیق اس حقیقت سے ہوتی ہے کہ امریکہ میں سرکاری امداد حاصل کرنے والے افراد میں سے 75 فیصد پڑھ نہیں سکتے۔

In the United States, the largest and richest cpitalist country, illiteracy continues to be as high as 14%, that is, one out of seven people lack the basic skills for reading. Statistics show that the highest dropout rate from schools has been with the poorest communities in the United States, the Hispanic and black population. The ratio of dropouts between white, black, and Hispanics remained the same over the last thirty-five years, with Hispanics averaging 3.6 times more than whites, and the blacks are 1.5 times more than white dropouts (figure 15). This is further signified by the fact that 75% of the people receiving welfare aids in the United States cannot read.