پهلې بیعتِ عقبہ یوه ښه خبره او برکت وه، ځکه چې د هغو کسانو شمېر چې اسلام یې قبول کړی و کم و، خو د رسول الله ﷺ د یو صحابي، یعنې مصعب بن عمیر د کوښښونو همدا د مدینې د بدلون لپاره کافي وو، او د هغې ټولنې په موجوده افکارو او احساساتو کې یې بدلون راوست. او په مکه کې د هغو کسانو شمېر چې اسلام یې قبول کړی و نسبتاً ډېر و، خو خلک په عمومي ډول له دوی څخه لیرې پاتې شول، ځکه ډلې اسلام ته ځواب نه ورکاوه، او ټولنه د اسلامي افکارو او احساساتو څخه اغېزمنه نه شوه. په مقابل کې د مدینې اکثریت خلکو اسلام قبول کړ، او اسلام د مدینې د ټولنې په اجتماعي زړه کې اغېز وکړ، او د دوی افکار او احساسات بنسټیز ډول بدل شول. دا په ښکاره ډول ښیي چې کله هغه افراد چې اسلام قبلوي له ټولنې او عمومي خلکو څخه لیرې پاتې وي، نو په ټولنه کې اغېز نه پیدا کېږي، او نه په اکثریت خلکو کې، هر څومره چې د دغو افرادو عقیده قوي وي. دا هم ښیي چې که د خلکو تر منځ موجودې اړیکې د افکارو او احساساتو څخه اغېزمنې شي، نو هغه به مطلوب بدلون او تغیر ته رهنمایي وکړي، هر څومره چې د پیغام رسوونکو شمېر لږ وي. دا همدارنګه ثابتوي چې کله ټولنه په کفر کې ټینګه پاتې وي، لکه څنګه چې د مکې ټولنه وه، نو بدلول یې له هغې ټولنې څخه ستونزمن دي چېرته چې دغه غلط تصورات غالب نه وي، لکه د مدینې ټولنه، حتی که دغه تصورات موجود هم وي.

The first pledge of al-‘Aqabah was a good thing and a blessing. This was so because despite the small number of those who had embraced Islam, the efforts of one companion of the Messenger of Allah (pbuh), i.e., Mus’ab ibn ‘Umayr were enough to lead them to change Madinah and transform the existing thoughts and emotions within its society, and despite the relatively large number of those who embraced Islam in Makkah, the people at large remained alienated from them, for the groups did not respond to Islam, and society was not affected by the Islamic thoughts and emotions. By contrast, the majority of people in Madinah embraced Islam and Islam made an impact in the collective heart of the Madinan society, and their thoughts and emotions were radically transformed. This clearly demonstrates that when individuals who embrace Islam remain alienated from society and the people at large, an impact within society is not generated, nor within the majority of people no matter how strong the belief of these individuals is. It also demonstrates that if the existing relationships between people were affected by thoughts and emotions they would lead to the desired transformation and change no matter how small the number of the conveyors of the Message are. This also proves that when the society persists in disbelief, as was the case with the Makkan society, it becomes more difficult to transform than a society where such erroneous notions are not dominant, as was the case with the Madinan society, even if such notions were present.

لہٰذا، مدینہ کے معاشرے پر مکہ کے معاشرے کی نسبت اسلام کا اثر زیادہ ہوا۔ مدینہ کے لوگ اپنے ساتھ موجود فکروں کے باطل ہونے کو محسوس کر چکے تھے اور وہ دوسری فکروں اور زندگی کے ایک اور طریقے کی تلاش میں تھے۔ اس کے برعکس، مکہ کا معاشرہ اپنی موجودہ حالت سے مطمئن تھا اور اسے برقرار رکھنے کا خواہاں تھا، خصوصاً کفر کے سرداروں جیسے ابو لہب، ابو جہل اور ابو سفیان۔ یہی وجہ ہے کہ مصعب بن عمیر کو دعوت کے ردِعمل کا مشاہدہ کرنے میں صرف تھوڑا ہی وقت لگا۔ وہ لوگوں کو اسلام کی طرف بلاتے رہے اور انہیں اس کے افکار و احکام سے آشنا کرتے رہے۔ وہ تیز ردِعمل محسوس کرتے اور دیکھتے کہ لوگ اسلام کو قبول کرنے کے لیے تیار ہیں اور اسلام کے احکام کا علم حاصل کرنے کا جوش رکھتے ہیں، اور یہ چیز انہیں خوش کر دیتی۔ وہ مسلمانوں کی تعداد بڑھتے اور اسلام کو پھیلتے دیکھتے، اور یہ امر انہیں دعوت میں اپنی کوششیں بڑھانے پر آمادہ کرتا۔

. Therefore, the Madinan society was affected by Islam more than the Makkan society. People in Madinah had sensed the falsehood of the thoughts they were carrying and they had been searching for other thoughts and another way of life. By contrast, the Makkan society was satisfied with its state of affairs and anxious to maintain it, especially the heads of disbelief such as Abu Lahab, Abu Jahl and Abu Sufyan. That is why it took Mus’ab ibn ‘Umayr only a short time to witness the response to the Da’wah, he went on calling people to Islam and acculturating them with its thoughts and rules, he would feel the quick response and witness people’s willingness to accept Islam and their enthusiasm to learn and acquire the knowledge of Islam’s rules, and this would make him rejoice; he would witness the number of Muslims grow and Islam spread and this would encourage him to multiply his efforts in the Da’wah. .

کله چې د حج موسم راغی، هغه مکې ته راستون شو او د الله رسول ﷺ ته یې راپور ورکړ. هغه ته یې د مدینې د مسلمانانو او د هغوی د ځواک د زیاتیدو په اړه، د اسلام او د هغه د ژر خپریدو په اړه معلومات ورکړل، د مدینې د ټولنې حالت یې تشریح کړ او دا چې خلک هلته یوازې د الله رسول ﷺ په اړه خبرې کوي، او دا چې اسلام څنګه مرکزي ځای ته رسیدلی دی. مصعب د الله رسول ﷺ ته د مسلمانانو د ځواک او د هغوی د بازدارنده قدرت په اړه خبر ورکړ، کوم چې اسلام په مدینه کې غالب ځواک جوړ کړی و. همدا راز هغه ورته وویل چې په دې کال کې به ځینې مسلمانان مکې ته راځي، چې عقیده یې نوره هم پیاوړې شوې ده او د الله د دین د دفاع او د پیغام د رسولو اراده یې له پخوا څخه زیاته ده.

When the season of Hajj came, he returned to Makkah and reported back to the Messenger of Allah (pbuh), giving him an account about the Muslims in Madinah and their growing might, and about Islam and its rapid spread, describing the state of the Madinan society and how people there talked only about Allah’s Messenger (pbuh), and how Islam occupied center stage. Mus’ab informed the Messenger of Allah (pbuh) about the strength of the Muslims and their deterrent might, which made Islam the dominant force in Madinah, he also informed him that some Muslims, whose belief had grown stronger and whose determination to carry the Message and defend the Deen of Allah had become greater than ever, would be coming to Makkah that year. .

رسول الله ﷺ د مصعب له خوا راوړې شوې خبرې څخه ډیر خوشحاله شو او دې موضوع باندې یې ژور فکر پیل کړ، او د مکې ټولنه د مدینې له ټولنې سره پرتله کوله. رسول الله ﷺ په مکه کې پرله‌پسې دولس کاله د الله دین ته رابلنه کړې وه، ټول ځواک یې خرڅ کړ، ټول وخت یې ورکړ او هر یو فرصت یې ونیو، او په دې بهیر کې یې ټول ډولونه سختۍ، رنځ او ظلم زغملی، خو سره له دې ټولو، د مکې ټولنه لا هم هغسې ضدي پاتې شوه او دعوت ونه شو کولی چې ټولنه ماتې کړي، ځکه د مکې خلکو زړونه بې رحمه او یخ او احساسات یې سخت وو، او د دوی ځواکمن ذهنونه له تیر شوي وخت څخه نه شول بیلیدای. د مکې ټولنه سخته وه او د دعوت لپاره یې پرانیستی توب نه درلود، ځکه د دې خلکو په زړونو کې ژور ریښې لرونکی بت‌پرستی شرک وو، ځکه مکه د شرک اصلي مرکز وه. خو په مدینه کې شیان توپیر درلود؛ یوازې یو کال تیر شوی وو چې د خزرج یوې ډلې اسلام قبول کړی و، او د عقبې لومړۍ بیعت وشو، بیا له یو کال وروسته د مصعب بن عمیر هڅې راغلې، او دا د مدینې کې د اسلامي فضا د پیدا کولو لپاره کافي وې او خلکو ته یې د په حیرانوونکي ګړندي اندازه اسلام قبلولو لاره هواره کړه. الله تعالی پیغام په مکه کې یوازې هغو کسانو پورې محدود پاتې شو چې اسلام یې قبول کړی و، د قریشو له خوا د دوی په اړه کړي شوي ظلم او اذیت سره. خو په مدینه کې، برعکس، اسلام ګړندي خپور شو، او هلته مسلمانان د یهودو او کفارو له اذیت سره مخ نه وو، او دا یوازې کولی شو چې اسلام د خلکو په زړونو کې ژور ځای ونیسي او د مسلمانانو لپاره لاره هواره کړي.

The Messenger of Allah (pbuh) was very pleased with the news brought by Mus’ab and began thinking long and hard about this matter and comparing the Makkan society with that of Madinah. He (pbuh) had spent twelve consecutive years in Makkah calling for the Deen of Allah, exhausting all his efforts, devoting all his time and seizing every single opportunity, enduring in the process all types of hardship, suffering and oppression, and despite all that, society in Makkah remained as stubborn as ever and the Da’wah never managed to break through, due to the remorseless and frigid hearts and ruthless feelings of the Makkan people whose adamant minds would not break away from the past. The Makkan society was harsh and its openness to the Da’wah was absent due to the deeply rooted idolatrous polytheism within the hearts of its people, for Makkah was the main center of Shirk. In Madinah, things were different, hardly one year had elapsed since a group of the Khazraj embraced Islam, and the first pledge of al-‘Aqabah took place, then came the efforts of Mus’ab ibn ‘Umayr the year after, and this was enough to generate an Islamic atmosphere in Madinah and to pave the way for people to embrace Islam at an astonishing rate. The Message of Allah in Makkah had stopped with those who had embraced Islam, with the persecution and oppression inflicted upon them by the Quraysh, but in Madinah, on the other hand, Islam had spread rapidly, with the Muslims there not having to suffer the persecution by the Jews and the disbelievers, and this could only help Islam to become deeply rooted in people’s hearts and to pave the way for the Muslims. .

لهذا ظهر لرسول الله ﷺ بوضوح أن المدينة ستصبح منبع النور الذي تشرق منه عقيدة الإسلام ونظامه. ولذلك فكّر ﷺ في الهجرة إلى المدينة، وأن يلحق أصحابه بإخوانهم هناك، ليجدوا فيها ملجأً وأمناً، ويتخلصوا من الاضطهاد والتعذيب الذي كانت قريش تنزله بهم. وبذلك يتفرغون للدعوة والانتقال بها إلى مرحلتها العملية، وهي تطبيق الإسلام وحمل رسالته بقوة وسلطان الدولة الإسلامية. وكان هذا هو السبب الوحيد للهجرة.

Therefore, it became clear to the Messenger of Allah (pbuh) that Madinah would become the source of light from which Islam’s ‘Aqeedah and system would shine. He (pbuh), therefore, thought about emigrating to Madinah and to let his Sahabah join their brothers there, to find a sanctuary and safety and rid themselves from the persecution and torture which the Quraysh had been inflicting upon them. This would allow them to concentrate on the Da’wah and move towards its practical phase, which is the implementation of Islam and the carrying of its Message with the might and authority of the Islamic State. This was the only reason for the emigration. .

دا هم باید یادونه وشي چې رسول الله ﷺ هیڅکله په دې خاطر د مکې څخه د هجرت فکر نه و کړی چې د دعوت په لاره کې ستونزې راپیښې شوې وې، پرته لدې چې ثابت قدم او صبر کوونکی پاتې شي، او پرته لدې چې د دې ستونزو د له منځه وړلو هڅه ونه کړي۔ هغه ﷺ لس کاله په مکه کې صبر وکړ، او تل یې خپل فکر د دعوت پر بشپړولو متمرکز ساتلو۔ هغه ﷺ او د هغه پیروانو د دعوت په لاره کې هر ډول وحشت او ځورونه زغمل۔ د قریشو بدسلوکي او مقاومت د هغه ﷺ عزم او تصمیم هیڅکله کمزوری نه کړ، بلکې هغه عقیده چې ده د خپل رب له لوري راوړې وه، هغه یې نورو لوړو درجو ته ورسوله، او د الله د مرستې یقین یې نور هم ثابت قدم او پخ عزم کړ۔ سره له دې، رسول الله ﷺ د دې هڅو وروسته پوه شو چې د مکې ټولنه څومره سخته او ضدي، څومره کم عقله او څومره بې رحمه او گمراهه ده۔ دا معنا لرله چې د بریالیتوب امکانات ډیر کم دي، او په هغه ځای کې د دعوت تعقیب ممکن بې ځایه هڅه وي، نو داسې ټولنې څخه لیرې کیدل او بله ټولنه لټول ضروري شول۔ له همدې امله هغه ﷺ د مکې څخه د هجرت فکر وکړ، او مدینې ته د تلو فکر یوازې همدغه سبب درلود، نه ستونزې او نه ځورونه۔

It is worth mentioning that the Messenger of Allah (pbuh) had never thought about emigrating from Makkah simply because of the obstacles the Da’wah was facing, without remaining steadfast and persevering, and without attempting to overcome those obstacles. He (pbuh) persevered for ten years in Makkah, always focusing his thoughts on the Da’wah. He and his followers endured all types of horror and persecution in the way of the Da’wah. The illtreatment and the resistance by the Quraysh never weakened his resolve and determination, on the contrary, his belief in the Message which he brought from his Lord took him to new heights, and the certainty of Allah’s help made him even more steadfast and resolute. Nevertheless, he (pbuh) realized after those attempts how hard and stubborn the Makkan society was, how shallow minded people were and how ruthless and misguided they were. This meant that the chances of success were slim, and that pursuing the Da’wah there could be a wasted effort, thus it became necessary to move away from such a society and look for another one. He therefore thought about emigrating from Makkah, and that was the only reason for thinking about moving to Madinah, not the hardship nor the persecution. .

بې شکه الله تعالیٰ کے رسول ﷺ نے خپلو صحابه کرامو ته امر وکړ چې د ظلم څخه د ژغورلو لپاره حبشې ته هجرت وکړي، ځکه چې مؤمنانو ته جایز دي چې هغه ځایونه پرېږدي چېرته چې د دین له امله ځورول کېږي، که څه هم د شکنجو زغمل د انسان ایمان زیاتوي، ظلم د مؤمن وفاداري زیاتوي، او مقاومت د هغه عزم تېزوي. ایمان مؤمنان هڅوي چې ټولې سختۍ کوچنۍ وګڼي او مال، عزت، ذهني سکون حتی خپل ژوند هم د قربانۍ لپاره وړاندې کړي. او که څه هم د الله تعالیٰ په باور سره مؤمن د هغه په لاره کې په خوښۍ سره د خپل ژوند قربانولو ته تیار کېږي، خو پرله پسې تېری او د قربانیو دوام به مؤمن ستړی کړي. دا ځکه چې د هغه هڅې د هغه تاوان په زغملو او مقابلې ته اړول کېږي، نه دا چې د دعوت لپاره په کار واچول شي او د خپل عقیدې د صداقت په اړه ژور فکر کولو سره خپل افق پراخ کړي. له همدې امله مسلمانانو ته د هغو ځایونو څخه هجرت پرته بل لاره نه پاتې کېده چېرته چې ځورونه حاکم وو. دا هم هغه وخت و کله چې دوی حبشې ته هجرت وکړ.

Indeed the Messenger of Allah (pbuh) had ordered his Sahabah to emigrate to Abyssinia to escape persecution as it is allowed for the believers to move away from places of affliction if they were persecuted because of their Deen, although enduring the torture enhances one’s Iman, and the oppression increases one’s faithfulness and resistance sharpens one’s determination. Iman pushes believers to belittle all hardships and sacrifice wealth, honor, peace of mind and even their lives. And although belief in Allah (swt) makes the believer ready to give his life willingly in His way, unabated aggression and the continuity of sacrifice would cause the believer to become exhausted. This is so, because his efforts would be diverted towards persevering against and resisting the harm inflicted upon him, rather than towards mobilizing his efforts in the Da’wah and broadening his horizons by being allowed to think deeply about the truthfulness of his belief. It was for this reason that the Muslims had no other alternative but to emigrate away from the places where affliction reigned. This was the case when they emigrated to Abyssinia. .

دوی د مدینې ته وروسته کډه کول له بلو لاملونو سره وشول. دوی غوښتل چې د خپل پیغام سره یوځای کډه وکړي او هغه په یوه ټولنه کې، په خپله نوې ټولنه کې عملي کړي، او بیا یې په ټوله نړۍ کې خپور کړي. یوازې په همدې چوکاټ کې رسول الله ﷺ د خپلو صحابه کرامو د مدینې ته د کډې امر کولو په اړه فکر وکړ۔ مګر له دې چې دې ځای ته د ورتګ پریکړه وکړي، هغه اړ و چې لومړی له هغو زائرانو سره وګوري چې له هغه ځای څخه راځي، او له هغوی کې مسلمانانو سره مشوره وکړي، ترڅو د دعوت د ساتنې لپاره د دوی چمتووالی وارزوي او وګوري چې دوی د اسلام په لاره کې د ځان قرباني ته تر کومه حده چمتو دي. هغه ﷺ اړ و چې ډاډ ترلاسه کړي چې دوی د جګړې د بیعت لپاره چمتو دي، د جنګ داسې بیعت چې د اسلامي دولت بنسټ به جوړ کړي.

However, their later emigration to Madinah was prompted by different reasons. They wanted to move with their Message and bring it to life by implementing it in a society, their new society, and then spread it worldwide. It is only in this context that the Messenger of Allah (pbuh) contemplated ordering his Sahabah to emigrate to Madinah. But before deciding to join them there, he had to first meet the pilgrims coming from that location and confer with the Muslims among them, in order to assess their readiness to protect the Da’wah and to see how far they were prepared to sacrifice themselves in the way of Islam. He (pbuh) had to make sure that they were prepared to give him the pledge of war, a pledge of fighting that would form the cornerstone of the Islamic State. .

اسی طرح رسول اللہ ﷺ حاجیوں کا انتظار کرتے رہے۔ یہ نبوت کا بارہواں سال تھا، یعنی 622 عیسوی۔ حاجی بہت تھے، جن میں 75 مسلمان بھی تھے (73 مرد اور 2 خواتین)۔ ان خواتین میں سے ایک نسیبہ بنت کعب ام عمارہ تھیں، جو بنو مازن بن النجار سے تعلق رکھتی تھیں، اور دوسری اسماء بنت عمرو بن عدی تھیں، جو بنو سلمہ سے تھیں اور ام منیع کے نام سے بھی جانی جاتی تھیں۔

Thus the Messenger of Allah (pbuh) waited for the pilgrims. This was the twelfth year of the Message, in 622 CE. The pilgrims were many, among whom were 75 Muslims (73 men and 2 women). One of the women was Nusaybah bint Ka’ab Umm ‘Amarah from Banu Mazin ibn al-Najjar and the other was Asma’ bint ‘Amr ibn ‘Adi from Banu Salamah, known also as Umm Mani’. .

پیغمبر ﷺ د الله رسول ﷺ د حج کونکو مسلمانانو سره پټ وکتل او د دوهمې بیعت په اړه یې ورسره خبرې وکړې، کوم چې به یوازې د دعوت په رسولو او د تېریدونکي پر وړاندې د صبر ساتلو پورې تړلی نه وي. دا به یو داسې بیعت وي چې له دې ډېر لرې تللی وي، یو داسې بیعت چې لرې پرې پایلې به لري. دا به یو داسې بیعت وي چې د یوې داسې ځواکمنې ډلې جوړولو ته اړ کوي کومه چې د مسلمانانو دفاع وکړای شي، او د یوې داسې دولت د بنسټونو د جوړولو لپاره بنسټیزه ډبره به وي چې د ساتلو توان ولري، هغه توان چې د پیغام او د هغې د پلي کولو په لاره کې ټول مادي خنډونه لرې کړي.

The Messenger of Allah (pbuh) met the Muslim pilgrims secretly and talked to them about a second pledge, which would not be concerned with simply carrying the Da’wah and persevering against aggression. It would be a pledge which would go well beyond that, a pledge with far reaching consequences. It was to be a pledge that would entail forming a force capable of defending the Muslims and forming the nucleus that would serve as the cornerstone upon which to build the foundations of a state with the power to protect it, a power that would remove all material obstacles which stood in the way of the Message and its implementation. .

رسول الله ﷺ د بیعت په اړه له دوی سره خبرې وکړې او د دوی تیاري یې احساس کړه، او دوی په خپل وار ژمنه وکړه چې د تشریق په ورځو کې د عقبه په ځای کې له هغه سره وګوري. هغه ﷺ ورته وفرمایل: "هیڅ چا ته مه ویښوئ، او د هغه چا انتظار مه کوئ چې حاضر نه دی." کله چې د شپې درېیمه برخه تېره شوه، نو دوی پټ د عقبه په ځای کې د رسول الله ﷺ سره د خپلې ژمنې لپاره لاړل، او دوه ښځې هم د دوی سره وې. دوی د رسول الله ﷺ انتظار وکړ تر دې چې هغه د خپل ترور عباس سره راغی، چې په هغه وخت کې کافر و، خو غوښتل یې چې خپل برمه ته یوه ټینګه ضمانت ورکړي. هغه لومړی خبرې وکړې او وې فرمایل: "ای د خزرج خلکو! تاسو پوهیږئ چې محمد زموږ په منځ کې څه مقام لري. موږ هغه د خپلو قوم د هغو خلکو څخه ساتلی دی چې د هغه په اړه زموږ په څیر فکر کوي. هغه په خپل قوم کې عزت او امنیت لري، خو هغه پریکړه وکړه چې تاسو ته راشي او له تاسو سره یوځای شي؛ نو که تاسو فکر کوئ چې کولی شئ هغه ژمنې ته وفادار پاتې شئ چې هغه ته مو کړې ده او له خپلو مخالفینو څخه یې وساتئ، نو هغه بار چې اخیستی یې ئې په غاړه واخلئ. خو که تاسو فکر کوئ چې هغه به ستاسو سره د وتلو وروسته خیانت وکړئ او پرېږدئ، نو همدا اوس یې پریږدئ." دوی ځواب ورکړ: "موږ هغه څه اوریدلي دي چې ته وایې. اوس ته خبرې وکړه، ای د الله رسوله، او د خپل ځان او خپل رب لپاره هغه غوره کړه چې غواړې." رسول الله ﷺ د قرآن تلاوت وکړ او اسلام یې وستایه، او وې فرمایل: "زه ستاسو له بیعت څخه غواړم په دې بنسټ چې تاسو زما ساتنه کوئ لکه څنګه چې خپلې ښځې او ماشومان ساتئ." البراء د بیعت لپاره د هغه لاس ونیو او وې ویل: "موږ بیعت کوو، ای د الله رسوله، د الله په قسم موږ د جګړې سړي یو چې د پلار څخه زوی ته پاتې شوي وسلې لرو."

The Messenger of Allah (pbuh) talked to them about the pledge and felt their readiness, and they in turn agreed to meet him at al-‘Aqabah during the days of Tashreeq. He (pbuh) said to them, “Do not wake anyone, nor wait for anyone who is absent.” When a third of the night had passed they went secretly to their appointment with the Messenger of Allah (pbuh) at al-‘Aqabah, the two women were also with them. They waited for Allah’s Messenger (pbuh) until he came with his uncle al-‘Abbas, who was at that time a disbeliever, albeit he wanted to give his nephew a firm guarantee. He was the first to speak and said, “O people of Khazraj! You know what position Muhammad holds among us. We have protected him from our own people who think as we do about him. He lives in honor and safety among his people, but he decided to turn to you and join you; so if you think you can be faithful to what you have promised him and protect him from his opponents, then assume the burden you have undertaken. But if you think that you will betray and abandon him after he has gone out with you, then leave him now.” They replied, “We have heard what you say. Now you speak, O Messenger of Allah, and choose for yourself and your Lord what you wish.” The Messenger of Allah (pbuh) spoke after reciting the Qur’an and commended Islam and said, “I invite your allegiance on the basis that you protect me as you would your women and children.” Al-Bara’ took his hand to give the pledge and said, “We give our allegiance O Messenger of Allah, by Allah we are men of war possessing arms which have been passed on from father to son”. .

دا وخت چې البراء خبرې کولې، ابوالهیثم بن التیهان د خبرو په منځ کې راپورته شو او وې ویل: «ای د الله رسوله! زمونږ او د یهودو تر منځ اړیکې دي (یعنې هغه یهود چې دا دی)، او که مونږ هغه اړیکې پرې کړو، نو ښایي کله چې تاسو ته الله بریا ورکړي، تاسو بیرته خپلې قوم ته ستنې شئ او موږ پرېږدئ؟» رسول الله ﷺ مسکی شو او وې فرمایل: «نه، ستاسو وینه زما وینه ده، او په تاسو باندې حرام هر شی زما لپاره هم حرام دی؛ زه له تاسو یم او تاسو له ما یاست؛ زه د هغو سره جنګ کوم چې ستاسو سره جنګ کوي، او د هغو سره سوله کوم چې ستاسو سره سوله کوي.» بیا العباس بن عبادة راپورته شو او وې ویل: «ای د خزرج خلکو! ایا تاسو پوهیږئ چې دا سړی ته د لاسپوړې ورکولو په بدل کې څه ته ژمنه کوئ؟ دا د ټولو سره جنګ کول دي. که تاسو فکر کوئ چې کله چې ستاسو مالونه له لاسه ولاړ شي او ستاسو مشران ووژل شي، نو تاسو به هغه پرېږدئ، نو اوس یې پرېږدئ، ځکه په الله قسم که تاسو وروسته داسې وکړئ، دا به تاسو ته دنیا او آخرت کې شرم راوړي. خو که تاسو فکر کوئ چې حتی که مالونه له لاسه ولاړ شي او مشران ووژل شي، بیا هم خپلې ژمنې ته وفادار به پاتې شئ، نو هغه ومنئ، ځکه په الله قسم دا به تاسو ته دنیا او آخرت کې ګټه راوړي.» دوی وویل چې دې شرطونو سره به رسول الله ﷺ ومني، او بیا وپوښتل: «ای د الله رسوله! زمونږ وفادارۍ په بدل کې زموږ لپاره څه شی دی؟» د الله رسول ﷺ په ډاډ سره وفرمایل: «جنت.»

While al-Bara’ was speaking Abu al-Haytham ibn al-Tayhan interrupted him and said, “O Messenger of Allah, we have ties with other men (meaning the Jews) and if we sever them perhaps when we have done that and Allah will have given you victory, you will return to your people and leave us?” The Messenger of Allah (pbuh) smiled and said, “No, your blood is my blood, and what is sacred to you is sacred to me; I am of you and you are of me; I will fight against those who fight against you, and be at peace with those at peace with you.” Al-‘Abbas ibn ‘Ubadah interrupted and said, “O people of Khazraj! Do you realize to what you are committing yourselves in pledging your support for this man? It means fighting all and sundry. If you think that if you lose your property, and your nobles are killed you will give him up, then do so now, for by Allah it would bring you shame in this world and the next if you did so later. But if you think that you will be loyal to your undertaking even if you lose your possessions and your nobles are killed, then take him, for by Allah it will profit you in this world and the Hereafter.” They said that they would accept the Messenger of Allah (pbuh) on these conditions and then inquired, “What is in it for us, O Messenger of Allah, in return for our loyalty?” Allah’s Messenger (pbuh) replied confidently, “Jannah.”. .

They stretched forth their hands, and he ﷺ stretched his hand, and they pledged their word by saying, "We pledge ourselves to obey in well and woe, in ease and hardship, and to speak the truth at all times, and that in Allah's service we would fear the censure of none." After they gave the pledge, Allah's Messenger ﷺ said, "Bring me twelve leaders who have charge of their people's affairs." They produced nine from al-Khazraj and three from al-Aws. So the Messenger of Allah ﷺ said to these Nuqaba (leaders), "You are the guardians of your people just as the disciples of ʿĪsā, son of Maryam, were responsible to him, while I am responsible for my people." They went back to their beds, then back to their caravan, and returned to Madinah.

They stretched their hands forth, and he (pbuh) stretched his hand and they pledged their word by saying, “We pledge ourselves to obey in well and woe, in ease and hardship, and, speak the truth at all times, and that in Allah’s service we would fear the censure of none.” After they gave the pledge Allah’s Messenger (pbuh) said, “Bring me twelve leaders who have charge of their people’s affairs.” They produced nine from al-Khazraj and three from al-Aws. So the Messenger of Allah (pbuh) said to these Nuqaba (leaders), “You are the guardians of your people just as the disciples of ‘Isa, son of Maryam, were responsible to him while I am responsible for my people.” They went back to their beds and then back to their caravan and returned to Madinah.

پس له هغه، د الله رسول ﷺ مکې مسلمانان په کوچنیو ډلو کې مدینې ته د هجرت امر وکړ، نو دوی پیل وکړ چې یا انفرادي یا کله کله په کوچنیو ډلو کې هجرت وکړي. قریشو تر دې مهاله د بیعت خبر اورېدلی و او هڅه یې کوله چې مسلمانان له هجرته منع کړي. دوی د میړه او ښځې ترمنځ هم مداخله وکړه ترڅو هجرت مخنیوی شي، خو مسلمانان بیا هم له مکې مدینې ته وتلل، پداسې حال کې چې د الله رسول ﷺ هیچا ته نه ښوده چې ایا هم وځي که نه. خو داسې نښې شتون درلود چې دی ﷺ هم به وځي. ابوبکر د الله رسول ﷺ څخه د هجرت اجازه غوښته تر دې چې هغه ﷺ ورته وفرمایل: "له ژوره مه کوه، شاید الله دې یو ملګری درکړي." نو ابوبکر وپوهید چې د الله رسول ﷺ هم هجرت کول غواړي. قریشو د الله رسول ﷺ د هجرت له پایلو ډېر اندېښنه درلوده، په ځانګړې توګه دا چې اوس په مدینه کې مسلمانان ډېر شوي وو او لاس یې لوړ و. په ښکاره ده چې د مکې د مسلمانانو هجرت به هلته د دوی حیثیت پیاوړی کړی وای. قریشو وپوهیدل چې د دوی لپاره یو بل له دې هم جدي ګواښ الله رسول ﷺ دی. که دی ﷺ هم هلته ورسره یوځای شي، د دوی د ځواک سره به دا د دوی د پای معنا ولري. له همدې امله دوی ډېر او ژور فکر وکړ چې څنګه الله رسول ﷺ د مدینې هجرت څخه منع کړي. قریشو ویره پیل کړه چې کله چې مسلمانان یو ځواک شي، نو به دوی باندې برید وکړي او د الله رسول ﷺ دفاع به وکړي، که دی ﷺ مکې کې پاتې کېدل غوښتل. د داسې ستونزې په مخ کې، بالاخره دوی پریکړه وکړه چې هغه ﷺ ووژني، ترڅو هغه ﷺ د مدینې مسلمانانو سره یوځای نشي او د مدینې خلکو، اسلام او محمد ﷺ سره د راتلونکو ټکرونو څخه مخنیوی وشي.

. Afterwards, the Messenger of Allah (pbuh) ordered the Muslims in Makkah to emigrate to Madinah in small parties, and so they began to migrate either individually or sometimes in small groups. The Quraysh by then had heard of the pledge and they attempted to prevent the Muslims from emigrating. They came between husband and wife in order to stop the migration, but the Muslims continued to leave Makkah for Madinah, while Allah’s Messenger (pbuh) stayed behind without indicating to anyone whether he would leave or not. There were signs, however, that he (pbuh) too would leave. Abu Bakr kept asking Allah’s Messenger (pbuh) for permission to emigrate until he answered, “Don’t be in a hurry, it may be that Allah will give you a companion.” Abu Bakr knew then that Allah’s Messenger (pbuh) wanted to emigrate. The Quraysh were very concerned about the implications of the emigration of Allah’s Messenger (pbuh), especially now that the Muslims in Madinah were many and enjoyed the upper hand. Evidently, their position there would be strengthened by the emigration of the Muslims from Makkah. The Quraysh realized that another even more serious potential threat to them was Allah’s Messenger (pbuh). Should he (pbuh) join them there, and with the power that they possessed, it could mean the end of them. They, therefore, thought long and hard about the issue of preventing Allah’s Messenger (pbuh) from migrating to Madinah. The Quraysh began to fear that once the Muslims had become a force to be reckoned with they would come after them and defend Allah’s Messenger (pbuh), should he decide to stay in Makkah. With such a dilemma confronting them. They finally decided to resort to killing him (pbuh), so as to prevent him from joining the Muslims in Madinah and in order to avoid all future clashes with the people of Madinah, Islam and Muhammad (pbuh). .

د سیرت په کتابونو کې راغلي دي چې د عایشې او ابو امامه بن سهل روایت له مخې، کله چې په عقبه کې حاضر اویا دریو سړو رسول الله ﷺ څخه جلا شول، هغوی ته خپله پناه ورکړه او د ملاتړ ژمنه یې وکړه، نو په مکه کې د مسلمانانو ازمینې او سختۍ زیاتې شوې، ځکه هغوی د هجرت غوښتنه کوله. قریشو دوی ځورول او زیانول، نو دوی د الله رسول ﷺ ته شکایت وکړ، هغه ﷺ وفرمایل: «ما هغه ځای راښود شوی دی چې تاسو به پکې هجرت کوئ.»

It has been reported in the books of Seerah that in the narration of ‘Aisha and Abu Umamah ibn Sahm, that when the seventy-three men present at al- ‘Aqabah left the Messenger of Allah (pbuh), having given him the protection and pledging their support, the trials and tribulations of the Muslims in Makkah increased for wanting to leave. The Quraysh harassed them and harmed them, and they complained to Allah’s Messenger (pbuh) who replied, “I have been shown the homeland to which you will emigrate.”. .

کله چې څو ورځې تیرې شوې، هغه ﷺ خوښ او خندان راووت او وې فرمایل: «ماته ویل شوي دي چې تاسو یثرب (مدینې) ته هجرت کولی شئ، هر څوک چې وغواړي هلته ځي.» نو دوی د ښار پرېښودو چمتووالی ونیوه. بیا دوی په کوچنیو ډلو کې پټ وځي، پداسې حال کې چې د اللہ رسول ﷺ په مکه کې پاتې شو ترڅو د هجرت لپاره د اللہ اجازت وګوري. ابوبکر په پیهم د اللہ رسول ﷺ څخه د هجرت اجازت غوښت، او هغه ﷺ به ورته فرمایل: «په عجله مه کوه، شاید اللہ تا ته ملګری درکړي.» ابوبکر هیله درلوده چې ملګری یې پخپله د اللہ رسول ﷺ به وي.

After a few days, he (pbuh) emerged very pleased and said, “I have been told that you can emigrate to Yathrib (Madinah), whoever wants to go there can do so.” So they began their preparations to vacate the city. Then they left secretly in small groups while the Messenger of Allah (pbuh) stayed in Makkah to wait for Allah’s permission to emigrate. Abu Bakr kept asking Allah’s Messenger (pbuh) for permission to emigrate, he (pbuh) would say to him, “Don’t be in a hurry, it may be that Allah will give you a companion.” Abu Bakr hoped that his companion would be Allah’s Messenger (pbuh) himself. .

کله چې قریشو د صحابه کرامو د هجرت خبر واورېد، او پوه شول چې د الله رسول ﷺ د دوی سره د جنګ پرېکړه لري، نو دوی خپلې مشورې کوټې ته راټول شول، او لږ بحث وروسته یې د هغه د وژلو باندې اتفاق وکړ. جبرائیل د الله رسول ﷺ ته راغی او هغه ته یې امر وکړ چې په هغه بستر کې ونه ویده شي چې په عادت سره به یې ویده کېده. نو رسول ﷺ په هغه شپه په خپل بستر کې ونه ویده شو، او همدا وخت و چې الله تعالیٰ هغه ته د هجرت اجازه ورکړه.

When the Quraysh learned of the Sahabah’s emigration, and realized that Allah’s Messenger (pbuh) had the determination to fight them, they assembled in their council chamber and after a little debate agreed to kill him. Jibreel came to the Messenger of Allah (pbuh) and ordered him not to sleep on the bed on which he usually slept. He (pbuh) did not sleep in his bed that night and it was then that Allah (swt) permitted him to emigrate. .

د اسلام د ځواکونو شتون په مدینه کې، د خلکو تیاری چې د الله رسول ﷺ ومني، او د اسلامي دولت تاسیس هغه یوازینۍ دلیلونه وو چې هغه ﷺ د هجرت لپاره وهڅول. د دې خبرې ګومان هم چې محمد ﷺ د قریشو د وژلو له ویرې مکه پرېښې، یو بشپړ غلط نتیجه ده. هغه ﷺ هېڅکله د هغه ظلم او زیان په اړه چې ده ته رسېده، لږ فکر هم نه کاوه، او د اسلام په لاره کې د خپل ژوند قربانولو ته ډېر خوښ و. دا یوه حقیقت دی. د هغه ﷺ هجرت مدینې ته یوازې د اسلامي دعوت بې‌غرضه تعقیب او د دې هدف د پرمختګ لپاره د اسلامي دولت ضروري تاسیس و. څرګنده ده چې قریشو د هغه ﷺ د وژلو پرېکړه د دې ویرې له امله کړې وه چې هغه به مدینې ته هجرت وکړي، چیرته چې به د هغه ﷺ د ساتنې او ځواک څخه برخمن شي، خو قریشو، د خپلو ټولو هڅو سره سره، د هغه ﷺ د له منځه وړلو هڅه ناکامه شوه. هجرت، لکه څنګه چې قریشو ویره کوله، د دعوت په تاریخ کې د اړول کېدونکي ټکي په توګه ثابت شو. دا د خلکو د اسلام ته رابللو له پړاوه، د اسلامي ټولنې د تاسیس پړاو ته، د یوه داسې دولت پړاو ته اوښتی چې د اسلام د واک له مخې حکومت کوي، او دلیل، ثبوت او قانع کولو سره، او د هغه ځواک سره چې له بدو او ظالمو ځواکونو څخه ساتنه کوي، د دې دولت لپاره بلنه ورکوي.

The presence of the forces of Islam in Madinah, the readiness of the people to receive the Messenger of Allah (pbuh), and the establishment of the Islamic State were the only reasons which prompted him (pbuh) to emigrate. It would be completely erroneous for anyone to conclude or even to entertain the slightest thought that Muhammad (pbuh) emigrated from Makkah out of fear that the Quraysh would kill him. He (pbuh) never gave the slightest consideration to the repression and harm that befell him and was more than happy to sacrifice his life in the way of Islam. This is a fact. His (pbuh) emigration to Madinah was simply the selfless pursuit of the Islamic Da’wah and the necessary establishment of the Islamic State to further that objective. It is clear that the Quraysh had come to the decision to kill him for fear of his emigration to Madinah where he (pbuh) would enjoy its protection and power, but the Quraysh, despite their efforts, failed in their bid to dispose of him. The emigration, as the Quraysh feared, proved to be the turning point in the history of the Da’wah. It moved from the phase of inviting people to Islam, to the phase of establishing an Islamic society, a state ruling by Islam’s authority, inviting for it by means of evidence, proof and persuasion and by the force that would protect it from evil and oppressive forces.