اسلامی دولت جوړښت د اووو ستنو پر بنسټ ولاړ دی: خلیفه؛ مرستندویان؛ د جهاد امیر؛ قضا؛ والیان؛ اداري سیستم؛ او مجلس الامه. دولت جوړښت هغه وخت بشپړ وي چې دا اوه عناصر په ځای وي. که له دې عناصرو کوم یو موجود نه وي، جوړښت ناقص به وي، خو دولت بیا هم اسلامي پاتې کیږي. هر ډول نیمګړتیا یا کمښت د دولت اسلامي حیثیت نه اړوي، تر هغې چې خلیفه ژوندی او په خپل دنده کې وړتیا ولري، ځکه چې هغه د دولت بنسټ دی. په اسلامي دولت کې د واکمنۍ نظام اصول څلور دي:

The structure of the Islamic State is based on seven pillars: the Khalifah; the Assistants; the Commander of Jihad; the Judiciary; the Wulaa’; the Administrative System; and the Majlis Al Ummah. The structure of the State would be complete if these seven elements were in place. If any of these elements were absent, the structure would be incomplete, though the State would still remain Islamic. Any defect or shortage would not upset its status as long as the Khalifah remained viable, since it is he who is the foundation of the State. As for the principles of the ruling system in the Islamic State, there are four:

1. حاکمیت شریعت ته تعلق لري.

1. The sovereignty belongs to the Shari’ah.

۲۔ اختیار (حاکمیت) امت ته تعلق لري.

2. The authority belongs to the Ummah.

3. د یوه خلیفه ټاکل.

3. The appointment of one Khalifah.

4. خلیفه یوازې دا حق لري چې د شریعت احکام اختیار کړي، یعنې هغه د قانون په توګه نافذ کړي.

4. The Khalifah alone reserves the right to adopt the Shari’ah rules, i.e. to enact them as laws.

که دې څلورو اصولو کې کومه یوه هم نه وای، نو د حکومت نظام غیر اسلامي به شو. له همدې امله دا څلور اصول باید په پلي کېدو سره ټینګ شي. د اسلامي دولت بنسټ خلیفه دی، او له هغه پرته نور ټول د هغه نائب یا د هغه مشاور دي؛ اسلامي دولت هغه خلیفه دی چې اسلام پلي کوي، او د خلافت یا امامت منصب دا دی چې د مسلمانانو په چارو کې بشپړ واک ولري. دا د اسلام له عقایدو نه دی، بلکې د شریعت له احکامو دی، ځکه چې دا د انساني عملونو پورې اړوندو فروعو برخه ده.

If any of these principles were missing, the ruling system would become non-Islamic. Therefore, these four principles must be enforced. The basis of the Islamic State is the Khalifah and anyone other than him is a deputy to him or an advisor for him; the Islamic State is a Khalifah who implements Islam and the office of Khilafah or Imamah is to have full disposal over the affairs of Muslims. It is not part of the doctrines (‘Aqa’id) of Islam, but part of the Shari’ah rules because it is part of the branches related to a human’s actions.

د خلیفه مقرّرول د مسلمانانو په غاړه فرض دی. دوی ته دا جائز نه دی چې له دوو شپو زیات تیر کړي پرته له دې چې ده ته بیعت ورکړي. که مسلمانانو په درې ورځو کې خلیفه نه وي مقرّر کړی، نو ټول به تر هغه وخته ګنهګار وي چې خلیفه یې مقرّر کړی نه وي. ګناه به هغه وخت نه لیرې کیږي چې دوی د خلیفه د مقرّولو لپاره خپل ټول هڅې پای ته ورسوي او د هغه د ټاکلو لپاره لا هم کوښښ کوي.

The appointment of the Khalifah is an obligation upon the Muslims. They are forbidden from spending more than two nights without giving a Ba’yah to him. If the Muslims did not appoint a Khalifah within three days they would all be sinful until they had appointed a Khalifah. The sin would not fall until they had exhausted their efforts to appoint a Khalifah and continued to endeavor to appoint him.

د خلیفه مقرره کول واجب والی دی، چې دا وجوب د قرآن کریم، سنت او صحابه کرامو د عمومي اجماع له مخې ثابت دی۔

The obligation of appointing a Khalifah has been confirmed by the Qu’ran, Sunnah and the general consensus of the Sahabah.

الله سبحانه وتعالی د رسول اللہ ﷺ ته قطعي حکم وکړ چې د مسلمانانو په مینځ کې هغه څه حکم کړي چې هغ ته وحي شوي دي. الله سبحانه وتعالی فرمایي،

Allah (swt) ordered the Messenger (pbuh) conclusively to rule among the Muslims whatever was revealed to him. Allah (swt) says,

﷽ نو په هغه څه سره فیصله وکړه چې الله نازل کړي دي، او د دوی د خواهشاتو پیروي مه کوه. [المائدہ ۵:۴۸]

“So judge between them by what Allah has revealed, and follow not their vain desires.” [Al-Maidah 5:48].

او تاسو د هغه څه سره چې الله نازل کړي دي، ترمنځ قضاوت وکړئ، او د دوی خواهشات متابعت مه کوئ. [المائدة 5:49]

“And so judge between them by what Allah has revealed and follow not their desires,” [Al-Maidah 5:49].

هر خطاب چې پیغمبر ﷺ ته متوجه وي، هغه د ټولې امت خطاب ګڼل کیږي، څو چې د پیغمبر ﷺ سره د خاص کولو کومه دلیل موجود نه وي. او داسې کوم دلیل نشته، له همدې امله مسلمانان په دې حکم د قایمولو مکلف دي. د خلافت قایمول د دې حکم د قایمولو معنا لري.

Any address to the Messenger (pbuh) is considered an address to the entire Ummah as long as there is no daleel restricting the order to the Messenger (pbuh). And there is no such daleel, therefore, Muslims are mandated to establish this ruling. Establishing the Khilafah is the establishment of this ruling.

په سنت کې، د الله رسول ﷺ فرمایلي دي: "چا چې داسې حال کې مړه شو چې د خپل وخت امام یې نه و پیژندلی، هغه د جاهلیت په مرګ مړ شو." احمد او الطبراني د معاویه رضي الله عنه له حدیث څخه روایت کړی دی: د الله رسول ﷺ فرمایلي دي: "چا چې داسې حال کې مړ شو چې د ده په غاړه بیعت نه و، هغه د جاهلیت په مرګ مړ شو." مسلم په خپل صحیح کې د ابن عمر رضي الله عنهما څخه روایت کړی دی، ده وویل: ما د الله رسول ﷺ څخه واورېدل چې فرمایل: "چا چې د الله له بیعت څخه خپل لاس واخیست، هغه به د قیامت په ورځ داسې حال کې د الله سره ملاقات وکړي چې د ده لپاره هیڅ دلیل نه لري، او چا چې داسې حال کې مړ شو چې د ده په غاړه بیعت نه و، هغه د جاهلیت په مرګ مړ شو." هشام د عروه څخه روایت کړی، هغه د ابو صالح څخه، هغه د ابو هریره رضي الله عنه څخه روایت کوي چې د الله رسول ﷺ فرمایلي دي: "زما له وفات وروسته به مشران ستاسو مشري کوي؛ پرهېزګار به د خپل تقوا سره مشري کوي او بدکار به د خپل بدکارۍ سره، نو د هغوی خبرې واوریئ او د هر هغه شي په اړه چې حق سره سم وي د هغوی اطاعت وکړئ. که هغوی سم عمل وکړ، دا ستاسو په ګټه ده، او که غلط عمل وکړ، دا ستاسو لپاره حساب کېږي او د هغوی په ضرر."

As for the Sunnah, the Messenger of Allah (pbuh) said, “He who died not knowing the Imam of his time has died a death of Jahiliyyah.” Ahmed and al- Tabarani extracted from the Hadeeth of Mu’awiyah the following: The Messenger of Allah (pbuh) said, “Whoso dies while there was no Ba’yah on his neck dies a death of Jahiliyyah.” Muslim reported in his Sahih on the authority of Ibn ‘Umar that he said, I heard the Messenger of Allah (pbuh) say, “Whoso takes off his hand from allegiance to Allah will meet Him on the Day of Resurrection without having any proof for him, and whoso dies while there was no Ba’yah on his neck dies a death of Jahiliyyah.” Hisham reported on the authority of ‘Urwa, who reported on the authority of Abu Salih, who reported on the authority of Abu Hurayrah that the Messenger of Allah (pbuh) said, “Leaders will take charge of you after me, where the pious one will lead with his piety and the impious with his impiety, so listen to them and obey them in everything which conforms with the truth. If they acted rightly it is to your benefit, and if they acted wrongly it is counted for you and against them.”.

جہاں تک صحابہ کرامؓ کا اجماع ہے، تو انہوں نے رسول اللہ ﷺ کے وصال کے بعد خلیفہ کے تقرر کو اپنی سب سے اہم ترجیح بنایا۔ یہ بات ان دو صحیح احادیث میں بیان کیے گئے واقعات کے مطابق ہے جو بنو ساعدہ کے چبوترے پر پیش آئے، اور اسی طرح ہر بعد کے خلیفہ کی وفات کے بعد بھی یہی عمل رہا۔ خلیفہ کے تقرر کے واجب ہونے کے بارے میں صحابہ کرامؓ کا عمومی اتفاق خبرِ متواتر کے ذریعے منقول ہوا ہے۔ صحابہ کرامؓ اس پر متفق تھے کہ یہ تمام واجبات میں سب سے اہم واجب ہے، اور اسے قطعی دلیل سمجھا جاتا ہے۔ تواتر کے ذریعے یہ بات بھی ثابت ہے کہ امت کو کسی بھی وقت خلیفہ کے بغیر نہیں رہنا چاہیے۔ پوری امت پر واجب ہے کہ وہ ایک خلیفہ مقرر کرے، یعنی اسے منصب پر قائم کرے یا اس کے ذریعے امت کے معاملات کی تدبیر کرے۔ یہ حکم پوری امت سے خطاب ہے۔ یہ حکم آپ ﷺ کے وصال کے لمحے سے نافذ ہوا اور قیامت کے دن تک جاری رہے گا۔

As for the ‘Ijma’ of the Sahabah, they made the appointment of a Khalifah their top priority in the wake of the departure of the Messenger of Allah (pbuh). This is according to that which has been narrated in the two Sahih Ahadeeth about the events in the courtyard of Banu Sa’idah and also in the wake of the death of each subsequent Khalifah. The general consensus of the Sahabah concerning the obligation of appointing a Khalifah has been transmitted by way of Khabar Mutawatir (continuous report). The Sahabah agreed that it was the most important of all obligations. This is considered to be a conclusive evidence. It has also been confirmed by means of Tawatur that the Ummah should at no time remain without a Khalifah. It is obligatory upon the whole Ummah to appoint a Khalifah, i.e. to establish him in office or to govern her affairs. The command is addressed to the entire Ummah. This took effect from the moment of his (pbuh) departure and will continue to the Day of Judgment.

د خلافت د بیا رامینځته کولو د مکلفیت اندازه او د صحابه کرامو په منځ کې د دې مکلفیت احساس د رسول الله ﷺ د وفات وروسته د دوی په عملونو کې واضح څرګندیږي. دوی د رسول الله ﷺ دفن ته تر هغې ځنډ ورکړ، تر څو چې د دولت د مشرۍ لپاره یو خلیفه ته بیعت ورنه کړل شو. دا څیز د عمر بن الخطاب په عمل کې هم واضح څرګندیږي، هغه وخت چې هغه ته د مرګ د سختۍ په وخت کې ټوکه ولګیده؛ او مسلمانانو له هغه څخه وغوښتل چې یو جانشین وټاکي. په پیل کې هغه انکار وکړ، خو کله چې مسلمانانو ټینګار وکړ، نو هغه شپږ کسان وټاکل، چې د دوی له منځه به یو خلیفه وټاکل شي. هغه د دریو ورځو وخت هم وټاکه، څو دې شپږو کسانو په یوه موافقه ورسیږي. هغه لارښوونه وکړه چې که دا شپږ کسان په دریو ورځو کې په یوه موافقه ونه رسیږي، نو هغه کس چې د پریکړې مخالفت وکړي، وژل شي. په حقیقت کې هغه د هغه کس د وژلو امر وکړ چې د مخالفت په حالت کې ناست وي، سره لدې چې دا شپږ کسان ټول د شورا خاوندان او مشر صحابه وو. دا شپږ کسان علي، عثمان، عبدالرحمن بن عوف، زبیر بن العوام، طلحه بن عبیدالله او سعد بن ابي وقاص وو. دا حقیقت چې د دې صحابه کرامو له منځه یو کس کیدای شو وژل شي، که چیرې دوی د خلیفه په ټاکلو کې موافقه ته نه وای رسیدلي، دا د دې ښکاره ثبوت دی چې د خلیفه ټاکل واجب دي.

The extent of the obligation to reestablish the Khalifah and awareness of this obligation among the Sahabah is clearly reflected in their actions following the death of the Messenger of Allah (pbuh). They delayed the burial of the Messenger of Allah (pbuh) until a Khalifah had been given the Ba’yah to head the State. It is also clearly reflected in the action of ‘Umar ibn al-Khattab, in the wake of his stabbing while the agony of death neared; when the Muslims asked him to nominate a successor. At first he refused, when they persisted he nominated six candidates from which a Khalifah was to be elected. He also set a deadline of three days for the six to reach an agreement. He gave instructions stating that in the case of the six not coming to an agreement within the three days, the one who opposed the decision should be killed. Indeed, he ordered the killing of the one who sat in opposition despite the fact that the six were all people of Shura and senior Sahabah. The six were in fact ‘Ali, ‘Uthman, ‘Abd al-Rahman ibn ‘Auf, al-Zubayr ibn al-’Awwam, Talhah ibn ‘Ubaydullah and Sa’d ibn Abi Waqqas. That one of these Sahabah could have been killed, should they have been unable to reach an agreement concerning the election of a Khalifah, serves as an overwhelmingly clear evidence that the appointment of a Khalifah is compulsory.

دا سربیره، د شریعت ډیری فرایض د خلیفه د شتون پورې تړلي دي، لکه د اسلامي احکامو پلي کول، د جزايي قانون تطبیق، سرحدونو ساتنه، ټولنې روزنه، د وسله والو ځواکونو روزل او تجهیزول، شخړو حل کول او د قانون او نظم ساتل، سربیره پر دې چې نورې چارې هم پاملرنه غواړي او د افرادو او اجتماعي ادارو ترمنځ کېدونکي اقتصادي او ټولنیزو معاملو تنظیم کول هم دې کې شامل دي. نو د خلیفه ټاکل واجب دي.

Besides, numerous Shari’ah duties depend on the presence of the Khalifah, such as the implementation of Islamic rules, the execution of the penal code, guarding the frontiers, educating the society, training and equipping the Armed Forces, settling disputes and keeping law and order, in addition to looking after other matters and regulating the economic and societal transactions which take place between individuals and collective entities. Thus the appointment of a Khalifah is compulsory.

د خلافت د منصب غوښتنه کول او د دې لپاره سیالي کول ناروا نه دي؛ صحابه کرامو په سقیفه کې د دې منصب لپاره سیالي وکړه، او د شورا خاوندانو هم د دې دفتر لپاره سیالي وکړه. هیڅوک دا عمل نه دی غندلی او نه یې له ځانه لرې کړی. برعکس، د صحابه کرامو عمومي اجماع چې د خلافت د منصب لپاره په سیالۍ کې ده، واضحه ثابته ده، چې دا عمل جایز او منل شوی دی.

Seeking the post of Khalifah and competing for it is not undesirable, the Sahabah competed for the post in the Saqeefah and the people of Shura also competed for the office. Nobody condemned or disowned this action. On the contrary, the general consensus of the Sahabah regarding the competition for the post of Khalifah, is clearly established, confirming that it is lawful and acceptable.

مسلمانانو ته منع دی چې له یو څخه ډیر خلیفې وټاکي. امام مسلم د ابو سعید الخدري له لارې روایت کړی چې رسول الله ﷺ فرمایلي دي: «که د دوو خلیفو لپاره بیعت وشي، نو وروستی یې ووژنئ.» په بله حدیث کې راغلي چې هغه ﷺ فرمایلي دي: «څوک چې امام ته بیعت وکړي، خپل لاس او د زړه میوه یې ورکړي، نو باید تر هغه وخته چې توان ولري هغه ته اطاعت وکړي، او که بل څوک د هغه سره د واک لپاره جګړه وکړي، نو باید د هغه غاړه ووهئ.» په بله روایت کې دا الفاظ دي: «... هر څوک چې وي، هغه په توره ووهئ.» دا حکم چې دویم کس ووژل شي، هغه وخت پلی کیږي چې هغه له حکم څخه سرغړونه وکړي او شاته نه شي. که د خلافت د ټولو شرطونو درلودونکو یوې ډلې ته بیعت ورکړل شي، نو هغه کس خلیفه کیږي چې اکثریت رایې ورسره وي، او څوک چې له اکثریت سره مخالفت وکړي، وروسته یاغي ګڼل کیږي. دا حکم هغه وخت دی چې کاندیدان په شخصي توګه راټول وي. خو که خلافت یو سړي ته قرارداد شوی وي چې د خلافت شرطونه پوره کوي، او د مسلمانانو اکثریت بل چا ته بیعت ورکړي، نو لومړی سړی باید خلیفه شي او دویم سړی باید رد شي.

Muslims are forbidden from appointing more than one Khalifah. Imam Muslim reported on the authority of Abu Sa’id al-Khudry that the Messenger of Allah (pbuh) said, “If a bay’ah has been taken for two Khulafah, kill the latter of them.” In another Hadeeth, he (pbuh) is reported to have said, “Whoso pledged allegiance to an Imam giving him the clasp of his hand and the fruit of his heart shall obey him as long as he can, and if another comes to dispute with him you must strike the neck of that man.” In another narration, the wording was as follows, “...strike him with the sword whoever he may be.” The command to kill the other one would come into effect if he did not comply and retreat. If a group of people, who met all the requirements necessary for the post of Khilafah, were given the Ba’yah then it would be the one with the majority of votes who would become Khalifah, whoever opposed the majority would subsequently be considered a rebel. This would apply if the nominees were gathered together in person, but if the Khilafah had been contracted to one man who fulfilled the requirements of the Khilafah and the majority of the Muslims gave their Ba’yah to another, then the first man should become Khalifah and the second man should be turned down.

د خلافت د مقام شرطونه دادي: اسلام، نارینه توب، آزادي، وړتیا، بلوغ، عقل او عدالت، یعنې نامزد باید مسلمان، نارینه، بالغ، عاقل، آزاد، وړ او عادل وي. د مسلمان کیدو شرط په دې سبب دی چې الله تعالیٰ فرمایي،

The requirements for the Khilafah office are Islam, manhood, freedom, competence, maturity, sanity and justice, i.e. the candidate should be Muslim, male, mature, sane, free, competent and just. As for the condition of being a Muslim, this follows because of Allah’s saying,

او الله هیڅکله د کافرانو لپاره د مؤمنانو په وړاندې کوم لاره (بریا) نه درکوي۔ [النساء، ۴:۱۴۱]

“And never will Allah grant to the disbelievers a way (triumph) over the believers.” [An-Nisa, 4:141].

جہاں تک اس شرط کا تعلق ہے کہ خلیفہ مرد ہو، تو یہ رسول اللہ ﷺ کی اس حدیث سے ماخوذ ہے جس میں آپ ﷺ نے فرمایا: "وہ قوم کبھی کامیاب نہیں ہوگی جس کی حکمرانی ایک عورت کے ہاتھ میں ہو۔" عقل اور بلوغ کی شرطیں اس لیے ضروری ہیں کہ دیوانے اور نابالغ کو اپنی بھلائی کے لیے سرپرستوں اور نگرانوں کی ضرورت ہوتی ہے۔ لہٰذا جو شخص اپنے ہی معاملات نہیں چلا سکتا، وہ ظاہر ہے کہ اپنے سوا دوسروں کے معاملات چلانے کی اہلیت نہیں رکھتا۔ عدل کی شرط اس لیے پوری کرنا لازم ہے کہ خلیفہ کا فرض دین کے احکام کو نافذ کرنا ہے، اور اگر وہ انہیں اپنی ذات پر نافذ نہ کر سکے تو اس پر دوسروں پر ان کے نفاذ کا اعتماد نہیں کیا جا سکتا، کیونکہ جو چیز آدمی کے پاس نہ ہو وہ دوسروں کو نہیں دے سکتا۔ عدل کو خلیفہ کی ایسی شرط بنایا گیا ہے جسے اسے پورا کرنا ہے، کیونکہ اگر وہ فاسق ہو تو وہ خلافت کے لائق نہیں رہتا اور منصب پر قائم نہیں رہ سکتا۔ امانت داری ایسی شرط ہے جو عقدِ خلافت میں طے کی گئی ہے، اور اسے ہر حال میں ملحوظ رکھنا ضروری ہے۔

As for the condition that the Khalifah must be a man, it is derived from the Hadeeth of the Messenger of Allah (pbuh), who said, “A nation (Ummah) will never be successful if they are headed by a woman?” The conditions of maturity and sanity must be met because the insane and the minor need tutors and guardians to look after their welfare. Therefore, if one cannot rule one’s own affairs, he is obviously unable to run other affairs beyond his own. As for justice, this must be fulfilled because the duty of the Khalifah is to implement the rules of the Deen, and if he could not implement them upon himself then he could not be trusted to implement them upon others; for one cannot give what one does not possess. Justice has been made a condition which the Khalifah must fulfill because if he were a Fasiq then he would be unfit for the Khilafah and he could not remain in office. Trustworthiness is a condition laid down in the contract and it must be observed throughout.

جہاں تک آزادی کا تعلق ہے، چونکہ غلام کو خود اپنے اوپر اختیار نہیں ہوتا، اس لیے اُسے دوسروں پر بھی اختیار حاصل نہیں ہوگا۔ جہاں تک اہلیت (صلاحیت) کا تعلق ہے، تو یہ ایک لازمی شرط ہے، کیونکہ کسی نااہل شخص کو ایسے کام کا مکلف ٹھہرانا جو اس کی استطاعت سے باہر ہو، باطل ہے۔ اس سے شریعت (تشریع) اور لوگوں کے حقوق کو نقصان پہنچتا ہے، اور یہ جائز نہیں ہے۔

As for the freedom, since the slave does not have the authority upon himself, therefore, he would not have authority over others. As for the competence, it is a requirement since asking an incompetent person to do things beyond his capacity is invalid. This leads to the undermining the legislation and the rights of the people, which is not allowed.

دا د خلافت د منصب د شرایطو هغه شرطونه دي چې ټاکلي شوي دي. څرنګه چې نور شرطونه چې علماؤ یادونه کړې ده، لکه زړورتیا، علم، یا د قریش یا د فاطمې ﷺ اولاد ته تعلق، او نور، دا د خلافت د عقد لپاره شرطونه نه دي، او د دې ادعاوو د ملاتړ لپاره وړاندې شوي هیڅ دلیل د اعتبار وړ ثابت شوی نه دی، نو دا شرطونه نشي ګڼل کېدای. هر مسلمان نارینه چې بالغ، عاقل، امانتدار، آزاد او وړتیا لرونکی وي، د دې وړ دی چې نور مسلمانان ورسره بیعت وکړي ترڅو د دوی خلیفه شي، او نور شرطونه نه اړین دي او نه بايد وضع شي.

These are the set conditions for the post of Khalifah, as for the other conditions which the scholars have mentioned, such as bravery, knowledge and belonging to the Quraysh or a descendant of Fatimah among others, these are not necessary conditions for the contract of the Khilafah and none of the evidences put forward to back such claims have proven to be reliable and therefore cannot be considered as conditions. Every male Muslim who is mature, sane, trustworthy, free and able is fit to be given the Ba’yah by the other Muslims in order to become their Khalifah and no other conditions are needed nor should be laid down.

د اسلامي دولت بیاځلي کول ټولو مسلمانانو باندې فرض دي، ځکه چې دا د سنت او د صحابه کرامو د عمومي اجماع په واسطه ثابت شوي دي. دوی باندې دا واجب دی چې د یوه اسلامي وطن کې ژوند وکړي او د اسلامي تابعیت خاوند وي، خو دوی دا نشي ترلاسه کولای تر هغې چې اسلامي دولت قایم نکړي. نو مسلمانان به تر هغې ګناهګاره وي، تر څو چې د اسلامي دولت د بیاځلي کولو لپاره کار پیل نکړي، ترڅو د یوې خلیفې سره بیعت وکړي چې اسلام پلی کړي او د اسلام پیغام نړۍ ته ورسوي.

Reestablishing the Islamic State is a duty upon all the Muslims because this has been confirmed by the Sunnah and the general consensus of the Sahabah. It is obligatory upon them to live in an Islamic homeland and to have possess Islamic citizenship, yet they cannot achieve this unless they establish the Islamic State. Thus, the Muslims would remain sinful until they began to work towards reestablishing the Islamic State so that they could give their Ba’yah to a Khaleefah who would implement Islam and carry its Message to the world.