۳۶ د اسلامي فتوحاتو تحکیم - د اسلامي خلافت | Quran Course

۳۶ د اسلامي فتوحاتو تحکیم - د اسلامي خلافت | Quran Course

لیکن اللہ (سبحانہ و تعالیٰ) نے انہیں قوت نہیں دی، اور نہ ہی انہیں حکومت اور قیادت عطا کی، جب تک کہ وہ اسلامی ذہنیت حاصل نہ کر لیتے۔ اس ذہنیت میں یہ تصور شامل تھا کہ حکمرانی کو اسلام کے نفاذ اور اس کے پیغام کی تبلیغ کا ذریعہ سمجھا جائے، نہ کہ اقتدار کی ہوس رکھی جائے۔ جب تک وہ اسلامی ذہنیت (یعنی یہ صلاحیت کہ وہ سمجھ سکیں کہ حکمرانی کا کیا مطلب ہے اور اللہ کے سامنے اس کی کیا ذمہ داری ہے) حاصل نہ کر لیتے، حکومت کرنے اور لوگوں کے معاملات سنبھالنے کا اختیار ان سے دور رکھا گیا۔ اسلام کی شان ان حکمرانوں کے اعمال میں، اور ان کے اقوال میں ظاہر ہوتی تھی، اور شریعت کے نفاذ کے ذریعے یہ بات ان لوگوں تک پہنچتی تھی جن پر وہ حکومت کرتے تھے۔ اس کا لازمی نتیجہ یہ نکلتا کہ یہ لوگ قائل ہو کر جوق در جوق اسلام قبول کر لیتے۔ پھر قوت، قیادت اور حکومت انہی کی ہو جاتی۔ ان کے ملک اسلام کا گھر اور اسلامی ریاست کا حصہ بن جاتے۔

However, Allah (swt) did not give them the might, nor had He given them the rule and the leadership until they had acquired an Islamic mindset. This mentality carried the idea of viewing the task of ruling as a means to implement Islam and propagate its Message, and not to possess a lust for power. Until they had acquired an Islamic mentality (having the ability to understand what the rule entailed and its responsibility before Allah) the authority to rule and look after the people’s affairs was kept away from them. The splendor of Islam was reflected in the actions of those rulers and in their words and it reached the people that they ruled over through the implementation of the Shari’ah. This inevitably resulted in convincing these people to the extent that they embraced Islam in crowds. The might, leadership and the rule then belonged to them too. Their countries became an Islamic household and part of the Islamic State.

د اسلامي فتوحاتو پیاوړتیا په دې کې وه چې فتح شوي هیوادونه د اسلام له مخې واکمني شوي، وروسته یې خلکو د اسلامي عقیدې منل کړل، تر دې چې د اسلامي دولت لخوا د هیوادونو فتح تر قیامت پورې یوه ثابته خبره شوه. دا دولت خپل خلک له پخوانۍ حالت او واکمنۍ څخه جلا کړل او له کافرانو یې مسلمانان جوړ کړل، او هیواد یې له دار الکفر څخه دار الإسلام ته واړاوه. دا حالت هغه وخت پورې پاتې و چې اسلامي واکمني له منځه لاړه. په دې سره سره، خلک یې مسلمانان پاتې شول او ځمکه یې اسلامي پاتې شوه، حتی هغه وخت هم چې اسلامي واکمني له منځه تللې وه او د دولت واک ختم شوی و. که څه هم اوس اسلامي دولت شتون نه لري، هغه هیوادونه چې په اصل کې مسلمانانو فتح کړي وو، لاهم مسلمان هیوادونه دي، خلک لاهم مسلمانان دي، او دې ځمکې ته لاهم د اسلامي واکمنۍ د بیرته راګرځیدو او د هغې د واک د پراخیدو امکان شتون لري.

The Islamic conquests were consolidated by ruling the conquered countries according to Islam, followed by the people’s adoption of the Islamic belief until the conquests of countries by the Islamic State was a given until the Day of Judgment. It detached its people from their former condition and ruling authority and transformed them from disbelievers to Muslims and their country from Dar ul-Kufr to Dar ul-Islam. This state of affairs remained intact until Islamic rule was destroyed. However, its people remained Muslims and their land remained Islamic even after the Islamic rule had perished and the authority of the State dissipated. Although the Islamic State is currently absent, the countries originally conquered by the Muslims continue to be Muslim lands and the people still remain Muslims, and this land still has potential for the return of Islamic rule and the spreading of its authority over its territory.

۳۔ د اسلامي نظریې ماهیت او د هغې شریعت دا غوښتنه کوي چې دا پوهه په تدریجي ډول ترلاسه شي، یعنې دا داسې وي چې د فرد د زده کړې او هغه معلوماتو د پروسس کولو طریقه چې له هغه ټولنې څخه ترلاسه کوي چې په کې ژوند کوي، اغیزمنه کړي۔ مسلمانان د اسلام په تطبیق کولو د پاره د اسلام زده کړه کوله۔ همدا وجه ده چې مسلمانان تل د اسلام په لور ډیر حریص او په شوق وو۔ دوی یو همه‌جانبه فکر، بډاین علم او پراخ افق لرلو، ځکه د اسلامي عقیدې ریښې د دوی په زړونو او ذهنونو کې ډیرې ژورې وې۔ دوی د اسلامي احکامو او نظریاتو ترلاسه کول هم د ډیرې مطالعې او څېړنې څخه وروسته کول، ځکه په عملي ډول د اسلام تطبیق غالب و۔ مسلمانانو اسلام د علم د ذخیره کولو د پاره نه زده کاوه، ځکه دا کار به دوی د اسلام د معلوماتو متحرک کتابونه کړي وای۔ دا به دوی د فکري سپنځونو (sponges) په شان کړي وای چې هر خوا څخه پوهه جذبوي، مګر په هغې عمل نه کوي ترڅو ټولنه بدله او بیا منظمه کړي۔ معلومات (د اوبو په شان) په پای کې وچ کیږي او فرد په ټولنه باندې اغیزه نه کوي۔ دوی اسلام د نصیحت په توګه هم نه اوریدل، ځکه دا به دوی د سطحي فکر خاوندان کړي وای، چې نه شي کولای عقیده د ژوند د ورځنیو چارو سره وتړي۔ مسلمانانو ډاډ ترلاسه کړ چې دوه خطرناک لارې دې ونه نیسي، یعنې د معلوماتو د پاره اسلام زده کول یا یې یوازې د نصیحت په توګه اخیستل۔ مسلمانانو د اسلام او د هغې د احکامو زده کړه په هغه طریقه محدوده کړه چې اسلام یې حکم کړی دی، یعنې د اسلام واضح او روښانه پوهه ترلاسه کول ترڅو په ژوند کې په ټولو برخو کې یې تطبیق کړي۔

3. The nature of the Islamic ideology and its Shari’yah necessitate that they should be progressively acquired, i.e., it should affect the manner in which the individual learns and processes information from the society he lives in. The Muslims learned about Islam in order to implement it. This is why the Muslims were always eager and zealous towards Islam. They had an all encompassing thought, rich knowledge, and broad horizons because the Islamic ‘Aqeedah was deeply rooted in their hearts and minds. They also received the Islamic rules and opinions after a great deal of study and research and because the practical implementation of Islam was dominant. The Muslims did not learn Islam for the sake of soaking up knowledge because this would have rendered them as mobile books containing information about Islam. This would have made them intellectual sponges, soaking up knowledge at each turn but not acting upon the information in order to change and subsequently order society. The information (like water) would eventually dry up and the individual would not make an impact up on society. They also did not merely listen to Islam as a form of advice. This would have turned them into shallow minded individuals, unable to relate the belief to the daily affairs of life. The Muslims made sure that they avoided these two dangerous paths, i.e. learning about Islam for information or taking it as mere advice. The Muslims restricted their learning of Islam and its rules to the method decreed by Islam, which is the clear and enlightened understanding of Islam in order to implement it in all walks of life.

دا عبادتونه دي، چې ځینې یې فرض دي او ځینې نفلي دي. د ټولو خلکو لخوا د فرضونو ادا کول به د پرمختګ یوه مشترکه کچه ترلاسه کړي. د فرض عملونو تر خنډ وروسته هغه څه ترسره کول، چې ژوند ته اړ دي، خلک د کمال په لور هڅوي. دا عبادتونه ترسره کول سخت کار نه دی، نه ستړی کوونکی او نه ماتوونکی تجربه ده، او نه دا د ژوند له خوښیو محرومیدل او د هغې له خوشحاله اړخونو ډډه کول دي. دا د انساني غریزو د سرکوب او په پایله کې د انساني فطرت د مخالفت لامل نه کیږي. نه، د داسې عبادتونو ترسره کول، په ځانګړې توګه فرضي عبادتونه، یو اسانه کار دی او د هر انسان د وس په حدود کې دي، هر څومره چې د هغه ځواک او اراده وي. عبادتونه هغه ته د ژوند له خوند اخیستو څخه منع نه کوي. نفلي عبادتونه ترسره کول مندوب (ښه کار) دي، مسلمانان یې د ډیرې ګړندیتیا او سیالۍ سره ترسره کوي، په دې پوهې چې په دې سره به د الله (ج) خوښي ترلاسه کړي.

These actions constitute acts of worship, some of which are obligatory and others complimentary. Fulfilling the obligations by all people would lead to realizing a common level of progress. Performing what is beyond the obligatory actions encourages people to strive towards perfection. Performing these acts of worship is not a tough task, nor is it a tiring or shattering experience, nor does it entail deprivation of life’s pleasures and an abstention from its joyful aspects. It does not lead to the suppression of instincts and consequently to the contradiction of human nature. No, the performance of such acts of worship, especially the obligatory ones, is an easy task and well within the capability of every human being, no matter what his strength and will-power. Acts of worship do not prevent him from enjoying life. To perform the complimentary acts of worship is a Mandub (desirable matter), the Muslims perform them with great zeal and eagerness, knowing that by doing so they will gain the pleasure of Allah (swt).

۵۔ مسلمانوں نے دوسرے ملکوں کو اس لیے فتح کیا تاکہ اسلام کا پیغام پہنچائیں۔ اس کے نتیجے میں وہ خود کو رحمت اور ہدایت کے سفیر سمجھتے تھے۔ وہ کسی ملک میں داخل ہوتے، اسے اسلام کے مطابق چلاتے، اور جب وہاں کے لوگ اسلام قبول کر لیتے تو انہیں مسلمانوں کے برابر حقوق حاصل ہو جاتے۔ پھر ان پر وہی فرائض عائد ہوتے جو مسلمانوں پر عائد تھے۔ نیا فتح شدہ علاقہ ریاست کے ان حقوق سے فائدہ اٹھاتا جو وہ دوسرے مسلم خطوں کو دیتی تھی، اور اسلامی ریاست کا ایک جزوِ لاینفک بن جاتا، کیونکہ اسلامی نظامِ حکومت وحدت کا نظام ہے۔ یہی وجہ ہے کہ فتح شدہ ممالک کے لوگوں نے کبھی یہ محسوس نہیں کیا کہ ان پر نوآبادیاتی قبضہ ہو رہا ہے، اور نہ ہی انہوں نے نوآبادیاتی تسلط کی ذرہ برابر علامات محسوس کیں۔ لہٰذا یہ کوئی تعجب کی بات نہیں کہ لوگ بڑی تعداد میں اسلام میں داخل ہوئے، خاص طور پر اس کے بعد کہ انہوں نے حقیقی اسلام کو نافذ ہوتے دیکھا۔

5. The Muslims conquered other countries in order to convey the Message of Islam. As a result, they felt that they were envoys of compassion and guidance. They would enter a country, rule it according to Islam and as soon as the people embraced Islam, they would enjoy the same rights as the Muslims. They would then become obligated to carry out the same duties that the Muslims were charged with. The newly conquered land would enjoy the same rights that the State provided for other Muslim regions and would become an integral part of the Islamic State because the Islamic ruling system is a system of unity. That is why the people of conquered countries never felt they were being colonized, nor did they ever sense the slightest signs of colonization. Therefore, it comes as no surprise that people embraced Islam in large numbers, more so after they had witnessed true Islam being implemented.

۷۔ اسلامی شریعت عالمگیر اور جامع ده. له همدې امله مسلمانانو ته هېڅکله په هغه هېواد د قوانینو مطالعې ته اړتیا نه وه چې دوی یې فتح کولو ته تیاري نیولې وه. دوی ته دا ضرورت نه و چې د هغو قوانینو او هغو قوانینو ترمنځ، چې دوی یې د ژوند د ستونزو د حل لپاره راوړي وو او هغو قوانینو ترمنځ چې په هغه هېواد کې شتون درلود، د مصالحې یا سازش لاره ولټوي. دوی به یو هېواد فتح کړ او شریعت به یې د یو بشپړ نظام په توګه پلی کړ، او د هغه هېواد د ننوتو په لومړۍ ورځ به یې اسلام عملي کړ. د دوی لاره په دې معنا بنیادي وه چې د نظام د پلي کولو لپاره هېڅ پړاوي (مرحلوي) لاره نه وه نیول کېده، لکه دا چې قوانین A، B او C پلي شي خو D نه، ځکه چې د D پلي کول به اختلاف رامینځ ته کړی وای، خلک به یې له اسلامه لرې کړي وای، یا به د عمل کول یې ډېر ګران وای. د داسې تدریجي طریقې شتون نه درلود. دلته هیڅ د ځای په ځای ترمیمونه (ټلې لګول) هم نه وو.

7. The Islamic Shari’ah is a universal and comprehensive. Therefore, the Muslims never needed to study the laws of the country that they were about to conquer. They never needed to try and accommodate or compromise between the laws they had brought to solve life’s problems and the laws in existence within that country. They would conquer a country and introduce the Shari’ah as a complete system, implementing Islam from the very first day they entered a country. Their method was radical in the sense that there was no phased approach to implement the system, such as implementing laws A, B, and C but not D, because implementing law D would result in controversy, turn people away from Islam, or was too difficult to adhere to. This type of gradualism did not exist. There were no patches here and there.

مسلمانان به هیچ وجه اجازه نمی‌دادند که وضع موجود مانع تطبیق نظام اسلام شود. آنان کشورها را تنها با هدف رساندن اسلام به مردم آن فتح کردند تا وضعیت فاسد و طرز زندگی پرآشوب ایشان را تغییر دهند. این امر ایجاب می‌کرد که ساختار کهنه ریشه‌کن شده و ساختاری نو به شکلی کاملاً جامع جایگزین آن گردد. از همین رو، برای مسلمانان از روز نخست آسان بود که بر مردم تازه آزادشده حکومت کنند. حکومت ایشان کاملاً و محکم استوار می‌شد. آنان هرگز با بحران قانونگذاری مواجه نشدند و دوران گذار را نیز تجربه نکردند. آنان پیام خود را داشتند و این پیام بر پایه عقیده‌ای استوار بود که نظام، قانون و احکام از آن سرچشمه می‌گرفت. این شریعتی بود و هست که برای اجرا بر هر نژاد بشری، در هر جا و در هر زمان معتبر است.

The Muslims would not allow the status quo to prevent them from applying the system of Islam. They conquered the country with the sole aim of conveying Islam to its people in order to change their corrupt state of affairs and turbulent way of life. This necessitated the uprooting of the old structure and replacing it with a new structure in a most comprehensive manner. That is why it was easy for the Muslims to rule the newly liberated people from the very first day. Their rule would be completely and firmly established. They never suffered any legislative crisis nor did they undergo a transitional period. They had their Message and it was based on an ‘Aqeedah from which the system, legislation and rules emanated. It was and is a Shari’ah that is valid for implementation upon any human race, anywhere and at anytime.