مسلمانان، که شمار شان کم و سلاح شان ناقص بود، با قریش به جنگ پرداختند و در اولین جنگ خود، یعنی جنگ بدر، با آنان پیکار کرده و پیروز شدند. نتیجهٔ این پیروزی چنان قریش را تکان داد که نزدیک بود عقل خود را از دست بدهند. پیروزی مسلمانان بر غیرمسلمانان به از بین رفتن همهٔ توطئه‌ها، نقشه‌ها و فتنه‌های یهودیان در داخل مدینه کمک کرد، و در نتیجهٔ مستقیم آن، بعضی از یهودیان مجبور شدند معاهدهٔ صلح را امضا کنند و بعضی دیگر از مدینه اخراج شدند. قدرت مسلمانان افزایش یافت، اما قریش هرگز آرام نگرفت و برای انتقام‌گیری بی‌درنگ به آماده‌سازی پرداخت. در جنگ احد، در سال بعد، قریش توانست همین کار را انجام دهد، زمانی که تیراندازان مسلمان که عقب لشکر مجاهدین را نگه می‌داشتند، در عجله برای جمع‌آوری غنایم جنگی از دستور فرمانده سرپیچی کردند. قریش بسیار خوشحال شد و مسلمانان با دل شکسته و شکست‌خورده به مدینه بازگشتند، با وجود آنکه پس از جنگ آنان تا حمراءالاسد (تقریباً هشت مایلی مدینه) قریش را تعقیب کردند.

The Muslims, outnumbered and badly equipped, entered into warfare against the Quraysh clashing victoriously with them in their first battle, the battle of Badr. The result of this victory shook the Quraysh so violently that they almost lost their senses. The victory of the Muslims over the non-Muslims helped to kill off all the Jewish plots, schemes and civil strife inside Madinah, and as a direct result some Jews were forced to sign a peace treaty and others were expelled from Madinah. The might of the Muslims increased, but the Quraysh never rested and wasted no time in preparing for revenge. In the battle of Uhud, in the next year, the Quraysh managed just that, when the Muslim marksmen guarding the Mujahideen’s rear disobeyed the instructions of the leader in their haste to gather the spoils of war. The Quraysh were overjoyed, and the Muslims returned to Madinah heartbroken and defeated despite the fact that after the battle they gave chase up to Hamra’ al-Asad (about eight miles from Madinah).