خارجه سیاست د دولت هغه اړیکې دي چې د نورو دولتونو سره لري. دا اړیکې د امت د بهرنیو چارو ساتنه هم پکې شامله ده. د اسلامي دولت بهرنۍ سیاست په یوه ثابت مفهوم ولاړ دی چې نه بدلیږي. دا د اسلام تبلیغ او پیغام رسول د هرې ملت او هرې ټولنې ته دي. دا د اسلامي دولت د بهرنۍ سیاست اصلي بنسټ دی. دا بنسټ هیڅکله نه بدلیږي او نه توپیر او بدلون مومي، د دې لپاره چې د دولت واک چا ته وي. دا بنسټ تل ساتل شوی او په هر وخت کې عملي شوی دی، له هغه وخته چې د الله رسول ﷺ په مدینه کې استوګنه وکړه تر د عثماني دولت تر وروستي ورځې پورې.

The foreign policy is the State’s relationship with other states. This relationship entails looking after the foreign affairs of the Ummah. The Islamic State’s foreign policy is based on a fixed concept that does not change. This is the propagation of Islam and the conveyance of the Message to every nation and every society. This is the very basis of the Islamic State’s foreign policy. The basis never changes and never differs or varies no matter who rules the State. This basis has always been maintained and it has been carried out at all times, from the time when the Messenger of Allah (pbuh) settled in Madinah to the last day of the ‘Uthmani State. .

د الله رسول ﷺ د مدینې له لومړۍ ورځې راتلو سره د اسلام د خپرولو پر بنسټ د اسلامي دولت پالیسي وټاکله. هغه ﷺ د یهودو سره تړونونه لاسلیک کړل ترڅو په حجاز کې د پیغام د پراخولو ته ځان متمرکز کړي. هغه ﷺ د قریشو سره د حدیبیې تړون لاسلیک کړ ترڅو په عربي ټاپوزمکه کې پیغام خپور کړي. په پای کې هغه ﷺ ټاپوزمکې بهر هېوادونو ته سفیران واستول، د دې هدف سره چې د اسلام د منلو بلنه ورکړي او د اسلام د خپرولو پر بنسټ اړیکې ټینگې کړي.

The Messenger of Allah (pbuh) set up the policy of the Islamic State on the basis of spreading Islam since the very first day he (pbuh) arrived in Madinah. He (pbuh) signed treaties with the Jews in order to concentrate on extending the Message in Hijaz. He (pbuh) signed the treaty of al-Hudaybiyah with the Quraysh in order to spread the Message in the Arabian Peninsula. Finally, he (pbuh) sent envoys to the countries outside the Peninsula with the aim of establishing relations based on the spreading of Islam, by inviting them to embrace it. .

بعد از آن، خلفاء یې راغلل. دوی هم د اسلام د خپرولو په بنسټ د نورو ټولو دولتونو سره اړیکې ټینګې کړې، او دوی هم د اسلام پیغام نړۍ ته رسولو ته دوام ورکړ. ټول مسلمان واکمنان چې واک ته راغلل، د اسلام په خپرولو کې سیالي کوله. په حقیقت کې اموی د فتوحاتو او د اسلام په خپرولو کې د عباسیانو په پرتله ډیر بریالي وو، او عثمانیانو د مملوکیانو په پرتله ډیر هیوادونه فتح کړل او اسلام ډیر خپور کړ. دا توپیر د نورو عواملو په کنار، د دولت د بهرنۍ پالیسۍ د لومړیتوبونو له امله و. د اسلام خپرول تل د نورو دولتونو سره د اړیکو بنسټ پاتې شو. دا د ټولو خلفاوو د واکمنۍ په اوږدو کې هیڅکله نه دی بدل شوی. د دولت دنده دا ده چې اسلام په کور کې پلي کړي او پیغام یې نړۍ ته ورسوي. له همدې امله د اسلامي دولت دنده تل د اسلام پیغام رسول وو. هغه څه چې د اسلام رسول او خپرول د بهرنۍ پالیسۍ بنسټ ګرځوي، دا حقیقت دی چې پیغام ټولې انسانیت ته خطاب شوی دی. الله (ج) فرمایي: «او موږ تا (اې محمده) نه يي ليږلی مګر د ټولو انسانانو لپاره د زېری ورکوونکی او ویروونکی، خو ډیر انسانان نه پوهیږي.» [سبا، ۳۴:۲۸]

Afterwards, came his Khulafa’. They also established relations with all the other states on the basis of spreading Islam, and they too continued to carry the Message of Islam to the world. All the Muslim rulers who came to power competed in the spreading of Islam. The Ummayads were actually more successful in conquering other countries and spreading Islam than the Abbasids, and the ‘Uthmanis conquered more countries and spread Islam more than the Mamluks. This disparity was due, however, to the priorities the State would give to its foreign policy among other factors. The spreading of Islam always remained the basis upon which the relationship with other states was established. This has never changed throughout the rule of all the Khulafah. The duty of the State is to implement Islam at home and to carry its Message to the world. Therefore, the task of the Islamic State has always been to carry the Message of Islam. What actually makes the conveyance and spreading of Islam the basis of the foreign policy is the fact that the Message is addressed to the whole of mankind. Allah (swt) says, . “And we have not sent you (O Muhammad) except as a giver of glad tidings and a warner to all mankind, but most of men know not.” [Saba’, 34:28]. .

الله (سبحانه وتعالیٰ) همدا راز فرمایی: «ای خلکو! تاسو ته ستاسو د رب له لوري یوه ښه نصیحت راغلې ده.» [یونس، ۱۰:۵۷].

Allah (swt) also says, . “O mankind! There has come to you a good advice from your Lord.” [Yunus, 10:57]. .

ويې فرمايل: {ووایه ای انسانانو! بیشکه زه تاسو ټولو ته د الله رسول بللی شوی یم.} [الاعراف، ۷:۱۵۸].

He I says, . “Say, O mankind! Verily, I am sent to you all as the Messenger of Allah.” [Al A’raf, 7:158]. .

او هغه وفرمایل: ۱۰ «دا قرآن ماته وحی شوی دی ترڅو په دې سره تاسو او هغه چا ته چې دا ورسیږي خبرداری ورکړم۔» [الانعام، ۶:۱۹]۔

And He I says, . “This Qur’an has been revealed to me that I may warn therewith you and whomsoever it may reach.” [Al-An’am, 6:19]. .

هغه همدا فرمایی: «ای رسوله! هغه څه چې ستا رب دې ته نازل کړی دی، ورسوه، او که تا داسې ونه کړل، نو تا د هغه پیغام نه دی رسولی.» [المائدہ، ۵:۶۷]۔

He I also says, . “O Messenger (Muhammad (pbuh))! Proclaim (the Message) which has been sent to you from your Lord. And if you do not, then you have not conveyed His Message.” [Al-Ma’idah, 5:67]. .

د الله رسول ﷺ پیغام انسانانو ته ورساوه، او کله چې هغه ﷺ مړ شو نو اسلام د مسلمانانو له خوا په ژوندي پاتې کیدو ته دوام ورکړ. د اسلامي پیغام رسول په حقیقت کې هغه کار دوام دی چې د الله رسول ﷺ پیل کړی و. مسلمانانو د هغه ﷺ لارښوونو ته پیروي وکړه او د اسلام پیغام یې خپرولو ته دوام ورکړ. د الله رسول ﷺ په خپل خطبة الوداع (د رخصتۍ خطبه) کې وفرمایل: «حاضر دې غایب ته ورسوي، ځکه چې ډیری وخت غایب د اوریدونکي څخه ډیر پوهیږي.» هغه ﷺ همدا راز وفرمایل: «الله هغه سړی روښانه کړي چې زما خبره یې واورېده، پرې پوه شو او داسې یې ورسوله لکه څنګه چې یې اورېدلې وه.»

The Messenger of Allah (pbuh) conveyed the Message to mankind, and when he (pbuh) died Islam continued to be carried by the Muslims. The conveyance of the Islamic Message is in fact the continuation of the work that the Messenger of Allah (pbuh) had initiated. The Muslims followed his (pbuh) teachings and continued spreading the Message of Islam. The Messenger of Allah (pbuh) said in his Khutbah al-Wada’ (farewell speech), “Would the present tell the absent, for the absent may be more conscious than the listener.” He (pbuh) also said, “May Allah brighten a man who listened to my saying, understood it and conveyed it as he heard it.”. .

دې ځایه د اسلامي دعوت رسولو د اسلامي دولت د اړیکو بنسټ شو له بلې دولتونو سره د رسول الله ﷺ په ژوند کې او د هغه له وروسته د خلفاوو په ورځو کې. او دا الهي حکم دی چې قطعي او ناطق دی، چې د کتاب او سنت او د صحابه کرامو د عامه اجماع په دلیل ثابت دی.

This is why the conveyance of the Islamic call has become the basis of the Islamic State’s relationship with other states during the lifetime of the Messenger of Allah (pbuh) and in the days of his Khulafah after him. And this is the Divine rule which is decisive and conclusive, in evidence by the Book and the Sunnah and the general consensus of the Sahabah. .

لہذا، اسلامی ریاست کی خارجہ پالیسی دنیا تک اسلامی پیغام پہنچانا ہے۔ یہ پالیسی ایک متعین طریقۂ کار کے ذریعے نافذ کی جاتی ہے جو کبھی نہیں بدلتا، اور وہ جہاد ہے، خواہ اقتدار میں کوئی بھی ہو۔ رسول اللہ ﷺ کے ریاست قائم کرنے سے لے کر اسلامی ریاست کے خاتمے تک یہ طریقہ کبھی نہیں بدلا۔ رسول اللہ ﷺ نے اسلامی ریاست قائم ہونے کے فوراً بعد لشکر تیار کیا۔ آپ ﷺ نے جہاد کا آغاز اس لیے کیا تاکہ اسلامی دعوت کی راہ میں حائل مادی رکاوٹوں کو دور کیا جا سکے۔ قریش وہ مادی رکاوٹ تھی، چنانچہ آپ ﷺ نے اسے ہٹانے کا فیصلہ کیا۔ پھر آپ ﷺ نے قریش کے وجود کو ختم کرنے کی طرف قدم بڑھایا، یعنی وہ وجود جو اسلامی دعوت کے راستے میں حائل تھا۔ آپ ﷺ نے دیگر رکاوٹوں کو بھی ہٹایا اور تباہ کیا، یہاں تک کہ اسلام پورے جزیرۂ عرب پر چھا گیا۔ پھر اسلامی ریاست نے دیگر اقوام کے دروازے کھٹکھٹانا شروع کیے تاکہ ان میں اسلام پھیلایا جائے۔ اس نے دیکھا کہ موجودہ حکومتی نظام دعوت کے سامنے ایک مادی رکاوٹ ہیں، لہٰذا انہیں ہٹانا ضروری تھا تاکہ خود لوگوں تک پہنچا جائے اور انہیں اسلام کی طرف بلایا جائے، تاکہ وہ اسلام کے عدل کو دیکھ اور محسوس کر سکیں، اس کے جھنڈے تلے خوشحالی اور باعزت زندگی کا مشاہدہ کر سکیں، اور لوگوں کو بہتر زندگی کی طرف بلایا جا سکے، جبر اور زبردستی کے بغیر۔ جہاد اسلام پھیلانے کے طریقے کے طور پر جاری رہا، اور جہاد کے ذریعے بہت سے ملک فتح ہوئے۔ جہاد کے ذریعے بادشاہتیں اور ریاستیں ختم کی گئیں اور اسلام نے انہی لوگوں اور اقوام پر حکومت کی۔ اسلام پھیلا اور جب ان لوگوں پر اس کی حکومت قائم ہوئی تو کروڑوں لوگوں نے اسے قبول کیا۔ اس خارجہ پالیسی کے نفاذ میں استعمال ہونے والا طریقہ جہاد تھا۔ یہ کبھی نہیں بدلا اور کبھی نہیں بدلے گا۔

Therefore, the foreign policy of the Islamic State is to convey the Islamic Message to the world. This policy is implemented by a defined method that never changes, which is Jihad, regardless of who is in authority. Since the Messenger of Allah (pbuh) founded the State until the end of the Islamic State, this method never changed. The Messenger of Allah (pbuh) prepared the army soon after founding the Islamic State. He (pbuh) initiated Jihad in order to remove the material obstacles that stood in the way of the Islamic Da’wah. The Quraysh was that material obstacle, so he (pbuh) decided to remove it. Then he (pbuh) went on to destroy the Quraysh’s existence, the very existence that stood in the way of the Islamic Da’wah. He (pbuh) also removed and destroyed other obstacles until Islam engulfed the whole of the Arabian Peninsula. Then the Islamic State began knocking on the doors of other nations to spread Islam among them. It found that the existing ruling systems formed a material obstacle in the face of the Da’wah, thus they had to be removed in order to reach the people themselves and invite them to Islam so that they could visualize and feel the justice of Islam, observe the prosperity and decent living under its banner, and invite the people to a better life without compulsion or coercion. Jihad continued as a method of spreading Islam, and by the means of Jihad many countries were conquered. By means of Jihad, kingdoms and states were removed and Islam ruled the same people and nations. Islam was spread and was embraced by hundreds of millions of people after they had been ruled by it. The method used in implementing that foreign policy was Jihad. It has never changed and never will. .

جهاد هغه دعوت ده چې اسلام ته ده او دا د جنګ هم شامل وي، یا د جنګ لپاره مال، رایې یا لیکنې برابرول دي. دا یو فرض دی چې په قرآن کریم او حدیث کې ثابت دی. مسلمانان هیڅکله د دښمن پر ضد جګړه نه پیل کوله، مګر لومړی دوی ته اسلام وړاندې کیده، یا دوهم دوی ته جزیه وړاندې کیده. د جهاد په اړه الهي قانون دا دی چې که دښمن محاصره شوی وي، نو هغه ته اسلام قبلولو ته بلنه ورکول کیده، او که هغه قبول کړی وای نو د اسلامي امت برخه به شو او له هغه سره جګړه منع وه. که هغه اسلام رد کړی وای او جزیه ورکولو ته یې انکار کړی وای، نو له هغه څخه غوښتل کیده چې جزیه ورکړي، او که یې ورکړه، نو د هغه ژوند او مال خوندي وو او هغه هیواد به د اسلامي دولت برخه شو. دوی به هغه عدالت، انصاف، ساتنه، سرپرستي او ښېگڼه ترلاسه کوله چې مسلمانان یې ترلاسه کوي، او د دوی ټول اساسي اړتیاوې به پوره کېدې. سربیره پردې، دوی به دولت او رژیم ته د وفادارۍ ژمنه کوله. که دوی اسلام رد کړی وای او جزیه یې نه وای ورکړې، نو جګړه به جایزه وه.

Jihad is the call to Islam which involves fighting, or the contribution of either money, opinions, or literature towards the fighting. It is an obligation, confirmed in the Qur’an and the Hadeeth. The Muslims never started the fight against an enemy before firstly proposing Islam or secondly the Jizyah. The Divine rule concerning Jihad is that if the enemy was surrounded they would be invited to embrace Islam and if they accepted then they would become a part of the Islamic Ummah and fighting them would be forbidden. If they refused Islam, then they would be asked to pay the Jizyah and if they paid it, their lives and assets would be safe and their country would become part of the Islamic State. They would enjoy the justice, equity, protection, guardianship and welfare enjoyed by the Muslims, and all their basic needs would be secured. Additionally, they would have to pledge allegiance to the State and the regime. If they rejected Islam and refused to pay the Jizyah then the fighting would be lawful. .

لہذا دشمن سے جنگ اُس وقت تک جائز نہیں ہوتی جب تک لوگوں تک اسلام کی دعوت نہ پہنچ جائے۔ علماء نے اس بات پر زور دیا ہے کہ ہمارے لیے ان لوگوں سے جنگ کرنا ناجائز ہے جنہیں اسلام کی دعوت نہیں پہنچی۔ پس کسی بھی لڑائی سے پہلے عوام میں اسلام کے بارے میں رائے عامہ، اسلام کی صحیح تصویر پیش کرنا، اور اسلامی قوانین کو لوگوں تک پہنچانے کی کوششیں ضروری ہیں تاکہ وہ جان سکیں کہ اسلام ان کے لیے حقیقی نجات کا ذریعہ ہے۔ اسلامی ریاست کو سیاسی کام انجام دینے چاہئیں، جیسے اسلام کی واضح تصویر پیش کرنا، اس کے تصورات کی وضاحت کرنا، اور اسلام کی تبلیغ و تشہیر کرنا۔ ان اقدامات میں طاقت کا مظاہرہ بھی شامل ہونا چاہیے، یعنی اسلامی ریاست کی قوت اور مسلمانوں کی جرأت و عزم کا اظہار۔ رسول اللہ ﷺ ایسے اقدامات فرمایا کرتے تھے۔ آپ ﷺ کفر کے ممالک کے مرکز میں قاصد بھیجتے تھے۔ ایک موقع پر آپ ﷺ نے نجد کے لوگوں کی طرف چالیس آدمی اسلام کا پیغام پہنچانے کے لیے بھیجے۔ آپ ﷺ نے تبوک کی طرف روانہ ہونے سے پہلے مدینہ میں لشکر کی قوت کا مظاہرہ بھی فرمایا۔ اسی لیے رسول اللہ ﷺ نے فرمایا: "میری مدد دشمن کے دل میں ایک ماہ کی مسافت کے برابر رعب ڈال کر کی گئی ہے۔"

Therefore, fighting the enemy would not become lawful until the call to Islam had been delivered to the people. The scholars have stressed that it is unlawful for us to fight those who have not received the Islamic call. Thus, public opinion about Islam, and the conveyance of a true image of Islam, together with attempts to allow the Islamic laws to reach the people in order to enable them to realize that Islam offers them a true salvation should precede any fighting. The Islamic State should undertake political work such as giving a clear picture of Islam and explaining its concepts, campaigning and advertising Islam. Such moves should include muscle flexing and displaying the might of the Islamic State, including the courage and resolve of the Muslims. The Messenger of Allah (pbuh) would perform such maneuvers. He (pbuh) would send envoys to the heart of the disbelieving countries. On one occasion he (pbuh) sent forty men to the people of Najd to convey the Message of Islam. He (pbuh) also displayed the might of the army in Madinah before he went to Tabuk. This was why the Messenger of Allah (pbuh) said, “I was given the victory through the fear in the enemy, of a month’s marching distance.”.

مسلمان لشکر تل د ویری او درناوی وړ و. د پیړیو په اوږدو کې اروپا تل دا عقیده درلوده چې مسلمان لشکر هیڅکله ماتیدای نشي. په دې سره سره، سیاسي چلونه ډیر ضروري دي، په ځانګړي توګه هغه چلونه چې د اسلامي نظریاتو د خپریدو سره مرسته کوي او د دولت ځواک ښیي، مخکې لدې چې وسله‌وال مبارزې ته لاره ومومي. که څه هم جهاد د اسلام په خپریدو کې هغه ثابته لاره ده چې هیڅکله نه بدلیږي، سیاسي چلونه او نور قصدي اقدامات ټول د چمتووالي برخه دي، او د واقعي جګړې مخکې ضروري دي. دا یو مهم موضوع ده چې د دولت د اړیکو د ټاکلو لپاره ډیزاین شوې ده له نورو دولتونو، خلکو او ملتونو سره، که دا اړیکې اقتصادي وې، یا د ښو ګاونډیتوب پر بنسټ، یا د بل هر بنسټ پر اساس وې چې د اسلام د خپریدو سره مرسته کولی شي.

. The Muslim army has always been feared and respected. For centuries, Europe always held that the Muslim army could never be defeated. However, political maneuvers are essential, especially those which help to spread the Islamic concepts and demonstrate the power of the State before resorting to armed struggle. Although Jihad is the fixed method that never changes in the spreading of Islam, the political maneuvers and other deliberate moves are all part of preparation, and is essential prior to actual combat. It is an important matter designed at determining the relationship of the State with other states, people and nations, whether these were economic or based on good neighborly relations or any other basis that may help to spread Islam. .

لہٰذا، هغه سیاسی نظریه چې د دولت د نورو دولتونو سره د اړیکو بنسټ ده، په هغوی کې د اسلام خپرول او پیغام رسول دي. هغه لاره چې باید تعقیب شي جهاد دی. په هرصورت، ډیرې لارې او پلانونه شتون لري چې دولت یې پیلوي یا منځ ته یې راوړي. دا به د مثال په توګه له ځینو دښمنانو سره د ښې ګاونډیتوب تړون لاسلیک کړي او نورو سره به جګړه کوي. د الله رسول ﷺ له هغه وخت چې مدینې ته راغی، له داسې تدابیرو سره موافقه درلوده. دولت کولی شي د ټولو خپلو دښمنانو پر ضد په یوځل جنګ اعلان کړي. ابوبکر داسې وکړل کله چې یې په یوځل د عراق او الشام لښکرې ولېږلې. دولت کولی شي لنډمهاله اوربندونو ته هم موافقه وکړي، چې دا ورته اجازه درکوي د مطلوبې پایلې لپاره عامه افکار جوړ کړي.

Therefore, the political idea on which the State’s relationship with other states is based on is the spreading of Islam among them and the carrying of the Message to them. The method that should be followed is Jihad. However, there are several ways and plans which the State initiates or adopts. It would for instance sign a good neighborly treaty with some enemies and fight others. The Messenger of Allah (pbuh) approved such measures ever since he (pbuh) arrived in Madinah. The State could declare war against all its enemies simultaneously. Abu Bakr did so when he sent the armies to Iraq and al-Sham at the same time. The State could agree to temporary truces, enabling it to create public opinion for a desired outcome. .

دا هغه څه وو چې رسول الله ﷺ کله چې د حدیبیې تړون لاسلیک کړ، وکړل. دولت کولی شي د دښمن د ویرولو په موخه محلي وړو جګړو ته هم مخه کړي. دا حال هغه وخت و کله چې رسول الله ﷺ د بدر له جګړې دمخه څو لښکرې واستولې، او کله چې امویان واک ته ورسیدل، نو دوی هم همدا لاره د رومیانو په وړاندې وکاره، لکه د اوړي او ژمي پوځي عملیات.

That is what the Messenger of Allah (pbuh) did when he (pbuh) signed the treaty of al-Hudaybiyah. The State could also resort to local skirmishes as a means of terrorizing the enemy. This was the case when the Messenger of Allah (pbuh) sent several expeditions out prior to the Battle of Badr, and when the Ummayads were in power they used the same tactics against the Romans, including summer and winter campaigns. .

دولت کولی شي له ځینو هیوادونو سره اقتصادي تړونونه لاسلیک کړي، او په ورته وخت کې له نورو سره د تجارتي اړیکو درلودل پرې ږدي، د اسلام د دعوت ګټه په پام کې نیولو سره. دا کولی شي له ځینو هیوادونو سره دیپلوماټیکې اړیکې ولري او له نورو سره ونه لري. دا به د یوې په دقت سره جوړ شوې پلان له مخې وي چې دعوت یې په یوه ګټور لوري بوځي. دولت کولی شي د دعوت د خپریدو لپاره تبلیغاتو او اعلاناتو ته مراجعه وکړي، یا د دښمنانو د پلانونو افشا کولو او د سړې جګړې د تګلارو میتود وکاروي.

The State could also sign economic treaties with some countries, while at the same time not have trade relations with others, taking into account the interest of the Da’wah for Islam. It could have diplomatic relations with some countries and not with others. This would be according to a carefully designed plan to take the Da’wah in a favorable direction. The State could resort to propaganda and advertising in order to spread the Da’wah, or it could use the method of divulging the enemies schemes and cold war tactics.

.

.

د دولت پلان به د هغه کار له ماهیت سره سم وي چې باید ترسره شي، او د اسلامي دعوت ګټې ته به چمتو وي. دا پلانونه تل د اسلام د خپرولو کې مرسته کړې ده او د جهاد دنده یې اسانه کړې ده، له همدې امله د بهرنۍ سیاست په عملي کولو کې اړین دي. د اسلام او اسلامي دولت په اړه عامه افکار تل د اسلام د خپرولو لپاره اړین و، په هغه ثابت طریقه چې جهاد في سبیل الله دی.

The State’s planning would be in accordance with the nature of the work to be undertaken and geared towards the benefit of the Islamic Da’wah. These plans have always helped the spreading of Islam and eased the task of Jihad, therefore they are necessary in implementing the foreign policy. Public opinion about Islam and the Islamic State has always been necessary to spread Islam by its fixed method, which is Jihad in the way of Allah.