غیر مسلمانوں کو تھوڑے ہی عرصے میں مسلمانوں کی قوت اور طاقت کا احساس ہو گیا۔ انہوں نے محسوس کیا کہ ان کی طاقت ان دلوں میں گہری جڑیں رکھتی ہے جو اسلام کی راہ میں قربانی دینے سے کبھی نہیں ہچکچاتے، ایسے دل جو ہر قسم کی تکلیف اور ظلم و ستم برداشت کرتے رہے، ایسے دل جو اسلام کی خاطر اپنی جان تک دینے کے لیے ہمیشہ تیار رہتے تھے۔ وہ مدینہ میں تھے، اپنے دین پر عمل کر رہے تھے اور اس کے احکام کو نافذ کر رہے تھے، ایسا دین جو ہر روز نئی بلندیوں کو چھو رہا تھا، اور مسلمان حقیقی سکون اور خوشی محسوس کر رہے تھے۔

The non-Muslims became aware of the strength and power of the Muslims within a short period of time. They realized that their strength was deeply rooted in hearts never short of sacrifice in the way of Islam, hearts that endured all types of pain and persecution, hearts that were always ready to give up life itself for Islam. There they were in Madinah enjoying their Deen and implementing its rules, a Deen that was reaching new heights each day with the Muslims feeling true contentment and happiness.

دښمنانو د اسلام دا خبره نه شوه زغملای، او پر دې د ګاونډیو یهودو په ښکاره توګه د کرکې نښې راڅرګندې شوې. د دوی ویره زیاته شوه، او دوی د محمد ﷺ او د هغه د صحابه کرامو په اړه خپل دریځ بیا وکتل او بیا یې وڅیړه، ځکه مسلمانان نور نا ځپلې ټینګ شوي وو او ډیری خلک د اسلام بلنې ته ځواب ویل. یهودو د هغو کسانو پر وړاندې غوسه وه چې د دوی له منځ څخه اسلام ته راګرځیدلي وو. دوی ویرېده چې اسلام به د دوی په صفونو کې ننوځي او د دوی په منځ کې به خپریږي، نو دوی د اسلام، د هغه د عقیدو او احکامو پر وړاندې برید وکړ. د مسلمانانو او یهودو ترمنځ سخته بحث او د اعصابو جګړه پیل شوه، او دا جګړه د هغه څه څخه ډیره سخته او توندې شخړه وګرځیده چې مسلمانانو په مکه کې د قریشو سره زغملې وه.

The enemies of Islam could not digest this, and signs of revulsion began to outwardly manifest themselves in the neighboring Jews. Their fears grew and they began to rethink and reconsider their position towards Muhammad (pbuh) and his Sahabah now that the Muslims were becoming unshakable and many people were responding to the call of Islam. The Jews were enraged by those amongst them who converted to Islam. They feared that Islam would infiltrate their ranks and spread among them and so they attacked Islam, its beliefs and rules. Heated argument and a war of nerves ensued between the Muslims and Jews, this was to develop into a much fiercer dispute than the Muslims had to endure with the Quraysh in Makkah.

د توطئې، منافقت او د پخوانیو پیغمبرانو او رسولانو په اړه د دوی پټ علم، د یهودو اصلي وسلې وې چې د محمد ﷺ او د هغه د صحابه‌وو په وړاندې یې په خپل فکري جنګ کې کارولې. د دوی ځینو ربیانو ځان اسلام ته منسوب کړ، له مسلمانانو سره کښیناست او خپل تقوا یې ښکاره کړه. ډیر ژر دوی د شکمنتیا او تردد نښې ښکاره کړې، او د محمد ﷺ څخه داسې پوښتنې یې وکړې، په دې هیله چې د مسلمانانو په عقیده او د هغه حق پیغام باندې چې اسلام یې ساتنه کوله، باور وخوځوي.

Conspiracy, hypocrisy and their furtive knowledge of the former Prophets and Messengers were the main weapons used by the Jews in their intellectual war against Muhammad (pbuh) and his Sahabah. Some of their rabbis pretended to embrace Islam, sat with the Muslims and faked their piety. Soon they were to show signs of doubt and uncertainty by asking Muhammad (pbuh) questions in the hope of shaking the conviction of the Muslims in their ‘Aqeedah and the Message of Truth which Islam stood for.

یہودانو سره د اوس او خزرج یوه ډله یوځای شوه چې په منافقانه توګه اسلام ته راغلې وې، په دې امید چې مسلمانانو کې دښمنۍ او ګډوډۍ پیدا کړي. په ځینو مهالو د یهودو او مسلمانانو ترمنځ بحث د دوی تر منځ د ورکړل شوي تړون سره سره، فزيکي جګړې ته واوښت.

The Jews were joined by a group of the ‘Aus and Khazraj who embraced Islam hypocritically in the hope of causing animosity and confusion amongst the Muslims. The argument between the Jews and Muslims turned into physi- cal confrontation at times despite the oath between them.

د یهودو د ضد والي او کینې یوه روښانه بېلګه د ابوبکر ‏رضي الله عنه‏ په یوه پېښه کې د غوسې په ښکاره کیدو کې منعکسه شوه، په داسې حال کې چې ابوبکر ‏رضي الله عنه‏ د حکمت، صبر او آرام اخلاق لرونکی سړی و. روایت دی چې ابوبکر ‏رضي الله عنه‏ یو یهودي چې فنحاص نومېده ته ورغی او هغه ته یې وویل چې د الله څخه ووېرېږه او اسلام قبول کړه.

A vivid example of the Jewish stubbornness and hatred was reflected in Abu Bakr’s loss of temper on one occasion, bearing in mind that Abu Bakr was a man noted for his wisdom, patience and calm character. It is reported that Abu Bakr called on a Jew named Finhas to fear Allah and embrace Islam.

فنحاص وویل: "موږ د الله په وړاندې غریب نه یو، خو هغه موږ ته ځان ټیټوي؛ موږ د هغه څخه بې پروا یو، خو هغه زموږ محتاج دی. که هغه زموږ څخه بې پروا وای، نو زموږ څخه به یې د پور غوښتنه نه کوله، لکه څنګه چې ستاسو نبي ﷺ ادعا کوي، چې تاسو ته یې سود اخیستل منع کوي او موږ ته یې روا کوي. که هغه زموږ څخه بې پروا وای، نو موږ ته به یې سود نه ورکاوه." فنحاص دا خبره د الله تعالی د دې ارشاد په اړه وکړه:

Finhas replied, “We are not poor compared to Allah but He humbles Himself to us; we are independent of Him while He needs us. Were He independent of us He would not ask us to lend Him our money as your prophet pretends, prohibiting you to take interest and allowing us to. Had He been independent of us He would not have given us interest.” Finhas was referring to Allah’s I saying,

«هُوَ الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً» [البقرہ، ۲:۲۴۵]

“Who is he that will lend to Allah a goodly loan so that He may give it increase manifold?” [Al-Baqarah, 2:245].

ابوبکر له خپل غوسه ځان ونه ساتی شو، او دومره په قهر شو چې فنحاص یې په مخ وواهه او وې ويل: "هغه ذات ته قسم چې زما ژوند د هغه په لاس کې دی، که زموږ تر منځ تړون نه وای، زه به ستا سر پرې کړی وای، ای د الله دښمنه!"

Abu Bakr could not control his anger, and was so enraged that he hit Finhas in the face and said, “By Him in whose hands my destiny rests, were it not for the treaty between us, I would cut off your head, you enemy of Allah!”.

په مسلمانانو او یهودو ترمنځ شخړه ډېره تودې شوه او ډېر وخت دوام وکړ. په همدې وخت کې د نجران شپېتۍ شاوخوا عیسوي سپاره مدینې ته راورسېدل. دوی باید د یهودو او مسلمانانو ترمنځ د دښمنۍ په اړه اورېدلي وي او امید یې درلود چې دا درز به ژوره شي، ترڅو عیسویت واکمن شي او د دواړو دینونو له تاوه خلاص شي، کوم چې د دوی په ادعا سره د برلاسۍ لپاره دې ته ننګونه ورکوله. دا عیسوي ډله له مسلمانانو او یهودو دواړو سره اړیکې درلودې.

The argument between the Muslims and Jews became very heated and went on for quite sometime. Meanwhile, about sixty Christian riders from Najran arrived in Madinah. They must have heard about the animosity between the Jews and Muslims and hoped that the rift would deepen so that Christianity could come to reign and rid itself from both religions, which were both challenging it for supremacy according to their claims. This group of Christians were in touch with both the Muslims and the Jews.

رسول الله ﷺ دوی ته، د کتاب والا خلکو په توګه وګڼل، د یهودو سره یوځای، او دواړو ته یې د اسلام دعوت ورکړ. رسول الله ﷺ دوی ته د الله تعالیٰ دا ارشاد ولوست:

Allah’s Messenger (pbuh) regarded them, together with the Jews, as ‘People of the Book’ and invited them both to Islam. He (pbuh) recited to them Allah’s I saying,

ووایه: "ووایه (ای محمده ﷺ): ای د کتاب خاوندانو (یهودانو او نصرانیانو)! راځئ هغه خبرې ته چې زموږ او ستاسو په منځ کې یوه عادلانه خبره ده، چې موږ یوازې د الله عبادت وکړو، او هیڅ شی د هغه سره شریک نه کړو، او زموږ څخه هیڅوک د الله پرته یو بل ته د رب په توګه ونه نیسي. بیا که دوی مخ واړوي، نو ووایه: شاهدان اوسئ چې موږ مسلمانان یو." [آل عمران، ۳:۶۴]"

“Say (O Muhammad): “O people of the scripture (Jews and Christians) : Come to a word that is just between us and you, That we worship none but Allah, and we associate no partners with Him, and that none of us shall take others as lords besides Allah. Then, if they turn away, say: “Bear witness that we are Muslims.” [Al-Imran, 3:64].

یهودو او عیسائیانو له پیغمبر ﷺ څخه هغو پیغمبرانو په اړه پوښتنه وکړه چې هغه پرې ایمان لري، نو هغه ﷺ دوی ته د الله تعالیٰ دا خبره ولوسته:

The Jews and the Christians asked him (pbuh) about the Prophets he believed in and he recited to them Allah’s saying,

ووایہ: «ووایاست: مونږ په الله ایمان لرو او په هغه څه ایمان لرو چې زموږ ته نازل شوي دي، او په هغه څه چې ابراهيم، اسماعيل، اسحاق، يعقوب او د اسباطو ته نازل شوي دي (د يعقوب دولس زامن)، او په هغه څه چې موسى او عيسى ته ورکړل شوي دي، او په هغه څه چې پيغمبرانو ته د دوی د رب له لوري ورکړل شوي دي. مونږ د دوی تر منځ هيڅ توپير نه کوو، او مونږ د ده (الله) تابع يو (په اسلام کې)».» [البقره، ۲:۱۳۶]

“Say, “We believe in Allah and that which has been sent down to us and that which has been sent down to Ibrahim, Isma’eel, Isaac, Jacob, and to Al-Asbat (twelve sons of Jacob), and that which has been given to Moses and Jesus, and that which has been given to the Prophets from their Lord. We make no distinction between any of them, and to Him we have submitted (in Islam)” [Al-Baqarah, 2:136].

دوی د هغه سره د خبرو لپاره نور هیڅ نه وو موندلی. زړونو به دلیل قبول کړ او حق به ښکاره شو، خو دوی د ضد، خپلې ګټې او شخصي ګټو له امله ایمان نه راوړ. یهودو او عیسویانو د خپلو مقامونو، شهرت او حیثیت له امله ویره درلوده، او ځینو یې دا خبره په ښکاره منله. روایت شوي چې ابو حارثه، د نجران له عیسوي وفدونو څخه یو سړی او له ترټولو پوه عالمانو څخه، خپل یو ملګری ته اعتراف وکړ چې د محمد ﷺ په خبرو قانع شوی دی. کله چې ملګري ترې وپوښتل چې څه شی یې له ایمان راوړلو منع کوي، هغه وویل: "د دې خلکو (رومیانو یا بیزنطیانو) چلند زموږ سره. دوی موږ ته لقبونه ورکړي، مالي مرستې یې راکړې او درناوی یې کړی. خو دوی له هغه سره په بشپړه توګه مخالف دي، او که ما هغه ومنلی وای، دوی به له موږ هغه ټول واخیست چې ته یې ګورې." دا ثابته کړه چې د حقیقي ایمان لپاره مخنیوی کوونکی شی سرسختي، ضد او خودغرض او وړ شخصي ګټه وه. بیا د الله رسول ﷺ عیسویان د متقابل بد دعا کولو ته بلنه ورکړه که دوی د هغه مخالفت وکړي، او هغه ورته د الله دا خبره ولوستله،

They could find nothing more to say to him. Their hearts would accept the evidence and the Truth was revealed, but they would not believe out of Debating the Jews and Christians fear for their positions, reputation and status, some of them in fact admitted this. It has been narrated that Abu Harithah, an individual from one of the Christian delegations from Najran and one of the most knowledgeable scholars, confessed to a friend that he was convinced by what Muhammad (pbuh) had said, and when his friend asked him what prevented him from believing, he replied, “The way these people (the Romans or Byzantines) treated us. They have given us titles, paid us subsidies, and honored us. But they are absolutely opposed to him, and if I were to accept him they would take from us all that you see.” This proved that what prevented them from true belief was pig-headedness, stubbornness, selfish and petty personal benefit and interest. Then the Messenger of Allah (pbuh) invited the Christians to a mutual invocation of a curse if they opposed him and he read to them Allah’s saying,

پس څوک چې تا سره د هغه (عیسیٰ) په اړه دې علم راغلو وروسته جګړه کوي، ورته ووایه: "راځئ، موږ خپل زامن او تاسو خپل زامن، موږ خپلې ښځې او تاسو خپلې ښځې، موږ پخپله او تاسو پخپله راوبولو، بیا دعا وکړو او د دروغجنو په اړه د الله لعنت وغواړو." [آل عمران، ۳:۶۱]

“Then whoever disputes with you concerning him (Jesus) after (all this) knowledge that has come to you, Say: “Come, let us call our sons and your sons, our women and your women, ourselves and yourselves - then we pray and invoke the Curse of Allah upon those who lie.” [Al-Imran, 3:61].

هغوی په خپل منځ کې مشوره وکړه، وروسته یې اعلان وکړ چې دوی پریکړه کړې چې د لعنت ویلو لاره نه خپلوي او هغه (ﷺ) د خپل دین سره پریږدي، پداسې حال کې چې دوی به خپل دین ته راستانه شي. سربیره پردې، هغوی له هغه څخه وغوښتل چې یو داسې سړی ولیږي چې هغه (ﷺ) ورباندې باور ولری، ترڅو د هغو ځینو مالي مسایلو په اړه قضاوت وکړي چې د دوی تر منځ شخړه وه. نو د الله رسول ﷺ ابو عبیده بن الجراح ولیږه، ترڅو د اسلام له مخې د دوی تر منځ قضاوت وکړي.

They took council among themselves after which they declared that they had decided not to resort to cursing and to leave him (pbuh) to his Deen while they would return to theirs. In addition to this they asked him to send a man whom he (pbuh) could trust to decide between them in certain financial matters in dispute among them. So the Messenger of Allah (pbuh) sent Abu ‘Ubaydah ibn al-Jarrah to judge between them according to Islam.

اسلامی دعوت کی قوت، اسلامی عقیدے کی طاقت اور دلیل کی وہ پختگی جو حق سے پھوٹتی تھی، ان سب نے منافقین، یہودیوں اور عیسائیوں کی طرف سے اٹھائے گئے تمام اعتراضات کو شکست دے دی۔ ان کے غیر اسلامی تصورات جلد ہی ختم ہو گئے اور صرف اسلام باقی رہا، جو غالب اور فطری طور پر درست نظریے کے طور پر قائم ہو گیا، اور لوگ اب مسلسل اس کے احکام پر گفتگو کرتے اور دوسروں کو اس کی طرف بلاتے تھے۔ اسلام گہرائی تک جڑ پکڑ گیا اور اس کا جھنڈا تمام نظریاتی اور حکومتی معاملات پر چھا گیا۔ تاہم منافقین اور یہودیوں کے دل مسلمانوں کے خلاف عداوت سے بھرے رہے، وہ ان سے حسد کرتے رہے اور ان کے خلاف مزید نفرت رکھتے رہے۔ اس کے باوجود مدینہ میں اسلام کا اقتدار اور اسلامی معاشرے کا استحکام اور مضبوط بنیاد ہر چیز پر غالب رہی۔ مسلمانوں کی مختلف مہمات اور ان کی طاقت کے مظاہرے نے تمام بیمار ذہنوں کو مؤثر طور پر خاموش کر دیا۔ اللہ (سبحانہ و تعالیٰ) کا کلمہ بلند ہوا اور اسلام کے دشمنوں کو خاموش رہنے اور اسلام کے اقتدار کے آگے سرِ تسلیم خم کرنے پر مجبور ہونا پڑا۔

The force of the Islamic Da’wah, the power of the Islamic belief and the strength of argument emanating as it did from the Truth managed to defeat all the arguments raised by the hypocrites, the Jews and the Christians. Their non-Islamic concepts soon vanished and only Islam remained as the overriding and inherently correct ideology, with people now continuously discussing its rules and inviting others to it. Islam became deeply rooted and its banner engulfed all ideological and ruling matters. However, the hearts of the hypocrites and the Jews remained bent on hatred towards the Muslims, begrudging and despising them all the more. Nevertheless, the authority of Islam in Madinah and the stability and solid foundation of the Islamic society dominated everything. The various expeditions and the show of strength displayed by the Muslims effectively managed to silence all sick minds. The Word of Allah (swt) reigned supreme and the enemies of Islam were forced to remain quiet and to submit to the authority of Islam.