Al-‘Aqabah'ın ilk biatı iyi bir şey ve bir bereketti. Çünkü İslam'a girenlerin sayısının az olmasına rağmen, Allah'ın Resulü ﷺ'in sahabilerinden birinin, yani Mus'ab bin Umeyr'in çabaları, onları Medine'yi değiştirmeye ve toplumunun içindeki mevcut düşünce ve duyguları dönüştürmeye yöneltmeye yetti. Mekke'de İslam'a girenlerin nispeten büyük sayısına rağmen, halkın geneli onlardan uzak kaldı; çünkü bu gruplar İslam'a karşılık vermedi ve toplum İslami düşünce ve duygulardan etkilenmedi. Buna karşılık Medine halkının çoğunluğu İslam'a girdi, İslam toplumun ortak kalbinde etki bıraktı ve düşünce ve duyguları kökten değişti. Bu, İslam'a giren bireyler toplumdan ve halkın genelinden uzak kaldıkça, bu bireylerin inancı ne kadar güçlü olursa olsun, toplum içinde bir etki oluşmadığını ve halkın çoğunluğunda da bir etki doğmadığını açıkça göstermektedir. Ayrıca, insanlar arasındaki mevcut ilişkiler düşünce ve duygulardan etkilenmiş olsaydı, davetin taşıyıcılarının sayısı ne kadar az olursa olsun, istenen dönüşüm ve değişime yol açacaklarını da göstermektedir. Bu aynı zamanda, Mekke toplumunda olduğu gibi toplum küfürde ısrar ettiğinde, Medine toplumunda olduğu gibi bu tür yanlış anlayışların baskın olmadığı bir topluma kıyasla dönüşümünün daha zor hale geldiğini de ortaya koymaktadır; bu tür yanlış anlayışlar mevcut olsa bile.

The first pledge of al-‘Aqabah was a good thing and a blessing. This was so because despite the small number of those who had embraced Islam, the efforts of one companion of the Messenger of Allah (pbuh), i.e., Mus’ab ibn ‘Umayr were enough to lead them to change Madinah and transform the existing thoughts and emotions within its society, and despite the relatively large number of those who embraced Islam in Makkah, the people at large remained alienated from them, for the groups did not respond to Islam, and society was not affected by the Islamic thoughts and emotions. By contrast, the majority of people in Madinah embraced Islam and Islam made an impact in the collective heart of the Madinan society, and their thoughts and emotions were radically transformed. This clearly demonstrates that when individuals who embrace Islam remain alienated from society and the people at large, an impact within society is not generated, nor within the majority of people no matter how strong the belief of these individuals is. It also demonstrates that if the existing relationships between people were affected by thoughts and emotions they would lead to the desired transformation and change no matter how small the number of the conveyors of the Message are. This also proves that when the society persists in disbelief, as was the case with the Makkan society, it becomes more difficult to transform than a society where such erroneous notions are not dominant, as was the case with the Madinan society, even if such notions were present.

Bu nedenle Medine toplumu, Mekke toplumundan daha fazla İslam'dan etkilendi. Medineliler, taşıdıkları düşüncelerin yanlışlığını hissetmişler ve başka düşünceler ile başka bir yaşam tarzı aramaktaydılar. Buna karşılık Mekke toplumu, durumundan memnundu ve bu durumu sürdürmeye özellikle Ebu Leheb, Ebu Cehil ve Ebu Süfyan gibi küfrün başları oldukça düşkündü. Bu yüzden Mus'ab bin Umeyr'in Da'veti'ye verilen karşılığa tanık olması kısa bir zaman aldı. Çağrısını insanlara İslam'a davet etmeye ve onları İslam'ın düşünceleri ve hükümleriyle yoğurmaya devam etti; hızlı bir karşılık aldığını hissetti, insanların İslam'ı kabul etme isteğine ve İslam hükümlerini öğrenip bilgisini edinme coşkusuna tanık oldu. Bu, onu sevindiriyordu. Müslümanların sayısının arttığını ve İslam'ın yayıldığını görmesi, Da'veti'deki çabasını artırmaya onu teşvik ediyordu.

. Therefore, the Madinan society was affected by Islam more than the Makkan society. People in Madinah had sensed the falsehood of the thoughts they were carrying and they had been searching for other thoughts and another way of life. By contrast, the Makkan society was satisfied with its state of affairs and anxious to maintain it, especially the heads of disbelief such as Abu Lahab, Abu Jahl and Abu Sufyan. That is why it took Mus’ab ibn ‘Umayr only a short time to witness the response to the Da’wah, he went on calling people to Islam and acculturating them with its thoughts and rules, he would feel the quick response and witness people’s willingness to accept Islam and their enthusiasm to learn and acquire the knowledge of Islam’s rules, and this would make him rejoice; he would witness the number of Muslims grow and Islam spread and this would encourage him to multiply his efforts in the Da’wah. .

Hac mevsimi geldiğinde, Mus'ab Mekke'ye döndü ve Allah'ın Resulü'ne (ﷺ) Medine'deki Müslümanlar, onların artan gücü, İslam'ın ve yayılışının hızı hakkında bilgi verdi; Medine toplumunun durumunu ve insanların orada yalnızca Allah'ın Resulü'nden (ﷺ) söz ettiğini, İslam'ın nasıl merkezî konuma geldiğini anlattı. Mus'ab, Allah'ın Resulü'ne (ﷺ) Müslümanların gücünü ve Medine'de İslam'ı egemen kılan caydırıcı kuvvetlerini bildirdi. Ayrıca, inancı daha da güçlenmiş ve Allah'ın Dinini taşıma ve savunma azmi her zamankinden büyük olan bazı Müslümanların o yıl Mekke'ye geleceğini de haber verdi.

When the season of Hajj came, he returned to Makkah and reported back to the Messenger of Allah (pbuh), giving him an account about the Muslims in Madinah and their growing might, and about Islam and its rapid spread, describing the state of the Madinan society and how people there talked only about Allah’s Messenger (pbuh), and how Islam occupied center stage. Mus’ab informed the Messenger of Allah (pbuh) about the strength of the Muslims and their deterrent might, which made Islam the dominant force in Madinah, he also informed him that some Muslims, whose belief had grown stronger and whose determination to carry the Message and defend the Deen of Allah had become greater than ever, would be coming to Makkah that year. .

Allah'ın Elçisi (ﷺ), Mus'ab'ın getirdiği haberden çok memnun oldu ve bu konu üzerinde uzun uzun düşünmeye, Mekke toplumu ile Medine toplumunu karşılaştırmaya başladı. Allah'ın Dini'ne davet ederek Mekke'de art arda on iki yıl geçirmişti; bütün gücünü tüketmiş, tüm zamanını adamış ve her bir fırsatı değerlendirmişti. Bu süreçte her türlü sıkıntıya, acıya ve zulme katlanmıştı. Buna rağmen Mekke toplumu inatçılığını sürdürmüş ve Da'vet bir türlü kırılamamıştı; çünkü geçmişten kopmayan inatçı akılları olan Mekkelilerin kalpleri merhametsiz ve donuk, duyguları acımasızdı. Mekke toplumu sertti ve Da'vet'e açıklığı yoktu; çünkü insanlarının kalplerinde derinlemesine kök salmış putperest şirk vardı, zira Mekke şirkin başlıca merkeziydi. Medine'de durum farklıydı. Hazrec'ten bir grup İslam'ı kabul edeli henüz bir yıl bile geçmemişti; ilk Akabe biatı gerçekleşmiş, ardından bir yıl sonra Mus'ab bin Umeyr'in çabaları gelmişti. Bu, Medine'de İslami bir atmosfer oluşturmaya ve insanların şaşırtıcı bir hızla Müslüman olmasının yolunu açmaya yetmişti. Mekke'de Allah'ın Mesajı, İslam'ı kabul edenlerle sınırlı kalmış; Kureyş'in onlara uyguladığı zulüm ve baskı yüzünden yayılamamıştı. Medine'de ise İslam hızla yayılmış, oradaki Müslümanlar Yahudilerin ve inkârcıların zulmünü çekmek zorunda kalmamıştı. Bu da İslam'ın insanların kalplerinde derin kök salmasına ve Müslümanlar için yol açmasına yardımcı olmaktan başka bir işe yaramıyordu.

The Messenger of Allah (pbuh) was very pleased with the news brought by Mus’ab and began thinking long and hard about this matter and comparing the Makkan society with that of Madinah. He (pbuh) had spent twelve consecutive years in Makkah calling for the Deen of Allah, exhausting all his efforts, devoting all his time and seizing every single opportunity, enduring in the process all types of hardship, suffering and oppression, and despite all that, society in Makkah remained as stubborn as ever and the Da’wah never managed to break through, due to the remorseless and frigid hearts and ruthless feelings of the Makkan people whose adamant minds would not break away from the past. The Makkan society was harsh and its openness to the Da’wah was absent due to the deeply rooted idolatrous polytheism within the hearts of its people, for Makkah was the main center of Shirk. In Madinah, things were different, hardly one year had elapsed since a group of the Khazraj embraced Islam, and the first pledge of al-‘Aqabah took place, then came the efforts of Mus’ab ibn ‘Umayr the year after, and this was enough to generate an Islamic atmosphere in Madinah and to pave the way for people to embrace Islam at an astonishing rate. The Message of Allah in Makkah had stopped with those who had embraced Islam, with the persecution and oppression inflicted upon them by the Quraysh, but in Madinah, on the other hand, Islam had spread rapidly, with the Muslims there not having to suffer the persecution by the Jews and the disbelievers, and this could only help Islam to become deeply rooted in people’s hearts and to pave the way for the Muslims. .

Bu nedenle, Allah'ın Elçisi'ne (ﷺ) Medine'nin, İslam'ın akidesinin ve sisteminin aydınlanacağı bir ışık kaynağı olacağı açıkça anlaşıldı. Bu yüzden o (ﷺ), Medine'ye hicret etmeyi ve Sahabe'sinin de orada bulunan kardeşlerine katılmasını düşündü; böylece onlar bir barınak ve güvenlik bulacak, Kureyş'in kendilerine uyguladığı zulüm ve işkencelerden kurtulacaklardı. Bu, onların Da'veti yoğunlaştırmalarına ve Da'vetin pratik aşamasına, yani İslam'ın uygulanmasına ve Mesajının İslam Devleti'nin gücü ve otoritesiyle taşınmasına geçmelerine olanak sağlayacaktı. Hicretin tek sebebi buydu.

Therefore, it became clear to the Messenger of Allah (pbuh) that Madinah would become the source of light from which Islam’s ‘Aqeedah and system would shine. He (pbuh), therefore, thought about emigrating to Madinah and to let his Sahabah join their brothers there, to find a sanctuary and safety and rid themselves from the persecution and torture which the Quraysh had been inflicting upon them. This would allow them to concentrate on the Da’wah and move towards its practical phase, which is the implementation of Islam and the carrying of its Message with the might and authority of the Islamic State. This was the only reason for the emigration. .

Şunu belirtmek gerekir ki Allah'ın Elçisi ﷺ, Da'vet'in karşılaştığı engeller yüzünden, sabretmeden ve azimle direnmeden, bu engelleri aşmaya çalışmadan Mekke'den hicret etmeyi hiç düşünmemişti. On yıl boyunca Mekke'de sabretti ve düşüncelerini daima Da'vet'e yoğunlaştırdı. Kendisi ve ashabı, Da'vet yolunda her türlü dehşete ve zulme katlandılar. Kureyş'in kötü muamelesi ve direnişi onun kararlılığını ve azmini hiçbir zaman zayıflatmadı; aksine, Rabbi'nden getirdiği mesaja olan inancı onu yeni zirvelere taşıdı ve Allah'ın yardımına duyduğu kesin güven onu daha da sebatlı ve kararlı kıldı. Buna rağmen, bu girişimlerden sonra ﷺ Mekke toplumunun ne kadar katı ve inatçı, insanlarının ne kadar sığ düşünceli, ne kadar acımasız ve sapkın olduğunu anladı. Bu da başarı ihtimalinin çok zayıf olduğu ve orada Da'vet'i sürdürmenin boşa giden bir çaba olabileceği anlamına geliyordu. Bu nedenle böyle bir toplumdan uzaklaşıp başka bir toplum aramak gerekli hale geldi. İşte bu yüzden Mekke'den hicret etmeyi düşündü; Medine'ye taşınmayı düşünmesinin tek sebebi budur, ne zorluk ne de eziyet.

It is worth mentioning that the Messenger of Allah (pbuh) had never thought about emigrating from Makkah simply because of the obstacles the Da’wah was facing, without remaining steadfast and persevering, and without attempting to overcome those obstacles. He (pbuh) persevered for ten years in Makkah, always focusing his thoughts on the Da’wah. He and his followers endured all types of horror and persecution in the way of the Da’wah. The illtreatment and the resistance by the Quraysh never weakened his resolve and determination, on the contrary, his belief in the Message which he brought from his Lord took him to new heights, and the certainty of Allah’s help made him even more steadfast and resolute. Nevertheless, he (pbuh) realized after those attempts how hard and stubborn the Makkan society was, how shallow minded people were and how ruthless and misguided they were. This meant that the chances of success were slim, and that pursuing the Da’wah there could be a wasted effort, thus it became necessary to move away from such a society and look for another one. He therefore thought about emigrating from Makkah, and that was the only reason for thinking about moving to Madinah, not the hardship nor the persecution. .

Gerçekten Allah'ın Elçisi (sallallahu aleyhi ve sellem) Sahabilerine, zulmden kurtulmak için Habeşistan'a hicret etmelerini emretmişti. Çünkü mümin, dini sebebiyle eziyet görüyorsa, işkence görülen yerlerden uzaklaşması caizdir. Her ne kadar işkenceye katlanmak imanı artırsa, zulüm bağlılığı yükseltse ve direnç kararlılığı keskinleştirse de. İman, mü'minleri her türlü zorluğu küçümsemeye ve mallarını, şereflerini, huzurlarını ve hatta canlarını feda etmeye yöneltir. Allah'a (subhanehu ve teala) olan iman, mü'mini O'nun yolunda canını gönüllü olarak vermeye hazır hale getirse de, durmaksızın süren saldırganlık ve fedakârlığın kesintisiz sürmesi mü'minin bitkin düşmesine yol açar. Çünkü çabası, kendisine yapılan zararlara karşı direnmeye ve onlara katlanmaya yönelir; davet için çaba harcamaya ve inancının doğruluğu üzerine derinlemesine düşünerek ufkunu genişletmeye değil. Bu sebeple Müslümanların, sıkıntının hüküm sürdüğü yerlerden hicret etmekten başka çareleri kalmamıştı. Habeşistan'a hicret ettiklerinde durum buydu.

Indeed the Messenger of Allah (pbuh) had ordered his Sahabah to emigrate to Abyssinia to escape persecution as it is allowed for the believers to move away from places of affliction if they were persecuted because of their Deen, although enduring the torture enhances one’s Iman, and the oppression increases one’s faithfulness and resistance sharpens one’s determination. Iman pushes believers to belittle all hardships and sacrifice wealth, honor, peace of mind and even their lives. And although belief in Allah (swt) makes the believer ready to give his life willingly in His way, unabated aggression and the continuity of sacrifice would cause the believer to become exhausted. This is so, because his efforts would be diverted towards persevering against and resisting the harm inflicted upon him, rather than towards mobilizing his efforts in the Da’wah and broadening his horizons by being allowed to think deeply about the truthfulness of his belief. It was for this reason that the Muslims had no other alternative but to emigrate away from the places where affliction reigned. This was the case when they emigrated to Abyssinia. .

Ancak onların daha sonraki Medine'ye hicretleri farklı sebeplerle gerçekleşti. Onlar Mesajlarıyla birlikte hareket etmek, bunu yeni toplumlarında, yani Medine'de uygulayarak hayata geçirmek ve sonra bütün dünyaya yaymak istiyorlardı. Ancak bu bağlamda Allah'ın Elçisi ﷺ, Ashabına Medine'ye hicret etmelerini emretmeyi düşündü. Fakat oraya katılmaya karar vermeden önce, oradan gelen hacılarla görüşmek ve aralarındaki Müslümanlarla istişare etmek zorundaydı; böylece Da'vet'i korumaya hazır olup olmadıklarını ve İslam yolunda kendilerini ne ölçüde feda etmeye hazır olduklarını değerlendirebilecekti. Onların, İslam Devleti'nin temel taşını oluşturacak bir savaş biatı, yani savaşmaya dair bir söz vermeye hazır olduklarından emin olmak zorundaydı. ﷺ.

However, their later emigration to Madinah was prompted by different reasons. They wanted to move with their Message and bring it to life by implementing it in a society, their new society, and then spread it worldwide. It is only in this context that the Messenger of Allah (pbuh) contemplated ordering his Sahabah to emigrate to Madinah. But before deciding to join them there, he had to first meet the pilgrims coming from that location and confer with the Muslims among them, in order to assess their readiness to protect the Da’wah and to see how far they were prepared to sacrifice themselves in the way of Islam. He (pbuh) had to make sure that they were prepared to give him the pledge of war, a pledge of fighting that would form the cornerstone of the Islamic State. .

Böylece Allah'ın Resulü ﷺ hacıları bekledi. Bu, Risalet'in on ikinci yılı, miladi 622 yılıydı. Hacılar çoktu; aralarında 75 Müslüman vardı (73 erkek ve 2 kadın). Kadınlardan biri, Banu Mazin ibn al-Neccar'dan Nusaybe bint Ka'b Ümmü Amare, diğeri ise Banu Seleme'den, Ümmü Mani' olarak da bilinen Esma bint Amr ibn Adi'ydi.

Thus the Messenger of Allah (pbuh) waited for the pilgrims. This was the twelfth year of the Message, in 622 CE. The pilgrims were many, among whom were 75 Muslims (73 men and 2 women). One of the women was Nusaybah bint Ka’ab Umm ‘Amarah from Banu Mazin ibn al-Najjar and the other was Asma’ bint ‘Amr ibn ‘Adi from Banu Salamah, known also as Umm Mani’. .

Allah'ın Elçisi ﷺ, hac mevsiminde gelen Müslüman hacılarla gizlice buluştu ve onlarla ikinci bir biat hakkında konuştu. Bu biat, yalnızca Da'vet'i taşımak ve saldırılara karşı sabretmekle ilgili olmayacaktı. Bunun çok ötesine geçecek, uzak sonuçları olan bir biat olacaktı. Bu biat, Müslümanları koruyabilecek bir gücün oluşturulmasını ve bu gücü koruyabilecek bir devletin temellerinin atılacağı çekirdeğin meydana getirilmesini gerektirecekti; Risalet'in ve onun uygulanmasının önündeki maddi engelleri ortadan kaldırabilecek bir güç.

The Messenger of Allah (pbuh) met the Muslim pilgrims secretly and talked to them about a second pledge, which would not be concerned with simply carrying the Da’wah and persevering against aggression. It would be a pledge which would go well beyond that, a pledge with far reaching consequences. It was to be a pledge that would entail forming a force capable of defending the Muslims and forming the nucleus that would serve as the cornerstone upon which to build the foundations of a state with the power to protect it, a power that would remove all material obstacles which stood in the way of the Message and its implementation. .

Allah'ın Elçisi ﷺ, onlarla biat konusunda konuştu ve hazır olduklarını hissetti. Onlar da Teşrik günlerinde Akabe'de kendisiyle buluşmayı kabul ettiler. Peygamber ﷺ onlara şöyle dedi: "Kimseyi uyandırmayın ve orada olmayan kimseyi beklemeyin." Gecenin üçte biri geçtiğinde, iki kadın da yanlarında olduğu halde, Allah'ın Elçisi ﷺ ile Akabe'de yaptıkları randevuya gizlice gittiler. Allah'ın Elçisi ﷺ amcası el-Abbas ile birlikte gelinceye kadar beklediler; el-Abbas o sırada kâfirdi, ancak yeğenine sağlam bir teminat vermek istiyordu. İlk konuşan oydu ve şöyle dedi: "Ey Hazrec halkı! Muhammed'in aramızdaki konumunu biliyorsunuz. Onu, hakkında bizim gibi düşünen kendi halkından koruduk. Kavmi arasında onurlu ve güvenli bir şekilde yaşıyor, ancak size yönelip sizinle birlikte olmaya karar verdi. Eğer ona verdiğiniz sözde sadık kalabileceğinizi ve onu düşmanlarından koruyabileceğinizi düşünüyorsanız, üstlendiğiniz yükü taşıyın. Ama onunla birlikte yola çıktıktan sonra onu ihanete uğratıp terk edeceğinizi düşünüyorsanız, şimdiden onu bırakın." Onlar şöyle cevap verdiler: "Söylediklerini duyduk. Şimdi sen konuş, ey Allah'ın Elçisi, ve kendin ile Rabbin için istediğini seç." Allah'ın Elçisi ﷺ, Kur'an okuduktan sonra konuştu, İslam'ı övdü ve şöyle dedi: "Beni kadınlarınızı ve çocuklarınızı koruduğunuz gibi korumanız şartıyla biatinizi istiyorum." El-Bera biat etmek için onun elini tuttu ve şöyle dedi: "Biat ediyoruz, ey Allah'ın Elçisi! Allah'a yemin olsun ki biz savaş adamlarıyız, babadan oğula geçmiş silahlarımız var."

The Messenger of Allah (pbuh) talked to them about the pledge and felt their readiness, and they in turn agreed to meet him at al-‘Aqabah during the days of Tashreeq. He (pbuh) said to them, “Do not wake anyone, nor wait for anyone who is absent.” When a third of the night had passed they went secretly to their appointment with the Messenger of Allah (pbuh) at al-‘Aqabah, the two women were also with them. They waited for Allah’s Messenger (pbuh) until he came with his uncle al-‘Abbas, who was at that time a disbeliever, albeit he wanted to give his nephew a firm guarantee. He was the first to speak and said, “O people of Khazraj! You know what position Muhammad holds among us. We have protected him from our own people who think as we do about him. He lives in honor and safety among his people, but he decided to turn to you and join you; so if you think you can be faithful to what you have promised him and protect him from his opponents, then assume the burden you have undertaken. But if you think that you will betray and abandon him after he has gone out with you, then leave him now.” They replied, “We have heard what you say. Now you speak, O Messenger of Allah, and choose for yourself and your Lord what you wish.” The Messenger of Allah (pbuh) spoke after reciting the Qur’an and commended Islam and said, “I invite your allegiance on the basis that you protect me as you would your women and children.” Al-Bara’ took his hand to give the pledge and said, “We give our allegiance O Messenger of Allah, by Allah we are men of war possessing arms which have been passed on from father to son”. .

Bara b. Azib konuşmasını sürdürürken Ebu'l-Heysem b. et-Teyyihan sözünü kesti ve şöyle dedi: "Ey Allah'ın Resulü! Yahudilerle (yani Yahudi kabilesiyle) aramızda bağlar var. Bunları kesersek, belki de bunu yapıp Allah sana zafer verdiğinde kavmine dönüp bizi bırakırsın?" Allah'ın Resulü ﷺ gülümsedi ve şöyle buyurdu: "Hayır, kanınız benim kanımdır, sizin için haram olan şey benim için de haramdır. Ben sizdenim, siz de bendensiniz. Sizinle savaşanlarla savaşırım, sizinle barış içinde olanlarla da barış içinde olurum." Abbas b. Ubade sözünü kesti ve şöyle dedi: "Ey Hazreç topluluğu! Bu adama destek vermeye söz verirken neye bağlandığınızın farkında mısınız? Bu, herkesle savaşmak demektir. Mallarınız telef olur, ileri gelenleriniz öldürülürse onu bırakacağınızı düşünüyorsanız, şimdi bırakın; çünkü Allah'a yemin olsun ki sonradan böyle yaparsanız bu hem dünyada hem ahirette sizin için utanç olur. Ama mallarınız telef olsa, ileri gelenleriniz öldürülse bile verdiğiniz sözde sadık kalacağınızı düşünüyorsanız, onu alın; çünkü Allah'a yemin olsun ki bu sizin için hem dünyada hem ahirette hayır olur." Onlar Allah'ın Resulü ﷺ'ü bu şartlarla kabul edeceklerini söylediler ve sonra sordular: "Ey Allah'ın Resulü, bağlılığımızın karşılığında bize ne var?" Allah'ın Resulü ﷺ özgüvenle cevap verdi: "Cennet."

While al-Bara’ was speaking Abu al-Haytham ibn al-Tayhan interrupted him and said, “O Messenger of Allah, we have ties with other men (meaning the Jews) and if we sever them perhaps when we have done that and Allah will have given you victory, you will return to your people and leave us?” The Messenger of Allah (pbuh) smiled and said, “No, your blood is my blood, and what is sacred to you is sacred to me; I am of you and you are of me; I will fight against those who fight against you, and be at peace with those at peace with you.” Al-‘Abbas ibn ‘Ubadah interrupted and said, “O people of Khazraj! Do you realize to what you are committing yourselves in pledging your support for this man? It means fighting all and sundry. If you think that if you lose your property, and your nobles are killed you will give him up, then do so now, for by Allah it would bring you shame in this world and the next if you did so later. But if you think that you will be loyal to your undertaking even if you lose your possessions and your nobles are killed, then take him, for by Allah it will profit you in this world and the Hereafter.” They said that they would accept the Messenger of Allah (pbuh) on these conditions and then inquired, “What is in it for us, O Messenger of Allah, in return for our loyalty?” Allah’s Messenger (pbuh) replied confidently, “Jannah.”. .

Onlar ellerini uzattılar; o da elini uzattı ve şöyle söz verdiler: "Kolaylıkta da zorlukta da, rahatta da sıkıntıda da, iyilikte de kötülükte de itaat etmeye söz veriyoruz; her zaman doğruyu söyleyeceğiz ve Allah'ın hizmetinde hiçbir kınayıcının kınamasından korkmayacağız." Bu biata söz verdikten sonra Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurdu: "Bana halkının işlerinden sorumlu olan on iki önder getirin." Bunlardan dokuzunu Hazrec'ten, üçünü de Evs'ten getirdiler. Bunun üzerine Allah'ın Resulü ﷺ bu Nukaba'ya (önderlere) şöyle dedi: "Meryem oğlu İsa'nın havarileri ona karşı sorumlu olduğu gibi, siz de halkınızın kefilleri olursunuz; ben de ümmetimden sorumluyum." Sonra yataklarına dönüp kafileye geri döndüler ve Medine'ye geri döndüler.

They stretched their hands forth, and he (pbuh) stretched his hand and they pledged their word by saying, “We pledge ourselves to obey in well and woe, in ease and hardship, and, speak the truth at all times, and that in Allah’s service we would fear the censure of none.” After they gave the pledge Allah’s Messenger (pbuh) said, “Bring me twelve leaders who have charge of their people’s affairs.” They produced nine from al-Khazraj and three from al-Aws. So the Messenger of Allah (pbuh) said to these Nuqaba (leaders), “You are the guardians of your people just as the disciples of ‘Isa, son of Maryam, were responsible to him while I am responsible for my people.” They went back to their beds and then back to their caravan and returned to Madinah.

Daha sonra Allah'ın Elçisi (sav), Mekke'deki Müslümanlara küçük gruplar halinde Medine'ye hicret etmelerini emretti. Böylece Müslümanlar tek tek ya da bazen küçük gruplar halinde göçmeye başladılar. Kureyş, o zamana kadar biat olayını duymuştu ve Müslümanların hicret etmesini engellemeye çalıştı. Hicreti durdurmak için eşlerin arasına girdiler, ancak Müslümanlar Mekke'den Medine'ye gitmeye devam etti; Allah'ın Elçisi ise, hicret edip etmeyeceğini kimseye belli etmeden orada kaldı. Yine de onun da ayrılacağına dair işaretler vardı. Ebu Bekir, Allah'ın Elçisi'nden hicret için izin istemeye devam etti, sonunda Elçi şöyle cevap verdi: "Acele etme, belki Allah sana bir yoldaş verir." Ebu Bekir o zaman Allah'ın Elçisi'nin de hicret etmek istediğini anladı. Kureyş, Allah'ın Elçisi'nin hicretinin doğuracağı sonuçlardan çok endişe ediyordu; özellikle Medine'deki Müslümanların sayıca çok olduğu ve üstünlüğü ele aldığı bir sırada. Görünüşe göre, Müslümanların Mekke'den göçü, onların orada konumunu güçlendirecekti. Kureyş, Allah'ın Elçisi'nin kendileri için daha da ciddi bir tehdit olduğunu fark etti. Eğer Elçi oraya katılırsa ve sahip oldukları güçle birlikte, bu onların sonu anlamına gelebilirdi. Bu nedenle, Allah'ın Elçisi'nin Medine'ye hicret etmesini engelleme konusunu uzun uzadıya ve ciddiyetle düşündüler. Kureyş, Müslümanlar dikkate alınmaya değer bir güç haline geldiğinde, Allah'ın Elçisi Mekke'de kalmaya karar verirse, onların peşine düşüp onu savunacaklarından korkmaya başladı. Bu ikilemle karşı karşıya kalan Kureyş, sonunda onu (sav) öldürmeye karar verdi; böylece onun Medine'deki Müslümanlara katılmasını önlemek ve gelecekte Medine halkı, İslam ve Muhammed (sav) ile yaşanacak tüm çatışmalardan kaçınmak istediler.

. Afterwards, the Messenger of Allah (pbuh) ordered the Muslims in Makkah to emigrate to Madinah in small parties, and so they began to migrate either individually or sometimes in small groups. The Quraysh by then had heard of the pledge and they attempted to prevent the Muslims from emigrating. They came between husband and wife in order to stop the migration, but the Muslims continued to leave Makkah for Madinah, while Allah’s Messenger (pbuh) stayed behind without indicating to anyone whether he would leave or not. There were signs, however, that he (pbuh) too would leave. Abu Bakr kept asking Allah’s Messenger (pbuh) for permission to emigrate until he answered, “Don’t be in a hurry, it may be that Allah will give you a companion.” Abu Bakr knew then that Allah’s Messenger (pbuh) wanted to emigrate. The Quraysh were very concerned about the implications of the emigration of Allah’s Messenger (pbuh), especially now that the Muslims in Madinah were many and enjoyed the upper hand. Evidently, their position there would be strengthened by the emigration of the Muslims from Makkah. The Quraysh realized that another even more serious potential threat to them was Allah’s Messenger (pbuh). Should he (pbuh) join them there, and with the power that they possessed, it could mean the end of them. They, therefore, thought long and hard about the issue of preventing Allah’s Messenger (pbuh) from migrating to Madinah. The Quraysh began to fear that once the Muslims had become a force to be reckoned with they would come after them and defend Allah’s Messenger (pbuh), should he decide to stay in Makkah. With such a dilemma confronting them. They finally decided to resort to killing him (pbuh), so as to prevent him from joining the Muslims in Madinah and in order to avoid all future clashes with the people of Madinah, Islam and Muhammad (pbuh). .

Siyer kitaplarında 'Aişe ve Ebu Umame b. Sehl rivayetlerinde bildirildiğine göre, Akabe'de bulunan yetmiş üç kişi, Allah'ın Resulü ﷺ'den ayrılıp kendisine koruma ve destek sözü verdikten sonra, Mekke'deki Müslümanların hicret etmek istemeleri nedeniyle uğradıkları sıkıntılar ve belalar arttı. Kureyş onlara eziyet etti ve zarar verdi. Onlar da durumlarını Allah'ın Resulü ﷺ'ye şikâyet ettiler; o da şöyle buyurdu: "Hicret edeceğiniz yurt bana gösterildi."

It has been reported in the books of Seerah that in the narration of ‘Aisha and Abu Umamah ibn Sahm, that when the seventy-three men present at al- ‘Aqabah left the Messenger of Allah (pbuh), having given him the protection and pledging their support, the trials and tribulations of the Muslims in Makkah increased for wanting to leave. The Quraysh harassed them and harmed them, and they complained to Allah’s Messenger (pbuh) who replied, “I have been shown the homeland to which you will emigrate.”. .

Birkaç gün sonra o (ﷺ) çok memnun bir halde ortaya çıktı ve şöyle dedi: "Bana Yesrib'e (Medine'ye) hicret edebileceğiniz söylendi; oraya gitmek isteyen herkes gidebilir." Bunun üzerine şehri boşaltmak için hazırlıklara başladılar. Sonra Allah'ın Elçisi ﷺ Mekke'de kalıp Allah'ın hicret izni vermesini beklerken, küçük gruplar hâlinde gizlice ayrıldılar. Ebu Bekir, Allah'ın Elçisi ﷺ'den hicret izni istemeye devam ediyordu; o da ona şöyle derdi: "Acele etme, belki Allah sana bir yoldaş verir." Ebu Bekir, yoldaşının bizzat Allah'ın Elçisi ﷺ olmasını umuyordu.

After a few days, he (pbuh) emerged very pleased and said, “I have been told that you can emigrate to Yathrib (Madinah), whoever wants to go there can do so.” So they began their preparations to vacate the city. Then they left secretly in small groups while the Messenger of Allah (pbuh) stayed in Makkah to wait for Allah’s permission to emigrate. Abu Bakr kept asking Allah’s Messenger (pbuh) for permission to emigrate, he (pbuh) would say to him, “Don’t be in a hurry, it may be that Allah will give you a companion.” Abu Bakr hoped that his companion would be Allah’s Messenger (pbuh) himself. .

Kureyş, Sahabe'nin hicret ettiğini öğrendiğinde ve Allah'ın Resulü'nün (s.a.v.) onlarla savaşmaya kararlı olduğunu anladığında, meclislerinde toplandılar ve biraz tartıştıktan sonra onu öldürmeye karar verdiler. Cebrail, Allah'ın Resulü'ne ﷺ geldi ve her zaman yattığı yatakta uyumamasını emretti. O gece yatağında yatmadı ve işte o zaman Allah (c.c.) ona hicret etmesine izin verdi.

When the Quraysh learned of the Sahabah’s emigration, and realized that Allah’s Messenger (pbuh) had the determination to fight them, they assembled in their council chamber and after a little debate agreed to kill him. Jibreel came to the Messenger of Allah (pbuh) and ordered him not to sleep on the bed on which he usually slept. He (pbuh) did not sleep in his bed that night and it was then that Allah (swt) permitted him to emigrate. .

Müslümanların Medine'deki gücü, halkın Allah'ın Elçisini (ﷺ) kabul etmeye hazır olması ve İslam Devleti'nin kurulması, onu (ﷺ) hicrete yönelten tek sebeplerdi. Muhammed'in (ﷺ) Mekke'den, Kureyş'in onu öldürmesinden korktuğu için hicret ettiğini düşünmek veya bu konuda en ufak bir ihtimali dahi akla getirmek tamamen yanlış olurdu. Ona yapılan zulüm ve eziyetleri o (ﷺ) hiçbir zaman en ufak bir önemsemedi ve İslam yolunda canını feda etmeye fazlasıyla razıydı. Bu bir gerçektir. Onun (ﷺ) Medine'ye hicreti, sadece İslam Da'vetinin fedakârca sürdürülmesi ve bu amaca ulaşmak için gerekli olan İslam Devleti'nin kurulmasıydı. Kureyş'in, onun (ﷺ) Medine'ye hicret etmesinden korkarak, orada kendisine sağlanacak koruma ve güçten yararlanacağı için onu öldürmeye karar verdiği açıktır; ancak Kureyş, tüm çabalarına rağmen ona zarar vermek konusunda başarısız oldu. Kureyş'in korktuğu gibi, hicret Da'vet tarihinde bir dönüm noktası oldu. Da'vet, insanları İslam'a çağırma aşamasından, İslam'ın otoritesiyle yönetilen, İslam toplumunu ve devletini kurma aşamasına geçti; bu devlete delil, kanıt ve ikna yoluyla çağrı yapılıyor, onu kötü ve zalim güçlerden koruyacak bir kuvvet de bulunuyordu.

The presence of the forces of Islam in Madinah, the readiness of the people to receive the Messenger of Allah (pbuh), and the establishment of the Islamic State were the only reasons which prompted him (pbuh) to emigrate. It would be completely erroneous for anyone to conclude or even to entertain the slightest thought that Muhammad (pbuh) emigrated from Makkah out of fear that the Quraysh would kill him. He (pbuh) never gave the slightest consideration to the repression and harm that befell him and was more than happy to sacrifice his life in the way of Islam. This is a fact. His (pbuh) emigration to Madinah was simply the selfless pursuit of the Islamic Da’wah and the necessary establishment of the Islamic State to further that objective. It is clear that the Quraysh had come to the decision to kill him for fear of his emigration to Madinah where he (pbuh) would enjoy its protection and power, but the Quraysh, despite their efforts, failed in their bid to dispose of him. The emigration, as the Quraysh feared, proved to be the turning point in the history of the Da’wah. It moved from the phase of inviting people to Islam, to the phase of establishing an Islamic society, a state ruling by Islam’s authority, inviting for it by means of evidence, proof and persuasion and by the force that would protect it from evil and oppressive forces.