Dış politika, Devletin diğer devletlerle olan ilişkisidir. Bu ilişki, Ümmetin dış işlerine bakmayı gerektirir. İslam Devleti'nin dış politikası, değişmeyen sabit bir kavrama dayanır. Bu kavram, İslam'ın tebliğ edilmesi ve Mesajın her millete ve her topluma ulaştırılmasıdır. Bu, İslam Devleti'nin dış politikasının tam olarak temelidir. Bu temel, Devleti kimin yönettiğine bakılmaksızın asla değişmez, asla farklılaşmaz ve asla çeşitlenmez. Bu temel, Allah'ın Resulü ﷺ'nün Medine'ye yerleştiği andan Osmanlı Devleti'nin son gününe kadar her zaman korunmuş ve her zaman uygulanmıştır.

The foreign policy is the State’s relationship with other states. This relationship entails looking after the foreign affairs of the Ummah. The Islamic State’s foreign policy is based on a fixed concept that does not change. This is the propagation of Islam and the conveyance of the Message to every nation and every society. This is the very basis of the Islamic State’s foreign policy. The basis never changes and never differs or varies no matter who rules the State. This basis has always been maintained and it has been carried out at all times, from the time when the Messenger of Allah (pbuh) settled in Madinah to the last day of the ‘Uthmani State. .

Allah'ın Resulü ﷺ, Medine'ye geldiği ilk günden itibaren İslam Devleti'nin siyasetini İslam'ın yayılması esasına dayandırdı. Hicaz'da Davet'i yaymaya yoğunlaşabilmek için Yahudilerle antlaşmalar imzaladı. Arap Yarımadası'nda Davet'i yaymak amacıyla Kureyş ile Hudeybiye Antlaşması'nı imzaladı. Son olarak, Yarımada dışındaki ülkelere elçiler göndererek onları İslam'ı kabul etmeye davet etti ve İslam'ın yayılmasına dayalı ilişkiler kurmayı amaçladı. ﷺ

The Messenger of Allah (pbuh) set up the policy of the Islamic State on the basis of spreading Islam since the very first day he (pbuh) arrived in Madinah. He (pbuh) signed treaties with the Jews in order to concentrate on extending the Message in Hijaz. He (pbuh) signed the treaty of al-Hudaybiyah with the Quraysh in order to spread the Message in the Arabian Peninsula. Finally, he (pbuh) sent envoys to the countries outside the Peninsula with the aim of establishing relations based on the spreading of Islam, by inviting them to embrace it. .

Daha sonra, onun Halifeleri geldi. Onlar da diğer bütün devletlerle, İslam'ı yayma temelinde ilişkiler kurdular ve onlar da İslam'ın Mesajını dünyaya taşımaya devam ettiler. İktidara gelen bütün Müslüman yöneticiler İslam'ın yayılmasında yarıştılar. Emevîler, aslında diğer ülkeleri fethetme ve İslam'ı yayma konusunda Abbasîlerden daha başarılıydı; Osmanlılar ise Memlûklerden daha fazla ülke fethetti ve İslam'ı daha fazla yaydı. Ancak bu farklılık, diğer etkenlerin yanı sıra, Devletin dış politikasına verdiği önceliklerden kaynaklanıyordu. İslam'ın yayılması, diğer devletlerle ilişkinin kurulduğu temel olmaya her zaman devam etti. Bu, bütün Halifelerin yönetimi boyunca hiç değişmedi. Devletin görevi, İslam'ı içeride uygulamak ve Mesajını dünyaya taşımaktır. Bu nedenle, İslam Devletinin görevi her zaman İslam'ın Mesajını taşımak olmuştur. Aslında İslam'ın iletilmesini ve yayılmasını dış politikanın temeli yapan şey, Mesajın bütün insanlığa yöneltilmiş olmasıdır. Allah (SWT) şöyle buyurur: “Biz seni (ey Muhammed) ancak bütün insanlığa bir müjdeci ve uyarıcı olarak gönderdik, ama insanların çoğu bunu bilmezler.” [Sebe', 34:28].

Afterwards, came his Khulafa’. They also established relations with all the other states on the basis of spreading Islam, and they too continued to carry the Message of Islam to the world. All the Muslim rulers who came to power competed in the spreading of Islam. The Ummayads were actually more successful in conquering other countries and spreading Islam than the Abbasids, and the ‘Uthmanis conquered more countries and spread Islam more than the Mamluks. This disparity was due, however, to the priorities the State would give to its foreign policy among other factors. The spreading of Islam always remained the basis upon which the relationship with other states was established. This has never changed throughout the rule of all the Khulafah. The duty of the State is to implement Islam at home and to carry its Message to the world. Therefore, the task of the Islamic State has always been to carry the Message of Islam. What actually makes the conveyance and spreading of Islam the basis of the foreign policy is the fact that the Message is addressed to the whole of mankind. Allah (swt) says, . “And we have not sent you (O Muhammad) except as a giver of glad tidings and a warner to all mankind, but most of men know not.” [Saba’, 34:28]. .

Allah (SWT) da şöyle buyurur: "Ey insanlar! Size Rabbinizden bir öğüt gelmiştir." [Yunus, 10:57].

Allah (swt) also says, . “O mankind! There has come to you a good advice from your Lord.” [Yunus, 10:57]. .

O, He I says, . “Say, O mankind! Verily, I am sent to you all as the Messenger of Allah.” [Al A’raf, 7:158]. Wait, I should translate faithfully. The text is: "He I says, . “Say, O mankind! Verily, I am sent to you all as the Messenger of Allah.” [Al A’raf, 7:158]. ." Translation: O, He I says, . “Say, O mankind! Verily, I am sent to you all as the Messenger of Allah.” [Al A’raf, 7:158]. . Turkish rendering: Allah şöyle buyurur: "De ki: Ey insanlar! Şüphesiz ben, hepinize Allah'ın elçisi olarak gönderildim." [A'raf, 7:158]. Note: Allah is not the Prophet, so no ﷺ here; the verse is Qur'an, so no ﷺ anyway.

He I says, . “Say, O mankind! Verily, I am sent to you all as the Messenger of Allah.” [Al A’raf, 7:158]. .

Ve O şöyle buyurur: "Bu Kur'an bana, onunla sizi ve ulaştığı herkesi uyarmam için vahyedildi." [En'am, 6:19].

And He I says, . “This Qur’an has been revealed to me that I may warn therewith you and whomsoever it may reach.” [Al-An’am, 6:19]. .

Ayrıca şöyle buyurmaktadır: “Ey Elçi! Rabbinden sana indirileni tebliğ et. Eğer bunu yapmazsan, O'nun risaletini tebliğ etmiş olmazsın.” [Al-Mâide, 5:67].

He I also says, . “O Messenger (Muhammad (pbuh))! Proclaim (the Message) which has been sent to you from your Lord. And if you do not, then you have not conveyed His Message.” [Al-Ma’idah, 5:67]. .

Allah'ın Elçisi tebliğ ettiği İslam'ı insanlığa ulaştırdı; o vefat ettikten sonra da İslam, Müslümanlar tarafından taşınmaya devam etti. İslam'ın tebliği aslında Allah'ın Elçisi ﷺ'in başlattığı işin devamıdır. Müslümanlar onun ﷺ öğretilerini takip ettiler ve İslam'ın mesajını yaymaya devam ettiler. Allah'ın Elçisi ﷺ Vedâ Hutbesi'nde şöyle buyurdu: "Burada bulunanlar, bulunmayanlara ulaştırsın; çünkü bulunmayan, dinleyenden daha iyi anlayabilir." Ayrıca şöyle buyurdu: "Allah, sözümü işitip onu anlayarak olduğu gibi ulaştıran kimseyi parlak kılsın."

The Messenger of Allah (pbuh) conveyed the Message to mankind, and when he (pbuh) died Islam continued to be carried by the Muslims. The conveyance of the Islamic Message is in fact the continuation of the work that the Messenger of Allah (pbuh) had initiated. The Muslims followed his (pbuh) teachings and continued spreading the Message of Islam. The Messenger of Allah (pbuh) said in his Khutbah al-Wada’ (farewell speech), “Would the present tell the absent, for the absent may be more conscious than the listener.” He (pbuh) also said, “May Allah brighten a man who listened to my saying, understood it and conveyed it as he heard it.”. .

Bu nedenle İslam davetinin tebliği, Allah Resulü'nün (ﷺ) hayatı boyunca ve ondan sonra halifelerinin dönemlerinde, İslam Devleti'nin diğer devletlerle ilişkilerinin temeli olmuştur. Bu, Kitap ve Sünnet ile Sahabe'nin genel icmâı delil gösterilerek kesin ve kati olan İlahi bir hükümdür.

This is why the conveyance of the Islamic call has become the basis of the Islamic State’s relationship with other states during the lifetime of the Messenger of Allah (pbuh) and in the days of his Khulafah after him. And this is the Divine rule which is decisive and conclusive, in evidence by the Book and the Sunnah and the general consensus of the Sahabah. .

Bu nedenle İslam Devleti'nin dış politikası, İslami Mesajı dünyaya ulaştırmaktır. Bu politika, kim iktidarda olursa olsun asla değişmeyen belirli bir yöntemle, yani Cihad ile uygulanır. Allah'ın Elçisi (sallallahu aleyhi ve sellem) Devleti kurduğu andan İslam Devleti'nin sonuna kadar bu yöntem hiç değişmemiştir. Allah'ın Elçisi ﷺ, İslam Devleti'ni kurduktan kısa süre sonra orduyu hazırladı. İslami Davet'in önündeki maddi engelleri ortadan kaldırmak amacıyla Cihad'ı başlattı. Kureyş, bu maddi engeldi ve onu ortadan kaldırmaya karar verdi. Ardından İslami Davet'in önünde duran varlığı, yani Kureyş'in varlığını yok etmeye yöneldi ﷺ. Diğer engelleri de kaldırıp yok etti ﷺ ve nihayetinde İslam tüm Arap Yarımadası'nı kapladı. Bundan sonra İslam Devleti, İslam'ı aralarında yaymak için diğer milletlerin kapılarını çalmaya başladı. Mevcut yönetim sistemlerinin Davet karşısında maddi bir engel oluşturduğunu gördü; dolayısıyla insanlara ulaşabilmek ve onları İslam'a davet edebilmek, İslam'ın adaletini görüp hissedebilmeleri, onun bayrağı altındaki refahı ve onurlu yaşamı müşahede edebilmeleri ve insanları zorlama ve baskı olmaksızın daha iyi bir hayata davet edebilmek için bu sistemlerin kaldırılması gerekiyordu. Cihad, İslam'ı yayma yöntemi olarak sürdü ve Cihad sayesinde birçok ülke fethedildi. Cihad sayesinde krallıklar ve devletler ortadan kaldırıldı ve İslam aynı insanlara ve milletlere hükmetti. İslam yayıldı ve kendisiyle yönetildikten sonra yüz milyonlarca insan tarafından benimsendi. Bu dış politikanın uygulanmasında kullanılan yöntem Cihad'dı. Bu yöntem hiç değişmedi ve asla değişmeyecektir.

Therefore, the foreign policy of the Islamic State is to convey the Islamic Message to the world. This policy is implemented by a defined method that never changes, which is Jihad, regardless of who is in authority. Since the Messenger of Allah (pbuh) founded the State until the end of the Islamic State, this method never changed. The Messenger of Allah (pbuh) prepared the army soon after founding the Islamic State. He (pbuh) initiated Jihad in order to remove the material obstacles that stood in the way of the Islamic Da’wah. The Quraysh was that material obstacle, so he (pbuh) decided to remove it. Then he (pbuh) went on to destroy the Quraysh’s existence, the very existence that stood in the way of the Islamic Da’wah. He (pbuh) also removed and destroyed other obstacles until Islam engulfed the whole of the Arabian Peninsula. Then the Islamic State began knocking on the doors of other nations to spread Islam among them. It found that the existing ruling systems formed a material obstacle in the face of the Da’wah, thus they had to be removed in order to reach the people themselves and invite them to Islam so that they could visualize and feel the justice of Islam, observe the prosperity and decent living under its banner, and invite the people to a better life without compulsion or coercion. Jihad continued as a method of spreading Islam, and by the means of Jihad many countries were conquered. By means of Jihad, kingdoms and states were removed and Islam ruled the same people and nations. Islam was spread and was embraced by hundreds of millions of people after they had been ruled by it. The method used in implementing that foreign policy was Jihad. It has never changed and never will. .

Cihad, İslam'a davet olup savaşı da içerebilen ya da savaşa mal, görüş veya yazın yoluyla katkıda bulunmayı kapsayan bir kavramdır. Kur'an'da ve Hadis'te teyit edildiği üzere farz bir ibadettir. Müslümanlar, bir düşmana karşı savaşa başlamadan önce, birinci olarak İslam'ı teklif etmeden ya da ikinci olarak Cizye'yi teklif etmeden asla savaşa girişmemişlerdir. Cihad konusundaki İlahi hüküm şudur: Düşman kuşatılmışsa, İslam'ı kabul etmeye davet edilir; kabul ederlerse İslam ümmetinin bir parçası olurlar ve onlarla savaşmak haram olur. İslam'ı reddederlerse, Cizye ödemeleri istenir; öderlerse canları ve malları güvence altına alınır, ülkeleri İslam Devleti'nin bir parçası olur. Müslümanlarla aynı adaleti, hakkaniyeti, korunmayı, himayeyi ve refahı paylaşırlar ve tüm temel ihtiyaçları güvence altına alınır. Ayrıca Devlete ve yönetime bağlılık yemini etmeleri gerekir. İslam'ı reddeder ve Cizye'yi ödemeyi kabul etmezlerse, o zaman savaş meşru olur.

Jihad is the call to Islam which involves fighting, or the contribution of either money, opinions, or literature towards the fighting. It is an obligation, confirmed in the Qur’an and the Hadeeth. The Muslims never started the fight against an enemy before firstly proposing Islam or secondly the Jizyah. The Divine rule concerning Jihad is that if the enemy was surrounded they would be invited to embrace Islam and if they accepted then they would become a part of the Islamic Ummah and fighting them would be forbidden. If they refused Islam, then they would be asked to pay the Jizyah and if they paid it, their lives and assets would be safe and their country would become part of the Islamic State. They would enjoy the justice, equity, protection, guardianship and welfare enjoyed by the Muslims, and all their basic needs would be secured. Additionally, they would have to pledge allegiance to the State and the regime. If they rejected Islam and refused to pay the Jizyah then the fighting would be lawful. .

Bu nedenle, düşmana karşı savaş, İslam çağrısı insanlara ulaştırılmadıkça meşru hale gelmez. Alimler, İslam çağrısını almamış kimselerle savaşmanın bize haram olduğunu vurgulamışlardır. Dolayısıyla, halkın İslam hakkındaki kanaatinin oluşturulması, İslam'ın gerçek yüzünün aktarılması ve İslam hukukunun insanlara ulaştırılarak onların İslam'ın kendilerine gerçek bir kurtuluş sunduğunu anlamalarının sağlanmasına yönelik çabalar, herhangi bir savaştan önce gelmelidir. İslam Devleti, İslam'ın açık bir tablosunu çizmek ve kavramlarını açıklamak, İslam'ı tanıtmak ve reklamını yapmak gibi siyasi çalışmaları üstlenmelidir. Bu tür adımlar, İslam Devleti'nin gücünü ve Müslümanların cesaret ve kararlılığını da kapsayan gösterişli güç sergilemelerini içermelidir. Allah'ın Elçisi ﷺ bu tür manevraları yapardı. Kafir ülkelerin kalbine elçiler gönderirdi. Bir keresinde, İslam'ın mesajını iletmek üzere Necd halkına kırk adam gönderdi ﷺ. Ayrıca Tebük'e gitmeden önce Medine'de ordunun gücünü de sergiledi ﷺ. Bu yüzden Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurmuştur: "Düşmanın içindeki korku sayesinde, bir aylık yürüyüş mesafesinden bana zafer verildi."

Therefore, fighting the enemy would not become lawful until the call to Islam had been delivered to the people. The scholars have stressed that it is unlawful for us to fight those who have not received the Islamic call. Thus, public opinion about Islam, and the conveyance of a true image of Islam, together with attempts to allow the Islamic laws to reach the people in order to enable them to realize that Islam offers them a true salvation should precede any fighting. The Islamic State should undertake political work such as giving a clear picture of Islam and explaining its concepts, campaigning and advertising Islam. Such moves should include muscle flexing and displaying the might of the Islamic State, including the courage and resolve of the Muslims. The Messenger of Allah (pbuh) would perform such maneuvers. He (pbuh) would send envoys to the heart of the disbelieving countries. On one occasion he (pbuh) sent forty men to the people of Najd to convey the Message of Islam. He (pbuh) also displayed the might of the army in Madinah before he went to Tabuk. This was why the Messenger of Allah (pbuh) said, “I was given the victory through the fear in the enemy, of a month’s marching distance.”.

Müslüman ordusu her zaman korkulan ve saygı gören bir ordu olmuştur. Yüzyıllar boyunca Avrupa, Müslüman ordusunun asla yenilemeyeceğine inanmıştır. Ancak, özellikle İslam kavramlarının yayılmasına yardımcı olan ve silahlı mücadeleye başvurmadan önce Devletin gücünü gösteren siyasi manevralar şarttır. Cihad, İslam'ın yayılmasında hiç değişmeyen sabit yöntem olsa da, siyasi manevralar ve diğer bilinçli hamleler, gerçek savaştan önce gerekli olan hazırlığın bir parçasıdır. Bu, Devletin diğer devletler, halklar ve milletlerle olan ilişkisini belirlemek için tasarlanmış önemli bir konudur; bu ilişkiler ekonomik olsun, iyi komşuluk ilişkilerine dayansın ya da İslam'ın yayılmasına yardımcı olabilecek başka bir temele dayansın.

. The Muslim army has always been feared and respected. For centuries, Europe always held that the Muslim army could never be defeated. However, political maneuvers are essential, especially those which help to spread the Islamic concepts and demonstrate the power of the State before resorting to armed struggle. Although Jihad is the fixed method that never changes in the spreading of Islam, the political maneuvers and other deliberate moves are all part of preparation, and is essential prior to actual combat. It is an important matter designed at determining the relationship of the State with other states, people and nations, whether these were economic or based on good neighborly relations or any other basis that may help to spread Islam. .

Bu nedenle, Devletin diğer devletlerle ilişkisinin dayandığı siyasi fikir, İslam'ın onlar arasında yayılması ve Mesajın onlara taşınmasıdır. İzlenmesi gereken yöntem Cihad'dır. Ancak Devletin başlattığı veya benimsediği birkaç yol ve plan vardır. Örneğin, bazı düşmanlarıyla iyi komşuluk antlaşması imzalayabilir, diğerleriyle ise savaşabilir. Allah'ın Elçisi ﷺ, Medine'ye geldiği andan itibaren bu tür tedbirleri onaylamıştır. Devlet, tüm düşmanlarına aynı anda savaş ilan edebilir. Ebu Bekir, Irak ve Şam'a aynı anda orduları gönderdiğinde böyle yapmıştır. Devlet, istenen bir sonuç için kamuoyu oluşturmasını sağlayacak geçici ateşkeslere de razı olabilir.

Therefore, the political idea on which the State’s relationship with other states is based on is the spreading of Islam among them and the carrying of the Message to them. The method that should be followed is Jihad. However, there are several ways and plans which the State initiates or adopts. It would for instance sign a good neighborly treaty with some enemies and fight others. The Messenger of Allah (pbuh) approved such measures ever since he (pbuh) arrived in Madinah. The State could declare war against all its enemies simultaneously. Abu Bakr did so when he sent the armies to Iraq and al-Sham at the same time. The State could agree to temporary truces, enabling it to create public opinion for a desired outcome. .

Bu, Allah'ın Elçisi ﷺ'nın Hudeybiye antlaşmasını imzaladığında yaptığı şeydir. Devlet ayrıca düşmanı korkutmanın bir yolu olarak yerel çatışmalara da başvurabilir. Allah'ın Elçisi ﷺ, Bedir Savaşı'ndan önce birkaç sefer gönderdiğinde durum buydu ve Emevîler iktidardayken Rumlara karşı yaz ve kış seferleri de dahil olmak üzere aynı taktikleri kullandılar.

That is what the Messenger of Allah (pbuh) did when he (pbuh) signed the treaty of al-Hudaybiyah. The State could also resort to local skirmishes as a means of terrorizing the enemy. This was the case when the Messenger of Allah (pbuh) sent several expeditions out prior to the Battle of Badr, and when the Ummayads were in power they used the same tactics against the Romans, including summer and winter campaigns. .

Devlet, Da'vet'in menfaatini gözeterek bazı ülkelerle ekonomik anlaşmalar imzalayabilir, aynı zamanda diğerleriyle ticaret ilişkisi kurmayabilir. Bazı ülkelerle diplomatik ilişki kurabilir, diğerleriyle kurmayabilir. Bu, Da'veti lehine bir yöne yöneltmek için dikkatle tasarlanmış bir plana göre yapılır. Devlet, Da'veti yaymak için propaganda ve reklama başvurabilir veya düşmanın planlarını ifşa etme ve soğuk savaş taktiklerini kullanma yöntemini benimseyebilir.

The State could also sign economic treaties with some countries, while at the same time not have trade relations with others, taking into account the interest of the Da’wah for Islam. It could have diplomatic relations with some countries and not with others. This would be according to a carefully designed plan to take the Da’wah in a favorable direction. The State could resort to propaganda and advertising in order to spread the Da’wah, or it could use the method of divulging the enemies schemes and cold war tactics.

.

.

Devletin planlaması, üstlenilecek işin doğasına uygun olacak ve İslam Da'vetinin yararını gözetecektir. Bu planlar İslam'ın yayılmasına her zaman yardımcı olmuş ve Cihad'ın görevini kolaylaştırmıştır; bu nedenle dış politikanın uygulanmasında gereklidirler. İslam'a ve İslam Devleti'ne ilişkin kamuoyu, İslam'ı sabit yöntemiyle, yani Allah yolunda Cihad ile yaymak için her zaman gerekli olmuştur.

The State’s planning would be in accordance with the nature of the work to be undertaken and geared towards the benefit of the Islamic Da’wah. These plans have always helped the spreading of Islam and eased the task of Jihad, therefore they are necessary in implementing the foreign policy. Public opinion about Islam and the Islamic State has always been necessary to spread Islam by its fixed method, which is Jihad in the way of Allah.