Misyonerlik faaliyetleri, Avrupa sömürgeciliğinin önce İslam dünyasını kültürel olarak fethetmesinin ardından siyasi olarak da fethetmesinin önünü açan bir öncü olarak görülmüştür. İstanbul'un ve Balkanların fethi ve İslam'ın Avrupa'ya taşınmasıyla birlikte İslami fikri önderlik, Müslümanlar tarafından Batı ülkelerine taşınmıştır. Bu önderlik zayıflayınca Müslüman ülkeler Batı'nın hedefi haline gelmiş, bunun sonucunda Batı da fikri önderliğini Müslüman dünyaya taşımıştır. Burada Batı, kültürü ve hayata dair kavramları için verimli bir zemin bulmuş; bunlar bilim, hümanizm ve dini tebliğ adı altında çeşitli yollarla ekilmiştir. Batı bununla da yetinmemiş, İslam'a saldırısını yöneltmek suretiyle İslam kültürünü ve İslami hayat anlayışını da karalamıştır. Bu durum eğitimli sınıfı ve siyasetçileri olumsuz etkilemiş, İslam kültürünü taşıyan herkesi derinden etkilemiş ve zamanla Müslümanların çoğunluğunu da etkisi altına almıştır. Eğitimli insanlara gelince, sömürge güçleri işgalden önce misyoner okullarında, işgalden sonra ise diğer bütün okullarda, kendi özel felsefelerine, kültürlerine ve kendilerine özgü hayat anlayışlarına göre eğitim programlarını ve kültürel programları hazırlamışlardır. Bu kültürün ve kendi rönesanslarının temeline Batılı kişiliği koymuş, tarihlerini ve çevrelerini ise bizim Müslümanlar olarak zihinlerimizi hevesle doldurduğumuz materyalin ana kaynakları haline getirmişlerdir. Bununla da yetinmemiş, müfredatın ayrıntılarına karışarak hiçbir parçanın sınırları aşmadığından ve kendi felsefelerini ve kültürlerini temsil eden genel ilkelerle çelişmediğinden emin olmuşlardır. Bu durum İslam dini ve tarih derslerinde bile böyledir; bu iki müfredat da Batı temelinde ve Batı kavramlarına göre tasarlanmıştır.

The missionary invasion was regarded as the spearhead which paved the way for European colonialism to conquer the Islamic world politically after first conquering it culturally. Through conquering Istanbul and the Balkans and by bringing Islam to Europe the Islamic intellectual leadership was carried by the Muslims to the countries of the West. When that leadership faltered the Muslim countries became the target of the West, which consequently carried its intellectual leadership to the Muslim world where it encountered fertile ground for its culture and its concepts about life; these were sowed in different ways under the name of science, humanism and religious preaching. The West did not stop there either, as well it libeled the Islamic culture and the Islamic concepts about life by directing its onslaught against Islam. This adversely affected the educated class and the politicians, in fact it deeply affected all those who carried the Islamic culture, and in time it came to affect the majority of the Muslims. As for the educated people, the colonial powers had designed in their missionary schools, before the occupation, and in all the other schools after the occupation, their own educational syllabus and cultural programs according to their particular philosophy and culture and their own special concepts about life. They made the Western personality the basis of this culture and of their renaissance, history and environment the main sources of the material which we Muslims eagerly overflow our minds with. Neither did they stop at that, but they went as far as interfering with the details of the syllabi making sure that no partial items stepped out of line nor contradicted the general principles which represented their philosophy and culture. This was the case even concerning the Islamic Deen and history lessons; both these syllabi had been designed on a Western basis and according to Western concepts.

Günümüzde bile İslam dini, İslam okullarında Batılı din anlayışına uygun olarak manevi ve ahlaki bir ders olarak öğretilmektedir. Hayatın gerçeklerinden uzak ve gerçek olgulardan kopuk bir biçimde öğretilmektedir. Allah'ın Elçisi ﷺ'in hayatı, gençlerimize Peygamberlikten ve Risaletten koparılmış bir biçimde öğretilmektedir. Örneğin Napolyon'un veya Bismarck'ın hayatı nasıl öğretiliyorsa, aynen öyle öğretilmektedir. Sonuç olarak bu, onların kalplerinde gerekli duygu ve kavramların oluşmasını sağlamamaktadır. Din dersi müfredatına dahil edilen ibadet ve ahlak konusu, kişisel çıkar açısından sunulmaktadır. Böylece İslam dininin öğretimi de kişisel fayda ve çıkar gibi Batılı kavramlarla aynı yola sokulmuş durumdadır.

Even today the Islamic Deen is taught in Islamic schools as a spiritual and moral subject conforming to the Western concept of religion. It is taught in a way which is far from reality and far removed from the real facts of life. The life of the Messenger of Allah (pbuh) is taught to our youth in a way which is cut off from the Prophecy and the Message. It is taught in the same way that the lives of Napoleon or Bismarck are taught, for instance. As a result, this does not create in their hearts any of the proper emotions or concepts. The subject of worship and morals, which is included in the religious syllabus, is presented from a self-interest point of view. Thus, the teaching of the Islamic Deen has likewise come to be set upon the same course as the Western concepts of personal benefit and interest.

Islam tarihinin öğretimi de benzer şekilde kötü niyet ve yanlış anlamalar yüzünden lekelenmiş, "tarihsel adalet" ve "bilimsel araştırma" adı altında karartılmıştır. Bu yarayı daha da acıtan, bazı eğitimli Müslümanların tarih öğretimini ve tarihi eserlerin düzenlenmesini misyonerlerin yöntemi ve müfredatına göre üstlenmiş olmasıdır. Sonuç olarak, bütün eğitim programları Batı felsefesine göre tasarlanmış ve bu programları izleyerek entelektüellerin çoğu Batılılaşmıştır. Bu kültürü özümsemişler, onu sevmişler ve yaşamlarını onun kavramlarına göre sürdürmüşler; öyle ki çoğu, Batı kültürüyle çeliştiği zaman ve yerlerde İslam kültürüne karşı bir isteksizlik duymuş ve ona eleştirel bakar hale gelmiştir.

Educating the Islamic history has also been similarly stained due to illintention and misunderstanding, and has been blackened in the name of historical fairness and scientific research. What rubs salt into the wound is the fact that some of the educated Muslims have taken up the teaching of history and the editing of historical works according to the missionary method and syllabus. Consequently, all the educational syllabi have been designed according to Western philosophy, and, through following its syllabi. This has made most of the intellectuals Westernized. They digested the culture, loved it, and led their lives according to its concepts until most of them became averse to the Islamic culture and critical of it when and where it contradicted Western culture.

Bu Müslümanlar kültürel olarak Batılılaştılar; kültürleri Batı bakış açısının kontrolü altındaydı. Bu kültüre o kadar bağlı kaldılar ki yabancıyı put gibi yücelttiler ve onun kültürünü benimsediler. Birçoğu Batılı karakteri üstlendi; tıpkı Batılı gibi İslam'a ve İslami kültüre karşı düşmanlık beslemeye başladılar. Müslümanların gerilemesinin sebebinin İslam ve İslami kültür olduğuna inandılar; çünkü onlara bunu öyle telkin etmişlerdi. Sonuç olarak, misyoner seferleri, aydın Müslümanları kendi taraflarına çekmeyi başardıklarında büyük bir başarı elde etti; bu aydınlar da onların safında İslam'a ve İslami kültüre karşı savaştılar.

Those Muslims became Westernized in their culture, a culture controlled by the Western viewpoint. They were faithful to that culture, to the extent that they idolized the foreigner and adopted his culture. Many of them assumed the Western character, they became hateful of Islam and Islamic culture, in the same way that the Westerner was. They believed that Islam and the Islamic culture was the cause of the decline of the Muslims, as they had been led to believe by them. Consequently, the missionary expeditions achieved great success when they managed to pull across to their side the intellectual Muslims who then fought alongside them against Islam and the Islamic culture.

Durum yalnızca Avrupa'da ve yabancı okullarda eğitim görenlerle sınırlı kalmadı, İslam kültürünü taşıyan kesimlere de yayıldı. Sömürgeci Batılı güçlerin Dinlerine yönelttiği iftiralar karşısında hayrete düşüp öfkelendiler ve bu iftiraya karşılık vermeye başladılar. Bu karşılık, önce doğru mu yanlış mı olduğu düşünülmeden başlatıldı. Yabancıların iftirasından İslam'ı savunma isteği içinde cevaplarını gözden geçirmediler. İslam'ın haksız yere suçlandığından emindiler, ancak yine de İslami metinleri Batı kavramlarına uyduracak şekilde çarpıtmanın tehlikeli sürecine girdiler.

The situation spread even further to include not only those educated in Europe and in foreign schools, but also to those carrying the Islamic culture as well. They were stunned and incensed with the colonial Western powers’ actions in libeling their Deen, and so began their response to the libel. Their response was initiated without realizing whether such was either right or wrong in the first place. In their eagerness to defend Islam from the libel of the foreigners they did not check their reply. They were certain that Islam was being wrongly accused, but all the same they began the dangerous process of twisting the Islamic texts in order to make them comply with Western concepts.

Sonuçta, onların verdiği cevap zayıftı ve fiilen, misyonerlerin istilasına asıl yardımcı olan şey bu cevabın kendisi değil, bu zayıflık oldu. Daha da kötüsü, İslam kültürüyle çelişen Batı kültürünün, onların kabul ettiği kavramlarının bir parçası haline gelmesi ve bunun haksız ve yanlış bir şekilde İslam'a atfedilmesiydi. Çoğu, Batı'nın kültürünü İslam ve Müslümanlardan aldığını söyleyerek başladı, ardından Batı kültürü ile İslam kültürü arasındaki bariz çelişkiye rağmen, İslami kuralları bu kültüre uyacak şekilde çarpıtmaya başladılar.

As a result, their reply was weak and in effect, it was this which proved very helpful to the missionary invasion, rather than the reply itself. What is even worse is that the Western culture, which is contradictory to the Islamic culture, became part of their concepts which they readily accepted and unjustly and wrongfully attributed to Islam. Most of them began by saying that the West had taken its culture from Islam and the Muslims, and then they started twisting the Islamic rules to suit that culture, despite the flagrant contradiction between the Islamic and Western cultures.

Bu nedenle, 'Akîde ve kültürlerinin Batı kültürüyle uyumlu olduğunu kendilerine kanıtladıktan sonra, Batı kültürünü bütünüyle kabul ettiler. Bu, Batı kültürünü kabul edip İslâmî kültürlerini terk ettikleri anlamına geliyordu. Batı, misyonerlik faaliyetlerini ve sömürgeci seferlerini yoğunlaştırdığında tam olarak sömürgecilerin istediği ve Batı'nın hedeflediği şey buydu.

Therefore, once they had demonstrated to themselves that their ‘Aqeedah and culture were consistent with the Western culture they came to accept the Western culture in its entirety. This meant that they had accepted the Western culture and abandoned their Islamic culture. This was precisely what the colonialist wanted and what the West was aiming for when it concentrated its missionary work and its colonial expeditions.

Batı okullarında ve kolejlerinde eğitim görmeleri sebebiyle entelektüelleri ve İslam'ı İslami bir eğitim almış olanlara kıyasla daha az anlamaları nedeniyle Müslümanlar, genel olarak hayat hakkındaki Batılı kavramları miras aldılar. Böylece ülkeleri, toplumda materyalist Batı kültürünün istilasına uğradı ve bu durum, toplumun yalnızca Batı kültürüne ve onun kavramlarına göre yönetilmesine yol açtı.

By having their intellectuals educated in Western schools and colleges, and through their lack of understanding of Islam relative to those who had an Islamic education, the Muslims by and large inherited the Western concepts about life. Their countries were, thus, swamped by the materialistic Western culture in the society which led the society to be solely run according to the Western culture and its concepts.

Müslümanların çoğu, demokratik yönetim sisteminin ve ekonomik kapitalist sistemin ikisinin de küfür sistemleri olduğunu fark etmedi. İhtilaflarının, Allah'ın (SWT) indirdiğinden başka bir şeyle çözüldüğünde ne yerinden oynadılar ne de şoka uğradılar; oysa Allah'ın (SWT) şöyle buyurduğunu kesinlikle biliyorlardı:

Most of the Muslims did not realize that the democratic ruling system and the economic Capitalist system were both systems of disbelief. They were neither moved nor shocked when their disputes were settled by other than what Allah (swt) had revealed despite the fact that they most certainly knew that Allah (swt) says,

"Kim Allah'ın indirdiğiyle hükmetmezse, işte onlar kâfirlerdir." [Mâide, 5:44].

“And whosoever does not judge by what Allah has revealed, such are the Kafirun (i.e. disbelievers).” [Al-Ma’idah, 5:44].

Tüm bunlar, toplumlarında egemen olan din ile devletin ayrılığına dayanan Batı kültürü ve yaygınlaşmış materyalist Batı kavramları yüzündendi. Sadece Allah'a (c.c.) inanıp namaz kılarlarsa İslami görevlerini yerine getirmiş olacaklarını düşünüyorlardı. Bu arada hayatlarının işlerini kendi arzularına ve en iyi bulduklarına göre yürütebileceklerini sanıyorlardı. Bu onları en ufak bir şekilde rahatsız etmiyordu, çünkü "Sezar'ın hakkını Sezar'a, Tanrı'nın hakkını Tanrı'ya verin" diyen Batılı anlayışa bulaşmışlardı. Buna karşılık, Sezar'ı ve ona ait olan her şeyi Allah'ın (c.c.) sıkı bir hükmü altına koyan İslami kavramlardan etkilenmiyorlardı. Allah'ın emirleri namaz dahil her şeyi kapsar; alım satımı, kiralamayı (aslında bütün ticari işlemleri), yargı ve eğitim sistemlerini, kısacası her şeyi kapsar, ama Müslümanlar artık bu kavramlardan etkilenmez olmuşlardı. Keşke Allah'ın (c.c.) ne dediğini okumuş olsalardı,

All this was because of the Western culture, based on the separation of religion from the state, which was predominant amongst their societies, and because the materialistic Western concepts were widespread. They felt that if they just believed in Allah (swt) and observed the prayers, then they would have accomplished their Islamic duties. Meanwhile, they thought that they could conduct their life’s affairs according to their own desires and with what they thought was best. This did not trouble them in the slightest because they had been infected by the Western concept which states that one should, “Render unto Caesar what is Caesar’s and unto God what is God’s.” Conversely, they were unaffected by the Islamic concepts which make Caesar and all he possesses firmly under the domain of Allah (swt). Allah’s orders encompass all things as well as the prayer; they encompass buying and selling, renting (indeed all business transactions), the Judicial and education systems; simply everything, but the Muslims were no longer affected by these concepts. If only they had read what Allah (swt) says,

"Ve (ey Muhammed ﷺ) onların arasında Allah'ın indirdiği ile hükmet." [Mâide, 5:49].

“And so judge (you O Muhammad (pbuh)) between them by what Allah has revealed.” [Al-Ma’idah, 5:49].

Ve Onun şu sözü,

And His saying,

"Belirli bir süre için borçlandığınızda, onu yazıya geçirin." {Al-Baqarah, 2:282}.

“When you contract a debt for a fixed period write it down.” [Al-Baqarah, 2:282].

Ve Onun şu sözü,

And His saying,

"Kim, doğru yol kendisine açıkça gösterildikten sonra Elçi'ye (Muhammed ﷺ) karşı gelir ve muhalefet ederse ve müminlerin yolundan başka bir yola uyarsa, onu seçtiği yola yöneltiriz ve onu cehenneme atarız. O ne kötü bir varış yeridir." [Nisa, 4:115].

“And whoever contradicts and opposes the Messenger (Muhammad (pbuh)) after the right path has been shown clearly to him, and follows other than the believers way. We shall keep him in the path he has chosen, and burn him in hell - what an evil destination.” [An-Nisa, 4:115].

Ve Allah'ın şu sözüyle,

And by Allah’s saying,

“Mü'minlerin hepsinin birden savaşa (cihada) çıkması doğru değildir. Onların her topluluğundan bir kısmı çıksın ki, geride kalanlar dinde anlayış kazansınlar ve kendilerine döndüklerinde kavimlerini uyarsınlar, böylece sakınsınlar.” [Tevbe, 9:122].

“And it is not (proper) for the Believers to go out to fight (Jihad) all together. Of every troop of them, a party should only should go forth, that they (who are left behind) may get instructions in (Islamic) religion, and that they may warn their people when they return to them, so that they may beware (of evil).” [At-Tauba, 9:122].

Elbette, onlar Kur'an'daki ayetlerin taşıdığı kavramlardan, onları okusalar bile, hiçbir zaman etkilenmediler. Bunun yerine bu ayetleri sadece Kur'an ayetleri olarak okuyup orada durdular. Oysa bir Müslüman Kur'an'ı, onun canlı olduğunu bilerek okur ve ondaki kavramları hayatında kullanması, onları hayatına uygulamaya çalışması gerektiğinin farkındadır. Ancak onlar bu ayetleri, Batı kavramlarının egemen olduğu bir ortamda okudular ve buna bağlı olarak ayetlerin manevi yönüyle oyalandılar. Kavramlar ve bu ayetlerin anlamları söz konusu olduğunda ise zihinlerinde bir tıkanma oluşturdular. Bütün bunların sebebi, Batı kültürünün ve kavramlarının onları etkili bir şekilde kontrol altına alması, üzerlerinde hâkimiyet kurmasıydı. Bu durum, halkın çoğunluğu ve İslami ya da yabancı eğitim görmüş olanlar için geçerliydi.

Certainly, they were never affected by the concepts carried in the verses contained in the Qur’an even if they read them. Instead, they read these verses as Qur’anic verses stopping at that. Whereas, a Muslim really reads the Qur’an knowing that it is alive and that he should use the concepts in his life by attempting to implement them in it. However, they read these verses in circumstances whereby Western concepts were predominant and accordingly they indulged in the spirituality of the verses. When it came to the concepts and the meanings of these verses they erected a mental block. All this was because the Western culture and concepts effectively controlled them, holding sway over them. This is as far as the majority of the people were concerned and those who held an Islamic or foreign education.

Siyasetçilere gelince, onlar yüzünden fitne çok daha büyük, felaket ise çok daha ağır oldu. Sömürgeci güçler bu siyasetçileri bir araya topladığından beri, büyük ödüller vaadiyle onları Osmanlı Devleti'ne karşı ayaklanmaya teşvik ettiler; onlar da Batılının kendileri için tasarladığı biçimde davrandılar. Osmanlı Devleti'nin günlerinde Batılının yanında yer aldılar ve onun kendi devletlerine karşı yardımcısı oldular. İslam'da açıkça yasaklanmış olan bu davranışı yine de bir şekilde gerçekleştirdiler ve bununla övündüler. Kendileri için seçtikleri her merasim ve yıldönümünde bu başarılarıyla övündüler. O dönemde, durumu düzeltmek ve devleti sarsmak için yönetimdeki zümreye karşı mücadele etmek yerine, devletin düşmanı olan kâfirlerle birlikte devlete karşı yürüdüler. Acı olan ironi, kâfirlerin sonunda kendi ülkelerini ele geçirmesiydi. Sonra, kâfirlere karşı halktan yardım istemek yerine, kendi halklarına karşı onlardan yardım istediler. Kâfirlerden o kadar etkilendiler ki İslami kişiliklerini kaybettiler. Düşünceleri belli siyasi ve felsefi görüşlerle zehirlendi; bu da onların hayata bakışını ve nihayetinde cihadın kendisine dair görüşlerini zehirledi (cihad, devletin nihai amacı olduğu halde). Bu zehir, bütün İslami atmosfere yayılarak hayatın her alanında kavramları karıştırdı.

As for the politicians the tribulation was far greater and the catastrophe far worse due to them. Ever since the colonial powers had gathered these politicians, tempting them to stand against the ‘Uthmani State by promises of big rewards, they conducted themselves according to what the Westerners had designed for them. In the days of the ‘Uthmani State, they sided with the Westerner and helped him against their State. This being expressly forbidden in Islam, yet still they somehow managed to do it and they felt proud of it. They boasted about their achievement during every occasion and anniversary which they chose for themselves to celebrate. At that time, instead of struggling against the ruling faction in order to redress the situation and shake up the State, they went along with its enemy, the disbelievers, against the State. The bitter irony was that the disbelievers eventually ended up taking over their country. Then, instead of seeking the people’s help against the disbelievers, they sought the help of the latter against their own people. They were affected by the disbelievers to the point whereby they lost their Islamic personality. Their concepts became poisoned by certain political and philosophical opinions and this in turn poisoned their viewpoint about life and ultimately about Jihad itself (this being the ultimate purpose of the State). This spread to poison the whole of the Islamic atmosphere and confuse the concepts in every aspect of life.

Müzakere yoluyla uzlaşma, cihadın yerini aldı. Siyasetçiler "Khuth wa taalib" (Şimdi alabildiğini al, kalanını sonra iste) ilkesine inanıp benimsediler; bu ilke, sömürgeci için ülkede büyük bir ordu bulundurmaktan daha hayırlı görülüyordu. Kâfir sömürgeciden yardım istemek yaygın bir uygulama ve standart bir kural haline geldi. Kâfirden sağlanan her yardımın büyük bir günah ve siyasi intihar sayıldığını fark etmeden ona güvendiler. Ayrıca bölgecilik darlığı içinde çalışmaya başvurdular ve bunu kendi siyasi ortamları haline getirdiler. Bölgeciliğin, bölge ne kadar geniş olursa olsun, gerçek bir hayatın ihtiyaç duyduğu bütün siyasi ve siyasi olmayan görevleri yerine getiremediğini, dolayısıyla bu bölgeciliğin siyasi çalışmayı verimsiz kıldığını anlamadılar. Bununla da yetinmediler; kişisel çıkarlarını dikkatlerinin odağı yaptılar ve yabancı ülkeleri genel ilgi merkezleri haline getirdiler. Bu yüzden doğal ilgi merkezlerini, yani ideolojilerini kaybettiler. Onu kaybettikleri için, ne kadar çok çalışırlarsa çalışsınlar ve ne kadar sadık olsalar da, hedeflerinde başarılı olma şansını yitirdiler.

Compromising through negotiations replaced Jihad. The politicians believed and adopted the principle of, Khuth wa taalib (Take what you can now and then ask for the rest later) - which is considered better for the colonialist than a huge army in the land - and seeking the help of the disbelieving colonialist became common practice and a standard rule. They relied on him without realizing that any assistance they sought from the disbeliever was considered a grave sin and political suicide. They also resorted to working through the narrowness of regionalism, and made it their own political atmosphere. Not realizing that this very regionalism makes political work fruitless because regionalism - no matter how large the region is - cannot fulfill all the political and non-political duties that a true life needs. They did not stop at that either, but they made their personal interests the focus of their attention and made the foreign countries their general center of attention. Therefore, they lost the natural center of attention, which was their ideology. By losing it, they lost the chance of succeeding in their quest, no matter how hard they worked at it and however faithful they were.

Bunun sonucunda, bütün siyasi hareketler boşa çıktı ve ümmet içindeki her uyanış, kesilmiş bir hayvanın çırpınışı gibi, sonunda hareketsizlik, umutsuzluk ve teslimiyetle biten, tutarsız ve karmaşık bir harekete dönüştü. Bunun sebebi, siyasi hareketlerin liderlerinin doğal odak noktası olan dikkatini kaybetmiş olmasıydı. Böylece ümmetin de bu odak noktasını kaybetmesi doğal hale geldi. Bu durumda siyasetçilerin fikirleri, hatalı olanlarla birlikte yabancı ideolojilerle de zehirlendi. Sonuçta Müslüman topraklarda milliyetçilik, sosyalizm, bölgecilik, komünizm, manevi din, ahlak, eğitim ve davet adına hareketler kuruldu. Bu hareketler durumu daha da kötüleştirdi ve toplumun muzdarip olduğu kompleksleri artırdı.

Therefore, all the political movements became futile, and every awakening in the Ummah turned into a contradictory, confused movement like that of the slaughtered animal, which finally ends with a motionless, despair and surrender. This is so, because the leaders of the political movements lost their natural focal attention. Thus, it became natural that the Ummah loses this focal attention. Accordingly, the concepts of the politicians were poisoned with the erroneous, as well as with the foreign ideologies. As a result, movements were established in the Muslim lands in the name of nationalism, socialism, regionalism, communism, spiritual Deen, morals, education and preaching. These movements worsened the situation and added to the complexes of which the society suffers.

Bu hareketlerin tümünün sonucu, Batı kavramlarına göre hareket ettikleri, Misyoner istilasından etkilendikleri için başarısızlık ve kendi etraflarında dönüp durmaktı; ayrıca Ümmeti hiçbir meyve veya fayda getirmeyen konularda yönlendirdiler. Ayrıca emperyalizmin güçlenmesine ve orada kalıcı olmasına imkân verdiler. Böylece Misyoner istilasının başarısı eşsizdi.

The result of all these movements was the failure and to revolve around themselves, because they went according to Western concepts, affected by the Missionary invasion; and they directed the Ummah in matters which brought no fruit or good. They also enabled imperialism to get strong hold and remain there. Thus, the success of the Missionary invasion was unmatched.