Bu akınlar, Uhud Savaşı'nın ardından Allah'ın Resulü ﷺ'in uyguladığı disiplin tedbirleriyle birlikte ele alındığında, Müslümanların yüksek konumunu yeniden kazanmalarında ve İslam Devleti'nin otoritesini yeniden tesis etmesinde büyük bir etki yaptı.

The raids, taken together with the disciplinary action meted out by the Messenger of Allah (pbuh) in the wake of the battle of Uhud, had a great effect in restoring the high standing of the Muslims and in reasserting the authority of the Islamic State.

Müslümanların nüfuz alanı genişledi ve otoriteleri çarpıcı biçimde artarak yeni zirvelere ulaştı. Arabistan Yarımadası'nın tamamı, Müslümanların uyguladığı güçten haberdar oldu. Arapların, Allah'ın Elçisi ﷺ tarafından kendilerine karşı başlatılmak üzere olan bir baskın hakkında bilgi aldıklarında, buna karşı koymak yerine kaçtıkları oluyordu. Bu durum Gatafan ve Dûmetü'l-Cendel'de de yaşandı. Kureyş artık Müslümanlara denk değildi ve tek başına onlarla yüzleşmeye cesaret edemiyordu. Örneğin Bedir'deki son seferde Kureyş geri çekildi ve sahneye bile çıkmadı. Bu durum Müslümanlara bir miktar istikrar sağladı ve onlara soluklanma fırsatı vererek Medine'deki hayata yoğunlaşmalarına imkân tanıdı. Yakın zamanda meydana gelen değişikliklere uygun olarak yaşamlarını düzenleyebildiler. Artık Muhacirler, Benî Nadîr'in ganimetlerinden, yani arazileri, hurma ağaçlarını (hurma palmiyelerini), evleri ve eşyalarını elde etmişlerdi; bunlar aralarında dağıtılmıştı ve bu, kısmetlerinde kayda değer bir değişikliğin yaşandığı anlamına geliyordu. Ancak bu, onları asıl önceliklerinden, yani açıkça cihattan alıkoymadı; çünkü cihat, Kıyamet Günü'ne kadar farz kılınmıştır. Buna rağmen yaşam standartları eskisinden daha iyi ve daha istikrarlı hale gelmişti.

The Muslims’ sphere of influence widened and their authority increased dramatically, reaching new heights. The whole of the Arabian Peninsula became cautioned of the might exercised by the Muslims. Whenever the Arabs got wind of a raid that was about to be launched against them by Allah’s Messenger (pbuh) they would not contest it but rather run away. This happened in Ghatafan and Dumat al-Jandal. The Quraysh were no longer a match for the Muslims and they could no longer dare to confront them on their own. For example, in the last raid at Badr, the Quraysh backed down and did not even turn up. This helped the Muslims to enjoy some stability and gave them some respite, allowing them to concentrate on life in Madinah. They were able to adopt their living in lieu of the recent changes that had taken place. Now that the Muhajireen had gained the booties of Banu Nadir such as their lands, palm trees (date palms), houses and furniture, which had been distributed among them, a considerable change in their fortunes had occurred. However, this did not distract them from pursuing their top priority, which was evidently Jihad, for Jihad has been decreed till the Day of Reckoning. Nevertheless, their living standards had become better and more stable than before.

Medine'deki huzura rağmen Allah'ın Resulü ﷺ, düşmanın hainliğinden endişe ederek daima uyanık kalırdı. Yarımada'da olup biten her şeyi ve herkesin durumunu öğrenmek için sürekli haber toplamaya özen gösterirdi. Topraklar içinde ve ötesinde keşif ve haber toplama görevleri için insanlar gönderirdi. Herhangi bir düşmanlığa karşı hazırlıklı olabilmek için Arapların hareketleri hakkında her şeyi öğrenmek isterdi. Bu durum, Müslümanların yarımadadaki düşmanlarının çoğaldığı, bunun da karşı konulması gereken bir ordu ve devletin kurulmasına tepki olduğu bu aşamada özellikle böyleydi. Bu durum, Benû Kaynuka ve Benû Nadîr Yahudilerinin sürgün edilmesinden sonra ve Gatafan, Hüzeyl ile diğer birçok kabileye ağır bir darbe indirildikten sonra da özellikle böyleydi.

Despite the serenity in Madinah, the Messenger of Allah (pbuh) always remained on the alert fearing the treachery of the enemy. He was forever keen to gather news about everyone and every development taking place in the Arabian Peninsula. He (pbuh) would send people on exploratory and news gathering missions all over the land and beyond. He (pbuh) was anxious to learn everything about the movements of the Arabs in order to be ready to deal with any hostilities. This was especially the case at this point, now that the enemies of the Muslims in the Peninsula numbered many, which was reactionary to the building of an army and a State to be reckoned with. This was particularly the case after the expulsion of the Jews of Banu Qaynuqa’ and Banu Nadir, as well as after having dealt the tribes such as Ghatafan, Hadhayl and many others a crushing blow.

Bunun ışığında, Allah'ın Elçisi ﷺ istihbarat toplamayı hayati önemde görüyordu. Gerçekten de Kureyş'in, Medine'ye baskın düzenlemek için birkaç başka kabileyle birleşmekte olduğuna dair erken uyarıları bu yolla almıştır. Böylece Peygamber ﷺ, yeni tehdide karşı koymak için önceden hazırlıklar yapabilmiştir.

In light of the above, the Messenger of Allah (pbuh) considered intelligence gathering to be vital. In fact it was through this medium that he received early warnings of the Quraysh, combining together with several other tribes to raid Madinah. He (pbuh) was therefore able to make advanced preparations to meet the new threat.

Banu Nadir'den Yahudiler, Medine'den sürgün edilmelerinin intikamını almak için Arapları Allah'ın Elçisi'ne karşı kışkırtmaya çalışanlardı. Bunlardan bir kısmı Allah'ın Elçisi'ne karşı bir grup oluşturmuştu; bu grupta Huyayy ibn Akhtab, Sallam ibn Ebi'l-Huqayq ve Kinanah ibn Ebi'l-Huqayq vardı, Banu Vail'den ise Haudhah ibn Qays ve Ebu Ammar vardı. Mekke'deki Kureyş'e yaklaşan da bu gruptu. Kureyş Huyayy'a kendi kavmini sordu, o da şöyle dedi: "Onları Hayber ile Medine arasında, sizinle birlikte Muhammed ve Ashabı'na karşı yürümeyi beklerken tereddüt içinde bıraktım." Ona Banu Kurayza'yı da sordular; o da şöyle dedi: "Muhammed'i aldatmak için Medine'de kaldılar. Sizin Medine'ye saldırmanızı bekliyorlar; içeriden size yardım etmek için." O aşamada Kureyş tereddütteydi; Medine'ye saldırıp saldırmamak konusunda kararsızdı. Onlara göre kendileriyle Muhammed ﷺ arasındaki tek anlaşmazlık, onun Allah'a (SWT) ve İslam'a çağrısıydı. Bu yüzden Muhammed ﷺ'in haklı olup olmadığını merak ediyorlardı. Şüphelerini gidermek için Kureyş Yahudilere şöyle sordu: "Ey Yahudiler, kitap verilen ilk insanlar sizsiniz ve Muhammed ile aramızdaki anlaşmazlığın mahiyetini biliyorsunuz. Bizim dinimiz mi daha iyi, yoksa onunki mi?" Yahudiler şu cevabı verdi: "Elbette sizin dininiz onunkinden daha iyidir ve haklı olmaya sizin daha çok hakkınız vardır!"

It was the Jews of Banu Nadir who endeavored to incite the Arabs against the Messenger of Allah (pbuh) in order to exact their revenge for being expelled from Madinah. A number of them had formed a party against the Messenger of Allah (pbuh), among whom were Huyayy ibn Akhtab, Salam ibn Abi al-Huqayq and Kinanah ibn Abi al-Huqayq, and from Banu Wa’il were Haudhah ibn Qays and Abu ‘Ammar, and it was this party which approached the Quraysh in Makkah. The Quraysh asked Huyayy about his people and he said, “I left them between Khaybar and Madinah hesitating and waiting for you to march with them against Muhammad and his Companions.” They also asked him about Banu Quraydah and he said, “They remained in Madinah to deceive Muhammad. They are waiting for you to raid Madinah to help you from within.” At that stage the Quraysh were hesitant, not knowing whether to attack Madinah or not. They considered that there was no dispute between them and Muhammad (pbuh) except his (pbuh) call to Allah (swt) and Islam. They, therefore, wondered whether Muhammad (pbuh) was in the right? To lessen their doubts the Quraysh asked the Jews, “You, O Jews, are the first people to receive scripture and know the nature of our dispute with Muhammad. Is our Deen the best or is his ?” The Jews replied, “Certainly your Deen is better than his and you have a better claim to be in the right!”.

Yahudiler tevhid inancına sahiplerdi ve Muhammed'in ﷺ dininin doğru din olduğunu çok iyi biliyorlardı; ancak Arapları ona ﷺ karşı kışkırtma konusundaki yakıcı arzuları, onları bu alçakça hataya sürükledi. Putlara tapmanın tevhidden daha iyi olduğunu ilan etmeleri, onların sonsuz rezaleti ve utancı oldu; ama Yahudiler bunu yaptı ve bunu defalarca yapmaya hazırdırlar.

The Jews were monotheistic and they knew very well that the Deen of Muhammad (pbuh) was the right one, but their burning desire to incite the Arabs against him (pbuh) landed them in this despicable blunder. To declare that the worshipping of idols was better than the Tawheed was their eternal disgrace and shame, but the Jews did it and are ready to do it over and over again.

Kureyş'in ikna olduğundan ve çağrılarına seve seve karşılık vereceklerinden emin olunca, Yahudiler Kays Gaylan'a bağlı Gatafan'a, Benu Murra'ya ve Benu Fezara'ya, Eşca'a, Süleym'e, Benu Sa'd'a, Esed'e ve Müslümanlara kin besleyen herkese gittiler. Zamanla bir dizi Arap kabilesi ittifak kurdu ve Kureyş ile birlikte Medine'ye doğru yola çıktı.

Once they were assured that the Quraysh were convinced and that they would gladly respond to their call the Jews went to Ghatafan of Qays Ghaylan, to Banu Murrah and to Banu Fazarah, to Ashja’a, to Salim, to Banu Sa’d, to Asad and to anyone else who held a grudge against the Muslims. In time, a number of Arab tribes allied and went out with the Quraysh heading for Madinah.

Kureyş, Ebu Süfyan'ın komutasında yola çıktı. Yaklaşık 4.000 savaşçı, 300 atlı ve develere binmiş bir 1.500 savaşçıdan oluşuyorlardı. Benî Fezâre, Uyeyne bin Hısn bin Huzeyfe'nin komutasında, büyük sayıda savaşçı ve 1.000 deveyle yola çıktı. Eşca'a, Mis'ar bin Rahayla'nın komutasında yola çıktı; Mürre ise 400 savaşçıyla Hâris bin Avf'ın komutasında yürüdü. Süleym ve Bi'r Maûne halkı yaklaşık 700 savaşçıyla yola çıktı. Bunların hepsi bir araya geldiğinde, Benî Sa'd ve Benî Esed tarafından da takviye edildiler. Ordunun toplam sayısı yaklaşık 10.000 kişiye ulaştı ve bu koalisyon gücü Ebu Süfyan'ın komutasında ilerledi. Allah'ın Resulü ﷺ'e haber ulaştığında, Medine'nin içinde savunma yapmaya karar verdi. Selman el-Farisî, Medine'nin etrafına bir hendek kazılmasını önerdi. Hendek kazıldı ve Allah'ın Resulü ﷺ bizzat çalıştı, Müslümanları cennetteki sevap umuduyla teşvik etti. Onları çalışmalarını iki katına, hatta daha fazlasına çıkarmaya yönlendirdi ve bu şekilde hendek altı günde tamamlandı. Ayrıca düşmana bakan evlerin duvarları güçlendirildi, hendeğin ötesindeki (dışarıdaki) evler boşaltıldı ve kadınlar ile çocuklar Medine içindeki güçlendirilmiş evlere yerleştirildi. Allah'ın Resulü ﷺ üç bin Müslümanla yola çıktı; sırtını Sel' vadisine ve kendisini düşmandan ayıran hendeğe verdi. Orada ﷺ konakladı ve onun için kırmızı bir çadır kuruldu.

The Quraysh marched under the leadership of Abu Sufyan. They numbered about 4,000 warriors, 300 cavalrymen and another 1,500 warriors riding on camels. Banu Fazarah marched under the leadership of ‘Uyayna ibn Hisn ibn Hudhayfah with a large number of warriors and 1,000 camels. Ashja’a marched under the leadership of Mis’ar ibn Rakhaylah, and Murrah marched under the leadership of al-Harith ibn ‘Auf with 400 warriors. Salim and Bir Ma’una’s people marched with about 700 warriors. When these had all gathered they were further reinforced by Banu Sa’d and Banu Asad. Altogether the army totaled about 10,000 men and the coalition force marched under the leadership of Abu Sufyan. When news reached the Messenger of Allah (pbuh), he decided to entrench himself inside Madinah. Salman al-Farsi recommended digging a trench around Madinah. The trench was dug and the Messenger of Allah (pbuh) worked at it himself encouraging the Muslims on with the hope of reward in Heaven. He (pbuh) prodded them to double and redouble their efforts and in this way the trench was completed in six days. In addition, the walls of the houses facing the enemy were fortified, the houses beyond (outside) the trench were then evacuated, and the women and children placed inside the fortified houses within Madinah. The Messenger of Allah (pbuh) set off with three thousand Muslims, he had his back to the valley of Sal’ and the trench dividing him from the enemy. There he (pbuh) encamped, and a red tent was pitched for him.

Kureyş ve müttefikleri, Uhud'da Muhammed'e (s.a.v.) rastlamayı umarak yola çıktılar, ama bu gerçekleşmedi. Kureyş daha sonra Medine'ye ulaşana kadar ilerledi ve şaşkınlıkla hendekle karşılaşıp yollarının kesildiğini gördü. Kureyş ve müttefiklerinin bu tür bir savunma stratejisine aşina olmadıkları açıktı; bu yüzden Medine'nin dışında, hendeğin ötesinde konaklamak ve bir sonraki adımlarını düşünmek zorunda kaldılar. Ebu Süfyan ve onunla birlikte olanlar, hendeği aşamadıkları için orada uzun süre kalacaklarını kısa sürede anladılar. Bu sonuçsuz durum, kış mevsimi olması, rüzgârların sert ve ayazın keskin olması nedeniyle zorlayıcı hale geldi. Bu koşullar altında insanlar moralleri bozulmaya başladı ve evlerine dönebilmeyi arzuladılar. Huyey bin Ahtab bunun farkındaydı ve bu yüzden Benî Kureyza'yı, Müslümanlarla imzaladıkları barış antlaşmasını bozup koalisyona katılmaya ikna edilmeleri gerektiğini önerdi. Kureyş ve müttefiklerine, Kureyza bunu yaparsa Müslümanların dış dünyayla tüm bağlantılarını kaybedeceğini ve Medine'yi işgal etmenin yolunun açılacağını söyledi.

The Quraysh and their allies set off, hoping to encounter Muhammad (pbuh) at Uhud, but it was not to be. The Quraysh then marched on until they reached Madinah and to their surprise they found their way barred by the trench. Clearly the Quraysh and her allies were not familiar with this kind of defensive strategy, they were forced to encamp outside Madinah beyond the trench to consider their next move. Abu Sufyan and those with him soon realized that they were in for a long stay by the trench because they were not able to storm it. This inconclusive situation proved troublesome as it was winter, the winds were fierce and biting cold. Under these conditions the people began to feel demoralized, they wished that they could return home. Huyayy ibn Akhtab was aware of this and so he suggested that Banu Quraydah should be talked into violating the peace treaty, which they had signed with Muslims, and join the coalition. He told the Quraysh and their allies that if the Quraydah did this the Muslims would lose all links with the outside world and the way would be open to invade Madinah.

Kureyş ve Gatafan bu fikirden memnun oldu ve Huyayy'ı Benî Kureyzâ'nın lideri Ka'b İbn Esed'e gitmesi için görevlendirdi. Ka'b, Huyayy'ın geldiğini duyunca kalenin kapısını yüzüne kapattı. Ancak Huyayy ısrar etti ve Ka'b kapıyı açana kadar bekledi. Ona dedi ki: "Vay Ka'b! Sana ölümsüz bir şöhret ve büyük bir ordu getirdim. Kureyş liderleri ve ileri gelenleriyle, Gatafan liderleri ve ileri gelenleriyle birlikte geldim. Sağlam bir anlaşma yaptılar ve bana, Muhammed ﷺ ve adamlarının işini bitirmeden geri dönmeyeceklerine söz verdiler." Ka'b tereddüt etti ve Allah Resûlü ﷺ'nün sadakatini ve vefasını hatırladı. Kendini içine atacağı işin sonuçlarından korktu. Ancak Huyayy Ka'b'ı ikna etmeye devam etti; Muhammed ﷺ'nin Yahudilere nasıl davrandığını ve Müttefiklerin ne kadar güçlü olduğunu hatırlattı. Sonunda Ka'b pes etti ve Huyayy'ın kendisinden istediğini kabul etti.

The Quraysh and Ghatafan were pleased with the idea and sanctioned Huyayy to approach Ka’ab ibn Asad, the leader of Banu Quraydah. When Ka’ab heard Huyayy coming he shut the door of the fort in his face. However Huyayy persisted until Ka’ab opened the door; he said to him, “Good heavens Ka’ab! I have brought you immortal fame and a great army. I have come with Quraysh with their leaders and chiefs, and Ghatafan with their leaders and chiefs. They have made a firm agreement and promised me that they will not depart until we have made an end of Muhammad and his men.” Ka’ab was hesitant and he recalled the Messenger of Allah’s (pbuh) loyalty and faithfulness. He feared the consequences of what he was letting himself into. But Huyayy kept on wheedling Ka’ab, reminding him of how Muhammad (pbuh) had treated the Jews and how strong the Allies were, until at last Ka’ab gave way and accepted what Huyayy had asked of him.

Böylece Ka'b, verdiği sözü bozdu ve kendisi ile Allah'ın Elçisi ﷺ arasındaki bağı kopardı. Bunun üzerine Kureyza, Allah'ın Elçisi ﷺ'nin haberi olmadan Ahzab'a katıldı. Haber Allah'ın Elçisi ﷺ'ye ve Sahabeleri'ne ulaştı ve bu onları büyük bir endişeye düşürdü. En kötüsünden korktular. Bu nedenle Allah'ın Elçisi ﷺ, haberin doğru olup olmadığını görmeleri için Evs kabilesinin reisi Sa'd ibn Muaz, Hazreç kabilesinin reisi Sa'd ibn Ubade, Abdullah ibn Revaha ve Havvat ibn Cübeyr'i gönderdi. Halkın moralini bozmamak için yalnızca onun anlayabileceği bir işaret vermelerini ve Kureyza'nın hâlâ anlaşmasına sadık olması durumunda bunu halkın önünde açıkça dile getirmelerini istedi. Yola çıktılar ve durumun ilk duydukları haberden bile daha içler acısı olduğunu gördüler. Kureyza'yı anlaşmaya ihanet etmemeleri için ikna etmeye çalıştıklarında, Ka'b, kardeşleri Benu Nadir'in evlerine geri dönmelerine izin vermelerini talep etti. Kureyza'nın müttefiki olan Sa'd ibn Muaz, onları anlaşmaya bağlı kalmaları için ikna etmeye çalıştı. Onlar ise Allah'ın Elçisi ﷺ'yi küçümseyerek şöyle dediler: "Allah'ın Elçisi kim? Muhammed ile bir anlaşmamız ya da taahhüdümüz yok." Elçiler geri dönüp bulgularını Allah'ın Elçisi ﷺ'ye aktardılar. Durum açıkça son derece ciddiydi ve her yerde korku hâkimdi.

Thus Ka’ab broke his promise and cut loose from the bond that was between him and the Messenger of Allah (pbuh). The Quraydah, therefore, joined the Allies without the knowledge of Allah’s Messenger (pbuh). The news reached the Messenger of Allah (pbuh) and his Sahabah and this caused them a great deal of concern. They feared the worst, and thus, Allah’s Messenger (pbuh) sent Sa’d ibn Mu’adh, chief of the ‘Aus, and Sa’d ibn ‘Ubadah, chief of al-Khazraj, together with ‘Abdullah ibn Rawahah and Khawwat ibn Jubayr to go and see whether the report was true or not. He (pbuh) asked them to give him a sign which only he could understand so as not to undermine the peoples’ morale and that if the Quraydah were still loyal to their agreement they were to speak out openly before the people. So they went forth and found the situation even more deplorable than they had at first heard. When they tried to persuade the Quraydah not to dishonor their agreement, Ka’ab demanded that they allow their brothers Banu Nadir to return back to their homes. Sa’d ibn Mu’adh, who happened to be an ally of the Quraydah, attempted to persuade them to stick to their agreement. They spoke disparagingly of the Messenger of Allah (pbuh) saying, “Who is the Messenger of Allah? We have no agreement or undertaking with Muhammad.” The envoys returned and briefed Allah’s Messenger (pbuh) of their findings. The situation was obviously extremely serious and fear was everywhere.

Müttefikler savaşa hazırlandı. Kureyza ise bu sırada müttefiklerden kendilerine savaşa hazırlanmaları için on gün süre tanımalarını istedi; bu süre içinde müttefikler Müslümanlarla şiddetle savaşacaklardı. Allah'ın Elçisi ﷺ ile savaşmak üzere üç birlik oluşturdular: İbnu'l-A'ver es-Sülemî'nin birliği vadiden Medine'ye yaklaştı, Uyeyne İbn Hısn'ın birliği yan taraftan ilerledi ve Ebu Süfyan hendeğin önüne geldi. Müslümanları panik sardı ve çok korktular. Müttefiklerin gücü açıkça görülüyordu ve moralleri çok yüksekti; hendeğe yöneldiler ve aralarından birkaçı hendeği aşmayı başardı. Kureyşli atlılardan Amr İbn Abdi Vedd, İkrime İbn Ebi Cehl ve Dırar İbnu'l-Hattab'ın bulunduğu bir grup, hendeğin dar bir yerine yöneldi ve atlarını kamçılayarak onları hendeğin üzerinden geçirip Sel' dağı ile hendek arasındaki bataklık araziye sürdüler.

The Allies prepared for combat. The Quraydah meanwhile asked the Allies to allow them ten days in order to prepare for battle while they, the Allies, would fight the Muslims fiercely during that time. They formed three divisions to fight the Messenger of Allah (pbuh), the division of Ibn al A’war al-Silmi closed in on Madinah from the valley, the division of ‘Uyayna ibn Hisn moved in from the side, and Abu Sufyan came before the trench. Panic gripped the Muslims and they became terrified. The Allies’ strength was apparent, and their morale very high, they went for the trench and a few of them managed to storm it. Some Qurayshi horsemen amongst whom were ‘Amr ibn ‘Abdu Wudd, ‘Ikrimah ibn Abi Jahl and Dirar ibn al-Khattab made for a narrow part of the ditch and beat their horses so that they dashed through it and carried them into the swampy ground between the trench and Sal’.

‘Ali ibn Ebi Talib, bazı Müslümanlarla birlikte, içinden geçilmiş olan açıklığı tutmak için dışarı çıktı. Bu sırada ‘Amr ibn Abdi Vudd, birliği durduğunda öne çıktı ve kendisiyle savaşmak isteyen birini meydan okuyarak çağırdı. ‘Ali bu meydan okumayı kabul etti ve ona şöyle dedi: “Atından inmeni istiyorum.” ‘Amr şöyle cevap verdi: “Ey kardeşimin oğlu, seni öldürmek istemiyorum.” ‘Ali dedi ki: “Ama ben seni öldürmek istiyorum.” Böylece savaştılar ve ‘Ali onu öldürdü. Geriye kalan atlılar hendeğin üzerinden başı önde kaçıştı. Ancak bu bozgun, Müttefiklerin moralini bozmadı; aksine onları öfkelendirdi ve Müslümanları korkutmak konusunda daha da kararlı hale getirdi. Bu arada Benî Kureyza'nın hamiyetli kişileri kalelerinden çıkıp Medine'ye girmeye başladı; amaçları yakındaki evleri korkutmaktı. Müslümanların mahallelerinde eziyet, kaygı ve korku arttı; ancak Allah'ın Resulü ﷺ, Allah'ın (c.c.) kendisine zafer vereceğinden her zaman emindi. Yardım, Nu‘aym ibn Mes‘ud aracılığıyla geldi. Nu‘aym, kendi kavmi bunu bilmese de daha önce İslam'ı kabul etmişti ve Allah'ın Resulü ﷺ'nin yanına geldi. Nu‘aym, Allah'ın Resulü ﷺ'ye koalisyonu sarsabilecek bir yol önerdi. Bunun üzerine Nu‘aym, Cahiliye günlerinde yakın dostu olduğu Benî Kureyza'nın yanına gitti ve aralarındaki sevgiyi ve aralarında var olan özel bağları onlara hatırlattı.” Nu‘aym, Benî Kureyza'ya, eğer Gatafan ve Kureyş onları Muhammed ﷺ ile yalnız başlarına yüzleşmek üzere bırakırlarsa, kendilerini neyin beklediğini anlattı. Kureyş ve Gatafan'ın uzun süre beklemeye dayanamayabileceklerini, çünkü o bölgenin sakini olmadıklarını vurguladı. Onlara, eğer Muhammed ﷺ ile tek başlarına bırakılırlarsa buna karşı koyamayacaklarını söyledi.

‘Ali ibn Abi Talib with some Muslims came out to hold the gap through which they had forced a passage. Now ‘Amr ibn Abdu Wudd went forth when his contingent had come to a halt and challenged anyone to fight him. ‘Ali accepted the challenge and said to him, “I call on you to dismount.” ‘Amr replied, “O son of my brother, I do not want to kill you.” ‘Ali said, “But I want to kill you.” So they fought and ‘Ali killed him. The remaining horsemen fled bursting headlong in flight across the trench. This upset, however, did not affect the Allies’ morale it actually enraged them and made them all the more determined to terrorize the Muslims. In the meantime the zealots of Banu Quraydah began to leave their forts and enter Madinah, this was with the aim of terrorizing nearby houses. Torment, anxiety and terror intensified within the Muslims’ quarters, but the Messenger of Allah (pbuh) was always confident that Allah (swt) would grant him victory. Relief came through Nu’aym ibn Mas’ud. He had already embraced Islam though his own people did not know it and he came to the Messenger of Allah (pbuh). Nu’aym proposed to the Messenger of Allah (pbuh) a way in which he could jeopardize the coalition. So Nu’aym went to Banu Quraydah, with whom he had been a close friend in the days of Jahilliyah, and reminded them of his affection and the special ties that existed between them.” Nu’aym told Banu Quraydah what their fate would be if Ghatafan and the Quraysh were to leave them to face Muhammad (pbuh) alone. He emphasized that the Quraysh and Ghatafan might not bear waiting for a long time because they were not inhabitants of that area. He told them that if they were left to face Muhammad on their own they would not be able to do so.

Sonunda, onlara, Müttefiklerle birlikte savaşmamalarını, Kureyş ve Gatafan'ın kalmasını sağlamak için, kendi ileri gelenlerinden rehineler alınmadıkça Müttefiklerle birlikte savaşmamalarını ve ancak bundan sonra müttefikleriyle birlikte Muhammed ﷺ'e karşı savaşıp onu ortadan kaldırmalarını önerdi. Kureyza Yahudileri bunun mükemmel bir tavsiye olduğunu düşündü. Nu'aym daha sonra Kureyş'e gitti ve Kureyza Yahudilerinin Muhammed ﷺ'e karşı tutumlarından pişman olduklarını ve eksikliklerini telafi etmeye çalıştıklarını söyledi. Kureyş ve Gatafan olmak üzere iki kabilenin ileri gelenlerinden bazılarını teslim ederek onunla barışmaya hazır olduklarını, böylece onların başlarını kesebileceğini belirtti. Onlara şöyle dedi: "Yahudiler rehine isterse, onlara tek bir adam bile göndermeyin." Ardından Gatafan'a gitti ve Kureyş'e anlattığı hikayeyi aynen onlara da anlattı.

Finally, he suggested to them not to fight alongside the Allies until they had taken hostages from their chiefs who would remain in their hands as security in order to have Ghatafan and the Quraysh stay. Only then should they fight Muhammad (pbuh) with their allies until they made an end of him. The Quraydah thought that this was excellent advice. Nu’aym then went to Quraysh and told them that the Jews of Quraydah had regretted their action in opposing Muhammad (pbuh) and are working to overcome their shortcoming. He stated that they were prepared to make it up with him by handing over some chiefs of the two tribes, Quraysh and Ghatafan, so that he could cut their heads off. He said to them, “So if the Jews demand hostages, do not send them a single man.” Then he went to Ghatafan and told them the same story that he had told Quraysh.

Araplarin Yahudilere karsi süphesi arti ve Ebu Süfyan, Ka'b'i çagirtarak onlara Muhammed (sav)'i uzun süredir kusattiklarini, bu yüzden ertesi gün savasa hazirlanmalari gerektigini bildirdi. Ka'b, o günün Cumartesi oldugunu, bu günde ne savasilmadigini ne de is yapildigini söyledi. Ebu Süfyan öfkelendi ve Nuaym'in kendisine söyledikleri konusunda ikna oldu. Kureyzaya bir elçi göndererek, bu Cumartesi yerine baska bir Cumartesi belirlemelerini, çünkü ertesi gün Muhammed (sav) ile savasmanin sart oldugunu bildirdi. Elçi ayrica Kureyza'ya, Kureys ve Gatafan'in tek basina savasa çikmasi halinde ittifaklarinin bozulacagini ve sonunda Muhammed (sav) ile tek basina savasmak zorunda kalacaklarini söyledi. Kureyza, Ebu Süfyan'in sözlerini duyunca Cumartesi gününü ihlal etmeyecekleri konusundaki tutumlarini yineledi ve güvence olarak alikonulmasi gereken rehinelerden söz etti. Ebu Süfyan bunu duyunca Nuaym'in kendisine anlattiklarindan artik hiçbir süphe duymadi. Yeni bir strateji düsünmeye basladi ve Gatafan ile görüserek onlarin da Muhammed (sav) ile savasma konusunda kendilerinin de tereddüde düstügünü anladi.

The Arabs’ suspicion of the Jews grew and Abu Sufyan sent for Ka’ab informing him that they had been besieging Muhammad (pbuh) for a long time and that they should make ready for battle the next day. Ka’ab replied that it was the Sabbath, a day on which they did nothing, no fighting and no work. Abu Sufyan was enraged and he came to believe what Nu’aym had told him. He sent an envoy back to the Quraydah to tell them to make another Sabbath instead of this one for it was essential to fight Muhammad the next day. The envoy also told the Quraydah that if Quraysh and Ghatafan went out to fight alone, their coalition would be broken so they would end up fighting Muhammad alone. When the Quraydah heard Abu Sufyan’s comments they asserted their stand that they would not violate the Sabbath, and mentioned the hostages whom they should hold as security. When Abu Sufyan heard this he had no doubt left concerning what Nu’aym had told him. He began to think of a new strategy and he conferred with Ghatafan only to find out that they too had second thoughts about fighting Muhammad (pbuh).

O gece Allah (swt), onların çadırlarını devirip yemek kazanlarını altüst eden şiddetli bir rüzgar ve gürültülü bir fırtına gönderdi. Onlar paniğe kapıldılar ve Müslümanların bu fırsatı değerlendirip saldırılarını kendilerine yöneltebileceğini düşündüler. Bunun üzerine Tuleyha ayağa kalkıp bağırdı: “Muhammed ﷺ arkanızdan geliyor, o halde canınızı kurtarmak için kaçın!” Ebu Süfyan da, “Ey Kureyş! Yola çıkın, çünkü ben gidiyorum” dedi. Böylece herkes eline geçen ne varsa hızla alıp kaçtı. Gatafan ve diğer Müttefikler de aynısını yaptılar. Sabah olduğunda hepsi gitmişti.

That night, Allah (swt) sent a bitter wind and a thunderous storm which overthrew their tents and upset their cooking pots. They were stricken with panic and thought that the Muslims would seize the chance to direct their onslaught against them, so Tulayha arose and shouted, “Muhammad has come after you, so run for your lives”. Abu Sufyan said, “O Quraysh! Be off, for I am going.” So they grabbed hurriedly whatever they could carry and fled. Ghatafan and the rest of the Allies did the same. In the morning they were all gone.

Peygamber ﷺ bunu görünce, o ve Müslümanlar hendekten ayrılıp Medine'ye döndüler. Allah (SWT) Müslümanları savaşmaktan korumuştu. Artık Allah'ın Resulü ﷺ Kureyş'ten kurtulmuştu ve Benî Kureyza ile bir kez ve sonsuza dek ilgilenmeye karar verdi. Antlaşmayı bozan ve Müslümanları yok etmek için müttefiklerle komplo kuran onlardı; bu yüzden Allah'ın Resulü ﷺ, müezzine, itaat eden herkesin Benî Kureyza'nın bulunduğu yere varana kadar ikindi namazını kılmamasını halka bildirmesini emretti. Allah'ın Resulü ﷺ, Ali'yi sancağıyla öne gönderdi ve Müslümanlar sevinç ve coşkuyla ona koştular; Benî Kureyza'ya ulaşıp yirmi beş gece boyunca onları kuşattılar. Yahudiler Allah'ın Resulü ﷺ'ye onunla müzakere etmek istediklerini bildirdiler. Uzun görüşmelerden sonra Sa'd İbn Mu'âz'ın hakemliğinde karar kıldılar ve o şöyle hüküm verdi: "Erkekler öldürülmeli, mallar taksim edilmeli, kadınlar ve çocuklar ise Sebaya (köle) olarak alınmalıdır." Hüküm uygulandı ve böylece kabilenin varlığı son buldu ve Medine onlardan bir kez ve sonsuza dek kurtuldu.

When the Messenger of Allah (pbuh) saw this, he (pbuh) and the Muslims left the trench and returned to Madinah. Allah (swt) had spared the Muslims from fighting. Now that Allah’s Messenger (pbuh) had rid himself of the Quraysh he decided to deal with Banu Quraydah once and for all. It was they who had broken their agreement and had conspired with the allies to exterminate the Muslims, therefore Allah’s Messenger (pbuh) ordered the Mu’adhin (caller to the prayer) to inform to the people that whoever was obedient should not perform the afternoon prayer until he had reached the location where Banu Quraydah was. Allah’s Messenger (pbuh) sent ‘Ali forward with his banner and the Muslims hastened to it full of joy and zeal until they reached Banu Quraydah whereupon they besieged them for twenty-five nights. The Jews told the Messenger of Allah (pbuh) that they wanted to negotiate with him. After much negotiation they settled for the arbitration of Sa’d ibn Mu’adh and he gave judgment that, “The men should be killed, the property divided and the women and children taken as Sabaya (slaves).” The judgment was implemented, and thus the entity of the tribe ceased to exist and Madinah was rid of them once and for all.

Müttefiklerin yenilgisi, Kureyş'in Allah'ın Elçisi ﷺ ile ciddi bir şekilde yüzleşme girişimlerinin sona erdiği anlamına geldi. Banu Kureyza'nın yok edilmesi ise Medine'nin çevresinde yaşayan ve başlangıçta Allah'ın Elçisi ﷺ ile anlaşmaları olan (ve sırayla her birinin bozduğu) üç Yahudi kabilesinin artık orada olmadığı anlamına geliyordu. Bu da Allah'ın Elçisi ﷺ'in ve Müslümanların Medine üzerindeki üstünlüğünün mutlak hale geldiği ve bunun sonucunda Araplar'ın Müslümanlardan her zamanki gibi endişe duymaya devam ettiği anlamına geldi.

The defeat of the Allies marked the end of any serious attempt by the Quraysh to confront the Messenger of Allah (pbuh) and the annihilation of Banu Quraydah meant that all three Jewish tribes, which had originally lived around Madinah and who had agreements with Allah’s Messenger (pbuh) (which each broke in turn), were not there any more. This meant that the supremacy of Allah’s Messenger (pbuh) and the Muslims over Madinah was absolute and as a result, the Arabs were just as alarmed of the Muslims as ever.