Allah'ın Elçisi'nin (ﷺ) Mekke'den hicretinden altı yıl geçmişti. Artık o (ﷺ), ordusu ve Medine'deki İslam toplumunun genel durumu konusunda kendini güvende hissediyordu. İslam Devleti, bütün Araplar için ciddi bir çekişme odağı haline gelmişti. Buna rağmen Allah'ın Elçisi (ﷺ), İslam Davetini güçlendirecek ve bu da düşmanlarının zayıflamasına yol açacak yeni hamleler düşünmeyi sürdürüyordu.

Six years had elapsed since the emigration of Allah’s Messenger (pbuh) from Makkah. By now he (pbuh) had become reassured about his army and the general state of the Islamic society in Madinah. The Islamic State had become a major force of contention for all the Arabs. But inspite of this, the Messenger of Allah (pbuh) was continually thinking of new moves which would enable him to strengthen the Islamic Message, which in turn would lead to the weakening of his enemies.

Allah'ın Elçisi'ne (ﷺ) Hayber ve Mekke halkının Müslümanlara baskın düzenlemek için komplo kurdukları haberi zaten ulaşmıştı. Muhammed (ﷺ), Mekke halkını yatıştırmak amacıyla bir plan tasarladı. Bunun sonucunda Mekke halkının Allah Elçisi'nin (ﷺ) Arap Yarımadası'nda Da'veti sürdürmesinin önünü açacağı ve Hayber Yahudilerini müttefikleri Kureyş'ten yalıtacağı umuluyordu. Bunu başarmak için plan, Allah'ın Kutsal Evi'ne barışçıl bir ziyareti öngörüyordu. Arapların kutsal aylarda savaşmayacaklarını bildiği için planının gerçekleştirilmesinin kolay olacağını da biliyordu. Ayrıca Kureyş'in bölünmüş olduğunu ve Müslümanlardan korkmaya başladığını biliyordu; dolayısıyla ona karşı aceleci bir hamlede bulunmadan önce iki kez düşünmek zorunda kalacaklardı. Bu nedenle (ﷺ) Kutsal Ev'e bir hacı olarak gitmeye karar verdi. Eğer Kureyş onu engellerse, bunu onlara karşı güçlü bir propaganda aracı olarak kullanacak ve bu da genel halkın gözünde İslam'ın Mesajı'nın daha da yayılmasına hizmet edecekti.

News had already reached Allah’s Messenger (pbuh) that the people of Khaybar and Makkah were conspiring to raid the Muslims. Muhammad (pbuh) designed a plan with the aim of appeasing the people of Makkah. It was hoped that this would result in them leaving the way clear for the Messenger of Allah (pbuh) to pursue his Da’wah within the Arabian Peninsula as well as to isolate the Jews of Khaybar from their allies, the Quraysh. To achieve this, the plan called for a peaceful visit to the Sacred House of Allah. He (pbuh) knew that his plan would be easy to fulfill because the Arabs would not fight during the sacred months. He (pbuh) also knew that the Quraysh were divided and had become fearful of the Muslims, therefore they would have to think twice before attempting any rash move against him. So he (pbuh) decided to go to the Sacred House as a pilgrim, if the Quraysh were to prevent him then he would use this as a powerful propaganda tool against them and this would serve to further promote the Message of Islam in the eyes of the general public.

Yukarıda anlatılanların ışığında, Allah'ın Elçisi ﷺ, Zilkade ayında, haccetmeye gideceğini duyurdu ve Kâbe'ye barışçıl bir şekilde hac ibadetine katılmaları için diğer Arap kabilelerine haber gönderdi. Bu son adımın amacı, Araplara onun ﷺ bir hacı olarak yola çıktığını, bir akıncı olarak değil, bunu işaret etmekti. Müslüman olmayan Araplardan, dininden olmamalarına rağmen kendisine katılmalarını istemişti; çünkü savaşmak istemediğini vurgulamak istiyordu.

With the above in mind, the Messenger of Allah (pbuh) announced that he was to go on the Hajj in the sacred month of Dhul al-Qa’dah and he sent to the other Arab tribes enjoining them to take part in the pilgrimage to the Sacred House peacefully. The purpose of this last move was to signal to the Arabs that he (pbuh) was coming out as a pilgrim and not as a raider. He (pbuh) had asked the non-Muslim Arabs to join him although they were not of his Deen simply because he wanted to emphasize that he did not want to fight.

Allah'ın Elçisi (sav) Medine'den 1.400 adamla ve Kasvâ adlı devesine önderlik eden yetmiş deveyle yola çıktı. Maksadı insanlara savaşmak niyetinde olmadığını, yalnızca Allah'ın Kâbe'sini ziyaret etmek istediğini açıklamaktı; bu yüzden ihrama girmişti. Medine'den altı yedi mil uzaklaştıktan sonra Allah'ın Elçisi (sav) ve Müslümanlar Zülhuleyfe adlı bir yere vardılar ve orada ihram elbiselerini giydiler. Sonra Mekke'ye doğru yürüdüler. Kureyş, Müslümanların savaşmak için değil, hac için geldiklerini duydu; ancak bunun Muhammed (sav)'in Mekke'ye girmek için kullandığı bir oyun olabileceğinden korktular. Bu ihtimal zihinlerinden hiç çıkmadı ve Muhammed (sav)'in şehre girmesini engellemeye karar verdiler.

The Messenger of Allah (pbuh) left Madinah with 1,400 men and seventy camels leading them on his she-camel, Quswa’. He (pbuh) was in Ihram for the purpose of clarifying to the people that he did not intend to fight and that he simply wished to visit the Sacred House of Allah. Six or seven miles after leaving Madinah, Allah’s Messenger (pbuh) and the Muslims reached a place called Dhil Halifah, and there they donned the pilgrim garb. Then they marched towards Makkah. The Quraysh heard that the Muslims had come for Hajj and not to fight, but they feared that it was a ploy that Muhammad (pbuh) was using to enter Makkah. This possibility was never far from their minds and they decided to prevent Muhammad (pbuh) from entering the city.

Bu nedenle Kureyş, iki yüz atlıdan oluşan süvarisiyle birlikte büyük bir orduya Halid bin Velid ile İkrime bin Ebi Cehl'i komutan olarak atadı. Müşriklerin ordusu, hacıların oraya gitmesini engellemek amacıyla Mekke'den yola çıktı. Hacıların gelmesini beklemek üzere Zi Tuvâ'da konakladılar. Kureyş'in hareketleri hakkındaki haber Allah'ın Resulü ﷺ'ye ulaştı ve Usfân köyüne girdiğinde Benî Ka'b'dan bir adamla karşılaşıp onlar hakkında sordu; adam şöyle cevap verdi: "Kureyş, senin geldiğini duydu ve sütlü develerini de yanlarına alarak çıktılar, leopar derisi giydiler ve Zi Tuvâ'da konakladılar. Senin, onlara rağmen Mekke'ye asla giremeyeceğine yemin ediyorlar. Bu adam Halid bin Velid de onların süvarisinin başında; süvariyi önceden Kürâ'ul-Gamîm'e göndermişler." Kürâ'ul-Gamîm, Müslümanların konakladığı Usfân'dan yaklaşık sekiz mil uzaklıktaydı.

The Quraysh, therefore, appointed Khalid ibn al-Walid and ‘Ikrimah ibn Abi Jahl at the head of a great army that included a cavalry of two hundred. The army of the mushrikeen set off from Makkah towards the pilgrims in order to prevent them from going there. They encamped at Dhi Tuwa to await the coming of the pilgrims. Information about the movements of the Quraysh reached the Messenger of Allah (pbuh) and when he entered the village of ‘Usfan he met a man from Banu Ka’ab and asked him about them; he replied, “There are the Quraysh who have heard of your coming and have come out with their milch-camels and have put on leopard skins, and have encamped in Dhi Tuwa swearing that you will never enter Makkah in defiance of them. This man Khalid ibn al-Walid is with their cavalry which they have sent in advance to Kura’ al-Ghamim.” Kura’ al-Ghamim was about eight miles from Usfan where the Muslims were encamped.

Allah'ın Resûlü ﷺ bunu duyunca şöyle buyurdu: "Kureyş'in vay haline! Savaş onları yuttu! Beni ve Arapların geri kalanını kendi yollarımıza bıraksalardı, ne zararları olurdu? Eğer beni öldürmek isterlerse, istedikleri de budur. Allah bana onlara karşı zafer verirse, İslam'a sürü sürü girerler. Bunu yapmazlarsa, güçleri yettikçe savaşırlar. Kureyş ne düşünüyor? Allah'a andolsun ki, Allah'ın bana emanet ettiği davayı, O onu zafere ulaştırana ya da ben helak olana kadar savunmaya devam edeceğim." Allah'ın Resûlü ﷺ, tasarladığı plan üzerinde düşündü ve durum hakkında derinlemesine düşündü. Zaten barışçıl bir strateji belirlemişti ve savaşa hazırlanmamıştı. Ancak Kureyş, onunla savaşmak istemediği halde ona karşı bir ordu göndermişti. Geri mi dönecekti, yoksa planını değiştirip savaşacak mıydı? Müslümanların, savaşmaktan başka çareleri kalmadığında düşmanlarıyla yüzleşecek ve Kureyş'le savaşa girecek kadar imanlarının olduğunu çok iyi biliyordu.

When Allah’s Messenger (pbuh) heard this he said, “Woe to Quraysh, war has devoured them! What harm would they have suffered if they had left me and the rest of the Arabs to go our own way? If they should kill me that is what they desire, and if Allah should provide me with victory over them they would enter Islam in flocks. If they do not do that, they will fight while they have the strength, so what are the Quraysh thinking of? By Allah, I will not cease to fight for the mission with which Allah has entrusted me until He makes it victorious or I perish.” The Messenger of Allah (pbuh) reflected on the plan that he had designed and he thought hard about the situation. He had already decided on a peaceful strategy and had not prepared for battle, but the Quraysh had sent an army to fight him though he did not want to fight. Would he go back, or change his plan and fight? He knew very well that the Muslims had enough Iman to face their enemy and engage in a battle with the Quraysh if they were left with no choice but to fight.

Ancak Allah'ın Resulü (ﷺ) savaş için çıkmamıştı ve savaşmamaya karar vermişti. Hac ibadetini yerine getirmek amacıyla çıkmış, yalnızca barışı gözetmişti. Hac ibadetini yerine getirmesine engel olunursa, ki bunu beklediği için, bunun barışçıl bir biçimde olmasını istiyordu; ne saldırgan bir engelleme ne de düşmanca koşullar altında yapılan bir hac. Allah'ın Resulü (ﷺ) tarafından planlanan barışçıl strateji, Mekke'de ve Kureyş arasında İslam davetinin yüceliği ve soyluluğu hakkında bir kamuoyu oluşturmayı ve bunu Kureyş'in sapkınlığı, kibri ve saldırganlığıyla karşılaştırmayı amaçlıyordu. Bu kamuoyu hayati önemdeydi ve İslam davetinin yayılıp gelişmesi için sağlam bir zemin oluşturulması gerekiyordu. Kamuoyu, davetin yayılmasına ve zafere ulaşmasına yardımcı olacak en önemli etkenlerden biriydi. Savaşırsa, Allah'ın Resulü (ﷺ) kamuoyunu kendi yanına çekme fırsatını kaçırma tehlikesiyle karşı karşıyaydı; bu nedenle orijinal planını değiştirmemeye ve barış içinde yoluna devam etmeye karar verdi.

However, Allah’s Messenger (pbuh) had not come out for war and he had decided not to fight. He had instead come out to accomplish the Hajj and had only peace in mind. He (pbuh) thought that if he was prevented from fulfilling the Hajj, which he expected, he wanted it to be peacefully; not aggressive prevention nor a Hajj performed under hostile circumstances. The peaceful plan which Allah’s Messenger (pbuh) had masterminded was designed to create public opinion within Makkah and amongst the Quraysh about the glory and nobleness of the Message of Islam, and to contrast it with the misguidance, arrogance and aggression of the Quraysh. This public opinion was crucial and it had to be built if the Islamic Da’wah was to have the right grounds to prosper and spread. Public opinion was one of the most important contributory factors which would help to spread the Da’wah and enable it to emerge victorious. Allah’s Messenger (pbuh) was in danger of slipping in his chance to gain the public opinion on his side if he was to fight, therefore he decided not to change his original plan and to continue on in peace.

Allah'ın Elçisi (sav) bir sonraki adımı hakkında uzun uzun düşündü. Basiretinin ve devlet adamlığının, diğer herkesinkinden çok daha üstün olduğu ortadaydı. Önüne çıkan fırsatı kaçırmamak ve planının ters tepmemesi için barış planıyla devam etmeye karar verdi. Aksi takdirde Kureyş'e, Araplar arasında kendisine karşı bir karalama kampanyası başlatmak için bir bahane verilmiş olacak, bu da kamuoyunun onların lehine dönmesine yol açacaktı. Allah'ın Elçisi (sav) bunun üzerine Müslümanlara seslendi: "Onlarla karşılaşmayacağımız bir yoldan bizi kim çıkarabilir?" Bir adam bunu üstlendi ve onları, geçitler arasındaki, geçmesi onlar için çok zor olan sarp ve taşlık bir yoldan götürdü. Sonunda Mekke'nin aşağısındaki, Hudeybiye adı verilen bir vadiye çıktılar. Orada konakladılar. Halid ve İkrime'nin orduları onları görünce korkuya kapılıp Mekke'yi savunmak için geri koştular. Müslümanların bu cesur hamlesi, kâfirlerin sırtında ürperti yarattı. Müslümanların onları alt edip, kimse tarafından fark edilmeden kapılarının dibine dayanabildiklerine inanamadılar. Kâfirler Mekke'de mevzilendi, Allah'ın Elçisi (sav) ve ordusu ise Hudeybiye'de konakladı. İki kamp birbirinin karşısında duruyordu ve her biri diğerine karşı ne yapacağını düşünüyordu. Bazı Müslümanlar, Kureyş'in onların hac yapmasına asla izin vermeyeceğini ve savaşa hazırlandığını tahmin ediyordu. Onlara göre Kureyş'le savaşıp onları yenmekten ve sonra hac yapmaktan başka çareleri yoktu. Bu yolla Kureyş'in bir kez ve sonsuza dek ortadan kaldırılacağını savunuyorlardı.

The Messenger of Allah (pbuh) thought long and hard about his next move. His shrewdness and statesmanship were far better than any other person. He decided to go with his peace plan, lest he miss the opportunity that presented itself and lest his plan backfired. Under which circumstances the Quraysh would be gifted with an excuse to launch a smear campaign amongst the Arabs against him, resulting in shifting the public opinion in their favor. Allah’s Messenger (pbuh) then called on the Muslims, “Who will take us out by a way in which we shall not meet them?” A man volunteered to do so and he took them by a rugged rocky tract between passes which was very hard on them until they managed to emerge from it into a valley below Makkah in a place called al- Hudaybiyah. There they camped. When the armies of Khalid and ‘Ikrimah saw them they became scared and galloped back to defend Makkah. The Muslims’ daring move sent shivers down the disbelievers’ spines. They could not believe that the Muslims had managed to out maneuver them and turn up at their doorstep unchecked. The disbelievers stationed themselves in Makkah while Allah’s Messenger (pbuh) and his army stationed themselves in al-Hudaybiyah. The two camps faced each other and each thought about what action to take against the other. Some Muslims predicted that the Quraysh would never allow them to perform the Hajj and that they were preparing for war. They thought that there was no other way for them but to fight the Quraysh, crush them and then perform the Hajj. In so doing, they maintained that this would see off the Quraysh once and for all.

Kureyş ise bu arada Müslümanlarla savaşma fikriyle oynadı; bu, kendi yok olmalarına yol açsa bile. Ancak bu düşünce kısa sürede dağıldı, çünkü Müslümanların güçlü rakipler olduğunu biliyorlardı. Böylece Kureyş, Müslümanların ilk hamleyi yapmasını beklemeyi tercih etti.

The Quraysh, meanwhile, flirted with the idea of fighting the Muslims, even if this meant perishing itself, but this idea soon evaporated for they knew that the Muslims were formidable opponents. Thus, the Quraysh opted to wait for the Muslims to make the first move.

Peygamber Efendimiz ﷺ'in gerçekte gelme amacına ulaşabilmek için, Medine'de ihrama girdiğinden beri orijinal planına sıkı sıkıya bağlı kaldı. Hudeybiye'de konaklamaya devam etti ve Kureyş'in ne yapacağını bekledi. Kureyş'ten korktuğunu ve onun hacca gelişi hakkında müzakere etmek üzere kısa sürede elçiler göndereceğini biliyordu; bu nedenle temsilcilerini sabırla bekledi. Kureyş önce, Huzaa kabilesinden birkaç adamla birlikte Budeyl İbnü Verkā'yı, Allah'ın Resulü ﷺ'e neye geldiğini sormak üzere gönderdi. Kısa bir konuşmadan sonra, Müslümanların savaşmak için değil, Beytullah'ı ziyaret etmek ve kutsal bölgeyi yüceltmek için çıktıklarına ikna oldular.

In order to achieve what he (pbuh) had really come for, the Messenger of Allah (pbuh) firmly adhered to his original plan ever since he had put on Ihram in Madinah. He (pbuh) simply remained stationed in Hudaybiyah, waiting to see what the Quraysh would do next. He (pbuh) knew that the Quraysh were scared of him and that they would soon send out envoys to negotiate with him about his coming on Hajj, so he (pbuh) patiently awaited their representatives. The Quraysh first sent Budayl ibn Warqa’ with some men of Khuza’ah to ask Allah’s Messenger (pbuh) what he had come for, and after a short exchange of words they were convinced that the Muslims had not come out to fight but to visit the Sacred House and venerate the sacred precincts.

Elçiler dönüp Kureyş'e bilgi verdi ve onları bu konuda ikna etmeye çalıştı, ancak Kureyş onları Muhammed ﷺ'e karşı taraflı davranmakla suçladı ve onlara güvenmedi. Kureyş bir kez daha bir heyet gönderdi; bu heyet de kısa süre sonra aynı sonuçla geri döndü. Bunun üzerine Kureyş, müzakere etmesi için Ahâbiş'in (Habeşlilerin) reisi el-Hulays'ı Allah'ın Resulü ﷺ'e gönderdi. Kureyş, el-Hulays'ın Muhammed ﷺ'i durdurmasını umuyordu; aslında onun Müslümanlara karşı kışkırtılmasını amaçlıyordu. Kureyş, el-Hulays Muhammed ﷺ ile yaptığı görüşmelerde başarısız olduğunda ona karşı nefretinin artacağını ve Mekke'yi savunma konusunda daha kararlı hale geleceğini ummuştu. Ancak Allah'ın Resulü ﷺ, el-Hulays'ın geldiğini duyunca kurbanlık hayvanların onunla karşılaşmak üzere serbest bırakılmasını emretti; böylece ona, Müslümanların niyetinin savaş değil hac olduğunu göstermek ve bunu anlamasını sağlamak istedi.

The envoys returned to inform the Quraysh and persuade them of this, but the Quraysh accused them of being biased towards Muhammad (pbuh) and did not trust them. The Quraysh sent out another delegation and it too returned shortly with the same findings. Then the Quraysh sent to Allah’s Messenger (pbuh) al-Hulays, chief of al-Ahbash (Abyssinians) to negotiate. Quraysh was counting on al-Hulays to stop Muhammad (pbuh), they actually meant to incite him against the Muslims. The Quraysh hoped that once he had failed in his negotiations with Muhammad (pbuh) his hatred towards Muhammad (pbuh) would increase and he would become more determined to defend Makkah. However, when the Messenger of Allah (pbuh) heard that al-Hulays was coming he (pbuh) ordered the sacrificial animals to be let loose to meet him so as to demonstrate to him and make him realize that what the Muslims intended was Hajj and not war.

Al-Hulays, gördüğü hayvanların vadinin kenarından geçtiğini ve umre yapmak üzere olan insanları, kamplarının ibadet havasıyla çevrili olduğunu gözlemleyerek ve savaşa hazırlıklı görünmediklerini fark ederek çok etkilendi. Bu insanların savaşmak için değil, ibadet etmek için geldiklerinden emin oldu ve Allah Resulü ﷺ ile görüşmeden önce Kureyş'in yanına dönüp gördüklerini bildirdi. Kureyş'ten Müslümanların hac yapmalarına izin vermelerini istedi; Kureyş'in Muhammed ﷺ ile Kâbe arasına girmeye kalkması durumunda askerlerini geri çekeceğini söyleyerek öfkelendi. Ancak Kureyş, tavrını uzlaşmacı bir dile çevirerek onu yatıştırmayı başardı ve daha kabul edilebilir şartlar elde etme umuduyla ondan ek süre istedi. Al-Hulays bunu kabul etti. Bunun üzerine Kureyş, Sakîfli Urve ibn Mes'ud el-Sakafî'nin hükmüne güvendiklerini belirterek onu gönderdi. O da Allah Resulü ﷺ'a gitti ve onu geri dönmeye ikna etmek için boşuna çaba gösterdi.

Al-Hulays saw the animals going past him from the side of the valley and people about to perform ‘Umrah, through observing their camp site engulfed in an atmosphere of worship, and that they did not appear to be equipped for fighting, he came to be greatly impressed. He was certain that these people really had come to worship and not to fight and so he went back to the Quraysh even before meeting Allah’s Messenger (pbuh) and he informed them of what he had seen. He demanded that the Quraysh allow the Muslims to perform the Hajj, and became furious threatening to withdraw his troops if the Quraysh attempted to come between Muhammad (pbuh) and the Ka’bah. The Quraysh, however, managed to calm him by changing their tone to a conciliatory one, and they asked him for extra time in the hope of obtaining more acceptable terms. He agreed so and the Quraysh then sent ‘Urwa ibn Mas’ud al-Thaqafi after reassuring Thaqafi that they trusted his judgment. He went to Allah’s Messenger (pbuh) and tried in vain to convince him to go back.

Sonunda, Allah'ın Elçisi'nin ﷺ haklı olduğunu kabul etmek zorunda kaldı. Bunun üzerine Kureyş'e döndü ve şöyle dedi: "Ey Kureyş halkı! Kisra'nın ülkesine, Sezar'ın ülkesine ve Necaşi'nin ülkesine gittim, ama Muhammed'in ﷺ Ashabı arasındaki durumu gibi, bir kavmin arasında bir hükümdarın bu kadar sevildiğini hiç görmedim. O abdest aldığında, sahabîler onun abdest aldığı gibi abdest alıyorlar. Başındaki bir kıl düştüğünde, onu almak için koşuyorlar. Onu hiçbir sebeple terk etmeyecekler, o halde kararınızı verin."

Eventually, he had to concede that the Messenger of Allah (pbuh) was in the right. So he returned to the Quraysh and said to them, “O people of Quraysh! I have been to Chosroes in his kingdom, Caesar in his kingdom, and the Negus in his kingdom, but never have I seen a king among a people like Muhammad among his Sahabah; whenever he performed his ablutions they performed ablutions the same way he did. If a hair of his head fell they ran to pick it up. They will never abandon him for any reason, so make up your mind.”.

Bunun sonucunda Kureyş'in düşmanlığı ve inatçılığı daha da arttı; müzakere ve tartışmalar sürdü, ancak hiçbir sonuç alınamadı. Allah'ın Resulü ﷺ, Kureyş'in elçilerinin kendisine yaklaşmaya korktuğunu düşünerek bizzat bir heyet göndermeyi düşündü. Temsilcisinin onları ikna edebileceğini umarak kendisine bir elçi gönderdi; ancak Kureyş adamları, elçinin bindiği deveyi sakatlayıp onu öldürmeye kalkıştı. Neyse ki al-Ahbaş birlikleri onu korudu. Kureyş'in kin ve düşmanlığı her geçen gün arttı ve geceleri Müslümanların kampına taş atmaları için serserilerini gönderdi. Bu durum Müslümanları öfkelendirdi ve onları Kureyş ile savaşmaya yöneltti; ancak Allah'ın Resulü ﷺ onları sakinleştirmeyi başardı. Ardından Kureyş, Allah'ın Resulü ﷺ'nin kampını kuşatmaları ve onları dövmeleri emriyle elli adam gönderdi; ancak yakalanıp Allah'ın Resulü ﷺ'nin huzuruna getirildiler. Resulullah ﷺ onları affetti ve kendi yollarına gitmelerine izin verdi.

This only served to increase the Quraysh’s hostility and stubbornness and further negotiation and debate went on to no avail. The Messenger of Allah (pbuh) thought about sending a delegation himself, presuming that maybe the Quraysh’s envoys were too scared to approach him. He (pbuh) thought that his representative might be able to persuade them and so he sent to them an envoy, but they hamstrung the camel that he was riding on and tried to kill him. Fortunately, the al-Ahbash troops protected him. The Quraysh’s animosity grew by the day and they sent their louts out at night to throw stones at the Muslims’ camp. This angered the Muslims and caused them in turn to want to fight the Quraysh, but the Messenger of Allah (pbuh) managed to calm them down. Next, the Quraysh sent fifty men with orders to surround the Messenger of Allah’s camp and beat them, but they were caught and brought before the Messenger of Allah (pbuh) who forgave them and let them go their own way.

Bu son gelişme Mekke halkı üzerinde derin bir etki bıraktı ve Muhammed'in (s.a.v.) baştan beri doğru sözlü olduğunu şüphe götürmez biçimde ortaya koydu. Onlara, savaş yapmak için değil, gerçekten Hac ibadetini yerine getirmek için geldiğini gösterdi. Bu hamleyle böylece Mekke'deki kamuoyunu kendi lehine harekete geçirmeyi başardı. Artık şehre girmek isterse ve Kureyş ona engel olmaya kalkarsa, Mekke halkı ve Araplar onun yanında yer alacak, sonuna kadar onu destekleyeceklerdi. Bunun üzerine Kureyş kışkırtıcı faaliyetlerine son verdi ve ciddi biçimde barışı düşünmeye başladı. Allah'ın Elçisi ﷺ, Kureyş ile görüşmek üzere başka bir elçi göndermeye karar verdi ve bu görev için Ömer ibn el-Hattab'tan gitmesini istedi. Ancak Ömer şöyle dedi: "Ey Allah'ın Elçisi, Kureyş'in yanında canımdan endişe ediyorum. Mekke'de beni koruyacak Benî Adiy ibn Ka'b'dan kimse kalmadı ve Kureyş, bana olan düşmanlığımı ve onlara karşı sert davranışımı biliyor. Ancak orada benden daha değerli gördüğüm bir adamı tavsiye ederim: Osman ibn Affan."

This last development had a profound effect on the people of Makkah and it proved without a shadow of a doubt that Muhammad (pbuh) had been truthful all along. It demonstrated to them that he had genuinely come to perform the Hajj and not to indulge in warfare. With this move he (pbuh) thus managed to motivate public opinion in Makkah in his favor. Now if he was to enter the city and the Quraysh attempted to prevent him the people of Makkah and the Arabs would back him all the way and support him against them. The Quraysh, therefore, ceased their provocative activities and began to seriously contemplate peace. The Messenger of Allah (pbuh) decided to send another envoy to negotiate with the Quraysh and he asked ‘Umar ibn al-Khattab to go, but ‘Umar told him, “O Messenger of Allah, I fear for my life with the Quraysh, there is no more of Banu ‘Adi ibn Ka’ab in Makkah to protect me and the Quraysh know of my enmity and my rough treatment of them. However, I recommend a man more prized there than myself, ‘Uthman ibn ‘Affan.”.

Allah'ın Elçisi ﷺ daha sonra Osman'ı çağırdı ve onu Ebu Sufyan'a gönderdi. Osman gidip Allah'ın Elçisi'nin ﷺ mesajını onlara iletti. Onlar ona, "Eğer Kâbe'yi tavaf etmek istiyorsan, tavaf et," dediler. O da, "Allah'ın Elçisi ﷺ tavaf etmeden ben bunu yapamam," dedi. Osman daha sonra Kureyş ile barış görüşmelerini başlattı, ancak onlar bu fikri reddetmeye devam ettiler. Görüşmeler uzun sürdü ve zaman zaman zorlaştı; yine de Kureyş'in tutumu kesin bir ret yerine, her iki tarafı da tatmin edecek bir uzlaşma arayışına dönmeye başladı. Birlikte bir çıkış yolu aradılar, Osman'ın tarzını benimsediler ve onunla rahat hissettiler. Sonunda da krizi sona erdirmek ve böylece Muhammad ﷺ ile olan savaş hallerine son vermek için birlikte çalışmaya çaba gösterdiler.

The Messenger of Allah (pbuh) then summoned ‘Uthman and sent him to Abu Sufyan. So ‘Uthman went off and conveyed the Messenger of Allah’s (pbuh) message to them. They said to him, “If you want to go around the Sacred House, go around it.” He said, “I cannot do so until the Messenger of Allah (pbuh) does so.” ‘Uthman then initiated peace negotiations with the Quraysh, but they continued to reject the idea. The negotiations were extensive and proved difficult at times, however, the Quraysh’s position began to shift from a categorical refusal to an attempt to reach a compromise which would satisfy both parties. They searched together for a way out, they took to ‘Uthman’s style and felt at ease with him, and so it was that they ultimately endeavored to work to secure an end to the crisis and thereby terminate their state of war with Muhammad (pbuh).

‘Osman uzun süre kalıp Mekke'de görünmeyince, Müslüman kampında Kureyş'in onu öldürdüğüne dair bir söylenti yayıldı. Müslümanlar bu haberden öfkelendiler ve hepsi Kureyş ile savaşmaya hazır olarak kılıçlarına sarıldılar. Bu noktada Allah'ın Elçisi ﷺ, Kureyş'in elçi olmasına rağmen kutsal ayda ‘Osman'a ihanet etmiş görünmesi nedeniyle tüm planını gözden geçirmesinin gerekli olduğunu gördü. Bu yüzden şöyle buyurdu: “Düşmanla savaşana kadar buradan ayrılmayacağız.” Sahabilerini çağırdı ve bir ağacın altında durarak bir bağlılık (biat) istedi; işte orada hepsi ona ölünceye kadar savaşacaklarına dair söz verdi. Bu söz verildikten sonra Allah'ın Elçisi ﷺ, sanki ‘Osman onlarla birlikteymiş gibi, ‘Osman adına bir bağlılık olarak bir elini diğerine vurdu. Bu biat, Bey'atu'r-Rıdvan olarak bilindi ve bu konuda Allah (SWT) şöyle buyurdu:

When ‘Uthman extended his stay and was nowhere to be seen in Makkah, a rumor broke out in the Muslim camp that the Quraysh had killed him. The Muslims were incensed by the news and they all reached for their swords ready to do battle with the Quraysh. At this point, the Messenger of Allah (pbuh) found it necessary to review his whole plan now that the Quraysh had apparently betrayed ‘Uthman in the sacred month, despite being an envoy. Because of this, he (pbuh) said, “We shall not leave until we fight the enemy.” He (pbuh) summoned his Sahabah and stood under a tree where he sought an undertaking (pledge), and it was there that they all pledged to him that they would fight until death. Once the pledge had been given, Allah’s Messenger (pbuh) clapped his hand against the other as a pledge on behalf of ‘Uthman, as if he had been with them. The pledge became known as the Bay’at al-Ridwan regarding which Allah (swt) said,

“Gerçekten Allah, mü’minlerden ağacın altında sana bey’at ettikleri zaman onlardan razı oldu; kalplerinde olanı bildi ve üzerlerine “es-Sekīne” (huzur ve sükûnet) indirdi ve onlara yakın bir fetihle karşılık verdi.” [el-Feth, 48:18].

“Indeed, Allah was pleased with the Believers when they gave their Ba’yah (pledge) to you under the tree, He knew what was in their hearts, and He sent down “As-Sakinah” (Calmness and tranquillity) upon them, and He rewarded them with a near Victory” [Al-Fath, 48:18].

Biat gerçekleştirildikten sonra ve Müslümanlar savaşa hazırlanırken, kampa 'Osman'ın öldürülmediği haberi ulaştı. Kısa süre sonra 'Osman döndü ve Allah'ın Elçisi ﷺ'e Kureyş'in söylediklerini anlattı. Ardından Allah'ın Elçisi ﷺ ile Kureyş arasında barışçıl müzakereler yeniden başladı. Kureyş daha sonra, iki taraf arasında imzalanacak ateşkes konusunu ve ayrıca hac ile umrenin ifasına ilişkin daha geniş meseleleri görüşmek üzere Suheyl İbn 'Amr'ı Allah'ın Elçisi ﷺ ile müzakere etmesi için gönderdi. İkincisi bakımından şart, Allah'ın Elçisi ﷺ'in ancak ertesi yıl geri dönmesine izin verilmesiydi.

Once the Ba’yah had been given, and while the Muslims were preparing for battle, news reached the camp that ‘Uthman had not been killed. Soon after ‘Uthman returned and briefed the Messenger of Allah (pbuh) about what the Quraysh had said. Peaceful negotiations then resumed between Allah’s Messenger (pbuh) and the Quraysh. The Quraysh then sent Suhayl ibn ‘Amr to negotiate with the Messenger of Allah (pbuh) over the issue of the armistice to be signed between the two camps, and as well over the broader issues concerning the performance of the Hajj and ‘Umrah. In the case of the latter the condition was that the Messenger of Allah (pbuh) should only be allowed back the following year.

Allah'ın Resulü ﷺ, bu şartlarla barış görüşmelerini yürütmeyi kabul etti; çünkü bu şartlar, aslında başlangıçta geliş amacı olan şeyi ona güvence altına alıyordu. Bu yıl Kutsal Ev'i ziyaret etmesi ile gelecek yıl ziyaret etmesi arasında bir fark yoktu. Onun ﷺ gerçekten istediği, Hayber'i Kureyş'ten yalıtmak ve onun ﷺ İslam'ın Davetini ve Mesajını iletmesini engelleyen, Araplarla arasında duran tüm engelleri ortadan kaldırmaktı. Bu yüzden Kureyş ile bir antlaşma imzalamak ve savaşlarını durduracak bir ateşkes sağlamak istedi. Hac ve Umre'ye gelince, bunu her zaman bir sonraki yıl yapabilirdi.

The Messenger of Allah (pbuh) agreed to conduct peace negotiations on these terms because they secured for him what he had really come for in the first place. It would not matter therefore whether he visited the Sacred House this year or the next. What he (pbuh) truly wanted was to isolate Khaybar from the Quraysh and to remove all the obstacles that stood between him and the Arabs which hindered his Da’wah and conveyance of the Message of Islam. That is why he wanted to sign a treaty with the Quraysh and hold a truce which would put a halt to their war. As for the Hajj and ‘Umrah, he could always perform that next year.

Allah'ın Elçisi ﷺ, Suhayl ibn 'Amr ile ateşkes ve koşulları hakkında uzun ve hassas müzakerelere girdi. Müzakereler zaman zaman zorlu geçti ve Allah'ın Elçisi ﷺ'nin basiretinin olmasaydı çökme tehlikesiyle karşı karşıya kalacaktı. Müslümanlar gelişmeleri yakından takip ediyor ve müzakerelerin umre hakkında olduğunu sanıyorlardı; oysa Allah'ın Elçisi ﷺ baştan beri bir ateşkes sağlamayı amaçlıyordu. Bu yüzden Müslümanlar içerlemişti, ancak Allah'ın Elçisi ﷺ bunu bir nimet olarak görüyordu; çünkü ayrıntılardan ve kısa vadeli kazançlardan bağımsız olarak müzakereyi istediği biçimde yürütmüştü. İki taraf arasında belirli koşullar konulduktan sonra bir anlaşma sağlandı.

Allah’s Messenger (pbuh) entered into long and delicate negotiations with Suhayl ibn ‘Amr about the truce and its conditions. The negotiations proved to be hard at times and were threatened with collapse had it not been for the shrewdness of the Messenger of Allah (pbuh). The Muslims followed the developments closely and thought that the negotiations were about the ‘Umrah, whereas the Messenger of Allah (pbuh) was all along aiming at securing a truce. Therefore, the Muslims were irritated, but Allah’s Messenger (pbuh) thought this to be a blessing, for he conducted the negotiation the way he wanted, regardless of the details and short term benefits. A deal was struck between the two sides once certain specific conditions had been laid down.

Bu şartlar Müslümanların öfkesini tetikledi ve Allah'ın Elçisi'ni (sallallahu aleyhi ve sellem) bu şartları reddetmeye ve bunun yerine savaşa başvurmaya ikna etmeye çalıştılar. Ömer ayağa kalktı ve Ebu Bekir'in yanına giderek şöyle dedi: "Dinimize hakaret olan bir şeyi neden kabul edelim?" Ömer, Ebu Bekir'i kendisiyle birlikte gidip Allah'ın Elçisi'ni bu şartları kabul etmemeye ikna etmesi için zorlamaya çalıştı. Ebu Bekir ise onu böyle bir girişimden vazgeçirmeye çalıştı, ancak bir fayda sağlamadı. Ömer sonunda tek başına Allah'ın Elçisi'nin yanına gitti. Onunla konuştu ve öfkesini ve bezginliğini dile getirdi. Ancak bu, Allah'ın Elçisi'nin kararlılığını ve sebatını azaltmadı; Ömer'e şöyle hatırlattı: "Ben Allah'ın kulu ve Elçisiyim. Onun emrine karşı gelmem ve O beni zarara uğratmaz."

These conditions triggered the anger of the Muslims and they tried to persuade the Messenger of Allah (pbuh) to reject them and resort instead to war. ‘Umar jumped up and went to Abu Bakr saying, “Why should we agree to what is demeaning to our Deen?” ‘Umar tried to force Abu Bakr to go with him to persuade the Messenger of Allah (pbuh) not to accept the terms. Abu Bakr, however, tried to dissuade him from pursuing such an initiative, but to no avail. ‘Umar ended up going to Allah’s Messenger (pbuh) on his own. He spoke to him (pbuh) and expressed his anger and exasperation. However, that did not diminish Allah’s Messenger’s determination and perseverance, reminding ‘Umar, “I am Allah’s slave and His Messenger. I shall not go against His commandment and He will not make me the loser.”.

Antlaşmayı hazırlarken Allah'ın Elçisi ﷺ, Ali ibn Ebi Talib'i çağırdı ve ona "Rahman ve Rahim Allah'ın adıyla" yazmasını söyledi. Suheyl, "Dur! Ben Rahman ve Rahim'i tanımıyorum; onun yerine 'Ey Rabbim, senin adınla' yaz" dedi. Allah'ın Elçisi ﷺ, Ali'ye ikincisini yazmasını emretti ve o da öyle yaptı. Sonra ﷺ şöyle buyurdu: "Yaz: 'Bu, Allah'ın Elçisi Muhammed ﷺ'in Suheyl ibn Amr ile kararlaştırdığıdır.'" Suheyl, "Dur! Eğer senin Allah'ın Elçisi olduğuna şahitlik etseydim, seninle savaşmazdım. Kendi adını ve babanın adını yaz" dedi. Allah'ın Elçisi ﷺ, "Yaz: 'Bu, Muhammed ibn Abdullah ﷺ'in Suheyl ibn Amr ile kararlaştırdığıdır'" buyurdu. Bu başlangıç cümlelerinden sonra, iki taraf arasındaki antlaşma aşağıdaki maddeleri içerecek şekilde yazıldı:

In drawing up the treaty, the Messenger of Allah (pbuh) summoned ‘Ali ibn Abi Talib and told him to write, “In the name of Allah, ar-Rahman, ar-Raheem.” Suhayl said, “Hold it! I do not recognize ar-Rahman, ar-Raheem, but write ‘In your name, O my Lord’.” The Messenger of Allah (pbuh) told ‘Ali to write the latter and he did so. Then he (pbuh) said, “Write ‘This is what Muhammad the Messenger of Allah has agreed with Suhayl ibn ‘Amr’.” Suhayl said, “Hold it! If I witnessed that you were Allah’s Messenger I would not have fought you. Write your own name and the name of you father.” The Messenger of Allah (pbuh) said, “Write ‘This is what Muhammad ibn ‘Abdullah has agreed with Suhayl ibn ‘Amr’.” After these opening lines the treaty between the two sides was written comprising the following terms:

1) Ateşkes süresince savaştan el çekmek ve düşmanlıklardan kaçınmak.

1) To lay aside from war and refrain from hostilities during the period of the truce.

2) Kureyş'ten biri İslam'ı kabul edip, velisinin izni olmaksızın Muhammed ﷺ'in yanına gelirse, onu Kureyş'e geri verecekti; Muhammed ﷺ'in yanındakilerden biri ise Kureyş'in yanına gelirse, onu Muhammed ﷺ'e geri vermeleri gerekmeyecekti.

2) If anyone from the Quraysh embraced Islam and came to Muhammad (pbuh) without the permission of his guardian, he would return him to them, and if anyone from those with Muhammad came to the Quraysh, they need not return him to Muhammad.

3) Arap kabilelerinden kim Muhammed ﷺ ile ittifak kurmak isterse bunu yapabilirdi; kim de Kureyş ile ittifak kurmak isterse bunu yapabilirdi.

3) Whosoever wished from amongst the Arabs to enter into an alliance with Muhammad could do so, and he who wished to enter into an alliance with the Quraysh could do so.

4) Müslümanlar o yıl Mekke'den geri çekilmek zorunda kaldılar ve ertesi yıl, Mekke'ye girip orada üç gece kalabilecekleri zaman tekrar geldiler. Yanlarında yalnızca kınlarında kılıç taşımalarına izin verildi, bunun dışında hiçbir şey taşımayacaklardı.

4) The Muslims and Muhammad’s Companions had to retreat from Makkah that year and return the following year when they would be free to enter Makkah and stay there three nights. They would be allowed to carry swords in their sheaths and nothing more.

5) Antlaşma sınırlı bir süre için, onaylandığı tarihten itibaren on yıllıktı.

5) The treaty was for a limited period of time, ten years from the date of its ratification.

Allah'ın Elçisi ile Suheyl, Müslüman ordusunun huzursuzluğu ve öfkesi arasında antlaşmayı imzaladı. Suheyl, Mekke'ye dönerken Allah'ın Elçisi'ni Müslümanların tepkisi yüzünden rahatsız ve bunalmış bir halde bıraktı. Allah'ın Elçisi, Müslümanların tutumundan, savaşa olan istek ve gayretlerinden dolayı kendini garip ve üzgün hissetti; yanında bulunan eşi Ümmü Seleme'nin yanına gidip içini ona döktü. Ümmü Seleme ona şöyle dedi: "Ey Allah'ın Elçisi, Müslümanlar sana asla isyan etmezler; onlar sadece Dinleri, Allah'a olan imanları ve senin davan konusunda gayretlidirler. Sen başını tıraş et ve hayvanlarını kes; göreceksin ki Müslümanlar da aynısını yapacaklar. Sonra onlarla birlikte Medine'ye dön." Allah'ın Elçisi ﷺ dışarı çıkıp başını tıraş etti ve böylece umresini tamamladı. Bunun ardından içi rahatladı ve memnun oldu. Müslümanlar onu bu halde görünce hayvanlarını kesmek ve başlarını tıraş etmek için acele ettiler. Sonra Allah'ın Elçisi ﷺ Müslümanlarla birlikte Medine'ye döndü. Yolun yarısındayken Fetih suresi indi. Allah'ın Elçisi ﷺ onu baştan sona okudu ve işte o zaman herkes Hudeybiye antlaşmasının gerçekten Müslümanlar için açık bir zafer olduğunu anladı.

The Messenger of Allah (pbuh) and Suhayl signed the treaty amidst agitation and anger of the Muslim army. Suhayl returned to Makkah leaving the Messenger of Allah (pbuh) disturbed and exasperated by the reaction of the Muslims. The Messenger of Allah (pbuh) felt awkward and depressed about the stand of the Muslims, their eagerness and zeal to fight, and he went to his wife Umm Salamah who was accompanying him and confessed to her his anguish. She said to him, “O Messenger of Allah, verily the Muslims will not disobey you, they only are zealous about their Deen and their Iman in Allah and your Message, shave your head and slaughter your animals and you will find that the Muslims will follow suit, then march with them back to Madinah.” The Messenger of Allah (pbuh) came out and shaved his head, marking the ‘Umrah after which he felt calm and satisfied. When the Muslims saw him in that state they rushed to slaughter the animals and shave their heads. Then Allah’s Messenger (pbuh) returned with the Muslims to Madinah. When they were half way back, Sura al-Fat’h was revealed. Allah’s Messenger (pbuh) recited it in its entirety and it was then that everyone realized that the treaty of Hudaybiyah was indeed a clear victory for the Muslims.

Müslümanlar Medine'ye vardıkları anda, Allah'ın Elçisi ﷺ, Hayber ile ilgilenmek ve İslam'ın mesajını Arap Yarımadası'nın ötesine yayarken yarımada içinde İslam'ı güçlendirmek için planlar yapmaya başladı. Kureyş ile yaptığı ateşkesten yararlanarak birkaç direniş odağını ortadan kaldırmaya ve yabancı ülkelerle ilişkiler kurmaya yoğunlaşmak istiyordu. Antlaşma ona bunu başarma imkânı verdi. Allah'ın Elçisi ﷺ, hac ibadetini yerine getirme bahanesi altında son derece akıllıca kurguladığı planı uygulamayı başardı. Her türlü zorluğa ve engele rağmen, belirlediği bütün siyasi hedeflere ulaşmayı başardı. Dolayısıyla, Hudeybiye Antlaşması'nın büyük bir zafer olduğu şüphesizdir. Bu antlaşmanın elde ettiği kazanımlardan bazıları şunlardı:

As soon as the Muslims had arrived in Madinah, the Messenger of Allah (pbuh) began drawing up plans to deal with Khaybar and spread the Message of Islam beyond the Arabian Peninsula while strengthening Islam within it. He (pbuh) wanted to take advantage of his truce with the Quraysh to concentrate on abolishing a few pockets of resistance and to establish foreign ties. The treaty enabled him (pbuh) to achieve this. The Messenger of Allah (pbuh) managed to carry out the plan that he had so shrewdly pieced together under the pretext of performing the Hajj. Despite all the various difficulties and obstacles, he (pbuh) managed to achieve all of the political goals he had set out to achieve. Thus, without a shadow of a doubt, the treaty of Hudaybiyah was a great victory. Some of its achievements were:

1) Allah'ın Elçisi ﷺ, genel olarak Araplar arasında ve özellikle Kureyş arasında İslam'ın Mesajı lehine bir kamuoyu oluşturmayı başardı. Bu durum Müslümanların saygınlığını artırdı, Kureyş'in saygınlığını ise azalttı.

1) The Messenger of Allah (pbuh) managed to create public opinion for the Message of Islam among the Arabs in general and among the Quraysh in particular. This enhanced the respect of the Muslims and diminished that of Quraysh.

2) Müslümanların Allah'ın Elçisi ﷺ'e olan inanç ve güveni ortaya kondu. Bu durum, Müslümanların imanının sarsılmaz olduğunu, cesaretlerinin ve canlarını feda etme hazırlıklarının ise eşsiz olduğunu kanıtladı.

2) The belief and trust of the Muslims in Allah’s Messenger (pbuh) was demonstrated. It proved that the Iman of the Muslims was unshakable, their courage and readiness to sacrifice themselves were second to none.

3) Müslümanlar, siyasi manevraların İslam Davetini yaymak için etkili bir yol olduğunu öğrendiler.

3) The Muslims learned that political maneuvers were an effective means to promote the Islamic Da’wah.

4) Mekke'de kâfirler arasında kalan Müslümanlar, düşmanın kalesinin içinde bir cep oluşturdu.

4) The Muslims who remained in Makkah among the disbelievers formed a pocket within the enemy’s stronghold.

5) Hudeybiye Antlaşması, siyasette izlenecek yöntemin de aynı kaynaktan, yani doğruluk ve sadakatten türetildiğini göstermiştir. Ancak araçlar basiretle birleştirilmelidir ve bu, hem araçların hem de gerçek amaçların düşmandan gizlenmesiyle sağlanabilir.

5) The Hudaybiyah treaty demonstrated that the method in politics is derived from the same thought (source), truthfulness and faithfulness. However, the means must be coupled with shrewdness, and this can be achieved by concealing the means and the real aims from the enemy.