Allah'ın Resulü gönderildiğinde insanlar onu ve getirdiği Mesajı küçümsediler. Kureyş, onun daveti yalnızca keşişlerin ve bilgelerin sözünden ibaret kalacak sanarak ve insanların sonunda atalarının ve dedelerinin dinine döneceğini düşünerek başlangıçta onu görmezden geldi.

When the Messenger (pbuh) was sent by Allah, people belittled him and his Message. The Quraysh ignored him at first thinking that his call would be no more than the talk of monks and sages and that people would eventually return to the faith of their fathers and ancestors.

İşte bu yüzden ona hiç aldırmıyorlardı. Yanlarından geçtiğinde şöyle derlerdi: "İşte göklerden konuşulan Abdulmuttalib'in oğlu!" Ancak bir süre sonra onun davetinin tehdidini fark ettiler ve onunla savaşmaya karar verdiler. Önce peygamberlik iddiasını küçümseyip alaya almakla yetindiler. Ardından, risaletinin kanıtı olarak mucize göstermesini istediler. Şöyle diyorlardı: "Muhammed neden Safa ile Merve'yi altına çevirmiyor? Ona indirilen kitap neden yazılmış olarak gökten inmiyor? Hakkında sürekli konuşan Cebrail neden onlara görünmüyor? Neden ölüleri diriltmiyor? Neden Mekke'yi çevreleyen dağları kaldırmıyor? Halkının suya ciddi ihtiyacı olduğunu bilirken neden Zemzem'den daha tatlı bir kaynak açmıyor? Rabbi neden malların gelecekteki fiyatlarını bildirip onların bu mallar için teklifte bulunabilmelerini sağlamıyor?"

This is why they did not bother with him. Whenever he passed by them they would say, “Here is the son of ‘Abd al-Muttalib who is spoken to from the heavens.” After a while however, they realized the threat of his campaign and decided to fight him. At first they simply resorted to degrading and ridiculing his claims of prophecy. They followed this by challenging him to perform miracles as a proof of his Message. They would say: Why does Muhammad not transform al-Safa and al-Marwa into gold? Why does the book revealed to him not descend from the sky already written? Why does Jibreel, whom Muhammad keeps talking about, not appear to them? Why does he not bring life to the dead? Why does he not remove the mountains which surround Makkah? Why does he not dig a source more fresher than Zamzam, knowing that his people badly need water? Why does his Allah not forecast the future prices of goods so that they can bid for them?

Allah'ın Elçisi'ne (ﷺ) yönelik karalama kampanyası bir süre devam etti. Kureyş, hakaret, küfür ve alaycı sözlerle saldırdı; ancak o (ﷺ) asla yolundan dönmedi ve sapmadı, insanları İslam'a davet etmeye devam etti, onların putlarıyla alay etti ve bunlara tapanların akılsızlığını ve sığ düşünceliliğini, umutlarını bu putlara bağlamalarını ortaya koydu.

The smear campaign against Allah’s Messenger (pbuh) went on for some time. The Quraysh lashed out insults, abuse and sarcasm, but he (pbuh) never waned nor deviated from his path and went on inviting people to Islam, ridiculing their idols and demonstrating the idiocy and shallow minds of the people who worshipped them and built their hopes on them.

Bu durum Kureyş'in katlanamayacağı bir hâle geldi; bunun üzerine Peygamber ﷺ'i Risaletinden vazgeçmeye zorlamak için her yola başvurdular, ancak bunda başarılı olamadılar. Kureyş'in Da'veti engellemek için kullandığı üç başlıca yöntem şunlardı:

This became far too much for the Quraysh to bear, and thus they resorted to any means necessary to pressure him (pbuh) into renouncing his Message, to no avail. Three of the major methods which the Quraysh used to fight the Da’wah were:

1. İşkence.

1. Torture.

2. İç ve dış propaganda.

2. Internal and external propaganda.

3. Boykot.

3. Boycott.

Allah Elçisine (s.a.v.) da, ailesinin koruması olmasına rağmen, ve onun ashabına da işkence yapıldı. Kureyş her türlü işkence yöntemine başvurdu ve bu kötücül zanaatta uzmanlaştı. Al-Yasir ailesinin tamamı, dinlerinden vazgeçirilmek amacıyla korkunç türde işkencelere maruz bırakıldı; ancak bu, onları yalnızca daha kararlı ve sebat eder hâle getirdi. Allah'ın Elçisi (s.a.v.) onlara işkence yapılırken yanlarından geçti ve onlara şöyle dedi: "Sabret, ey Yasir ailesi! Mükâfatınız cennettir. Sizin akıbetiniz Allah'ın yanındadır." Bunun üzerine Yasir'in eşi Sümeyye şöyle dedi: "Onu görüyorum, ey Allah'ın Elçisi."

Torture befell the Messenger of Allah (pbuh), despite his family’s protection, and his followers. The Quraysh resorted to all types of torture and they became experts at this malignant craft. The family of Al-Yasir were all subjected to horrific types of torture in order to make them abandon their Deen, but this only made them more determined and steadfast. Allah’s Messenger (pbuh) passed by them while they were being tortured and said to them, “Hold on Al-Yasir! Your reward is Jannah. Your destiny is with Allah.” Upon this Sumayyah, wife of Yasir said, “I can see it, O Messenger of Allah.”.

Allah'ın Resulü'nün (ﷺ) ve Sahabe'nin işkencesi bir süre kesintisiz devam etti; ta ki Kureyş bunun boşuna olduğunu anlayana kadar. Bunun üzerine Da'vet'e karşı başka bir yönteme başvurdular. Bu yöntem, Mekke içinde ve Habeşistan gibi yurt dışında İslam'a ve Müslümanlara karşı iftira ve propaganda yapmaktan ibaretti. Bu yöntem, tartışmalar, münazaralar, alay etme ve karalama kampanyası gibi her türlü biçim ve şekilde kullanıldı. İftira, doğrudan İslam akidesinin kendisine ve doğrudan Allah'ın Resulü'ne (ﷺ) karşı kullanıldı. Kureyş, onun (ﷺ) hakkında yalan söyledi ve onu asılsız yere suçladı. Onu itibarsızlaştırmak için birçok yol planladılar ve düzenlediler.

The torture of Allah’s Messenger (pbuh) and his Sahabah went on unabated for some time until the Quraysh realized that it was all in vain, so they resorted to another method in order to fight the Da’wah, which consisted of libel and propaganda against Islam and the Muslims within Makkah as well as abroad, such as in Abyssinia. This method was used in all its types and forms, ranging from arguments, debates, mockery and a smear campaign. Libel was used against the Islamic ‘Aqeedah itself, and directly against the Messenger of Allah (pbuh). The Quraysh lied about him (pbuh) and accused him falsely. They planned and schemed many ways to discredit him.

Kureyş, özellikle hac mevsiminde İslam'ı nasıl en iyi biçimde itibarsızlaştırabileceklerini dikkatle planladı. Hatta Allah'ın Elçisi'ni (sallallahu aleyhi ve sellem) iftira ile karalamanın yollarını bulmak için el-Velid İbnu'l-Muğire ile istişare ettiler. Hac için Mekke'ye gelen Araplara ne anlatmaları gerektiği üzerinde yoğunlaştılar. Bazıları, onun bir kâhin (falcı) olduğunu ilan etmeleri gerektiğini öne sürdü. el-Velid, Muhammed'in (sallallahu aleyhi ve sellem) kâhinlerin anlamsız mırıltılarından ve kafiyeli sözlerinden uzak olduğuna dikkat çekerek bunu reddetti. Bazıları onun bir şair olduğunu iddia etti; ancak onlar şiiri bütün biçimleri ve vezinleriyle bildikleri için bu iddiayı da reddettiler. Başkaları onun cinlenmiş olduğunu öne sürdü. el-Velid, Muhammed'in davranışlarının cinlenmiş bir insanın davranışlarına benzemediğini söyleyerek bunu da reddetti. Yine başkaları onu büyücülükle suçlamaya başladı; el-Velid, Muhammed'in (sallallahu aleyhi ve sellem) büyücülerin yaptığı gizli sanatlara, örneğin düğümlere üfleme gibi iyi bilinen ritüele başvurmadığını söyleyerek bu fikri de reddetti.

The Quraysh carefully prepared how best they could discredit Islam especially in the Hajj season. They went so far as to confer with al-Walid ibn al- Mughirah in order to formulate ways to libel the Messenger of Allah (pbuh). They focused on what they should tell the Arabs coming to Makkah for Hajj. Some suggested that they should announce that he was a Kahin (fortune-teller). Al- Walid rejected this by pointing out that Muhammad (pbuh) was devoid of the unintelligent murmuring and rhymed speech of the Kahin. Some claimed that he was a poet, yet they knew poetry in all its forms and metres and so rejected this claim too. Others suggested that he was possessed. Al-Walid also rejected this for Muhammad’s behavior was not that of a possessed man. Still others started accusing him of sorcery, al-Walid rejected this idea saying that Muhammad (pbuh) did not practice the secret arts performed by sorcerers, such as the well known ritual of blowing on knots.

Bir uzun tartışmanın ardından Kureyş, onu Sihru'l-Beyan (söz büyüsü) sahibi bir sihirbaz olmakla suçlamayı kabul etti. Bundan sonra, hac mevsiminde toplanan kafileler arasına dağılarak Araplara Muhammed ﷺ'i dinlememelerini ve onu söz sihirbazı olarak tanıtmalarını öğütlediler. Onun getirdiği mesajın bir adamı kardeşinden, babasından, eşinden ya da ailesinden ayırdığını söylediler. Ancak bu propaganda işe yaramadı ve İslam'ın mesajı insanların zihinlerini esir almaya devam etti. Bunun üzerine Kureyş, Nadr b. el-Hâris'e gidip Allah'ın Elçisi ﷺ'e karşı kampanya yürütme görevini verdi. Peygamber ﷺ insanları davet ederek bir toplantı yaptığında, onlara Allah'ı ve Allah'ın geçmiş nesilleri uyarışını hatırlattığında, Nadr b. el-Hâris ayağa kalkıp Pers krallarının ve onların dinlerinin hikâyelerini anlatırdı. Şöyle ilan ederdi: "Muhammed, benden daha iyi bir hikâye anlatıcısı mı? O da tıpkı benim gibi geçmişin masallarını anlatmıyor mu?" Kureyş bu tür hikâyeleri ve dedikoduları geniş çapta yaydı. İnsanlara, Muhammed ﷺ'in söylediklerinin Allah'tan olmadığını, bunun yerine Cebr adında Hristiyan bir gence öğretildiğini söylediler. Bu söylenti insanlar arasında yayıldı; nihayet Allah (c.c.) şu ayeti indirerek karşılık verdi:

After a lengthy debate, the Quraysh agreed to accuse him of being a sorcerer possessing the Sihr al-Bayan (magic of words). Afterwards, they dispersed among the congregations of pilgrims warning the Arabs against listening to Muhammad (pbuh) and depicting him as a magician of speech. They said that his Message separated a man from his brother, or from his father, or from his wife, or from his family. However, this propaganda did not work, and the Message of Islam continued to grip the minds of the people. The Quraysh then approached al-Nadr ibn al-Harith and assigned to him the task of campaigning against the Messenger of Allah (pbuh). Whenever he (pbuh) held a meeting to which people were invited, reminding them of Allah and His admonishment of bygone generations, al-Nadr ibn al-Harith arose and narrated stories about the kings of Persia and their religion. He proclaimed, “In what respect is Muhammad a better story-teller than I? Does he not expound tales of the past the same as I do?” Quraysh spread such stories and gossip widely. They told people that what Muhammad (pbuh) was saying was not from Allah but was instead taught to him by a Christian youth named Jabr. This rumor spread among the people until Allah (swt) replied by revealing the following verse,

Andolsun ki, onların: "Ona bu (Kur'an'ı) bir insan öğretiyor" dediklerini biliyoruz. Kendisine işaret ettikleri adamın dili yabancıdır, oysa bu (Kur'an) apaçık bir Arapça dildir. [En-Nahl, 16:103].

“And indeed We know that they say: “It is only a human being who teaches him (Muhammad)”. The tongue of the man they refer to is foreign, while this is a clear Arabic tongue.” [An-Nahl, 16:103].

Arabistan Yarımadası'nda İslam'a karşı iftira ve Müslümanlara yönelik zulüm sürdü. Kureyş, bazı Müslümanların zorla dinden döndürülmekten korkarak Habeşistan'a hicret ettiğini duyunca, Müslümanları gözden düşürmek ve Necaşi'nin onları krallığından çıkarıp geri gönderteceğini umarak peşlerine iki kararlı elçi gönderdi. Bu iki elçi, 'Amr ibn el-'Âs ibn Vâil ve Abdullah ibn Rebî'a idi. Habeşistan'a ulaştıklarında Necaşi'nin generallerine hediyeler sunarak onları, Müslüman mültecilerin iade edilmesi konusunda Necaşi'yi ikna etmeye yardımcı olmaya çağırdılar. Onlara şöyle dediler: "Halkımızdan bazı aptal gençler Kralın ülkesine sığındılar. Bizim dinimizi terk ettiler, sizin dininizi de kabul etmediler, ne bizim ne de sizin hiçbir şey bilmediğiniz uydurma bir din ortaya çıkardılar. Ileri gelenlerimiz, onları geri almamız için bizi size gönderdi. Bu yüzden onları bize teslim edin, çünkü kusurlarını en iyi bilen ve en keskin görüşe sahip olan kendi halkları onlardır." Ayrıca, Müslümanların Necaşi'ye ne söyleyebileceklerinden korktukları için Kralın onlarla konuşmaması şartını da koştular. Generaller Necaşi ile görüşüp onu Müslümanları kendi halklarına teslim etmesi yönünde tavsiye ettiler.

The libel against Islam and the persecution of the Muslims continued in the Arabian Peninsula. When the Quraysh heard that some Muslims, being afraid of forced apostasy, had emigrated to Abyssinia they sent two determined envoys after them to discredit the Muslims in the hope that the Negus would expel them from his kingdom and have them sent back. The two envoys were ‘Amr ibn al-’As ibn Wa’il and ‘Abdullah ibn Rabi’ah. They reached Abyssinia and offered presents to the generals of the Negus to help them convince the Negus to extradite the Muslim refugees. They said to them, “Some foolish fellows from our people have taken refuge in the King’s country, they have forsaken our Deen and not accepted yours, but have brought into being an invented Deen which neither we nor you know anything about. Our nobles have sent us to you to return them. So surrender them to us, for their own people have the keenest insight and know most about their faults.” They also stipulated that the King should not speak to the Muslims, fearing what they might say to him. The generals met with the Negus and recommended that he surrender the Muslims to their own people.

Negus Müslümanları çağırttı ve kendi savunmalarını dinlemek istediğini bildirdi. Geldiklerinde onlara şunu sordu: "Halkınızı terk edip benim dinime ya da başka bir dine girmeden benimsediğiniz bu din nedir?" Ca'fer ibn Ebi Talib, İslam'dan önceki cahilliklerini anlatarak ve bunu İslam'ın rehberliğindeki yeni durumlarıyla karşılaştırarak ona cevap verdi. Şöyle dedi: "Bunun üzerine halkımız bize saldırdı. Bize üstün gelip bize haksızlık ettiklerinde ve dinimizle aramıza girdiklerinde, bütün diğer ülkelerden çok sizi tercih ederek ülkenize geldik. Ümit ediyoruz ki yanınızdayken bize haksızlık yapılmayacak." Negus Ca'fer'e şunu sordu: "Peygamberinizin Allah'tan getirdiği şeylerden yanınızda bana okuyabileceğiniz bir şey var mı?" Ca'fer, "Evet" dedi ve Allah'ın (c.c.) şöyle buyurduğu yere kadar, Meryem Suresi'nin başından itibaren okudu:

The Negus summoned the Muslims and demanded to hear what they had to say for themselves. When they came he asked them, “What is this Deen for which you have forsaken your people without entering into my Deen or any other?” Ja’far ibn Abi Talib answered him by explaining their ignorance before Islam and comparing it to their new position under its guidance. He said, “Thereupon our people attacked us. So when they got the better of us, they treated us unjustly and came between us and our Deen, we came to your country, having chosen you above all others, but we hope that we shall not be treated unjustly while we are with you.” The Negus said to Ja’far, “Do you have with you anything from what your Messenger brought from Allah to read to me?” Ja’far said, “Yes,” and recited Surah Maryam from the beginning until where Allah (swt) says,

Bunun üzerine ona işaret etti. Dediler ki: “Beşikte bir bebek olan birisiyle nasıl konuşabiliriz?” O (İsa) dedi ki: “Şüphesiz ben, Allah'ın kuluyum. Bana Kitap'ı verdi ve beni peygamber kıldı. Nerede olursam olayım beni bereketli kıldı ve yaşadığım sürece bana namazı ve zekâtı emretti. Ve anneme iyilik etmemi buyurdu, beni zorba ve bahtsız kılmadı. Doğduğum gün, öleceğim gün ve diri olarak yeniden diriltileceğim gün üzerime selam olsun!” [Meryem, 19:29-33].

“Then she pointed to him. They said: “How can we talk to one who is a child in the cradle? He (Jesus) said: Verily! I am a slave of Allah, He has given me the Scripture and made me a prophet; And He has made me blessed wheresoever I be, and has enjoined on me prayer, and Zakat, as long as I live. Andmade dutiful to mother, and made me not arrogant, unblest. And “Salam” (peace) be upon me the day I was born, and the day I die, and the day I shall be raised alive!” [Maryam, 19:29-33].

Patrikler bunu duyunca, "Bu ve Rabbimiz İsa Mesih'in getirdiği, aynı kaynaktan çıkmıştır" dediler. Necaşi dedi ki: "Gerçekten, bu ve Musa'nın getirdiği, aynı mişkattan çıkmıştır. Siz ikiniz gidebilirsiniz; çünkü Allah'a yemin ederim ki, onları asla teslim etmeyeceğim ve onlara ihanet edilmeyecek." İki elçi Saray'dan ayrıldılar ve görevlerini yerine getirmek için başka bir yol düşünmeye başladılar. Ertesi gün Amr İbnu'l-As, Necaşi'nin yanına geri döndü ve ona dedi ki: "Müslümanlar, Meryem oğlu İsa hakkında korkunç şeyler söylüyorlar. Onları çağırıp bu konuda sorun." Necaşi öyle yaptı ve Ca'fer cevap verdi: "Biz onun hakkında, Peygamberimizin getirdiğini söyleriz: O, Allah'ın kulu ve elçisi, Ruhu ve kutsal bakire Meryem'e attığı kelimesidir." Necaşi yerden bir çubuk aldı, onunla toprağa bir çizgi çizdi ve Ca'fer'e dedi ki: "Sizin dininizle bizimki arasında bu çizgiden fazlası yok." Ve iki elçiyi elleri boş olarak geri gönderdi.

When the patriarchs heard this they said, “This and what our Lord ‘Isa (Jesus) the Messiah brought are from the same source.” The Negus said, “Of a truth, this and what Musa brought, come from the same niche. You two may go, for by Allah, I will never give them up and they shall not be betrayed.” The two envoys left the Royal Palace and began to think of another way to fulfill their task. The next day ‘Amr ibn al-’As went back to the Negus and said to him, “The Muslims say dreadful things about ‘Isa, son of Maryam, send for them and ask them about it.” He did so and Ja’far replied, “We say about him that which our Prophet brought, saying, he is the slave of Allah and His Messenger, and His spirit, and His word, which He cast into Maryam the blessed virgin.” The Negus took a stick from the ground, drew a line in the soil with it and said to Ja’far, “There is nothing more than this line between your Deen and ours”, and he discharged the two envoys empty-handed.

Sonunda, İslam Davetine karşı yöneltilen propaganda yöntem ve araçlarının tümü başarısız oldu. Allah'ın Elçisi'nin ﷺ çağrısında yansıyan hakikatin salt gücü, her türlü söylenti, yalan ve propagandayı alt etti; İslam'ın nuru, onun itibarını düşürmeye yönelik bütün girişimleri dağıttı. Bunun üzerine Kureyş üçüncü bir yönteme, boykota başvurdu. Allah'ın Elçisi ﷺ ile ailesini tamamen yalnızlaştırmaya karar verdiler ve Benî Hâşim ile Benî Abdulmuttalib'le ilişki kurmamayı kararlaştırdıkları bir belge hazırladılar: Onlarla evlenmemeyi, kendi kadınlarını onlara vermemeyi, onlardan bir şey satın almamayı ve onlara bir şey satmamayı. Bu şartlar üzerinde anlaştıklarında, antlaşmalarını hatırlatması için onları bir senede yazdılar ve Kâbe'nin içine astılar. Bu yaptırım politikasının, propagandadan ya da işkenceden daha etkili olacağını ve istenilen sonucu vereceğini öngörüyorlardı.

Ultimately, all the ways and means of propaganda pronounced against the Islamic Da’wah failed. The sheer force of truth reflected in what the Messenger of Allah (pbuh) was calling for, defeated all rumors, lies and propaganda, and the light of Islam dissipated all attempts at discrediting it. Therefore, Quraysh resorted to a third method, which was the boycott. They agreed to completely isolate the Messenger of Allah (pbuh) and his family and they drew up a document in which they decided not to deal with Banu Hashim and Banu ‘Abd al-Muttalib, neither to marry their women nor give their own women to them in marriage, neither buy anything from them nor sell anything to them. When they had agreed on these conditions they wrote them in a deed and hung it inside the Ka’bah to remind them of their covenant. They anticipated that this policy of sanctions would bring the desired effect and that it would be more efficient than either propaganda or torture.

Boykot iki ila üç yıl sürdü; bu süre boyunca Kureyş, Benî Hâşim ve Benî Abdulmuttalib'in Muhammed ﷺ'i bırakmasını, Müslümanların dinlerinden vazgeçmesini ve sonunda Muhammed ﷺ'in yalnız kalıp onların merhametine terk edilmesini umuyordu. Yaptırımların, Muhammed ﷺ'i İslam çağrısından vazgeçmeye ya da bu çağrının Kureyş'e yönelttiği tehdidin ve onların dininin ortadan kalkmasına yol açmasını ummuşlardı. Ancak bu yöntem, Allah'ın Elçisi'nin kararlılığını yalnızca artırdı ve Ashabı'nın Davet'i sürdürmedeki gayretini daha da yoğunlaştırdı. Boykot, İslam mesajının Mekke'nin içinde ve dışında yayılmasını durduramadı. Boykotun haberi Mekke dışındaki Araplara ulaştı ve çağrı birçok kabile arasında yayıldı. İslam, Arap Yarımadası'nın dört bir yanında konuşulan bir konu hâline geldi.

The boycott continued for two to three years, all the while the Quraysh were hoping that Banu Hashim and Banu ‘Abd al-Muttalib would abandon Muhammad (pbuh), that the Muslims would renounce their faith, and that eventually Muhammad (pbuh) would be left all alone at their mercy. They hoped the sanctions would either lead to Muhammad (pbuh) abandoning his call for Islam, or to the threat that his call posed to the Quraysh and their Deen disappearing. However, this technique only strengthened the Messenger of Allah’s resolve and made his Sahabah more diligent in pursuing the Da’wah. The boycott failed to put a halt to the spread of the Message of Islam inside and outside Makkah. News of the boycott reached the Arabs outside Makkah and the call spread among many tribes. Islam was a subject of discussion all over the Arabian Peninsula.

Ancak boykot ve açlık amansızca sürdü ve Kureyş'in hazırladığı belge yürürlükte kalmaya devam etti. Resûlullah'ın ailesi ve Sahabe, açlık ve yoksunluk çekti; hayırseverlerden elde ettikleri kıt erzakla geçinmeye çalıştı. Tek rahatlamaları, Allah Resûlü ﷺ'nin Ka'be'ye gidip insanları Allah'ın dinine davet ettiği, onlara Allah'ın mükâfatlarını müjdeleyip azabından sakındırdığı haram aylarda oluyordu; ardından yeniden dağ vadisine dönmek zorundaydı. Bu durum, Allah Resûlü ﷺ'ye, ailesine ve Sahabe'ye Araplar arasında bir sempati kazandırdı; bazıları çağrıya uyup Müslüman oldu, bazıları ise gizlice onlara yiyecek ve içecek gönderdi. Hişam b. Amr'ın gece yüklü develer getirdiği, vadinin ağzına varınca hayvanı serbest bırakıp yan tarafına bir tokat vurarak vadiye, Müslümanların bulunduğu yere gönderdiği bilinmektedir. Onlar yiyecekleri alır, deveyi kesip yerlerdi.

However, the boycott and starvation went on relentlessly and the document which the Quraysh drew up remained enforced. The Messenger’s family and the Sahabah suffered hunger and deprivation and subsisted on meager provisions which they obtained from sympathizers. Their only respite was during the sacred months, when the Messenger of Allah (pbuh) used to go to the Ka’bah and invite people to the Deen of Allah, telling them of His rewards and warning them about His punishment, then afterwards he had to return to the mountain valley. This earned Allah’s Messenger (pbuh), his Family and his Sahabah the sympathy of the Arabs, some of whom responded to the call and embraced Islam, while others sent food and drink to them secretly. Hisham ibn ‘Amr was known to have brought camels laden with food at night and on reaching the mouth of the valley he would release the animal, give it a slap on its side, and send it into the valley to where the Muslims were. They would take the food, slaughter the camel and eat it.

Müslümanlar yaklaşık üç yıl boyunca boykota katlanmak zorunda kaldılar; bu süre zarfında hayat son derece zorlaştı, nihayet Allah (c.c.) yardımını gönderip kuşatmayı kırana kadar. Kureyş'ten beş genç adam, Züheyr ibn Ebi Umeyye, Hişam ibn Amr, el-Mut'im ibn Adiy, Ebu'l-Bahteri ibn Hişam ve Zem'a ibn el-Esved bir araya geldi. Bu belge ve yaptırımları hakkında konuştular; o dönemde birçok Kureyşli gibi onlar da bundan duydukları rahatsızlığı dile getirdiler. Sonunda, haksız boykotun tüm meselesini iptal ettirerek çözmeye karar verdiler.

The Muslims were to endure the boycott for about three years, during which life became extremely harsh, until Allah (swt) sent His relief and finally broke the siege. Five young men from Quraysh, Zuhayr ibn Abi Umayyah, Hisham ibn ‘Amr, al-Mut’im ibn ‘Adi, Abu al-Bakhtari ibn Hisham and Zama’ah ibn al-Aswad gathered together. They talked about the document and its sanctions and they, like many of the Quraysh at that time, expressed their resentment towards it. At length they agreed to resolve the whole issue of the unjust boycott by securing its annulment.

Ertesi gün, Zuhayr ve arkadaşları Kâbe'ye gittiler ve Zuhayr Kâbe'nin etrafını yedi kez tavaf etti. Orada bulunan kalabalığa seslenerek şöyle dedi: "Ey Mekke halkı! Banu Hâşim helak olurken, alıp satamadan, biz yiyip giyinecek miyiz? Allah'a (SWT) yemin ederim ki, bu lanetli boykot senedi yırtılana kadar rahat etmeyeceğim." Yakında bulunan Ebu Cehil, "Yalan söylüyorsun, Allah'a yemin ederim ki yırtılmayacak" diye bağırdı. Bu noktada, kalabalığın arasına dağılmış olan diğer dört Zamaa, Ebu el-Bahtari, el-Mut'im ve Hişam, Zuhayr'i desteklemek için sesleniyorlardı. Ebu Cehil, meselenin önceden düzenlenmiş olduğunu anladı; bu yüzden en kötüsünden korktu ve geri çekildi. el-Mut'im senedi yırtmak için gittiğinde, beyaz karıncaların "Senin adınla, ey Allah'ım" yazısı dışında onu çoktan yemiş olduğunu gördü.

The next day, they went to the Ka’bah and Zuhayr went around it seven times. Addressing the crowd who were present, he said, “O people of Makkah, are we to eat and clothe ourselves while Banu Hashim perish, unable to buy or sell? By Allah (swt) will not rest until this damn boycotting document is torn up.” Abu Jahl, who was nearby, exclaimed, “You lie, by Allah it shall not be torn up.” At this point the other four Zama’ah, Abu al-Bakhtari, al-Mut’im and Hisham, who had dispersed among the crowd, shouted back in support of Zuhayr. Abu Jahl realized that it was a matter which had been arranged beforehand, so he feared the worst and backed off. When al-Mut’im went to tear up the document he discovered that white ants had already eaten it except for the words ‘In your name, O Allah’.

Allah'ın Resûlü ve Sahabeleri daha sonra Mekke'ye dönmek için yola çıktılar ve nihayet ambargo kaldırıldı. Bundan sonra Allah'ın Resûlü ﷺ davetine devam etti ve Müslümanların sayısı istikrarlı bir şekilde artmaya devam etti; bu da Kureyş'in İslam'ın mesajını bastırmak için başvurduğu tüm yöntemlerin başarısızlığa uğradığını gösteriyordu. Kâfirler, Müslümanlarla dinleri arasına girmek ve Allah'ın Resûlü ﷺ'yi davetinden vazgeçirmek için girişimlerine devam ettiler; ancak Allah'ın yardımıyla bu davet, karşılaşılan tüm engellere ve zorluklara rağmen yaygınlaştı.

The Messenger of Allah (pbuh) and his Sahabah then proceeded to return to Makkah and the embargo was finally lifted. Thereafter, Allah’s Messenger (pbuh) continued to pursue his call and the number of Muslims continued to grow steadily, marking the failure of all the methods the Quraysh employed in their attempt to suppress the Message of Islam. The Kuffar continued in their attempts to come between the Muslims and their Deen and to make Allah’s Messenger (pbuh) renounce his Da’wah which, with Allah’s help, became widespread despite all obstacles and hardships.