Fransız âlimlerinden Kont Henri Decastri, 1896 yılında "İslam" adlı kitabında şunu yazdı:

One of the French learned writers Count Henri Decastri wrote in his book entitled ‘Islam’ in 1896,

“Ortaçağ öykülerini duysalar ve Hristiyan vaizlerin ilahilerinde ne söylediklerini anlasalar Müslümanların ne diyeceğini hayal edemiyorum; 12. yüzyıldan önce ortaya çıkan ilahiler de dahil olmak üzere bütün ilahilerimiz, haçlı seferlerinin sebebi olan tek bir düşünceden kaynaklanıyordu. Bu ilahiler, Müslümanlara karşı nefretle doluydu; bunun sebebi onların dinini tamamen bilmemekti. Bu ilahiler ve şarkılar sonucunda insanların zihinlerinde o dine karşı nefret yerleşti ve yanlış fikirler derin kök saldı; bunlardan bazıları bugün hâlâ taşınmaktadır. Herkes Müslümanları müşrik, kâfir, put yapan ve dinden dönmüş kimseler olarak görürdü.”

“I cannot imagine what the Muslims would say if they heard the tales of the mediaeval ages and understood what the Christian orators used to say in their hymns; all our hymns even those which emerged before the 12th century emanated from one concept which was the cause of the crusades, these hymns were filled with hatred towards the Muslims due to the total ignorance of their religion. As a result of those hymns and songs, hatred against that religion became fixed in people’s minds, and the erroneous ideas deeply rooted, some of which are still carried nowadays. Everyone used to regard the Muslims as polytheists, disbelievers, idol worshippers and apostates.”.

Avrupa'daki Hristiyan din adamlarının Müslümanları ve onların dinini nasıl tasvir ettikleri böyleydi. Orta Çağ'daki iftiralar korkunçtu ve Müslümanlara karşı nefret ile düşmanlık duygularını körüklemek için kullanıldı. Hristiyan dünyası bundan etkilendi ve Haçlı savaşları patlak verdi. İki yüzyıl süren ve Hristiyanların yenilgisi ile aşağılanmasıyla sonuçlanan bu savaşların ardından, İslam Devleti İstanbul'a girdiğinde, Müslümanlar 15. yüzyılda Batı'yı yeniden fethetmeye başladı. Ardından 16. yüzyılda Müslümanlar güney ve doğu Avrupa'ya yayıldı ve İslam'ı oradaki halklara taşıdı. Bu süreçte Arnavutluk, Yugoslavya, Bulgaristan ve diğer ülkelerin milyonlarca sakini İslam'ı benimsedi. Haçlı düşmanlığı bir kez daha canlandı ve o dönemde Müslüman ordularına direnmeyi, İslami fetihleri durdurmayı ve Müslümanların tehdidini azaltmayı amaçlayan Oryantalizm anlayışı ortaya çıktı.

This is how the Christian clergy in Europe described the Muslims and their Deen. The allegations in the mediaeval ages were horrible and these were used to incite the feelings of hatred and animosity against the Muslims. The Christian world became affected and the crusader wars took place. After lasting two centuries resulting in the defeat and the humiliation of the Christians, the Muslims began to reconquer the West in the 15th century when the Islamic State entered Constantinople. Then in the 16th century the Muslims swept across southern and eastern Europe and carried Islam to its peoples. Millions of the inhabitants of Albania, Yugoslavia, Bulgaria and other countries embraced Islam in the process. Once again the crusader animosity was revived and the Orientalist concept emerged, which was concerned at the time with resisting the Muslim armies, halting the Islamic conquest and lessening the threat of the Muslims.

Avrupalıların zihinlerinde ve kalplerinde kök salmış bu husumet, Avrupa'daki bütün Hristiyanları, Müslüman topraklarına bilim ve kültür adına misyonerlerini göndermeye sevk etti. Bu misyonlar okullar, klinikler, dernekler ve kulüpler biçiminde ortaya çıktı. Avrupalılar misyonerlik faaliyetine neredeyse sınırsız kaynaklar ve büyük çabalar ayırdılar. Politika ve çıkarlarındaki farklılıklara rağmen çabalarını ve yöntemlerini birleştirdiler. Misyonerlik çalışması konsolosları, elçileri, temsilcileri ve misyonerleri aracılığıyla yürütüldüğü için halklar ve devletler bu çaba etrafında birleşti.

This deeply rooted animosity in the minds and hearts of the Europeans prompted all Christians in Europe to send their missionaries to the Muslim land in the name of science and culture. The missions took the shape of schools, clinics, associations and clubs. The Europeans devoted almost unlimited resources and huge efforts to the missionary work. They combined their efforts and methodology despite their differences in policy and interests. People and states were united behind the missionary effort since it was conducted by their consuls, ambassadors, delegates and missionaries.

Batı'da, özellikle Avrupa'da ve daha da fazla İngiltere'de bulunan haçlı kini, onların köklü düşmanlığı ve kötü niyetli garazı, vatanımızda nihayetinde uğradığımız aşağılanmanın sebebi oldu. General Allenby, 1917'de el-Kuds'e girdiğinde şöyle dedi:

The crusader hatred harbored by the Westerners, especially in Europe and more so by Britain, and their deeply rooted animosity and wicked malice were the cause of our eventual humiliation in our homeland. General Allenby said in 1917 when he entered al-Quds,

"Haçlı seferleri ancak bugün sona erdi."

“Only today the crusades have ended.”.

Bu, onun gerçekte hissettiklerinin samimi bir ifadesiydi. Bu sözler, içinde beslediği nefreti ve kini yansıtıyordu; aynı şey, Müslümanlara karşı hem kültürel hem de askeri savaşlarda savaşan her Avrupalı için de söylenebilir. Ve Allah (SWT) şöyle buyurur,

This was simply a genuine expression of what he really felt. It reflected the hatred and malice he harbored and the same could be said about every European that fought in the battles - cultural and military - against the Muslims, and Allah (swt) says,

“Ağızlarından nefret zaten çıktı; göğüslerinin sakladığı ise daha da kötüdür.” [Âl-i İmrân 3:118].

“Hatred has already appeared from their mouths, what their breasts conceal is far worse.” [Al-’Imran 3:118].

Allenby'nin söyledikleri gerçekten en iğrençti; ülkesi Britanya'nın içinde barındırdıkları ise şüphesiz daha da büyüktü. Bu durum her Avrupalı için apaçık bir gerçektir.

What Allenby said was indeed most loathsome, and what his country, Britain, harbored was even greater without a doubt; this goes without saying for every European.

Bu kin ve nefret, Haçlı Seferleri dönemine kadar uzanır ve bugün de sürdürülmektedir. Bize yönelik zulüm, aşağılanma, sömürgeleştirme ve sömürü - siyasi boyutun yanı sıra - aslında Müslümanlardan alınan vahşi bir intikam eylemidir. Gerçekten de bu, özellikle Müslümanlara mahsustur.

This malice and hatred has existed ever since the days of the crusades and it is still perpetuated today. What we face in terms of oppression, humiliation, colonization and exploitation - in addition to the political aspect - is in fact an act of brutal revenge on the Muslims. Indeed it is particular to the Muslims.

Leopold Weiss, "Islam at the Crossroads" adlı kitabında şöyle yazmıştır:

Leopold Weiss wrote in his book Islam at the Crossroads,

Avrupa'nın, İslami ve Arapça kaynaklara büyük ölçüde borçlu olan Rönesans'ı, yani bilim ve Avrupa sanatlarının yeniden canlanmasını, uzun süre Doğu ile Batı arasındaki maddi temasa bağlanmıştır. Gerçekten de Avrupa, İslam dünyasından çok şey kazanmıştır; ancak bu iyiliği hiçbir zaman kabul etmemiş ve tanımamış, İslam'a duyduğu nefreti yumuşatarak da bir şükran göstermemiştir. Aksine bu nefret yıllar geçtikçe daha da güçlenmiş ve derinleşmiş, zaman zaman kontrol edilemez boyutlara ulaşmıştır. Bu nefret halkın duygularını sarmış, "Müslüman" kelimesi her anıldığında yeniden alevlenmiştir. Nefret, halk mirasının bir parçası haline gelmiş ve her Avrupalı erkeğin ve kadının kalbine ve zihnine kök salmıştır. Daha da şaşırtıcı olanı, bu nefretin yaşanan bütün kültürel değişim aşamalarına rağmen canlılığını sürdürmesidir. Ardından dini reform dönemi gelmiş, Avrupa mezheplere bölünmüş ve her mezhep, silahlara sarılmış, savaşa hazır bir biçimde diğer mezheplerin karşısına geçmiştir; buna karşın İslam'a karşı düşmanlık her mezhepte aynı kalmıştır. Kısa süre sonra dini coşkunun azaldığı, fakat İslam'a duyulan nefretin her zamankinden güçlü kaldığı bir zaman gelmiştir. Bunun açık bir örneğini Fransız filozof ve şair Voltaire ortaya koymuştur; o, 18. yüzyılda Hristiyanlığın ve Kilise'nin amansız bir düşmanı olmakla birlikte, aynı zamanda İslam'a ve İslam Peygamberi ﷺ'ne karşı nefret ve küstahlık duygularını dile getirmiştir. Birkaç on yıl sonra Batılı aydınların yabancı kültürleri incelemeye başladığı, onlara bir tür sempati ve açık fikirlilikle baktığı bir dönem gelmiştir; ancak İslam söz konusu olduğunda, geleneksel küçümseme olağanüstü bir biçimde bilimsel araştırmalarına sızmaya başlamıştır. Tarihin Avrupa ile İslam dünyası arasında kazdığı geniş uçurum kapanmadan kalmış ve sonunda İslam'a karşı küçümseme, Avrupa zihniyetinin ayrılmaz bir parçası haline gelmiştir.

“Verily the renaissance, or the revival of science and European arts which owed a great deal to Islamic and Arabic sources, used to be attributed to the material contact between East and West. Europe has indeed benefited a great deal from the Islamic world, but she never acknowledged or recognized this favor, nor did she show any gratitude by easing her hatred to Islam, in fact this hatred grew stronger and deeper over the years and at times reached uncontrollable proportions. This hatred engulfed the popular feeling and was triggered each time the word Muslim was mentioned. The hatred became a part of their popular heritage until it took root in the heart and mind of every European man and woman, and more astonishing though was that it remained alive even after all the stages of cultural change that took place. Then came the era of religious reform, when Europe became divided into sects, and each sect stood in the face of other sects, armed to the teeth, ready for battle; however, animosity towards Islam remained the same within every sect. Soon after, a time came when religious fervor diminished but the hatred of Islam remained as strong as ever, a clear example of this was delivered by the French philosopher and poet Voltaire, although he was an arch enemy of Christianity and the Church in the 18th century, he also was at the same time expressing his feelings of hatred and arrogance towards Islam and the Messenger of Islam; after a few decades, there came a time when the Western intellectuals began exploring foreign cultures and looked upon them with some kind of sympathy and openmindedness, however when it came to Islam, the traditional disdain began infiltrating their scientific researches in an extraordinary factional way; and the wide gap which history dug up between Europe and the Islamic world remained unbridged, then the contempt for Islam became an integral part of the European mentality.”.

Bu temel üzerine, yukarıda sözü edilen misyoner dernekleri kuruldu. Amaçları Hristiyan dinini yaymak ve Müslümanların kendi dinleri hakkında şüphe uyandırarak onları kalplerinde bu dine karşı küçümseme beslemeye ve kendi başarısızlıklarını bu dine yüklemeye yöneltmekti.

It was on this basis that the missionary associations mentioned above were established. Their aim was to preach the Christian religion and to arouse suspicions in the Muslims about their Deen, thereby leading them to hold it in disdain within their hearts and to blame their own failures on it.

Öte yandan, cemiyetlerin amacı siyasi de olmuş ve her iki açıdan da sonuçları gerçekten korkunç olmuş, öngörülmeyen boyutlara ulaşana kadar bu sonuçlar büyümüştür. Misyoner hareketler, İslam'ı ve onun hükümleri hakkında kuşkular ve sorunlar yaratarak, insanlarla Allah'ın (SWT) yolu arasına girmek ve Müslümanları dinlerinden uzaklaştırmak amacıyla, İslam'ı iftirayla yok etme temeli üzerine kurulmuştur. Bu misyoner hareketlerin arkasından, aynı hedefi ve tam olarak aynı amacı güden Oryantalist hareketler gelmiştir.

On the other hand, the aim of the associations was also political and the consequences were in fact horrendous on both accounts until they reached unexpected proportions. The missionary movements were founded on the basis of wiping out Islam by libeling it, by creating problems and misgivings about it and about its rules, in order to come between the people and the way of Allah (swt), and to alienate Muslims from their Deen. Behind these missionary movements came the Orientalist movements who had the same target and the very same objective.

Avrupa genelinde çaba ve kaynaklar birleştirildi ve İslam'a karşı ikinci kez bir haçlı seferi yürütüldü; bu kez bu, İslam'ın yasalarından ve yüksek değerlerinden çarpıtılanlarla zihinleri zehirleyen bir kültür savaşıydı; bilimsel araştırma ve bilimsel tarafsızlık adına İslam ve Müslümanların tarihi hakkında ileri sürülenlerle genç Müslüman zihinlerin zehirlenmesiydi. Gerçekte bu, haçlı savaşlarından çok daha tehlikeli olan kültürel zehirdi. Misyonerler, zehirli pisliklerini bilim ve insanlık adına yaymakla meşguldü. Bunu Oryantalizm adı altında yapıyorlardı. Weiss'in belirttiği gibi,

Efforts and resources were unified throughout the whole of Europe and a crusade was waged against Islam for the second time; this time it was a cultural war which poisoned the mind by what they had distorted from the Islamic laws and Islam’s high values, the poisoning of the young Muslim minds by what they alleged about Islam and the history of the Muslims in the name of scientific research and scientific fairness. It was in reality the cultural venom which was far more dangerous than the crusader wars. The missionaries carried out the spreading of their poisonous filth in the name of science and humanity. They used to do it in the name of Orientalism. As Weiss stated,

“Gerçek şu ki, modern dönemin ilk Oryantalistleri, Müslüman ülkelerde çalışan Hristiyan misyonerlerdi. Onların, İslami öğretiler ve tarihten çarpıtılmış bir biçimde uydurdukları tablo, Avrupa kamuoyunu putperestlere, yani Müslümanlara karşı olumsuz bir tepkiye yöneltmek üzere uzmanca tasarlanmıştı. Ancak Oryantalist çalışmalar misyoner etkisinden kurtarılıp onu yanlışa sevk edebilecek her türlü dinî ve cahilce coşkudan arındırıldıktan sonra bile bu çarpık anlayış sürmüştür. Oryantalistlerin İslam’a karşı düşmanlığına gelince, bu, haçlı savaşlarının etkilerinden doğan, miras yoluyla aktarılmış bir içgüdü ve doğal bir özelliktir.”

“The reality is that the first Orientalist of modern times were Christian missionaries working in the Muslim countries, the distorted picture they fabricated allegedly from Islamic teachings and history was expertly designed to guarantee a negative reaction and influence the European opinion towards the idol worshippers, i.e. the Muslims; however this twisted concept continued despite the fact that Orientalist studies had been liberated from the missionary influence, stripping the Orientalism from any religious and ignorant fervor that would misguide it. As for the Orientalist’ hostility to Islam, this was an inherited instinct and a natural characteristic derived from the effects of the crusader wars.”.

Bu miras kalan düşmanlık, Batılıların Müslümanlara karşı kalplerindeki nefreti besleyen şeydir. Hem Müslüman hem de Müslüman olmayanlara, İslam'ı Müslüman ülkelerde bile bir korku figürü, insanlığın ilerlemesini yok edecek bir canavar olarak gösteren de budur. Oysa bu, aslında İslam'a karşı duydukları gerçek korkuyu gizlemek içindir; çünkü bilirler ki İslam halkın kalplerine ve zihinlerine derinlemesine yerleşirse, bu, kâfir sömürgeci güçlerin İslam dünyası üzerindeki hegemonyasının sona ereceği ve İslam Devleti'nin İslam'ın Mesajını dünyaya taşıma görevini yeniden üstlenmek üzere geri döneceği anlamına gelir. Nitekim İnşallah geri dönecektir; bu, insanlık ve Batı'nın kendisi için olacaktır. Misyonerlerin çalışmaları sonunda onlar için keder ve üzüntüye dönüşecektir. Allah (swt) şöyle buyurur:

This inherited animosity is the one that supports the hatred in the hearts of Westerners against the Muslims. It is the one that portrays Islam, even in Muslim countries, to Muslims and non-Muslims as being the bogeyman, or this demon which would destroy the progress of humanity. This is in fact to conceal their real fear of Islam, for they know that if Islam were deeply implanted in the hearts and minds of the people it would signal the end of the hegemony of the disbelieving colonial powers over the Islamic world and the return of the Islamic State to once again resume the carrying of the Message of Islam to the world - and indeed it will return Insha’Allah - for the sake of humanity and the West itself. The work of the missionaries would eventually turn into grief and sorrow for them; Allah (swt) says,

Şüphesiz ki inkâr edenler, Allah'ın yolundan alıkoymak için mallarını harcarlar; harcamaya devam da edecekler. Ancak sonunda bu, onlar için bir hasret olacaktır. [Enfâl, 8:36].

“Verily, those who disbelieve spend their wealth to hinder (people) from the path of Allah, and so will they continue to spend it; but in the end it will become an anguish for them.” [Al-Anfal, 8:36].

Miras kalan bu düşmanlık, her türlü İslam karşıtı hareketi besleyen şeydir. Taoizm, Hinduizm, Budizm veya Komünizm üzerine araştırma yapan bir Batılı âlimin, hiçbir nefret ya da önyargı taşımadan çalıştığını görürsünüz. Oysa aynı âlim İslam üzerine araştırma yapmaya başladığında, Müslümanlar sömürgeci kâfirler tarafından yenilgiye uğratılmış olmasına rağmen, kötü niyet, nefret ve küçümseme kısa sürede ortaya çıkar. Batılı din adamları, sömürgecilerin desteğiyle, hâlâ İslam'a karşı aktif olarak komplo kurmakta; İslam'ı ve Müslümanları karalamaktan, Muhammed ﷺ'i ve Sahabeleri aşağılamaktan, İslam ve Müslüman tarihine iftira sokmaktan asla vazgeçmeyecektir. Bütün bunların amacı intikam almak ve sömürgecilerin egemenliğini güçlendirmektir.

The inherited animosity is the one that supports any anti-Islamic movement. You will find the Western scholar researching Taoism, Hinduism, Buddhism, or Communism without any hatred or prejudice at all. Whereas, if he were to research Islam malice, hatred, and contempt would soon appear despite the fact that Muslims were defeated by the colonial disbelievers. The Western clergy, backed by the colonialists, still actively conspire against Islam and they will never abate from libeling Islam and the Muslims and from degrading Muhammad (pbuh) and his Companions, or from injecting slander into the history of Islam and of the Muslims. All this is to get their revenge and to strengthen the hold of the colonialists.