Avrupa, İslam Devleti'ne bilim adına bir istilaya başladı ve bu amaçla büyük bütçeler ayırdı. Aslında bu istila, bilim ve insani yardım adı altında misyonerlik çalışması kılığına girmiş, örtülü bir sömürgecilikti. Bu istila, siyasi istihbarat ve kültürel sömürge birimlerinin Müslüman ülkelere yerleşmesini sağlamak üzere tasarlanmıştı; öyle ki bu birimler, Batı sömürge devinin kalbi ve öncü gücü haline gelsin. Sömürgeleşme, Müslüman dünya Batı kültürüne kapılarını, çoğunlukla Fransız, İngiliz ve Amerikalı olan misyoner dernekleri kılığında açtığında başladı.

Europe began its invasion of the Islamic State in the name of science and it appropriated large budgets for that purpose. In fact, the invasion was covertly colonial, but disguised as missionary work in the name of science and humanitarian aid. This invasion was designed to enable the departments of political intelligence and cultural colonization to settle in Muslim countries until they became the heart and spearhead of the Western colonial juggernaut. Colonization began when the Muslim world opened its gates to Western culture via the guise of missionary associations, which were mainly French, English and American.

Bunun bir sonucu olarak, Fransız ve İngiliz etkisi bu misyonerlik faaliyetleri aracılığıyla İslam dünyasına sızdı. Bu misyonerler, aslında milliyetçi hareketlerin itici gücü hâline geldiler; Pan-Arabizmi ve Pan-Türkizmi teşvik ettiler ve eğitimli Müslümanları Batı'ya yönlendirmeyi kontrol ettiler. Bunun arkasında iki temel amaç vardı. Birincisi, Arapları, adına Türkiye dedikleri 'Osmanlı Devleti'nden ayırmak, ırkçılığı körükleyerek İslam Devleti'nin dokusunu daha da parçalamaktı. İkincisi, Müslümanları İslam'ın gerçek bağından uzaklaştırmaktı, çünkü onların başka hiçbir bağ hakkında bilgileri yoktu.

As a result of this, both French and English influence infiltrated the Muslim world via these missions. They actually became the driving force behind nationalist movements, encouraging Pan-Arabism and Pan-Turkism, as well as in control of orienting the educated Muslims towards the West. There were two main objectives behind this. The first was to separate the Arabs from the ‘Uthmani State, which they named Turkey in order to stir up racism, further ripping at the fabric of the Islamic State. The second was to alienate the Muslims from the real bond of Islam, since they had no knowledge of any other bond.

Misyonerlik kuruluşları planlarının ilk aşamasını gerçekleştirmeyi başardı, ancak ikinci aşama yerine getirilmeden kaldı. Müslümanların birliğini bölmek ve onları yol gösterici ilkelerinden uzaklaştırmak için geriye kalan kama rolünü Türklerin, Arapların, Farsların ve diğerlerinin milliyetçi eğilimleri üstlendi. Misyonerlik dernekleri birkaç evreden geçti ve etkileri tüm İslam dünyasında kendini gösterdi. Bugün yaşadığımız zayıflık ve gerileme, bu derneklerin bir sonucudur. Önümüze koydukları, ilerlememizin yolunu kesen ve bizi ideolojimizden ayıran duvarın ilk tuğlasını yerleştiren sömürgeci güçler oldu.

The missionary institutions managed to achieve the first stage of their scheme, but the second remained unfulfilled. It was left to the nationalist orientation of the Turks, Arabs, Persians and others to be the remaining wedge to split the unity of the Muslims and to veil them from their guiding principle. The missionary associations went through several phases and their effect was telling all over the Islamic world. The weakness and decline we suffer today is a result of these associations. It was the colonialist powers who positioned the first brick in the wall which they placed in the path of our advancement and which came between us and our ideology.

Avrupalılar, Haçlı Seferleri sırasında cihad konusunda sabır, güç ve cesaret gösteren Müslümanlara karşı yürüttükleri seferlerdeki başarısızlıkları nedeniyle İslam dünyasında misyoner cemiyetleri kurdular. Haçlılar Müslümanlarla savaş meydanında çarpıştıklarında, kendi hesaplarına göre iki etkene güveniyorlardı ve bu iki etkene büyük umutlar bağlayarak İslam'ı ve Müslümanları sonsuza dek yok etmeyi planlıyorlardı.

The Europeans established missionary societies in the Islamic world due to their unsuccessful campaigns against the Muslims, who exhibited patience, strength, and courage in Jihad during the crusades. When the crusaders clashed with the Muslims on the battlefield, they were relying on two factors according to their own calculations and they held out high hopes on those two factors, leading them to exterminate Islam and the Muslims forever.

Birinci etken, İslam dünyasında, özellikle de Şam'da yaşayan ve sayıca çok olan Hristiyanlara dayanmalarıydı. Bu Hristiyanlar çok dindar insanlardı ve Avrupalılar onları iman kardeşleri olarak görüyordu. Avrupalılar, dinî bir savaş yürüttüklerini ileri sürerek bu Hristiyanların Müslümanlara karşı komplo kuracağını ve kendileri için casusluk yapacağını düşünüyorlardı.

The first factor was their reliance on the Christians living in the Muslim world, especially in al-Sham and who numbered many. These Christians were very religious people and the Europeans regarded them as brothers in faith. They thought that they would conspire against the Muslims and spy for them under the pretext that they were waging a religious war.

İkinci etken ise Avrupalıların büyük sayılarına ve korkunç güçlerine güvenmeleriydi; bununla birlikte Müslümanların birbirleriyle bölünmüş ve anlaşmazlık içinde olduklarını, birliklerinin dağılmasının çoktan başladığını biliyorlardı. Avrupalılar Müslümanları yendiklerinde onları kalıcı olarak boyunduruk altına alacaklarını, yok edeceklerini ve dinlerinin yalnızca bir ritüeller bütününe dönüşeceğini düşünüyorlardı. Ancak umutları boşa çıktı ve tahminleri sarsıldı. Avrupalıların başlattığı propagandadan etkilenmeyen Arap Hristiyanların savaş meydanında Müslümanlarla yan yana savaştığını görünce şaşkına döndüler ve hayrete düştüler. Avrupalıların anlayamadığı ve bu yüzden gözden kaçırdığı şey, Arap Hristiyanların İslam yurdunda Müslümanlarla birlikte yaşamasıydı; Müslümanlarla aynı haklara sahiptiler ve Devlete karşı aynı görevleri yerine getiriyorlardı. Müslümanlar onların yiyeceklerinden yer, Hristiyan kadınlarla evlenir ve hayatın günlük işlerinde Hristiyanlarla birlikte yer alırlardı; çünkü haklarını koruyan İslam'dı.

The second factor was that the Europeans were relying on their large numbers combined with their formidable strength, knowing all the while that the Muslims were divided and at odds with one another as the disintegration of their unity had already begun. The Europeans thought that once they had defeated the Muslims, they would subjugate them for good and destroy them, and their Deen would merely become a collection of rituals. However, their hopes were dashed and their predictions faltered. They were stunned and amazed when they saw the Arab Christians fighting alongside the Muslims on the battlefield, unaffected by the propaganda launched by the Europeans. What the Europeans had not understood and had consequently overlooked was that the Arab Christians lived alongside the Muslims in the Islamic homeland, enjoying the same rights as the Muslims and fulfilling the same duties towards the State. The Muslims would eat of their food, marry the Christian women and share in the daily matters of life together with the Christians, as it was Islam that safeguarded their rights.

Tüm halifeler ve valiler bu kurala bağlı kaldılar ve İslam Devleti'nde onu gereği gibi uyguladılar. El-Kurafi ve İbn Hazm şunu belirtmişlerdir:

All the Khulafah and governors adhered to that rule and duly implemented it in the Islamic State. Al-Qurafi and Ibn Hazm stated,

Zimmîlerin, topraklarımıza saldırgan bir güç saldırırsa, onları korumanın bizim görevimiz olduğunu ve gerekirse onları korurken ölmemiz gerektiğini. Böyle bir görevin ihmal edilmesi, zimmîlerin haklarının ihlali anlamına gelir.

“That it would be our duty to protect the people of the Dhimma if aggressors attacked our land, and we should die protecting them if necessary. Any neglect of such a duty would be a breach of the rights of the Dhimma.”.

Kurâfî de şöyle demiştir,

Al-Qurafi also said,

Müslümanların zimmîler karşısındaki görevi, zayıfları karşısında yumuşak ve hoşgörülü davranmak, yoksullarına yardım etmek, açlarını doyurmak, onları giydirmek ve onlarla nazik bir dille konuşmaktır. Müslümanlar, komşularının zararına, bunu önleme güçleri olsa bile, katlanmalı ve sabretmelidir; bu, onlara karşı bir merhamet olarak yapılmalıdır, onlardan korktukları veya onları yücelttikleri için değil. Müslümanlar her konuda onlara iyi öğütte bulunmalı, kendilerine zarar vermek isteyen herkesi uzaklaştırmalı, mallarını, ailelerini ve namuslarını ve bütün haklarını ve çıkarlarını korumalı, her cömert ve takvalı Müslümanın yapması gerektiği gibi onlara hakkını vermelidir.

“The Muslims’ duty towards the Dhimma would be to act gentle and lenient towards their weak, help their poor, feed their hungry, clothe them and talk to them gently. The Muslims should accept and endure the harm of their neighbors even if they were able to repel the harm, this was as a mercy to them and not out of fear of or glorifying them. They should give good advice in all matters, repel anyone harming them, protect their assets, families and honor and all their rights and interests, and do right by them like any generous and pious Muslim should do.”.

Bu bakış açısıyla, Hristiyanların Müslümanlarla birlikte savaşması doğal bir şeydi. Avrupalıların şaşkınlığı, dayandıkları ikinci etkenin gerçekleşmemesiyle daha da arttı. Şam'ı işgal ettiler ve Müslümanları kesin bir yenilgiye uğrattılar; bu süreçte en kötü zulümleri işlediler. Örneğin, Müslümanların toplu olarak yerlerinden edilmesini ilk başlatanlar onlar oldu ve bu eğilim Müslümanlarla yaptıkları savaşlar boyunca sürdü. Her şeyin kendileri için yolunda gittiğini düşündüler ve Müslümanların bir daha asla onlara karşı durmayacağını sandılar. Ancak Müslümanlar, haklarını topraklarından çıkarmaya kararlıydı. Haçlılar, yaklaşık iki yüzyıl boyunca Müslüman topraklarını işgal ederek bu süre içinde krallıklar ve prenslikler kurmuş olsalar da, Müslümanlar sonunda onları topraklarından çıkarmayı başardı.

With this in mind it was only natural for the Christians to fight alongside the Muslims. The Europeans’ surprise was even greater when the second factor which they had relied on failed to materialize. They occupied al-Sham and defeated the Muslims comprehensively, committing the worst atrocities in the process. For example, they were the first to initiate a mass evacuation of Muslims and this trend continued throughout their wars with the Muslims. They thought that everything had gone well for them and that the Muslims would never again stand against them. However, the Muslims remained determined to expel them from their land, and despite the fact that the crusaders occupied Muslim lands for about two centuries, during which times they established kingdoms and principalities, the Muslims eventually managed to expel them from it.

Avrupalılar bu gelişmenin ardındaki sırrı aradılar ve onun İslam'da yerleşik olduğunu buldular. Akîdesi, Müslümanların sahip olduğu korkunç gücün kaynağıydı; buna, gayrimüslimlerin haklarını koruyan kuralları da ekleniyordu. Bu, İslam Devleti vatandaşları arasındaki birliğin başlıca sebebiydi. Kendi zamanlarında sömürgeci kâfirler, İslam dünyasını işgal edebilecekleri yeni yollar düşündüler. Bunun en iyi yolunun misyonerlik faaliyetleriyle yapılan kültürel bir işgal olacağı sonucuna vardılar; böylece Hristiyanların desteğini kazanabilecek ve Müslümanların dinleri hakkında şüphe uyandırabileceklerdi.

The Europeans searched for the secret behind this turn of events and found that it was embedded in Islam, its ‘Aqeedah being the source of the formidable power which the Muslims possessed, coupled with its rules, which safeguarded the rights of the non-Muslims. This was the main reason behind the cohesion between the citizens of the Islamic State. In their time, the colonialist disbelievers thought of new ways by which they could invade the Islamic world. They deduced that the best way would be by way of a cultural invasion through missionary work, this was in order that they might gain the support of the Christians and initiate doubt among the Muslims vis a vis their Deen.

Bunun, Müslümanların dinlerine dair şüphelerini artıracağı ve akidelerini sarsacağı, böylece onlarla İslam Devleti'nin diğer vatandaşları arasında ayrılıklar yaratılarak Müslümanların gücünün zayıflatılacağı umuluyordu.

This, it was hoped, would raise the doubts of the Muslims in their Deen and shake their ‘Aqeedah, with the aim of creating divisions between them and other citizens of the Islamic State, thereby weakening the power of the Muslims.

Sömürgeciler planlarını uygulamayı başardılar. On altıncı yüzyılın sonunda Malta'da bir misyoner merkezi kurdular ve bunu, Müslüman dünyasına yönelik misyoner saldırılarını yürüttükleri bir karargâh hâline getirdiler. Başlangıçta misyonerler oradan gönderildi. Bir süre sonra faaliyetlerini genişletme ihtiyacını gördüler ve bu yüzden 1625'te el-Şam'a geçtiler ve orada da misyoner hareketleri kurmaya çalıştılar.

The colonialists managed to execute their plan. At the end of the 16th century they established a missionary center in Malta and made it their headquarters from which they conducted their missionary onslaught on the Muslim world. To begin with, missions were sent out from there. After a while they saw the need to expand their activities and so they moved to al-Sham in 1625 and tried to establish missionary movements there as well.

Ancak faaliyetleri çok sınırlı kaldı ve birkaç küçük okul kurmak ile birkaç dini kitap yayımlamanın ötesine geçemediler. Gerçekte herkesten büyük bir zulüm, muhalefet ve düşmanlık gördüler. 1773'e kadar varlıklarını sürdürebildiler; o tarihte Cizvitlerin misyonerlik faaliyetleri yasaklandı ve kurumları kapatıldı. Bunun dışında, Azaryin misyonerleri gibi önemsiz birkaç misyon kaldı; bunlar varlıklarını sürdürmelerine rağmen misyonerlerin ve misyonerlik çalışmalarının etkisini hiçbir şeye indirgedi. Etkileri 1820'ye kadar yalnızca Malta ile sınırlı kaldı; o yıl Beyrut'ta ilk misyonerlik merkezi kuruldu ve misyonerlik çalışmaları yeniden ciddi biçimde başladı. Başlangıçta büyük güçlüklerle karşılaştılar, ama faaliyetlerinde ısrar ettiler. İlk ilgi alanları dini vaaz ve dini kültür oldu; eğitim programları ise sınırlı ve zayıf kaldı.

However, their activities remained very limited and they did not progress beyond establishing a few small schools and publishing a few religious books. In fact they suffered a great deal of persecution, opposition and hostility from everyone. They managed to function until 1773 when the missionary activities of the Jesuits were abolished and their institutions shut down, except for some insignificant missions like those of the ‘Azaryin’ missionaries which, despite their continuing presence, reduced the effect of the missionaries and their missionary work to a non-existent level. Their influence came to be confined to Malta until 1820 when the first missionary center was established in Beirut and the missionary work began again in earnest. They faced great difficulties at first, but they persisted with their activities. Their first area of concern was religious preaching and religious culture, their education program remained limited and weak.

1834 yılında misyoner heyetleri Şam bölgesinin her yanına yayıldı, Lübnan'daki Antoura köyünde bir kolej açıldı ve Amerikan misyonu, kitaplarını basmak ve dağıtmak amacıyla matbaasını Malta'dan Beyrut'a taşıdı.

In 1834, the missionary expeditions spread out all over the region of al- Sham, a college was opened in the village of Antoura in Lebanon and the American mission transferred its print shop from Malta to Beirut in order to print and distribute its books.

Amerikalı ünlü misyoner Ely Smith bu dönemde çok faaldi; Malta'da gönüllü olarak misyon matbaasının sorumluluğunu üstlenmiş ve 1827'de Beyrut'a gelmişti. Orada bir yıl geçirdikten sonra korku ve sıkıntı onu Malta'ya geri dönmeye itti. Daha sonra 1834'te yeniden Beyrut'a döndü ve eşiyle birlikte bir kız okulu açtılar. Çalışma alanı genişledi ve hayatını Şam bölgesinde, özellikle Beyrut'ta çalışmaya adadı. Tüm bu çabalar ve birçok başkasının gayretleri, misyoner hareketinin yeniden canlanmasına yardımcı oldu. İbrahim Paşa'nın ilkokul müfredatını benimseyip Suriye'de uygulamaya koymasıyla misyonerlere bir fırsat doğdu. Bu müfredat, Fransız sisteminden alınmış olan Mısır eğitim sisteminden esinlenmişti. Misyonerler bu fırsattan yararlandılar, misyoner bakış açısıyla eğitim hareketine katkıda bulundular ve bu süreçte matbaa çalışmalarını genişlettiler. Tüm bunların sonucunda misyoner hareket gelişti. Dinî özgürlük adına İslam Devleti vatandaşlarını birbirlerine karşı öfkeden kaynayacak hale getirmeyi başardılar ve Müslümanlar, Hristiyanlar ve Dürziler arasında Akîde ile ilgili çeşitli dinî faaliyetleri başlatmayı becerdiler.

The noted American missionary Ely Smith was very active at this time, he had been working in Malta as a volunteer in charge of the mission press and had arrived in Beirut in 1827. After one year there, fear and boredom drove him out and he returned to Malta. He next returned to Beirut in 1834 and together with his wife they opened a school for girls. His area of work broadened and he devoted his life to working in al-Sham, Beirut in particular. All these efforts and the efforts of many others helped revive the missionary movement. An opportunity presented itself to the missionaries when Ibrahim Pasha adopted the syllabus for primary education and implemented it in Syria. The syllabus was inspired by the Egyptian educational system which in turn was taken from the French system. The missionaries took advantage of this opportunity and contributed to the educational movement from the missionary point of view, expanding their printing works in the process. On the back of all this the missionary movement prospered. They succeeded in making the citizens of the Islamic State boil with anger against each other in the name of religious freedom and managed to initiate among the Muslims, Christians and Druze various kinds of religious activities related to the ‘Aqeedah.

İbrahim Paşa Şam'dan çekildiğinde huzursuzluk, korku ve kargaşa baş gösterdi ve halk kendi arasında bölündü. Yabancı temsilciler, özellikle misyonerler, bu fırsatı değerlendirdi ve Osmanlı Devleti'nin Şam'daki etkisinin zayıflığından yararlanarak iç çatışmaları körüklemeye başladı. Aradan yalnızca bir yıl geçtikten sonra, 1841'de, Lübnan dağlarında Hristiyanlar ile Dürziler arasında ciddi olaylar patlak verdi. Durum kötüleşti ve yabancı devletlerin baskısı ve etkisiyle Osmanlı Devleti, Lübnan için ayrı bir yönetim sistemi tasarlamaya ikna edildi; eyaleti iki parçaya bölerek. Bir parça Hristiyanların, diğer parça ise Dürzilerin yönetiminde olacaktı. Osmanlı Devleti, iki mezhep arasında her türlü çatışmayı önlemek amacıyla her iki kesimin üzerine bir vali atadı. Ancak bu sistem başarılı olamadı, çünkü doğal değildi. İngiltere ve Fransa ihtilafa dahil oldu ve resmi yetkililer sorunu bastırmaya çalıştığı her yerde iç çatışmaları kışkırttı.

When Ibrahim Pasha retreated from al-Sham, unrest, fear and anarchy broke out and people became divided among themselves. The foreign delegates, especially the missionaries, seized the opportunity and due to the meager influence of the ‘Uthmani State in al-Sham, began igniting civil strife. After a period of just one year, in 1841, serious disturbances broke out in the mountains of Lebanon between the Christians and the Druze. The situation deteriorated and under the pressure and influence of the foreign states the ‘Uthmani State was talked into designing a separate ruling system for Lebanon, dividing the province into two parts. One part would be occupied by the Christians, while the Druze would occupy the other. The ‘Uthmani State appointed a governor over both parts, aiming to avoid any clashes between the two sects. This system did not succeed, however, because it was not natural. Britain and France became involved in the dispute and incited civil strife wherever the official authorities attempted to quell the trouble.

İngilizler ve Fransızlar bu çatışmaları Lübnan'ın işlerine müdahale etmek için bir bahane olarak kullandılar. Fransızlar Marunilerin yanında yer aldı, İngilizler ise Dürzilerin yanında yer aldı; bu durum 1845'te yeniden karışıklıkların patlak vermesine yol açtı. Yaşanan sahneler korkunçtu ve saldırılar kiliselere ve manastırlara kadar uzandı. Hırsızlık, cinayet ve yağma yaygın bir uygulama haline geldi; bu da 'Osmanlı hükümetini, sorunu kökten çözmek amacıyla, zorunlu yetkilerini kullanmak üzere dış işlerinden sorumlu olan görevlisini Lübnan'a göndermeye itti. Ancak o, dikkate değer bir şey başaramadı, yine de gerilimi biraz yatıştırmayı başardı. Bu arada misyonerler faaliyetlerini yoğunlaştırdı ve 1857'de Maruniler bir devrim ve silahlı mücadele çağrısında bulunmaya başladı. Maruni din adamları çiftçileri feodal beylere karşı kışkırttı ve onlara ülkenin Kuzeyinde şiddetle saldırdılar; böylece devrim alevlendi ve Güneye yayıldı. Hristiyan çiftçiler artık Dürzi feodal beylere karşı ayaklandı ve İngilizler ile Fransızlar kendi müttefiklerini destekledi. Bunun sonucunda iç çatışmalar Lübnan'ın her yerine hızla yayıldı. Dürziler, din adamı olsun ya da sıradan halk olsun, ayrım gözetmeksizin tüm Hristiyanları öldürmeye başladı; öyle ki binlerce Hristiyan ya öldü ya da yerinden edilerek evsiz kaldı; çatışmaların şiddeti buydu.

The British and the French used these clashes as a pretext to interfere in Lebanon’s affairs. The French sided with the Maronites and the British sided with the Druze, this led to the renewal of disturbances in 1845. The scenes were horrifying and the attacks were extended to include Churches and monasteries. Theft, killing and pillage became common practice, prompting the ‘Uthmani government to send her foreign affairs in charge to Lebanon in order to use his mandatory powers to quell the trouble once and for all. He, however, could not achieve anything significant, although he managed to appease the tension a little. Meanwhile, the missionaries intensified their activities and in 1857 the Maronites began calling for a revolution and armed struggle. The Maronite clergy incited the farmers against the feudal lords and they attacked them fiercely in the North of the country, thus the revolution was ignited and it spread to the South. The Christian farmers now rose against the Druze feudal lords and the British and the French backed their respective allies. Civil strife spread rapidly all over Lebanon as a result of this. The Druze began to indiscriminately kill all Christians, whether they were clergy or ordinary people until thousands of Christians were either dead or displaced and homeless, such was the ferocity of these clashes.

Huzursuzluk ve şiddet dalgaları Şam'ın geri kalanına da yayıldı. Şam'da, Müslüman ve Hristiyan sakinler arasında derin bir nefretin körüklendiği amansız bir kampanya yürütüldü; bu durum sonunda 1860'ta Müslümanların Hristiyan mahallesine saldırmasıyla sonuçlandı ve bu saldırıda katliam gerçekleştirildi. Yağma ve kitlesel yıkım bu olaylara eşlik etti; nihayet Devlet, huzursuzluğa son vermek için askeri müdahalede bulunmak zorunda kaldı. Devlet sükûneti ve düzeni yeniden sağlamayı başarmasına rağmen, Batılı ülkeler bunu Şam'a müdahale etmek için bir fırsat olarak gördü ve savaş gemilerini onun kıyılarına gönderdi.

The waves of disturbances and violence spread to the rest of al-Sham. In Damascus, a fierce campaign of deep hatred was waged between its Muslim and Christian inhabitants which finally led to the Muslims attacking the Christian district in 1860 resulting in them committing a massacre. This was accompanied by pillaging and mass destruction until the State was forced to militarily intervene in order to put an end to the disturbances. Although the State managed to restore calm and order, the Western countries saw it as an opportunity to interfere in al-Sham and so they sent their warships to its shores.

Aynı yılın Ağustos ayında Fransa, devrimi bastırma görevine başlamak üzere Beyrut'a piyade birliğinden bir tümen gönderdi. Böylece Osmanlı Devleti, Suriye ve Lübnan'da iç karışıklıklarla sarsıldı. Bunun gerçek sebebi, Osmanlı Devleti'nin iç işlerine müdahale etmeye çalışan Batılı devletlerdi. Nitekim bunu yaptılar ve Osmanlı Devleti'ni Suriye için özel bir yönetim sistemi tasarlamaya, ülkeyi iki vilayete bölmeye ve Lübnan'a özel ayrıcalıklar tanımaya zorladılar. Bu olaylardan sonra Lübnan, Şam'ın geri kalanından ayrıldı ve yerel özerklik verildi; Hristiyan bir yönetici başkanlığındaki yerel bir idare ile bölge halkını temsil eden bir idari meclisin desteğiyle yönetildi. O tarihten itibaren yabancı ülkeler Lübnan'ın işlerini yönetti ve burayı faaliyetlerinin merkezi haline getirdi. Bu nedenle Lübnan, yabancı güçlerin Osmanlı Devleti'nin kalbine ve Müslüman topraklarına sızdığı bir köprübaşı oldu.

In August of the same year, France sent a division of her infantry to Beirut which began the task of quashing the revolution. This was how the ‘Uthmani State was infested by civil strife in Syria and Lebanon. Its true cause was the Western states who were trying to meddle in the internal affairs of the ‘Uthmani State. This they did and they managed to force the ‘Uthmani State to design a special ruling system for Syria, dividing her into two Wilayat and giving Lebanon special privileges. From these events, Lebanon became separated from the rest of al-Sham and it was granted local autonomy, governed by a local administration headed by a Christian ruler and assisted by an administrative council representing the local residents. Since then, foreign countries have managed the affairs of Lebanon and have made it the center for their activities. Lebanon therefore became the bridgehead from which the foreign powers infiltrated into the heart of the ‘Uthmani State and its Muslim lands.

Bu arada misyonerler yeni bir politika benimsediler. Misyonerler yalnızca okullar, matbaalar ve klinikler kurup işletmekle yetinmeyip daha ileri giderek dernekler kurmaya başladılar. 1842'de Amerikan misyonu himayesinde bir bilim derneği kurmak üzere bir komite oluşturuldu. Komitenin çalışmaları beş yıl sürdü ve sonunda "Sanat ve Bilimler Derneği" adı verilen bir dernek kurulmayı başardı. Derneğin üyeleri arasında Nasif el-Yaziciyi ve Butrus el-Bustani (Arap oldukları için aramıza alınan Lübnanlı Hristiyanlar), Amerikalılar Eli Smith ve Cornelius van Dyke ile İngiliz Albay Churchill bulunuyordu. Derneğin amaçları başlangıçta belirsizdi. Yetişkinlere bilim öğretme eğilimindeydi, okullarda gençlere de öğretiyordu. Dernek, hem yetişkinleri hem de gençleri Batı kültürünü öğrenmeye teşvik ediyor, zihinlerini misyonerlerin planına göre şekillendiriyordu.

Meanwhile, the missionaries adopted a new policy. The missionaries did not content themselves with just building and running schools, printing presses, and clinics, but went further to establish associations. In 1842, a committee was set up to establish a scientific association under the auspices of the Ameri- 183 can mission. The committee’s work lasted for five years until it had managed to establish an association called the “Association of Arts and Sciences.” Its members included Nasif al-Yaziji and Butrus al-Bustani, (Lebanese Christians taken on board because they were Arabs) Americans Eli Smith and Cornelius van Dyke, and Briton Colonel Churchill. The objectives of the association were vague at first. It had the tendency to teach science to adults, as well as teaching youngsters at school. The association encouraged adults and youngsters alike to learn Western culture, sculpting their minds according to the missionary plan.

Ancak derneğin gösterdiği büyük çabalara rağmen, iki yıllık bir süre içinde tüm Şam bölgesinde yalnızca elli aktif üye kazanabildi. Bunların hepsi Hristiyandı, çoğunlukla Beyrut'tandı ve derneğe hiçbir Müslüman ya da Dürzi katılmadı. Derneğin faaliyetlerini genişletmek ve canlandırmak için muazzam çabalar sarf edildi, ancak bunların hiçbiri sonuç vermedi. Dernek, kuruluşundan beş yıl sonra, misyonerlerin daha fazla dernek kurma arzusu dışında kayda değer bir sonuç elde etmeden dağıldı. Bunun üzerine 1850 yılında "Doğu Derneği" adıyla başka bir dernek kuruldu. Derneği, Fransız Cizvit Peder Henri Debrenier'in himayesinde Cizvitler kurdu ve tüm üyeleri Hristiyandı. Derneği, "Sanat ve Bilim Derneği"nin izinden gitti; onun da öncekinin yaptığı gibi kısa süre sonra dağılmasıyla kısa ömürlü oldu.

However, despite the tremendous efforts put in by the association it only managed to recruit fifty active members in the whole of al-Sham over a two year period. They were all Christians, mainly from Beirut, and no Muslim or Druze joined the association. Colossal efforts were made to expand and activate the work of the association but to no avail. The association collapsed after five years from its initial establishment without reaping any significant results except for the desire of the missionaries to establish more associations. Therefore, another association was founded in 1850 and it was named the “Oriental Association.” It was founded by the Jesuits under the guardianship of the French Jesuit Father Henri Debrenier and all its members were Christians. It followed in the footsteps of the “Association of Arts and Science” lasting only a short time before collapsing as its predecessor had done.

Daha sonra birkaç dernek kuruldu, ancak hepsi başarısızlığa mahkûm oldu ve daha önceki gibi dağıldı. 1857'de biraz farklı bir yöntem benimseyen yeni bir dernek kuruldu; bu derneğe hiçbir yabancının katılmasına izin verilmedi ve kurucularının tamamı Araplardı. Bir şekilde başarılı olmayı başardı ve bazı Müslümanlar ile Dürziler de derneğe katıldı. Dernek onları Arap oldukları için kabul etti. Adı "Suriye İlmi Derneği"ydi. Faaliyetleri, Arap kimliği ve üyeleri arasında yabancıların bulunmaması sayesinde başarılı oldu. Üyeleri başka insanları da derneğe katılmaya ikna etti ve dernek için destek topladı; sonunda 150 üye kaydoldu. Yönetim kadrosunda Dürzilerden Muhammed Arslan ve Müslümanlardan Hüseyin Bayhem gibi bazı tanınmış Arap şahsiyetler yer alıyordu. Arap Hristiyanların tüm mezheplerinden şahsiyetler derneğe katıldı; bunların en tanınmışları İbrahim el-Yazıcı'nın oğlu ile Butrus el-Bustani'nin oğluydu. Bu dernek aslında diğerlerinin tamamından daha uzun ömürlü oldu. Programı tüm mezhepleri kapsayacak şekilde tasarlanmış ve Arap milliyetçiliğinin kıvılcımı olmaya yönelikti. Ancak gizli amacı, ilim adı altında sömürgeci ve misyonerlik amaçlıydı. Batı kültürünün ve eğitiminin yayılması yoluyla kendini gösteren gölgeli bir örgütlenmeydi.

Afterwards, several associations were established, but all were doomed to failure and they collapsed as before. A new association was founded in 1857 which adopted a slightly different method, no foreigners whatsoever were allowed to join and its founders were all Arabs. Somehow, it managed to succeed and some Muslims and Druze actually joined. The association accepted them because they were Arabs. Its name was the “Syrian Scientific Association.” It became successful owing to its activities, Arabic affiliation, and because of the absence of foreigners among its membership. Its members managed to recruit other people to join and they gathered support for the association until 150 members had enrolled in it. Among its administrative staff were some noted Arab personalities such as Mohammed Arsalan from the Druze and Hussein Bayham from the Muslims. Personalities from all Arab Christian sects joined, the most noted of them being the son of Ibrahim al-Yaziji and the son of Butrus al-Bustani. This association had in fact outlasted all the others. Its program was designed to accommodate all sects and to serve as the spark for Arab nationalism. However, its covert objective was colonial and missionary draped in the name of science. It was a shadowy organization manifesting itself in the spreading of Western culture and education.

1875 yılında Beyrut'ta "Gizli Cemiyet" kuruldu; bu cemiyet aslında siyasi bir fikre dayanıyordu. Arap milliyetçiliği düşüncesini teşvik etmeye başladı. Kurucuları, Beyrut'taki Protestan kolejinde eğitim görmüş beş genç adamdı. Hepsi, misyoner heyetlerin etkisine girmeyi başarabildikleri Hristiyanlardı. Bu cemiyetin kurulmasının ardından, az sayıda üye daha kazandılar. Cemiyet, yaptığı açıklamalar ve dağıttığı bildirilerle, özellikle Suriye ve Lübnan'dakiler olmak üzere Araplar için Arap milliyetçiliğini ve siyasi bağımsızlığı savunuyor gibiydi.

In 1875, the “Secret Association” was formed in Beirut, it was actually based on a political idea. It began encouraging the concept of Arab nationalism. Its founders were five young men from amongst those who had been educated in the Protestant college in Beirut. They were all Christians whom the missionary parties had managed to affect. Following the establishment of this association, a small number of members were recruited by them. The association seemed to be calling, through its declarations and leaflets, for Arab nationalism and political independence for the Arabs, especially those in Syria and Lebanon.

Ancak derneğin gerçek faaliyeti ve asıl programı tamamen farklı bir amaçla ilgiliydi. Amacı, insanların kalplerine garip arzular ve yanıltıcı umutlar yerleştirmekti. Arap milliyetçiliğini savunuyor, Osmanlı Devleti'ne karşı düşmanlığı teşvik ediyor ve onu Türk devleti olarak adlandırıyordu. Dini devletten ayırmaya ve hayatın temeli olarak Arap milliyetçiliğini kurmaya çalışıyordu. Dernek her zaman Araplığı savunuyordu. Yöneticileri yazılarında defalarca Türkiye'yi İslam Halifeliğini Araplardan gasp etmekle, İslam Şeriatını ihlal etmekle ve dini istismar etmekle suçluyordu. Bu, derneğin gerçek doğasını ve kurulmasının asıl amacını, yani İslam Devleti'ne karşı huzursuzluk yaratmayı açıkça ortaya koymaktadır. Dernek, dine karşı şüphe ve kuşku yaratmak ve İslami olmayan ilkelere dayalı siyasi hareketler kurmak üzere görevlendirilmişti. Gerçek şu ki, bu hareketler Batılı güçler tarafından başlatılmıştı. Onları kuran, gelişmelerini izleyen ve yöneten de onlardı. Ayrıca faaliyetleri hakkında raporlar da yazıyorlardı. Örneğin, Beyrut'taki İngiliz konsolosu 28 Temmuz 1880 tarihinde hükümetine şu içerikte bir telgraf gönderdi: “Devrimci bildiriler dolaşıma girdi, kaynağının Midhat olduğundan şüpheleniliyor, buna rağmen durum sakin kalmaya devam ediyor. Ayrıntılar postada.”

However, its actual work and its real program was concerned with an entirely different objective. Its aim was to cast strange desires and false hopes into the hearts of the people. It called for Arab nationalism and encouraged animosity towards the ‘Uthmani State, dubbing it the Turkish state. It worked towards separating religion from the State and making Arab nationalism as the basis of life. The association always championed Arabism. Those in charge repeatedly accused Turkey in their literature of snatching the Islamic Khilafah from the Arabs, of violating the Islamic Shari’ah, and of abusing the Deen. This neatly demonstrates the true nature of the association and the real objective for which it had been founded, i.e. to cause agitation against the Islamic State. It was chartered with creating suspicion and skepticism about the Deen and to establish political movements based on non-Islamic principles. The fact is that these movements had been initiated by Western powers. It was they who established them, monitored their progress and managed them. They also wrote reports about their activities. For instance, the British consul in Beirut sent a telegram to his government on 28th July 1880 saying, “Revolutionary leaflets came into circulation, Midhat is suspected to be the source, despite this, the situation remains calm. Details in the post.”.

Bu telgraf, Beyrut sokaklarında dağıtılan ve duvarlara yapıştırılan bir broşürün ardından gönderildi. Telgrafın ardından kısa süre içinde Beyrut ve Şam'daki İngiliz konsolosları tarafından gönderilen birkaç mektup geldi.

This telegram was dispatched in the wake of a leaflet distributed on the streets of Beirut and posted on the walls there. The telegram was soon followed by several letters sent by the British consuls in Beirut and Damascus.

Mektuplara, derneğin dağıttığı broşürlerin kopyaları eşlik ediyordu; bu nedenle bunlar, el-Şam'da faaliyetlerine başlayan Protestan koleji içinde kurulan hareket hakkında raporlar sayılmalıdır. Derneğin faaliyetleri el-Şam'da daha belirgindi; ancak İngiliz komiserin 1882'de Cidde'den hükümetine yazdığı bir raporun gösterdiği üzere, bunlar çoğunlukla Arap olan diğer bölgelerde de gerçekleşiyordu. Arap hareketi hakkındaki bir raporunda şunları belirtti: "Bununla birlikte, Mekke'nin kendisinde bile bazı aydınların özgürlük hakkında konuşmaya başladığına dair haberler bana ulaştı. Duyduklarımdan anladığım kadarıyla, Necd'i iki nehir arasındaki topraklarla, yani Irak'ın güneyiyle birleştirmeyi ve Mansur Paşa'yı yönetici olarak atamayı, ayrıca 'Asir ve Yemen'i Ali b. Abid'i onların başına getirerek birleştirmeyi amaçlayan bir plan tasarlanmış görünüyor."

The letters were accompanied by copies of the leaflets which the association had distributed and should therefore rightly be regarded as reports on the movement set up in the Protestant college which began its activities in al- Sham. The association’s activities were more evident in al-Sham, although they took place in other predominantly Arab areas as demonstrated by what the British commissioner in Jeddah wrote to his government in 1882. In a report about the Arab movement, he stated, “However, news has reached me that even in Makkah itself some intellectuals have begun talking about freedom, it seems to me from what I have heard that a plan has been designed aiming at uniting Najd with the land between the two rivers, i.e. the South of Iraq, and appointing Mansur Pasha as ruler, as well as uniting ‘Asir and Yemen by appointing ‘Ali ibn ‘Aabid to rule over them.”.

Britanya tek ilgili taraf değildi; Fransa da büyük bir ilgi gösteriyordu. 1882'de Beyrut'taki Fransız yetkililerinden biri, Fransız kaygısını şu sözlerle dile getirdi:

Britain was not the only interested party, France too displayed a great deal of interest. In 1882, one of the French officials in Beirut voiced the French concern by saying,

“Bağımsızlık ruhu oldukça yaygındır ve Beyrut'taki kalışım sırasında Müslüman gençlerin okullar ve klinikler kurmadaki, ülkenin canlanmasına katkıda bulunmadaki özverisini gözlemledim. Burada belirtmeye değer olan şudur: Bu hareket her türlü mezhepçi etkiden uzaktır; bu dernek Hristiyanların üyeliğini memnuniyetle kabul eder ve milliyetçi faaliyetlere katılmaları için onlara güvenir.”

“The spirit of independence is well spread and I noticed during my stay in Beirut the dedication of Muslim youths in establishing schools and clinics and in reviving the country. What is worth mentioning here is that this movement is free of any sectarian influence, this association welcomes the membership of the Christians and relies on them to participate in the nationalist activities.”.

Bir Fransız Bağdat'tan yazdı,

A Frenchman wrote from Baghdad,

“Gittiğim her yerde, Türklere karşı aynı ölçüde bir nefretin ortak duygusuyla karşılaştım. Bu çok nefret edilen durumdan kurtulmak için toplu bir harekete girişme fikrine gelince, bu büyük ölçüde sürmekte. Ufuklarda bir Arap hareketinin rüzgârı güç kazanıyor ve doğmak üzere. Uzun süredir ezilmiş olan bu halk, Müslüman dünyası içindeki doğal konumunu ilan etmek ve bu dünyanın kaderini yönlendirmek üzere.”

“Everywhere I went, I was faced with the common feeling, on the same scale, of hatred for the Turks. As for the concept of initiating collective action to get rid of this much hated situation, this is very much under way. In the horizons a wind of Arab movement is gathering strength and is about to be born. This people who have been oppressed for a long time are about to proclaim their natural status within the Muslim world and direct the destiny of this world.”.

Din adına ve bilim adına yürütülen misyonerlik faaliyeti yalnızca Amerika Birleşik Devletleri, Fransa ve Britanya'nın dikkatini çeken bir alanla sınırlı kalmadı; Çarlık Rusya'sını, misyoner heyetleri gönderen, ve diğer misyonlara katılmak üzere bir grup "rahibe" (Carodt rahibeleri) gönderen Prusya'yı (Almanya) da içine alacak şekilde, Hristiyan olmayan devletlerin çoğuna yayıldı. Çeşitli misyonlar ve Batılı heyetler arasında, uluslararası çıkarlarını gözeten siyasi programları konusunda görüş ayrılıkları olmasına rağmen, amaçları aynıydı: Hristiyanlığı yaymak ve Doğu'ya Batı kültürünü yaymak; bunun yanında Müslümanların İslam dinlerine karşı şüphelerini uyandırarak onları buna kızmaya, tarihlerini küçümsemeye ve Batı'yı ve onun yaşam tarzını övmeye yöneltmek.

Missionary work in the name of religion and science was not merely confined to the focus of the attention of the US., France and Britain, but extended to most of the non-Islamic states, including Czarist Russia who sent missionary expeditions and Prussia (Germany) who sent a group of ‘sisters’ (the nuns of Carodt) to participate with other missions. Inspite of the difference of opinion among the various missions and Western delegates regarding their political programs, which took into consideration their international interests, their objective was the same; the preaching of Christianity and the spreading of Western culture in the East coupled with the arousal of the suspicions of the Muslims towards their Deen, pushing them to resent it and to regard their history with contempt while leading them to praise the West and its way of life.

Misyonerler, İslam'a ve Müslümanlara duydukları büyük nefretin etkisiyle davetlerini yürüttüler. İslam kültürünü ve onun yaşam biçimini küçümsediler, Müslümanları geri kalmış barbarlar olarak gördüler; bu, neredeyse her Avrupalının bugün de sürdürdüğü düşüncesiz bir görüştür. Elde ettikleri sonuçlar, bugün topraklarımızdaki küfrün yoğunlaşmasında ve sömürgeciliğin varlığında kendini göstermektedir.

The missionaries carried out their preaching according to their great hatred of Islam and the Muslims. They disdained the Islamic culture and its way of life and they regarded the Muslims as backward barbarians, which remains the ill-considered opinion of nearly every European. The results that they achieved are reflected today in the concentration of disbelief and colonialism in our lands.