Gayrimüslimler, kısa bir süre içinde Müslümanların güç ve kudretinin farkına vardılar. Bu gücün, İslam yolunda fedakârlıktan asla geri durmayan, her türlü acıya ve zulme göğüs geren, İslam uğrunda canını bile vermeye her zaman hazır olan kalplerde köklü bir şekilde yerleştiğini anladılar. İşte Müslümanlar Medine'de dinlerini yaşıyor ve dinin hükümlerini uyguluyorlardı; bu din her geçen gün yeni zirvelere ulaşıyor, Müslümanlar da gerçek bir huzur ve mutluluk duyuyorlardı.

The non-Muslims became aware of the strength and power of the Muslims within a short period of time. They realized that their strength was deeply rooted in hearts never short of sacrifice in the way of Islam, hearts that endured all types of pain and persecution, hearts that were always ready to give up life itself for Islam. There they were in Madinah enjoying their Deen and implementing its rules, a Deen that was reaching new heights each day with the Muslims feeling true contentment and happiness.

İslam'ın düşmanları bunu hazmedemedi ve komşu Yahudiler arasında dışa vurumlu bir tiksinti belirtileri görülmeye başladı. Müslümanlar sarsılmaz bir hal alıp birçok insan İslam'ın çağrısına karşılık verirken, Yahudilerin korkuları arttı ve Muhammed ﷺ'e ve Sahabe'sine karşı tutumlarını yeniden düşünmeye ve gözden geçirmeye başladılar. Aralarından İslam'a giren kişilere karşı Yahudiler öfkelendi. İslam'ın kendi saflarına sızacağından ve aralarında yayılacağından korktukları için İslam'a, onun inançlarına ve kurallarına saldırdılar. Müslümanlarla Yahudiler arasında hararetli tartışmalar ve bir sinir savaşı başladı; bu durum, Müslümanların Mekke'deki Kureyş ile yaşadıklarından çok daha şiddetli bir anlaşmazlığa dönüşecekti.

The enemies of Islam could not digest this, and signs of revulsion began to outwardly manifest themselves in the neighboring Jews. Their fears grew and they began to rethink and reconsider their position towards Muhammad (pbuh) and his Sahabah now that the Muslims were becoming unshakable and many people were responding to the call of Islam. The Jews were enraged by those amongst them who converted to Islam. They feared that Islam would infiltrate their ranks and spread among them and so they attacked Islam, its beliefs and rules. Heated argument and a war of nerves ensued between the Muslims and Jews, this was to develop into a much fiercer dispute than the Muslims had to endure with the Quraysh in Makkah.

Yahudilerin Muhammed'e ve Sahabe'sine karşı yürüttükleri fikri savaşta başlıca silahları entrika, ikiyüzlülük ve önceki Peygamberler ile Elçilere dair gizli bilgileri idi. Haham'ların bazıları Müslüman olmuş gibi davranıp Müslümanlarla birlikte oturdu ve dindarlıklarını taklit etti. Kısa süre sonra, Muhammed ﷺ'e sorular sorarak Müslümanların akidelerini ve İslam'ın temsil ettiği Hak Mesaj'a olan inançlarını sarsma umuduyla şüphe ve kararsızlık belirtileri göstermeye başladılar.

Conspiracy, hypocrisy and their furtive knowledge of the former Prophets and Messengers were the main weapons used by the Jews in their intellectual war against Muhammad (pbuh) and his Sahabah. Some of their rabbis pretended to embrace Islam, sat with the Muslims and faked their piety. Soon they were to show signs of doubt and uncertainty by asking Muhammad (pbuh) questions in the hope of shaking the conviction of the Muslims in their ‘Aqeedah and the Message of Truth which Islam stood for.

Yahudiler, Müslüman olduğunu münafıkça gösteren ve Müslümanlar arasında düşmanlık ve karışıklık çıkarmayı umarak Evs ve Hazrec kabilelerinden bir grup tarafından desteklendi. Yahudiler ile Müslümanlar arasındaki tartışma, aralarındaki antlaşmaya rağmen zaman zaman fiziksel çatışmaya dönüştü.

The Jews were joined by a group of the ‘Aus and Khazraj who embraced Islam hypocritically in the hope of causing animosity and confusion amongst the Muslims. The argument between the Jews and Muslims turned into physi- cal confrontation at times despite the oath between them.

Yahudilerin inatçılığının ve nefretinin canlı bir örneği, Ebû Bekir'in bir keresinde öfkesine yenik düşmesinde görülmektedir; oysa Ebû Bekir, bilgeliği, sabrı ve sakin karakteriyle tanınan bir insandı. Rivayet edildiğine göre Ebû Bekir, Finhas adında bir Yahudiye Allah'tan korkmasını ve İslam'ı kabul etmesini çağırmıştır.

A vivid example of the Jewish stubbornness and hatred was reflected in Abu Bakr’s loss of temper on one occasion, bearing in mind that Abu Bakr was a man noted for his wisdom, patience and calm character. It is reported that Abu Bakr called on a Jew named Finhas to fear Allah and embrace Islam.

Fineas şöyle karşılık verdi: "Allah'a kıyasla biz fakir değiliz, ama O bize boyun eğiyor; biz O'ndan bağımsızız, oysa O bize muhtaçtır. Eğer O bizden bağımsız olsaydı, sizin peygamberinin iddia ettiği gibi, bizden parasını ödünç vermemizi istemezdi; sizi faiz almaktan men edip bize izin vermezdi. Eğer O bizden bağımsız olsaydı, bize faiz vermezdi." Fineas'ın kastettiği, Allah'ın şu sözüydü:

Finhas replied, “We are not poor compared to Allah but He humbles Himself to us; we are independent of Him while He needs us. Were He independent of us He would not ask us to lend Him our money as your prophet pretends, prohibiting you to take interest and allowing us to. Had He been independent of us He would not have given us interest.” Finhas was referring to Allah’s I saying,

“Allah'a güzel bir ödünç veren kimdir ki, Allah onu kat kat artırsın?” [Bakara, 2:245].

“Who is he that will lend to Allah a goodly loan so that He may give it increase manifold?” [Al-Baqarah, 2:245].

Ebu Bekir öfkesini kontrol edemedi ve o kadar kızdı ki Finhas'ın yüzüne vurdu ve şöyle dedi: "Canımın elinde olduğu Zat'a andolsun ki, aramızdaki antlaşma olmasaydı, başını keserdim, ey Allah'ın düşmanı!"

Abu Bakr could not control his anger, and was so enraged that he hit Finhas in the face and said, “By Him in whose hands my destiny rests, were it not for the treaty between us, I would cut off your head, you enemy of Allah!”.

Müslümanlar ile Yahudiler arasındaki tartışma çok kızışmış ve epey bir süre devam etmişti. Bu sırada Necran'dan yaklaşık altmış Hristiyan süvari Medine'ye geldi. Onlar, Yahudiler ile Müslümanlar arasındaki düşmanlığı duymuş olmalılar ve bu ayrılığın derinleşmesini umuyorlardı; böylece iddialarına göre üstünlük için kendilerine meydan okuyan bu iki dinden kurtularak Hristiyanlık egemen olabilirdi. Bu Hristiyan grubu hem Müslümanlarla hem de Yahudilerle temas halindeydi.

The argument between the Muslims and Jews became very heated and went on for quite sometime. Meanwhile, about sixty Christian riders from Najran arrived in Madinah. They must have heard about the animosity between the Jews and Muslims and hoped that the rift would deepen so that Christianity could come to reign and rid itself from both religions, which were both challenging it for supremacy according to their claims. This group of Christians were in touch with both the Muslims and the Jews.

Allah'ın Elçisi ﷺ onları Yahudilerle birlikte "Kitap Ehli" olarak görmüş ve ikisini de İslam'a davet etmiştir. Ona ﷺ, Allah'ın şu sözünü okumuştur:

Allah’s Messenger (pbuh) regarded them, together with the Jews, as ‘People of the Book’ and invited them both to Islam. He (pbuh) recited to them Allah’s I saying,

De ki (Ey Muhammed): "Ey Kitap ehli (Yahudiler ve Hristiyanlar)! Aramızda ve sizin aranızda ortak olan bir söze gelin: Allah'tan başkasına kulluk etmeyelim, Ona hiçbir şeyi ortak koşmayalım ve bizden kimi, Allah'ı bırakıp birbirimizi rab edinmeyelim." Eğer yüz çevirirlerse, deyin ki: "Şahit olun, biz Müslümanlarız." [Âl-i İmrân, 3:64].

“Say (O Muhammad): “O people of the scripture (Jews and Christians) : Come to a word that is just between us and you, That we worship none but Allah, and we associate no partners with Him, and that none of us shall take others as lords besides Allah. Then, if they turn away, say: “Bear witness that we are Muslims.” [Al-Imran, 3:64].

Yahudiler ve Hristiyanlar ona ﷺ inandığı peygamberler hakkında sordular; o da onlara Allah'ın şu sözünü okudu:

The Jews and the Christians asked him (pbuh) about the Prophets he believed in and he recited to them Allah’s saying,

“De ki: ‘Biz Allah’a, bize indirilene, İbrahim’e, İsmail’e, İshak’a, Yakub’a ve Esbat’a (Yakub’un on iki oğlu) indirilene, Musa’ya ve İsa’ya verilene ve Rableri tarafından peygamberlere verilene iman ettik. Onlardan hiçbiri arasında ayrım yapmayız ve biz O’na teslim olmuş (İslam’a girmiş) kimseleriz.’” [Bakara, 2:136].

“Say, “We believe in Allah and that which has been sent down to us and that which has been sent down to Ibrahim, Isma’eel, Isaac, Jacob, and to Al-Asbat (twelve sons of Jacob), and that which has been given to Moses and Jesus, and that which has been given to the Prophets from their Lord. We make no distinction between any of them, and to Him we have submitted (in Islam)” [Al-Baqarah, 2:136].

Onlara daha söyleyecek bir şey bulamadılar. Kalpleri delili kabul ediyor, hak ortaya çıkıyordu; ama inat ve kibir yüzünden iman etmiyorlardı. Yahudiler ve Hristiyanlar makamlarını, itibarlarını ve statülerini kaybetmekten korkuyordu; hatta bazıları bunu açıkça itiraf etti. Rivayet edilmiştir ki Necran'dan gelen Hristiyan heyetlerinden birinin üyesi ve en bilgili alimlerden biri olan Ebu Harise, bir arkadaşına Muhammed (ﷺ)'in söylediklerine ikna olduğunu itiraf etmiştir. Arkadaşı ona neyin iman etmesine engel olduğunu sorunca şöyle cevap vermiştir: "Bu insanların (Romalıların veya Bizanslıların) bize davranış biçimi. Bize unvanlar verdiler, maaşlar bağladılar ve bizi onurlandırdılar. Oysa onlar bu Peygambere kesinlikle karşıdırlar ve ben onu kabul edersem, şu an gördüğün her şeyi bizden alacaklar." Bu da gösteriyor ki gerçek imana engel olan şey inatçılık, dik kafalılık ve bencil, değersiz kişisel çıkar ve menfaat hırsıydı. Ardından Allah'ın Resulü (ﷺ), kendisine karşı çıkmaları hâlinde Hristiyanları karşılıklı lanetleşmeye davet etti ve onlara Allah'ın şu ayetini okudu:

They could find nothing more to say to him. Their hearts would accept the evidence and the Truth was revealed, but they would not believe out of Debating the Jews and Christians fear for their positions, reputation and status, some of them in fact admitted this. It has been narrated that Abu Harithah, an individual from one of the Christian delegations from Najran and one of the most knowledgeable scholars, confessed to a friend that he was convinced by what Muhammad (pbuh) had said, and when his friend asked him what prevented him from believing, he replied, “The way these people (the Romans or Byzantines) treated us. They have given us titles, paid us subsidies, and honored us. But they are absolutely opposed to him, and if I were to accept him they would take from us all that you see.” This proved that what prevented them from true belief was pig-headedness, stubbornness, selfish and petty personal benefit and interest. Then the Messenger of Allah (pbuh) invited the Christians to a mutual invocation of a curse if they opposed him and he read to them Allah’s saying,

“Sana bu ilim geldikten sonra kim onun (İsa'nın) hakkında seninle tartışırsa, de ki: 'Gelin, biz oğullarımızı ve sizin oğullarınızı, kadınlarımızı ve sizin kadınlarınızı, kendimizi ve sizi çağıralım, sonra da yalan söyleyenlerin üzerine Allah'ın lanetini dileyelim.'” [Al-i İmran, 3:61].

“Then whoever disputes with you concerning him (Jesus) after (all this) knowledge that has come to you, Say: “Come, let us call our sons and your sons, our women and your women, ourselves and yourselves - then we pray and invoke the Curse of Allah upon those who lie.” [Al-Imran, 3:61].

Aralarında istişare ettiler; ardından lanet etmeye başvurmamaya karar verdiklerini, onu (ﷺ) dinine bırakıp kendi dinlerine döneceklerini bildirdiler. Buna ek olarak, aralarında ihtilaf olan bazı mali konularda aralarında hüküm verecek, kendisine güvenebileceği bir adam göndermesini istediler. Bunun üzerine Allah'ın Elçisi (ﷺ), aralarında İslam'a göre hükmetmesi için Ebu Ubeyde ibnu'l-Cerrah'ı gönderdi.

They took council among themselves after which they declared that they had decided not to resort to cursing and to leave him (pbuh) to his Deen while they would return to theirs. In addition to this they asked him to send a man whom he (pbuh) could trust to decide between them in certain financial matters in dispute among them. So the Messenger of Allah (pbuh) sent Abu ‘Ubaydah ibn al-Jarrah to judge between them according to Islam.

İslam Da'vetinin gücü, İslam inancının kuvveti ve Hak'tan kaynaklanan delilin güçlülüğü, münafıkların, Yahudilerin ve Hristiyanların ileri sürdükleri bütün iddiaları yenilgiye uğratmayı başardı. Onların İslam dışı görüşleri kısa sürede ortadan kalktı ve yalnızca İslam, üstün ve özünde doğru olan ideoloji olarak kaldı; insanlar artık onun hükümlerini sürekli tartışıyor ve başkalarını ona davet ediyordu. İslam derin bir şekilde kök saldı ve bayrağı bütün fikri ve yönetimsel meseleleri kapsadı. Ancak münafıkların ve Yahudilerin kalpleri Müslümanlara karşı nefretle dolu olmayı sürdürdü; onları kıskanıyor ve daha da çok küçümsüyorlardı. Buna rağmen Medine'de İslam'ın otoritesi ile İslam toplumunun istikrarı ve sağlam temeli her şeye hâkim oldu. Müslümanların düzenlediği çeşitli seferler ve gösterdikleri güç, hastalıklı akılların tümünü etkili bir şekilde susturmayı başardı. Allah'ın (SWT) kelamı üstün geldi ve İslam'ın düşmanları sessiz kalmaya ve İslam'ın otoritesine boyun eğmeye zorlandı.

The force of the Islamic Da’wah, the power of the Islamic belief and the strength of argument emanating as it did from the Truth managed to defeat all the arguments raised by the hypocrites, the Jews and the Christians. Their non-Islamic concepts soon vanished and only Islam remained as the overriding and inherently correct ideology, with people now continuously discussing its rules and inviting others to it. Islam became deeply rooted and its banner engulfed all ideological and ruling matters. However, the hearts of the hypocrites and the Jews remained bent on hatred towards the Muslims, begrudging and despising them all the more. Nevertheless, the authority of Islam in Madinah and the stability and solid foundation of the Islamic society dominated everything. The various expeditions and the show of strength displayed by the Muslims effectively managed to silence all sick minds. The Word of Allah (swt) reigned supreme and the enemies of Islam were forced to remain quiet and to submit to the authority of Islam.