Birinci Dünya Savaşı'nın ardından, ateşkes ilan edilip müttefikler kesin zaferlerini elde ettikten sonra, Osmanlı Devleti yıkıldı ve küçük devletçiklere parçalandı. Müttefikler Mısır, Suriye, Filistin, Transjordan ve Irak gibi bütün Arap topraklarını ele geçirerek bunları Devletten kopardılar; öyle ki Osmanlıların elinde yalnızca Türkiye kaldı ve o da müttefikler tarafından işgal edilmişti. İngiliz savaş gemileri Boğaz'ı ele geçirdi, İngiliz ordusu başkent İstanbul'un bazı kısımlarını, bütün Çanakkale kalelerini ve tüm Türkiye genelindeki stratejik noktaların çoğunu işgal etti.

In the wake of the First World War, after a truce had been declared and once allies had secured their sweeping victory, the ‘Uthmani State was destroyed and fragmented into small statelets. The allies seized all the Arab lands, Egypt, Syria, Palestine, TransJordan and Iraq, stripping them from the State so that all that remained in the hands of the ‘Uthmanis was Turkey, and even she had been invaded by the allies. British warships seized the Bosporus and the British army occupied parts of the capital, Istanbul, all the Dardanelle fortresses, and most of the strategic points throughout the whole of Turkey.

Bu arada Fransızlar da İstanbul'un bazı kesimlerini işgal etmişti ve Senegalli askerleri sokakları doldurmuştu. İtalyan ordusu Bira'yı ve demiryollarını işgal etti; müttefik kuvvetler ise polisin, milli muhafızların ve limanların işletilmesini ele geçirdi. Tüm kaleleri silahsızlandırdılar ve Türk ordusunun bir kısmını terhis ettiler. "İttihat ve Terakki Fırkası" feshedildi, Cemal Paşa ve Enver Paşa ülkeyi terk etti. Partinin geri kalan üyeleri yeraltına çekildi. Ardından, işgal güçlerinin emirlerini yerine getirmek üzere, Tevfik Paşa başkanlığında bir kukla hükümet kuruldu.

The French meanwhile had also occupied parts of Istanbul and their Senegalese soldiers filled its streets. The Italian army occupied Bira and the railways, and the allied forces took over the running of the police, the national guard and the ports. They stripped all the fortresses of their weaponry and discharged part of the Turkish army. The “Union and Progress Party” was dissolved and both Jamal Pasha and Anwar Pasha fled the country. The rest of its members went underground. A puppet government was then formed, headed by Tawfeeq Pasha, to execute the orders of the occupying forces.

O dönemde Halife Vahideddin'di. Gerçeklerle yüzleşmek ve durumu akıllıca bir yolla kurtarmak zorunda olduğunu fark etti. Meclisi feshetti ve Başbakanlık görevini en sadık dostlarından biri olan Ferid Paşa'ya verdi. Ferid Paşa, savaş bittikten sonra özellikle savunmasız olan ülkenin müttefikler tarafından yok edilmemesi için müttefiklere karşı yumuşak davranma politikasını destekledi. Halife planını uyguladı ve durum bir süre böyle devam etti: müttefikler hâkimdi, Türkiye ise bir durgunluk içindeydi. Bu durum 1919'a kadar sürdü. O yıl işler değişmeye başladı ve müttefiklerin durumu zayıfladı. İtalya, Fransa ve İngiltere'yi iç siyasette bir dizi kriz vurdu; bunlar iç istikrarlarını tehdit edecek kadar ciddiydi ve kısa süre sonra aralarında anlaşmazlıklar ortaya çıktı. Bu durum İstanbul'da açıkça görüldü; ganimet için kavga ettiler, her biri askeri mevkilerin ve ekonomik avantajların en büyük payına sahip olmak istiyordu. Bu noktada Türkiye, son bir fırsatı yakalayıp varlığını kurtarabilecek bir konumdaydı. Müttefikler arasında bir çatlak oluşup zayıflıkları ortaya çıktıktan sonra, öyle bir noktaya gelindi ki her biri Türkleri diğerine karşı kışkırtmaya başladı ve bu süreçte Türklere yardım ettiler.

The Khalifah at the time was Waheed al-Deen, he realised he had to face the reality and rescue the situation in a wise manner. He dissolved the parliament and assigned the Prime Minister’s post to one of his most faithful friends, Farid Pasha, who backed him in his policy of being lenient with the allies lest they destroy the country, which it was more than especially vulnerable to, now that the war had ended. He executed his plan and the situation remained as such for a while with the allies dominating and Turkey in a state of lull. This continued until 1919, when things began to change and the position of the allies weakened. A series of crises hit Italy, France and Britain at home, serious enough to threaten their internal stability, and soon differences emerged between them. This was evident in Istanbul, where they fought over the booty, each of them wanting the lion’s share of military positions and economic advantages. At this point, Turkey was in a position to seize a last chance and save her existence. Now that a rift had occurred between the allies and their weaknesses were revealed, a point was reached whereby each one of them began inciting the Turks against the other, and in the process they gave the Turks assistance.

Barış konferansı, ki planlanmaktaydı, henüz gerçekleşmemiş ve şartları henüz belirlenmemişti. Bu nedenle ufukta bir umut ışığı belirdi ve insanlar ciddi bir direniş hareketi örgütleyebileceklerine inanmaya başladılar. İstanbul'da on'dan fazla gizli dernek kuruldu. Amaçları, düşmanın denetimindeki silahları ve depoları ele geçirip ülke içindeki gizli örgütlere göndermekti. Bazı yetkililer de bu çalışmaya dahil oldu. Harbiye Nezareti Müsteşarı İsmet, Genelkurmay Başkanı Fevzi, Dahiliye Nazırı Fethi ve Bahriye Nazırı Ra'uf, bu hareketlere yardım edenler arasındaydı. Böylece düşmana gizlice direnme görevi, bu amaçla kurulan birçok dernek tarafından üstlenildi; “İttihat ve Terakki Fırkası” da yeniden çok aktif hale geldi. Bu hareketlere ordudan bazı subaylar da katıldı ve sonunda hepsi Mustafa Kemal'in başında bulunduğu tek bir hareket altında birleşti. Müttefikleri savaşmak ve ülkeden çıkarmak amacıyla bir hareket kurdu ve yolunu kesmesi hâlinde Halife'nin ordusuyla da savaşacağına yemin etti.

The peace conference, which they had been planning, had not yet taken place and its conditions not laid down. Therefore, a glimmer of hope appeared on the horizon and people began to believe that they could organize a serious resistance movement. More than ten secret associations were established in Istanbul. Their aim was to acquire weapons and depots under the control of the enemy and send them to secret organizations within the country. Some officials were also involved in this work. Ismat, a deputy in the War Ministry; Fawzi, the Chief of Staff; Fathi, the Interior Minister; and Ra’uf, Minister of the Navy were amongst those who helped these movements. Thus, the task of secretly resisting the enemy was taken up by the many associations formed with that purpose in mind; the “Union and Progress Party” also became very active again. These movements were joined by some of the military until eventually they came to be unified under one movement headed by Mustafa Kemal. He established a movement to fight the allies and expel them from the country and he vowed to fight the Khalifah’s army if it stood in his way.

Mustafa Kemal'in bu mücadeledeki başarısı dikkat çekiciydi. Merkezî hükümetin ve İstanbul'daki otoritenin düşmanın denetimi altında olduğunu fark eden Mustafa Kemal, Anadolu'da milli bir hükümet kurmaya karar verdi. Bunun için Sivas'ta, Türkiye'nin bağımsızlığını korumak için izlenecek politikaların ve yolların görüşüldüğü milli bir kongre (miting) düzenledi. Kongre birkaç karar aldı ve başkanlığını Mustafa Kemal'in yapacağı bir icra komitesi oluşturuldu. Kongre, Padişaha bir uyarı göndererek Başbakan Ferid'in görevden alınmasını ve serbest parlamento seçimlerinin yapılmasını talep etti. Bu baskı altında kalan Padişah, kongrenin taleplerine boyun eğmek zorunda kaldı; Başbakan Ferid'i görevden aldı, yerine Ali Rıza'yı atadı ve ardından yeni seçimlerin yapılmasını emretti. Kongre delegeleri, ülkeyi kurtarmayı amaçlayan bir bildiriyle grup halinde seçimlere girdi ve yeni mecliste büyük bir çoğunluk elde etti.

Mustafa Kemal’s success in this quest was remarkable. Having realized that the central government and the authority in Istanbul were under the enemy’s control he decided to establish a national government in Anatolia. So he organized a national conference (rally) in Sywas, where the policies and means to safeguard Turkey’s Independence were discussed. The conference adopted a few resolutions and an executive committee was formed, to be headed by Mustafa Kemal. The conference sent a warning to the Sultan demanding the removal of Prime Minister Farid and the holding of free parliamentary elections. Under such pressure, the Sultan was forced to submit to the conferences’ demands, and so he dismissed the Prime Minister and appointed Ali Redha as his successor, then he ordered new elections to be held. The delegates from the conference entered the elections as a group with a manifesto designed to salvage the country and they achieved a sweeping majority in the new parliament.

Başarılarının ardından Ankara'ya geçtiler, merkezlerini orada kurdular ve bir toplantı yaparak Meclis'in İstanbul'da toplanmasını ve Temsilciler Kurulu'nun, üyeleri artık resmî milletvekili olduğu için feshedilmesini önerdiler. Ancak Mustafa Kemal bu iki öneriye şiddetle karşı çıkarak şöyle dedi: "Meclisin bağlılığı ve dürüstlüğü açıkça ortaya konulana ve politikası bilinene kadar Temsilciler Kurulu devam etmelidir. Başkente taşınmaya gelince, bu tam bir delilik olur; çünkü bunu yaparsanız düşmanın merhametine kalırsınız. İngilizler hâlâ ülkeyi kontrol ediyor ve yetkililer kuşkusuz işlerinize karışacak, belki de sizi tutuklayacaklardır. Bu yüzden Meclis, bağımsız kalabilmesi için burada, Ankara'da toplanmalıdır." Mustafa Kemal ısrar etti ve görüşünü güçlü biçimde savundu, ancak milletvekillerini Meclis'in oturumlarını Ankara'da yapması konusunda ikna edemedi. Milletvekilleri belirlenen zamanda başkente gittiler, Halife'ye bağlılıklarını bildirdiler ve çalışmalarına devam ettiler. Bu, Ocak 1920'de gerçekleşti.

After their success they moved on to Ankara and established their headquarters there where they held a meeting and proposed that the parliament should meet in Istanbul and their Council of Representatives should be dissolved since its members had now become official deputies. However, Mustafa Kemal strongly opposed these two proposals saying, “The Council of Representatives should continue until the parliament’s commitment and integrity is made clear and until its policy becomes known. As for the move to the capital, this would be sheer madness, for if you did this you would be under the mercy of the enemy. The British still control the country and the authorities will undoubtedly meddle in your affairs and perhaps arrest you. The parliament should therefore convene here in Ankara so that it remains independent.” Mustafa Kemal persisted and defended his opinion strongly, but failed to persuade the deputies to hold the parliament’s sessions in Ankara. The deputies duly went to the capital and expressed their loyalty to the Khalifah, and continued on with their work. This was in January 1920.

Halife, mebusları kendi iradesine boyun eğdirmeye çalıştı, ancak onlar direndi ve ülkenin haklarına sahip çıkma kararlılıklarını gösterdiler. Müttefiklerin üzerlerindeki baskısı arttığında, Sivas Kongresi'nde üzerinde anlaştıkları misakı etrafında kamuoyunu topladılar. Misak, barışı kabul etmeye hazır oldukları koşulları içeriyordu. Bu koşulların en önemlisi, Türkiye'nin belirlenmiş sınırlar içinde özgür ve bağımsız bir devlet hâline gelmesiydi. Müttefikler, özellikle İngilizler, bunun tam da amaçladıkları şey olması nedeniyle sevindiler. Üstelik bunun Türklerin kendilerinden gelmesini istiyorlardı.

The Khalifah tried to impose his will on the deputies but they resisted and showed their willingness to hold on to the country’s rights. When pressure from the allies mounted on them, they rallied public opinion for the covenant which they had agreed upon during the Sywas conference. The covenant included the conditions according to which they were prepared to accept peace. Most important of these conditions was that Turkey should become a free and independent state within specified borders. The allies, especially the British, rejoiced, for this was exactly what they had been aiming at. Moreover, they wanted it to come from the Turks themselves.

Burada belirtmek gerekir ki, Osmanlı Devleti'nin İslam Devleti sıfatıyla yönetimi altında bulunan tüm vilayetlerin her birine, Birinci Dünya Savaşı'nın ardından müttefikler tarafından bir antlaşma hazırlanmıştı. Bu antlaşmalar, müttefiklerin ayrı tutmak istediği bölgelerin bağımsızlığını ilan ediyordu. Böylece Irak için Irak'ın bağımsızlığını içeren bir antlaşma, Suriye, Filistin, Mısır ve diğerleri için de benzer antlaşmalar vardı. Bu nedenle müttefiklerin, özellikle İngilizlerin, bu Türk Milliyetçi Misakı'ndan memnuniyet duymaları doğal karşılanmalıydı; çünkü tam olarak istedikleri şeydi: Osmanlı Devleti'nin parçalanması ve yeniden tek bir güçlü devlet olarak geri dönmesini önlemek için küçük devletçiklere bölünmesi. Müslümanların Devletini yok etme hayalleri artık gerçekleşecek gibi görünüyordu.

It is worth mentioning here that all the countries which the ‘Uthmani State used to rule over as Wilayat in her capacity, as the Islamic State, had each had, in the wake of the First World War, a covenant drawn up for them by the allies and which proclaimed for them the independence of the part which the allies wanted to keep separate. Iraq, therefore, had a covenant comprising the independence of Iraq, as did Syria, Palestine, Egypt and so on. Thus, it was only natural for the allies, especially the British, to rejoice at this Turkish Nationalistic Covenant, for it was exactly what they wanted; the dismembering of the ‘Uthmani State and its division into statelets lest it return again as one strong State. Their dream of destroying the Muslims’ State looked as though it would now come to fruition.

Müttefiklerin her yerde kurmayı başardığı antlaşmalar olmasaydı, durum farklı bir seyir izleyecekti. Bunun nedeni, Osmanlı Devleti'nin tüm vilayetlerini kendi parçası sayan tek bir varlık olmasıydı. Devlet, Birlik (yani konfederasyon) değil, Vahdet (yani federasyon) sistemini benimsemişti; bu yüzden Devlet'in politikasında Hicaz ile Türkiye arasında, ya da Kudüs sancağı ile İskenderun sancağı arasında hiçbir fark yoktu. Hepsi tek bir Devletin parçasıydı.

Had it not been for the covenants, which the allies managed to set up everywhere, the situation would have taken a different turn. The reason for this was because the ‘Uthmani State was a single entity which considered all of its Wilayat as part of it. It had adopted a system of Unity (i.e., a federation) and not Union (i.e., a confederation) and so there was no difference in the State’s policy between Hijaz or Turkey, nor between the district of al-Quds and the district of Iskandarona. All of them were part of one single State.

Ayrıca, savaş sonunda yenilen devletlere uygulanan koşullar durumu daha da karmaşık hale getirmiş olmalıydı. Çünkü Türkiye'nin yenilgisi, savaşta birlikte müttefik oldukları Almanya'nınkine benzeriyordu ve bir ülkeye dayatılan barış koşulları diğerine de uygulanmalıydı. Dolayısıyla, Almanya halkı topraklarından bir karış bile ayrılmasına karşı çıktıysa ve ülkelerinin parçalanmasına karşı savaştıysa, Osmanlı Devleti için de aynı durum söz konusu olmalıydı ve o da asla parçalanmamalıydı. Müttefikler bu gerçekleri biliyordu ve bunları dikkate aldı. Ancak Osmanlıların kendileri ülkelerinin parçalanmasını talep edince, Arapların ve Türklerin ortak bir talebi olan bu istek üzerine müttefikler bu fırsata atıldı ve bu tür adımları hararetle teşvik etti; özellikle devletin yönetiminin büyük kısmının kaynaklandığı ve temsil edildiği merkez (Türkiye) bölgesinde.

In addition, the situation should have been further complicated by the conditions imposed on the defeated powers at war’s end. This was because the defeat of Turkey was similar to that of Germany, since they were allies in the war together, and the conditions of peace laid down on one country should have applied to the other. Thus, if the people of Germany resisted the idea of having to part with as much as a handspan of their land, and fought against their country being dismembered, so should have been the case for the ‘Uthmani State, and she too should never have been dismembered. The allies were aware of these realities and took them into account. However, when the ‘Uthmanis themselves requested their country to be dismembered, a request sought by Arabs and Turks alike, the allies leaped at the chance and ardently encouraged such moves; especially in the State’s center (Turkey) where most of the rule within the State originated and where it was represented.

Bu nedenle müttefikler, antlaşmayı nihai zaferleri sayıyordu. Antlaşma yayımlandıktan sonra Türklere direniş özgürlüğü tanındı ve müttefikler de birliklerini ülkenin her köşesinden çekmeye başladı. İngiliz ve Fransız birlikleri ülkeden çıkarıldı. Bununla birlikte Türkler güç toplamaya başladı. Zamanla bir halk direniş hareketi oluştu ve bu hareket sonunda Halife'ye karşı bir devrime dönüştü; bu da Halife'yi hareketi ezmek üzere bir ordu göndermeye zorladı. Ordu bunu başardı; ta ki devrimin kalesi olan Ankara dışında herkes Sultan'ın yanında yer alana kadar. Sonunda Ankara'nın kendisi de yenilginin eşiğine geldi. Halife'nin ordusu karşısında çevredeki köyler birer birer düştü ve ardından ona katıldı. Mustafa Kemal ve yanındakiler çok kritik bir durumda kaldılar, ancak Mustafa Kemal mücadeleye devam etmeye kararlıydı ve milliyetçileri harekete geçirdi. Onlar karşılık verdi ve güç topladılar. Türk illerinde ve köylerinde, İngiliz ordusunun başkenti işgal etmek, milliyetçileri tutuklamak ve Meclis binasını zorla kapatmak üzere olduğu yönünde söylentiler yayıldı.

Therefore, the allies considered the covenant to be their final victory. The Turks were thus allowed the freedom of resistance, once it had been published, and the allies then began to pull their troops out from every corner of the land. The British and the French troops were removed from the country. Concomitantly, the Turks began gathering strength. A resistance movement was formed which eventually turned into a revolution against the Khalifah, thus forcing him to send in an army to crush the movement. This it managed to do until all the people stood by the Sultan except those in Ankara where the stronghold of the revolution was. Eventually, Ankara itself was on the brink of defeat. In the face of the Khalifah’s army, the surrounding villages fell one after the other and then joined it. Mustafa Kemal and those with him were placed in a very critical situation, but Mustafa Kemal was determined to fight on and so he incited the nationalists. They responded and gathered strength. Rumors were spread in the Turkish provinces and villages that the British army was about to occupy the capital, arrest the nationalists and shut down the house of parliament by force.

Halife ve hükûmetinin işgali desteklediğine dair söylentiler de yayıldı. Durum kısa sürede değişti. İnsanlar Halife'den yüz çevirmeye başladı ve kamuoyu milliyetçilerin yanında, Ankara'ya kaydı. Erkekler ve kadınlar Türkiye'yi savunmak için gönüllü olarak Ankara'ya akın etmeye başladı. Birçok asker Halife'nin ordusundan firar edip, o zamana kadar Türkler için bir kahramana ve onların umutlarının simgesine dönüşmüş olan Mustafa Kemal'in ordusuna katıldı. Onun konumu güç kazandı ve neredeyse ülkenin tamamı kontrolü altına girdi. Merkezi Ankara olacak bir Temsilciler Meclisi'nin seçilmesi çağrısında bulunan bir bildiri yayımladı. Seçim yapıldı, yeni seçilen üyeler toplanarak kendilerine Millî Meclis adını verdiler. Kendilerini meşru hükûmet olarak gördüler ve Mustafa Kemal'i Temsilciler Meclisi'nin başkanlığına seçtiler. Ankara milli hükûmetin merkezi hâline geldi ve bütün Türkler bunu onayladı. Mustafa Kemal daha sonra harekete geçerek Halife'nin ordusundan geriye kalanları dağıttı ve iç savaşa son verdi. Ardından Yunanlılarla mücadeleye yoğunlaştı ve birkaç kanlı muharebe yaşandı. Başlangıçta Yunanlılar üstündü, ancak kısa sürede denge Mustafa Kemal'in lehine döndü.

Rumors about the Khalifah and his government supporting the occupation were also spread. The situation soon changed. People began deserting the Khalifah and public opinion shifted towards the nationalists in Ankara. Men and women drifted towards Ankara volunteering to defend Turkey. Many soldiers deserted the Khalifah’s army and joined the army of Mustafa Kemal, who by then had become a hero for the Turks and a symbol of their hopes. His position gathered strength and almost the entire country came under his control. He issued a leaflet calling for the election of a national Council of Representatives that would position Ankara as its headquarters. The election took place and the newly elected members convened, calling themselves the National Assembly. They considered themselves the legitimate government. They voted Mustafa Kemal as president of the Council of Representatives. Ankara became the center of the national government and all the Turks approved of it. Mustafa Kemal then moved and destroyed what remained of the Khalifah’s army, putting an end to the civil war. He then concentrated on fighting the Greeks, and several bloody battles ensued. The Greeks had the upper hand at first but soon the balance shifted in Mustafa Kemal’s favor.

1921 Ağustos'a gelindiğinde, İzmir'i ve Türk kıyılarının diğer bazı bölgelerini o sırada işgal etmekte olan Yunanlılara karşı hızlı ve başarılı bir saldırı başlattı. Eylül ayının başında, ayrıntıları görüşmek üzere İsmet'i Harrington ile buluşması için çağırdı. Bu toplantıda müttefikler, Yunanlıları Tarsus'tan çıkarmayı ve İstanbul'dan ile bütün Türkiye'den çekilmeyi kabul etti. Mustafa Kemal'in adımlarını yakından izlersek, müttefiklerin onun taleplerini ancak karşılığında İslam yönetimini yok edeceğine dair bir söz aldıklarında kabul ettiklerini anlarız. Bu durum, Millet Meclisi'nin elde ettiği zaferlerin ardından Türkiye'nin geleceğini onunla tartıştığında daha da netleşti. Şöyle yanıt verdi: "Ne İslam ülkeleri birliğine, ne de Osmanlı halkının birliğine inanıyorum; her birimiz dilediği görüşü benimseme özgürlüğüne sahiptir. Ancak hükümet, gerçeklere dayanan sabit ve tasarlanmış bir politikaya bağlı kalmalıdır. Tek bir amacı olan bir politika: ülkeyi ve bağımsızlığını doğal sınırları içinde korumak. Duygular ve hayaller politikamızı etkilememelidir; hayallere ve efsanelere lanet olsun, geçmişte bize çok pahalıya mal oldular."

By August 1921, he launched a swift and successful attack on the Greeks who at the time occupied Izmir and other parts of the Turkish coasts. In the beginning of September, he sent for Ismat to meet Harrington and work out the details. At that meeting, the allies agreed to expel the Greeks from Tarees and to withdraw themselves from Istanbul and the whole of Turkey. If we closely followed Mustafa Kemal’s moves, we deduce that the allies agreed to his demands only when they secured a promise that he would destroy Islamic rule in return. This was made clearer when the National Assembly discussed with him the future of Turkey in the wake of the victories he had achieved. He replied, “I do not believe in a league of Islamic countries, nor in a league of the ‘Uthmani people, and each one of us is free to embrace any opinion he wishes. However, the government should adhere to a fixed and devised policy based on realities. A policy that carries one single objective, that is to protect the country and its independence within its natural borders. Sentiments and illusions should not affect our policy, and damn to the dreams and the myths, they have in the past cost us dearly.”.

Bu beyanla, Türkiye'nin bağımsızlığını İslam ümmetinin değil, Türk halkının ülkesi olma temeli üzerine inşa etmek istiyordu. Bazı milletvekilleri ve siyasetçiler, yeni Türkiye'nin hükümetinin nasıl şekillendirilmesi gerektiği konusunda ona soru sordular; çünkü o dönemdeki gibi iki hükümetin bulunması düşünülemezdi: Yetkili olan ve merkezi Ankara olan geçici bir hükümet ile başkentte Halife ve bakanları başkanlığında resmi ama yalnızca isimde var olan bir hükümet. Siyasetçiler, Kemal'in bu konuda açık bir görüş bildirmesinde ısrar ettiler. O ise onlara cevap vermedi ve niyetlerini gizledi. Bunun yerine Halife Vahdettin'e karşı kamuoyunu kışkırtmaya başladı, onu İngilizlerle ve Yunanlılarla iş birliği yapmakla suçladı. Halk Halife'ye karşı öfkelendi ve bu kamuoyu coşkusunun ortasında Mustafa Kemal, Sultan ve hükümetle ilgili planını ortaya koymak üzere Millî Meclis'in toplanmasını istedi. Milletvekillerini Vahdettin'i görevden almaya ve Halife'yi yetkisiz bırakmaya ikna edebileceğini baştan beri biliyordu, ancak Hilafet'e doğrudan saldırmaya cesaret edemedi, çünkü bu, İslami duyguları harekete geçirirdi. Bu nedenle Hilafeti kaldırmadı ve meseleye doğrudan girmekten kaçındı. Bunun yerine, kurnazca Halife'nin bütün yetkisinin elinden alınmasını önerdi.

By this declaration, he wanted to forge the independence of Turkey on the basis of being a country for the Turkish people and not the Islamic Ummah. Some of the deputies and politicians asked him about how the government of the new Turkey should be shaped, for it would be inconceivable for her to have two governments as was the case at that time: a transitional government with power and Ankara as its headquarters and an official yet nominal government in the capital headed by the Khalifah and his ministers. The politicians insisted upon Kemal that he should clearly state his opinion about this issue. He did not answer them and concealed his intentions. Instead he began to incite public opinion against Khalifah Waheed al-Deen, accusing him of collaborating with the British and the Greeks. People were enraged against the Khalifah and amidst the public euphoria behind him, Mustafa Kemal called for a meeting of the National Assembly to outline his plan regarding the Sultan and the government. He had known all along that he was capable of convincing the deputies to remove Waheed al-Deen and strip the Khalifah of authority, but he could not be so daring as to risk a direct attack on the Khilafah, since this would have triggered Islamic sentiment. He did not therefore dissolve the Khilafah and avoided tackling the issue head on. Instead, he slyly suggested stripping the Khalifah of all power.

Böylece Saltanat kaldırılabilir ve Vahdettin görevden uzaklaştırılabilirdi. Milletvekilleri bunu duyar duymaz dilleri tutuldu ve kendilerinden onaylamaları istenen teklifin tehlikeli sonuçlarını hemen fark ettiler; bu yüzden önce ortadaki meseleyi görüşmeye yöneldiler. Mustafa Kemal, böyle bir görüşmeden son derece endişe duyuyor ve korkuyordu; bu nedenle bunun yerine teklif hakkında bir oylama (tasvip) yapılmasını istedi. Bu öneriye, kendi kişisel destekçilerinden olan seksen milletvekilinin desteği çıktı.

Thus, the Sultanate could be dissolved and Waheed al-Deen removed. As soon as the deputies heard this they became speechless, and quickly realized the dangerous implications of the proposal which they had been asked to endorse and they moved to first debate the issue at hand. Mustafa Kemal was exceedingly apprehensive and fearful of such a debate, so he asked instead for a motion (vote) regarding the proposal to take place. He received the backing of eighty of the deputies, who were from among his personal supporters.

Ancak Millet Meclisi, onun isteğini kabul etmedi ve bunun yerine teklifi incelenmek üzere hukuk komisyonuna havale etti. Komisyon ertesi gün toplandığında Mustafa Kemal de katıldı ve olayların gidişatını yakından izledi. Âlimlerden ve hukukçulardan oluşan komisyon, meseleyi birkaç saat tartıştı ve kısa sürede teklifin Şeriat nasslarına aykırı olduğunu fark etti; çünkü İslam'da dinî otorite ve dünyevî otorite diye bir şey yoktur, "Saltanat ve Hilafet" birbirinin aynıdır. Dinin devletten ayrılması kavramı İslam'da yoktur ve tarihi boyunca hiçbir zaman var olmamıştır. Bir İslam Sistemi vardı ve devlet bu Sistemi uygulardı. Kaçınılmaz olarak hukuk komisyonu böyle bir ayrılığın hiçbir gerekçesini bulamadı, bu konuda bir tartışma yürütmek için de bir sebep bulamadı; çünkü İslami nasslar bu konuda açık ve kesindir (yoruma açık değildir). Şaşırtıcı olmayan biçimde komisyon teklifi reddetti.

However, the National Assembly refused to grant him his wish and alternatively referred the proposal to the legal committee to look into. When the committee convened the next day, Mustafa Kemal attended and watched the course of events closely. The committee, comprising of scholars and lawyers, debated the issue for a few hours and soon realized that the proposal violated the Shari’ah texts, since in Islam there is nothing called religious authority and temporal authority, “Sultana and Khilafah”, are one and the same. The concept of separating the Deen from the State does not exist in Islam and had never existed throughout its history. There was an Islamic System and the State implemented the System. Inevitably, the legal committee could not find any justification for such a separation nor could it find a reason for conducting a debate on the issue because the Islamic texts are clear-cut and decisive (not open to interpretation) about this issue. Not surprisingly, the committee rejected the proposal.

Ancak Mustafa Kemal, Saltanatı Hilafetten ayırarak Dini Devletten ayırmaya kararlıydı; bu, müttefiklerin amaçlarının gerçekleşmesi, yani İslam Devleti'nin kalıntılarının kendi halkının elleriyle yok edilmesi demekti. Batılılar'ın dünyevi iktidarı manevi iktidardan ayırmalarını taklit etmeye iten sömürgeci kültürü, tıpkı Batı'da Kilise'nin devletten ayrılmış olması gibi, onu Saltanatı Hilafetten ayırmaya sürükledi. Mustafa Kemal, komitenin tartışmasının kendi görüşünden farklı bir yöne gittiğini fark edince öfkelendi, koltuğundan fırlayarak öfkeden kudurmuş halde bir sandalyenin üzerine çıktı ve bağırarak komitenin tartışmasını kesti: "Efendiler! Osmanlı Sultanı, halkın yetkisini zorla ele geçirmiştir ve halk da onu zorla geri almaya karar vermiştir. Saltanat, Hilafetten ayrılmalı ve kaldırılmalıdır; bu, siz kabul etseniz de etmeseniz de olacaktır. Tek mesele, bu süreçte bazılarınızın başlarının gövdeden ayrılacak olmasıdır." Bir diktatör gibi konuştu, ardından komitenin toplantısı dağıldı. Önerinin görüşülmesi için Millet Meclisi derhal toplanmaya çağrıldı.

However, Mustafa Kemal was determined to separate the Deen from the State by separating the Sultanate from the Khilafah, which was the fulfillment of the aims of the allies; the destruction of the remains of the Islamic State by the hands of its own people. His colonialist culture, which makes him imitate the Westerners in their separation of the temporal power from the spiritual one drove him to separate the Sultanate from the Khilafah, just as the Church had come to be separated from the state in the West. When Mustafa Kemal realized that the debate of the committee was taking a course different to his, he lost his temper and leaped off his seat, he stood on a chair fuming with rage and interrupted the debate of the committee by shouting, “Your excellencies! The ‘Uthmani Sultan has seized the authority of the people by force, and it is by force that the people have decided to regain it. The Sultanate must be separated from the Khilafah and dissolved, this shall take place whether you agree or not, all there is to it is that some of your heads will fall in the process.” He spoke like a dictator, then the meeting of the committee broke up. The National Assembly was immediately called for to meet and discuss the proposal.

Debate boyunca Mustafa Kemal, milletvekillerinin çoğunluğunun teklife karşı olduğunu fark etti. Bunun üzerine destekçilerini çevresine topladı ve el kaldırarak tek seferde oylama yapılmasını istedi. Milletvekilleri buna itiraz ederek, "Oylama mutlaka yapılacaksa, bu her milletvekilinin adının okunmasıyla gerçekleşsin." dediler. Mustafa Kemal bunu reddetti ve tehditkâr bir sesle bağırdı: "Büyük Millet Meclisi'nin teklifi genel bir uzlaşıyla onaylayacağından eminim ve oylamanın yalnızca el kaldırarak yapılması yeterli olacaktır." Teklif oylandı ve yalnızca birkaç el kaldırıldı. Buna rağmen sonuç, Büyük Millet Meclisi'nin teklifi açık bir çoğunlukla kabul ettiği şeklinde ilan edildi. Milletvekilleri bundan şaşkına döndü ve bazıları yerlerinden fırlayarak, "Bu doğru değil, biz kabul etmedik!" diye protesto edip bağırdılar. Mustafa Kemal'in destekçileri onlara karşılık verip engellediler, karşılıklı hakaretler yaşandı. Ardından Meclis Başkanı, Büyük Millet Meclisi'nin saltanatın kaldırılmasını açık bir çoğunlukla onayladığını belirterek oylama sonucunu yeniden ilan etti. Toplantı ertelendi. Mustafa Kemal, destekçilerinin çevrelediği halde konferans salonundan ayrıldı. Halife Vahideddin bu haberi alınca ülkeden kaçtı ve kısa bir süre sonra yeğeni Abdülmecid, yetkileri elinden alınmış olmasına rağmen Müslümanların Halifesi olarak atandı. Ancak ülke, meşru bir yöneticisiz kaldı.

Throughout the debate, Mustafa Kemal realized that the majority of the deputies were against the proposal, so he gathered his supporters around him and called for a vote on the proposal by raising hands once. The deputies objected to this and said, “If it is absolutely necessary to vote, let this take place by calling out the name of each deputy.” Mustafa Kemal rejected this and shouted out menacingly, “I am confident that the National Assembly will endorse the proposal by general consensus and it will be sufficient to take votes by raising hands only.” The proposal was put to the vote and only a few hands were raised. However, the result was declared as though the National Assembly had accepted the proposal by a clear majority. The deputies were stunned by this and some of them leaped from their seats protesting and shouting, “This is not true, we did not agree!” The supporters of Mustafa Kemal shouted back at them and restrained them, insults were exchanged then the President of the National Assembly declared the result of the vote once more stating that the National Assembly had approved by a clear majority the dissolution of the Sultanate. The meeting was adjourned. Mustafa Kemal left the conference center surrounded by his supporters. When Waheed al-Deen, the Khaleefah, received news of this he fled the country and soon after his nephew, ‘Abdul Majid, was nominated as the Khalifah of the Muslims, albeit stripped of any authority. The country, however, remained without a legitimate ruler.

Saltanat Hilafetten ayrılmışsa, o zaman yasal hükümdar kimdi? Mustafa Kemal, Saltanatı Hilafetten ayırmak için baştan beri büyük bir çaba içindeydi ve bunu, Türkiye'nin benimseyeceği yönetim yapısını açıklamadan gerçekleştirdi. Saltanatın kaldırılmasıyla birlikte yeni hükümetin biçimini belirlemek zorunlu hale gelmişti. Mustafa Kemal hükümeti kurup anayasal bir hükümetin Cumhurbaşkanı mı olacaktı, yoksa Halifeyi yetkili figür olarak mı tutacaktı? Eğer öyleyse, Saltanatı kaldırma kararı baştan etkisiz kalmış olmaz mıydı?

If the Sultanate was separated from the Khilafah, who then was the legal ruler? Mustafa Kemal had all along been very anxious to separate the Sultanate from the Khilafah, and he did so without revealing the structure of government which Turkey was to adopt. With the dissolution of the Sultanate it had become necessary to decide the format of the new government. Would Mustafa Kemal form the government and become the President of a constitutional government while keeping the Khalifah as the authoritative figure? If so, then would not the decision to dissolve the Sultanate have been ineffectual in the first place?

Mustafa Kemal hükümet kurmayı reddetti ve niyetlerini açıklamadı. Sahip olduğu güç ve otoriteye dayanarak, ki bu güç sayesinde halk üzerinde kontrol sahibiydi, "Halk Fırkası" adını verdiği bir parti kurmaya devam etti. Amacı, kendisine karşı olan halk kamuoyunu lehine çevirmekti; çünkü gücüne rağmen, Saltanatın Hilafetten ayrıldığının ilanından sonra bile Temsilciler Meclisi'ndeki büyük çoğunluk hâlâ ona karşıydı. Bu durum, kurmayı kararlaştırdığı yeni hükümetin şeklini açıklamayı ve Türkiye'yi kendisinin Cumhurbaşkanı olduğu bir cumhuriyet ilan etmeyi düşünmesine yol açtı. Millî Meclis'e karşı bir karalama kampanyası başlattı; bu da utanç verici bir siyasi krize yol açtı ve iktidardaki hükümetin istifasına neden oldu. Hükümet istifasını Millî Meclis'e sunarak bir güç boşluğu yarattı. Derinleşen kriz içinde, bazı milletvekilleri Temsilciler Meclisi'ne krizi çözmek için Mustafa Kemal'i hükümetin başkanlığına atamasını önerdi. Başta bu göreve hiçbir hırsı olmadığını taklit etti, ardından kabul etti ve Millî Meclis'e hitap etmek üzere kürsüye çıktı.

Mustafa Kemal refused to form a government and did not reveal his intentions. Backed up by his power and authority, through which he had control over the people, he went on to form a party which he called the “People’s Party”. His intention was to gain public opinion in his favor because despite his power, the sweeping majority in the Council of Representatives were still against him even after the declaration of the separation of the Sultanate from the Khilafah. This led him to consider disclosing the shape of the new government which he had decided to form, declaring Turkey to be a republic with himself as its President. He started by initiating a smear campaign against the National Assembly and this produced an embarrassing political crisis, thus leading to the resignation of the government in office. The government tendered its resignation to the National Assembly creating a power vacuum. Amidst the deepening crisis, some of the deputies suggested to the Council of Representatives that it should appoint Mustafa Kemal as the head of the government in order to solve the crisis. At first he pretended that he held no ambitions for the job, then he agreed and went up to the stand to address the National Assembly.

Konuşmasında milletvekillerine şöyle dedi: "Bu kritik saatte yardımıma koşmanız için beni çağırdınız. Ancak kritik durumun sebebi bizzat sizsiniz. Bu nedenle, içinde bulunduğumuz bu durum geçici bir olay değil, hükümet sistemimizdeki temel bir muhakeme hatasıdır. Millet Meclisi şu anda iki işlevi, yasama ve yürütme işlevlerini birlikte yürütmektedir. Her milletvekili her bakanlık kararına katılmak ve her devlet dairesine, bakanın verdiği her karara burnunu sokmak istiyor. Sayın efendiler, hiçbir bakan bu koşullarda görevini ve sorumluluğunu tanıyıp o göreve kabul edemez. Şunu anlamanız gerekir ki, bu temel üzerine kurulmuş bir hükümeti kurmak imkânsızdır ve kurulsa bile ona hükümet değil, karmakarışıklık denilebilir. Bu durumu takdir etmek zorundayız. Bu yüzden Türkiye'yi, seçilmiş bir Cumhurbaşkanı ile bir cumhuriyet haline getirmeye karar verdim." Konuşmasını bitirdiğinde, kısa süre içinde Türkiye'yi bir cumhuriyet yapan ve kendisini Türk cumhuriyetinin ilk Cumhurbaşkanı olarak seçen bir kararnameyi önceden hazırlamış olduğu anlaşıldı. Böylece kendisini ülkenin meşru hükümdarı haline getirdi.

In his speech he said to the deputies, “You have sent for me to come to the rescue at this critical hour. However, the critical situation is of your own doing. Therefore, this state of affairs is not a passing incident, but a fundamental error of judgment in the system of our government. The National Assembly has at the moment two functions, legislative and executive. Each deputy wants to take part in every ministerial decision and stick his nose into every government department and every decision made by a minister. Your excellencies, no minister can become familiar with his job and responsibility, and accept a post in such circumstances. You have to realize that a government founded on this basis is impossible to establish, and if it were established, you would not call it a government, but shambles, and we have to appreciate this state of affairs. Therefore, I have decided to turn Turkey into a republic, with an elected President.” Once he had finished his speech, it was soon realized that he had already prepared a decree, making Turkey a republic and electing himself as the first President of the Turkish republic. He turned himself into the lawful ruler of the country.

Ancak işler Mustafa Kemal'in istediği kadar pürüzsüz gitmedi. Her şeyden önce, Türk halkı Müslümandır ve Mustafa Kemal'in yaptıkları İslam'a aykırıdır. Mustafa Kemal'in İslam'ı yok etmeyi amaçladığı yönünde bir kanaat yayıldı; bunu Kemal'in kendi kişisel davranışları körükledi. Özel hayatında İslam'a hor baktı, İlahi Şeriat'ın bütün hükümlerini çiğnedi ve Müslümanların yüce ve kutsal saydığı her şeyle alay etti. Halk kısa sürede Ankara'nın yeni yöneticilerinin lanetlenmiş kâfirler olduğunu anladı ve Halife Abdülmecid'in etrafında toplanmaya başladı. Bu apostatları ortadan kaldırabilmesi için ona yeniden yetki vermeye ve onu fiili hükümdar yapmaya çalıştılar. Mustafa Kemal büyüyen tehlikeyi sezdi ve halkın çoğunluğunun kendisinden nefret ettiğini, kendisini zındık ve kâfir diye suçladığını fark etti. Bu konuyu uzun uzadıya düşündü ve sonuç olarak Halife'ye ve Hilafet'e karşı karalama kampanyasını yoğunlaştırdı, Millet Meclisi'nin coşkusunu kışkırttı; öyle ki Meclis, cumhuriyete karşı her muhalefetin ve Sultan'a her yakınlığın bir hıyanet sayılacağını ve ölüm cezasını gerektireceğini belirten bir yasayı kabul edip yürürlüğe koydu. Mustafa Kemal bundan sonra her toplantıda, özellikle Millet Meclisi'nde, Hilafet'in zararlarından söz etmeye başladı. Hilafet'in kaldırılması için zemin hazırlamaya koyuldu. Bazı milletvekilleri bu tehdide, Hilafet'in diplomatik avantajlarından bahsederek karşılık verdi; onlara da Mustafa Kemal'den sert bir saldırı geldi. Millet Meclisi'ne şöyle dedi: "Türk köylüleri beş yüz yıl boyunca Hilafet, İslam ve din adamları uğruna savaşıp ölmediler mi? Türkiye'nin kendi çıkarlarına bakmasının ve Hintlileri ve Arapları umursamamasının tam zamanıdır. Türkiye, Müslümanlara önderlik etmekten kendini kurtarmalıdır."

However, things did not run as smoothly for Mustafa Kemal as he had wished. For one thing, the Turkish people are Muslim and what Mustafa Kemal did contradicts Islam. A feeling that Mustafa Kemal intended to destroy Islam spread, fueled by Kamal’s own personal actions. In his private life, he held Islam in contempt, violating all the Divine Shari’ah rules, mocking everything that Muslims hold in high esteem and sanctity. People soon realized that the new rulers of Ankara were damned Kafireen and they began to gather around the Khalifah ‘Abdul Majid. They attempted to hand him back the authority and make him the effective ruler so that he could get rid of these apostates. Mustafa Kemal sensed the growing danger and realized that the majority of the people despised him, accusing him of being a Zindiq and Kafir. He thought long and hard about the matter and as a result intensified his smear campaign against the Khalifah and the Khilafah, inciting the fervor of the National Assembly, until it adopted and enacted a law stating that any opposition to the republic and any siding with the Sultan would be considered an act of treachery, carrying the death penalty. Mustafa Kemal then began to talk about the disadvantages of the Khilafah at every meeting, especially the National Assembly. He started to prepare the ground to abolish the Khilafah. Some of the deputies countered this threat by speaking out about the diplomatic advantages of the Khilafah, they were met in turn by a fierce attack from Mustafa Kemal. He said to the National Assembly, “Was it not because of the Khilafah, Islam and the clergy, that the Turkish peasants fought and died for five centuries? It is high time Turkey looked after her own interests and ignored the Indians and the Arabs. Turkey should rid itself of leading the Muslims.”.

Mustafa Kemal, Halifeliğe karşı kara propagandasını sürdürdü; onun Türk halkına zararlarını öne çıkardı. Ayrıca Halife'nin kendisini ve destekçilerini gerçek hain ve İngiliz kuklaları olarak göstererek Halife'yi de karalamaya çalıştı. Mustafa Kemal bununla da yetinmedi, Halifeliği savunanlara karşı bir terör kampanyasını da destekledi. Halifeliğin tutulması ve Dinin korunmasının farz olduğunu açıkça ilan eden milletvekillerinden birine karşı tepkisi, konuşmasını yapacağı gece onu öldürmesi için birini tutmak oldu. Bu yüzden takipçilerinden biri, o gece Millet Meclisi'nden evine dönerken onu öldürdü. Başka bir milletvekili İslami bir konuşma yaptığında ise Mustafa Kemal onu huzuruna çağırdı ve bir daha ağzını açarsa asmakla tehdit etti.

Mustafa Kemal pursued his smear campaign against the Khilafah, highlighting its disadvantages to the Turkish people. He also smeared the Khalifah himself by portraying him and his supporters as the real traitors and as British puppets. Mustafa Kemal did not stop there, but went on to sponsor a terror campaign against those who championed the Khilafah. His reaction towards one of the deputies who openly declared the obligation of holding onto the Khilafah and safeguarding the Deen was to hire someone to kill him the very night that he was meant to speak. So one of his followers assassinated him that night while he was on his way back home from the National Assembly. Another deputy delivered an Islamic speech, so Mustafa Kemal summoned him and threatened him with hanging if he opened his mouth again.

Mustafa Kemal her yerde dehşet yaydı. Zamanla, İstanbul Valisi'ne Halife'nin Cuma namazında etrafını saran tören ve protokol gösterişini azaltmasını emretti. Ayrıca Halife'nin maaşını en aza indirdi ve taraftarlarını ondan yüz çevirmeye teşvik etti. Mustafa Kemal'in ılımlı destekçilerinden bazıları bunu görünce, İslami duyguları yeniden alevlendi ve Hilafet'in kaldırılmasından korktular. Mustafa Kemal'e kendisini Müslümanların Halifesi olarak atamasını önerdiler. O ise bunu kesin bir dille reddetti. Sonra iki heyet ziyaret etti onu: biri Mısır'dan, diğeri Hindistan'dan. Kendisini Müslümanların Halifesi olarak atamasını istediler, defalarca yalvardılar, ama bir sonuç alınamadı. Mustafa Kemal o zamana kadar Hilafet'in çanını çalacak ve ona son darbeyi indirecek zemini hazırlamıştı.

Mustafa Kemal spread terror everywhere. In time, he ordered the Governor of Istanbul to scale down the protocol and ceremonial display that surrounds the Khalifah’s cortege during Salat ul Jumu’ah. He also cut down the Khalifah’s salary to the minimum and exhorted his followers to desert him. When some of Mustafa Kemal’s moderate supporters witnessed this, their Islamic feelings began to run high again and they feared the annulment of the Khilafah. They proposed to Mustafa Kemal the idea of appointing himself as Khalifah over the Muslims. He flatly refused. Then he was visited by two delegations, one from Egypt and the other from India, asking him to appoint himself as Khalifah of the Muslims, pleading with him repeatedly but to no avail. Mustafa Kemal had by now prepared the way to ring the death knell and deal his final blow to the Khilafah.

Yabancılara, düşmana ve onların sözde müttefiki olan Halifeye karşı nefret ve küçümseme, Kemal tarafından halk, silahlı kuvvetler ve Millet Meclisi arasında yayıldı. Yabancılara karşı nefret duygusunu körüklemek, Halifeyi onların müttefiki olmakla suçlamak amacıyla tasarlanmış bir oyundan başka bir şey değildi. Kamuoyu onun aleyhine döndüğünde ve Halifeye karşı duygular doruğa ulaştığında, Mustafa Kemal 3 Mart 1924'te Millet Meclisine Hilafetin kaldırılmasını ve Halifenin görevden alınıp sürülmesini öngören bir önerge sundu; böylece Din, Devletten resmen ayrılmış oldu.

Hatred and contempt for foreigners, the enemy and their supposed ally the Khalifah was spread by Kemal amongst the people, the armed forces and the National Assembly. Inciting the feeling of hatred towards foreigners was merely a ploy intended to accuse the Khalifah of being their ally. When public opinion had shifted towards him and with feelings against the Khalifah running high, Mustafa Kemal presented to the National Assembly on March 3rd, 1924 a motion stating the annulment of the Khilafah and the removal and expulsion of the Khalifah, thereby formally separating the Deen from the State.

Motion'u milletvekillerine sunarken söylediği sözlerden bazıları şöyleydi: "Tehdit altındaki cumhuriyet hangi bedelle korunmalı ve sağlam bilimsel temeller üzerine kurulmalıdır? Halifelik ve 'Ahl-i Osman'ın mirasları ortadan kaldırılmalı, eski din mahkemeleri ve onların kanunları modern mahkemeler ve modern kanunlarla değiştirilmeli, din adamlarının okulları laik devlet okullarına yol vermelidir." Ardından dine ve kendisinin "din adamları" dediği kişilere saldırdı. Gerçek bir diktatörlük otoritesi göstererek motion'u bizzat kendisi benimsedi ve hiçbir tartışma yapılmadan Millet Meclisi'nin onayını aldı. Ardından İstanbul Valisi'ne, Halife Abdülmecid'in ertesi gün şafaktan önce Türkiye'den ayrılması gerektiğini bildiren bir emir gönderdi. Vali, bir grup polis ve asker ile gece yarısı Halife'nin Sarayı'na bizzat gitti. Halife'yi bir arabaya binmeye zorladılar ve sınıra kadar eşlik ettiler; yanında yalnızca bir kıyafet ve biraz para bulunan tek bir bavul almasına izin vermediler.

Some of the words which he said when he presented the motion to the deputies were as follows, “At what cost should the threatened republic be safeguarded and be established on a strong scientific basis? The Khalifah and the legacies of “Ahl ul Uthman” must go, the ancient religious courts and their laws must be replaced by modern courts and modern laws, the schools of the clergy must give way to secular government schools.” He then went on to attack the Deen and what he called religious men. Displaying real dictatorial authority, he adopted the motion himself and secured the National Assembly’s approval without any debate. He then sent an order to the Governor of Istanbul stating that the Khalifah, ‘Abdul Majid, should leave Turkey before dawn the following day. The Governor himself, went with a group of policemen and soldiers to the Khalifah’s Palace at midnight. They forced him to get into a cart and escorted him to the border not allowing him to take more than one suitcase containing some clothing and a little money.

İşte Mustafa Kemal'in İslam Devleti ve İslam Sistemi'ni nasıl kaldırdığı ve onun yerine Kapitalist bir devlet ve Kapitalist bir sistem kurduğu. İslam Devleti'ni yıkarak, Haçlı Seferleri'nden beri kâfirlerin beslediği hayali gerçekleştirdi.

This is how Mustafa Kemal abolished the Islamic State and the Islamic System, and in its place established a Capitalist state and a Capitalist system. By destroying the Islamic State, he fulfilled the dream of the disbelievers which they had nurtured ever since the Crusades.