İslam Devleti, İslami ideolojiye dayanır ve gücünü yalnızca bu ideolojiden alır. Gelişmesinin ve refahının başlıca nedeni ve varlığının temelidir. İslam Devleti, İslam'ın gücü sayesinde güçlü bir biçimde ortaya çıkmış ve kendini kurmuştur. Ulaşım araçları yalnızca at ve deve olmasına rağmen bir asırdan kısa bir sürede dünyanın geniş topraklarını birleştirmiştir. İletişim araçları yalnızca sözlü aktarım ve kalemle sınırlı olmasına rağmen, fethettiği bütün halklar ve milletler kısa bir sürede İslam'ı benimsemiştir. İslam, Devletin itici gücü olarak bütün bunları mümkün kılmıştır.

The Islamic State is based on the Islamic ideology and derives its strength solely from that ideology. It is its main cause of progress and prosperity and the basis of its existence. The Islamic State came into existence and established itself in a powerful fashion due to the strength of Islam. It consolidated large areas of the world in the space of less than a century despite the fact that horses and camels were its only means of transportation, and all its conquered peoples, and nations embraced Islam within a short period of time despite the fact that its means of communication were limited to the word of mouth and pen. Islam made all this possible by being the driving force behind the State.

İslam'ın düşmanları bunu fark etti ve İslam'ın güçlü kaldığı, Müslümanların kalplerinde ve zihinlerinde derinlemesine kök saldığı, İslam'ın anlayışının sağlam ve uygulamasının isabetli ve kapsamlı olduğu sürece İslam Devleti'nin zayıflatılmasının imkânsız olacağını biliyorlardı. Bu nedenle kâfirler, Müslümanların İslam'ı anlayışını ve onun hükümlerini uygulamasını zayıflatacak yollar bulmaya yöneldiler.

The enemies of Islam realized this and knew that the weakening of the Islamic State would be impossible as long as Islam remained strong and deeply rooted within the hearts and minds of the Muslims, and as long as the understanding of Islam remained sound and its implementation accurate and comprehensive. Therefore, the Kuffar resorted to finding the means which would weaken the Muslims’ understanding of Islam and their implementation of its rules.

İslam'ın anlaşılmasını zayıflatmak için İslam'ın düşmanlarının başvurduğu yöntemler çoktu. Bazıları metinle ilgiliydi, bazıları onun aktarılmasında ve öğretilmesinde kullanılan dille ilgiliydi, başka yöntemler de İslam'ın gerçeklikle olan ilişkisiyle bağlantılıydı. Onlar, Allah Resulü ﷺ'ün hiç söylemediği hadislere uydurma rivayetler eklemeye giriştiler; İslam'a aykırı, İslamî olmayan anlam ve kavramları bunlara uydurup yerleştirmeyi başardılar; bunların Müslümanlar tarafından benimsenmesini, böylece onların sapmasını ve İslam'dan uzaklaşmasını umuyorlardı. Gerçekten de bunu başardılar ve bu sahte hadisleri insanlar arasında yaydılar. Müslümanlar bundan endişeye kapıldılar ve bu zındıkların (dinsizlerin) kötü planlarını ifşa ettiler. Müslümanlar onların kötü çemberini kırdılar ve komplolarını boşa çıkardılar. Bunun üzerine âlimler ve hadis uzmanları bu zorluğa karşı ayağa kalktılar; her hadisi ravisi, onun niteliği ve her hadisin rivayet edildiği tarihle ilişkilendirerek hadisleri toplamaya ve listelemeye, her birini belirleyip sınıflandırmaya başladılar. Hadisler ya sahih (sağlam) ya da zayıf olarak sınıflandırıldı ve korundu. Hadislerin rivayeti Sahabe'den sonraki üç nesille sınırlandırıldı ve bunlardan sonra rivayet edilen hiçbir rivayet kabul edilmedi. Ravilerin hepsi tek tek tespit edildi ve hadis kitapları da buna göre sınıflandırıldı; öyle ki Müslümanlar, herhangi bir hadisin metnini ve senedini inceleyerek sahihliğini ortaya koyabilir hale geldi. İslam Devleti, bu zındıklara karşı sert davrandı ve bunların çoğu, Allah Resulü ﷺ'ün hadislerini uydurup tahrif etmedeki paylarından dolayı gerçekten idam edildi. Genel olarak bu komplonun ne İslam'a ne de Devlete zarar verici bir etkisi olmadı.

The methods which the enemies of Islam used to weaken its understanding were numerous. Some were related to the text and others to the language used in conveying and teaching it, still other methods used were related to Islam’s relevance with reality. They set about adding false narrations to the Ahadeeth of the Messenger of Allah (pbuh) which were never said, and they managed to fabricate and include in them non-Islamic meanings and concepts that contradicted Islam in the hope that these would be adopted by the Muslims and thus deviate them and alienate them from Islam. Indeed, they managed to do just that, and they spread these false Ahadeeth among the people. The Muslims came to be alarmed by this and they in turn divulged the evil schemes of those Zanadiqah (heretics). The Muslims smashed their evil ring and aborted their conspiracy. Scholars and Ahadeeth experts then rose to the challenge and began gathering and listing the Ahadeeth by relating each Ahadeeth to the narrator, his qualification, and the date each Ahadeeth was narrated, underlining each Ahadeeth and classifying it. The Ahadeeth was either classified as Sahih (genuine) and Da’if (weak) and were protected. The narrations of the Ahadeeth were restricted to the three generations after the Sahabah and no other narration reported after them was accepted. The narrators were all individually identified and the books of Ahadeeth were also classified accordingly until the Muslims were able to relate the authenticity of any Ahadeeth by relating its text and chain of narrators. The Islamic State dealt harshly with those Zanadiqah and most of them were actually executed for their part in falsifying and fabricating the Ahadeeth of the Messenger of Allah (pbuh). Overall, the conspiracy did not have any damaging effect on Islam nor the State.

İslam'ın düşmanları bunun ardından, İslam'ın ve hükümlerinin aktarıldığı dil olması nedeniyle Arapça'ya saldırmaya yöneldiler ve onu İslam'dan koparmaya çalıştılar. Ancak Müslümanlar fetihlerinde ilerlerken Kitap, Sünnet ve Arapça dilini silah olarak taşıdıkları ve halka bu üç şeyi de öğrettikleri için bu girişimde başta başarılı olamadılar. İnsanlar İslam'ı benimsedi, Arapçada akıcı hale geldi ve Arap olmayanlardan bazıları Ebu Hanife gibi seçkin müçtehitler oldu. Başkaları Beşşar İbnu Burd gibi olağanüstü şairler, bazıları ise İbnu'l-Mukaffa' gibi belagatli yazarlar oldu. Müslümanlar Arapça dilîne büyük önem verdi. İmam Şafiî, Kur'an'ın tercümesine ve Arapça dışında namaz kılınmasına izin vermedi. Kur'an'ın tercümesini caiz gören Ebu Hanife gibi âlimler bile, tercüme edilmiş metne hiçbir şekilde Kur'an adını vermedi. Arapça, İslam'ın temel bir parçası ve içtihadın vazgeçilmez bir ön koşulu olduğu için dikkat merkezinde kalmaya devam etti. İslam'ın kaynaklarından anlaşılması ancak Arapça ile mümkündür ve Şeriat'ın istinbatı da yalnızca Arapça ile gerçekleştirilebilir. Ancak Arapça dile gösterilen özen, ilgi ve önem, Arapça'nın önemini takdir edip kavramayan yöneticiler iş başına geldiğinde, hicri altıncı yüzyılın sonuna doğru azaldı. Bu yöneticiler bu alanı ihmal ettiler ve sonuç olarak Şeriat'ın çıkarımında temel unsurlardan biri olan Arapça'ya hâkimiyet eksikliği yüzünden içtihat durma noktasına geldi. Bu aşamada Arapça dil İslam'dan ayrı düşmüş, devletin Şeriat anlayışı bulanıklaşmış ve sonuç olarak hükümlerin uygulanması da bulanıklaşmıştır. Bu durum devletin zayıflamasına büyük ölçüde katkıda bulunmuştur. Bu durum, onun yeni meseleleri anlama ve bunlarla başa çıkma yeteneğinin zayıflamasına yol açtı; bunun sonucunda ortaya çıkan sorunları çözememesine ya da onları yanlış bir şekilde çözmesine neden oldu. Bunun neticesinde Devlet karşısında sorunlar birikti ve bu da onun bunalıma girmesine sebep oldu.

The enemies of Islam then resorted to attacking the Arabic language as this is the language2 by which Islam and its rules are conveyed and they attempted to divorce it from Islam. They did not succeed at first because the Muslims went forward in their conquests armed with the Book, the Sunnah and the Arabic language and they would teach the people all three. The people embraced Islam and became fluent in Arabic and some of the non Arabs actually became distinguished Mujtahideen like Imam Abu Hanifah. Others became exceptional poets like Bashar ibn Burd and some became eloquent writers like Ibn al-Muqaffa’. The Muslims devoted a great deal of attention to the Arabic language. Imam Shafi’i disallowed the translation of Qur’an and disallowed praying other than in Arabic. Those who did endorse the translation of Qur’an, like Imam Abu Hanifah, in any case did not call the translated text Qur’an at all. Arabic remained the focus of attention because it is the fundamental part of Islam and a necessary prerequisite of Ijtihad. The understanding of Islam from its sources does not come about but in Arabic and the extraction of the Shari’yah cannot be accomplished except in Arabic. However, the attention, care and importance given to the Arabic language diminished by the end of the sixth century Hijri when the rulers, who did not appreciate and realize the importance of the Arabic language, came to power. They, therefore, neglected that area and as a result Ijtihad was stalled due to the lack of fluency in the Arabic language, one of the main ingredients in deducing the Shari’yah. At this stage, the Arabic language became separated from Islam and the State’s understanding of the Shari’yah became blurred and as a consequence the implementation of the rules also became blurred. This contributed a great deal towards the ailing of the State. It became diminished in its ability to understand and tackle new issues, thus leading to its failure to solve the problems that arose or to solving them in an erroneous way. As a result, problems accumulated in the face of the State and this caused it to become overwhelmed.

Müslümanlar tarihleri boyunca, Emevîler ve Abbâsîler dönemlerinde Şu'ûbiyye (Arap karşıtlığı ve Arapça aleyhtarlığı) girişimlerine tanık oldular; ayrıca Abbâsîler döneminde bazı Farsların Devlet'i ele geçirme girişimleri de yaşandı. Bu hareketler Arapça dil üzerinde etkiler bıraktı. Daha sonraki modern tarihte ise Arapçaya yönelik saldırı farklı biçimlere bürünerek Avrupa uluslarınca körükleniyordu.

2Translator - Muslims witnessed during their history atempts of Shu’ubiyyah (anti-Arabism and Arabic language sentiments) in the days of Ummayds and Abbasids and attempts of some Persians to take over the State in the days of Abbasids. These movements left their effects on the Arabic language. Later on, in the modern history, the onslaught against Arabic language started having different shapes and it was fuelled by European nations.

Bu, İslami metinler ve dil açısından durum böyleydi. İslam'ın hayatın gerçeklerine uygulanabilirliğine gelince, Hint felsefesini İslam ile uzlaştırmaya yönelik tehlikeli bir eğilim ortaya çıktı. Ahiretin peşinde koşmak, zühd ve nefsi yoksunluk yoluyla gerçekleştirilmeye çalışıldı; bu da birçok insanın hayatın zevklerinden yüz çevirmesine ve pasif bir yaşamı benimsemesine yol açtı. Toplumun aktif üyeler olma rollerinden vazgeçtiler ve sonuç olarak bu, İslam Devleti'ne ve genel olarak Müslümanlara büyük bir kayıp olarak yansıdı. Bunun bir sonucu olarak Devlet, İslam'ın Mesajı'na kendini adayabilecek birçok yetenekli genç erkeği kaybetti; zühde ve nefsi yoksunluğa başvurmak yerine.

This was as far as the Islamic texts and the language were concerned. As for the applicability of Islam to the realities of life, the dangerous trend of reconciling Indian philosophy with Islam emerged. The seeking of the Hereafter was achieved through asceticism and self deprivation and this led many people to turn away from life’s pleasures and to adopt a passive life. They renounced their role of being active members of society and consequently this resulted in a big loss to the Islamic State and Muslims in general. As a result of this, the State lost many talented young men who could have devoted themselves to the Message of Islam, instead of resorting to asceticism and self deprivation.

Daha sonra, Batı'nın kültürel istilası, İslam'a yabancı bir kültürü beraberinde getirdi. Batı, bu kültürü Müslümanlardan aldıklarını ve getirdikleri sistemlerin İslami kurallarla çelişmediğini iddia ederek Müslümanları aldattı. Batı, Şeriat'a aykırı olan mevzuatı getirdi. Bu durum Müslümanları büyük ölçüde etkiledi, Batı kültürünün yayılmasına yol açtı ve Müslümanları etkiledi. Müslümanlar hayatı menfaate dayalı olarak görmeye başladılar. Osmanlı Hilafeti döneminde bazı Batı kanunları benimsendi, Batı tarzı bir bankacılık sistemi kuruldu, Riba meşrulaştırıldı ve ceza kanunu askıya alınarak yerini Batı ceza kanunlarına bıraktı. Bu tür uygulamaları meşrulaştırmak için fetvalar verilmesine rağmen, bunların Devlet üzerinde felaket getiren etkileri oldu ve Devleti İslami yönetimden saptırdı. İslam'dan bu sapma, Müslümanların bir zamanlar sahip olduğu güçlü imanı söndürdü, Devleti doğru yoldan uzaklaştırdı ve sonunda onun zayıflamasına ve parçalanmasına yol açtı.

Later, the cultural invasion by the West brought with it a culture alien to Islam, the West duped the Muslims by claiming that they took this culture from them and that the systems which it brought did not contradict the Islamic rules. The West had brought legislation which contravened the Shari’yah. This affected the Muslims to a great extent and led to the encroachment of Western culture and influenced the Muslims. The Muslims began to see life as being based on benefit. During the ‘Uthmani Khilafah’s rule, some Western laws were adopted, a Western banking system was established, Riba justified, and the penal code stalled and replaced by Western penal codes. Despite the fact that Fatawa were issued to justify such acts they had a disastrous effect on the State and led her astray from the Islamic rule. This deviation from Islam extinguished the strong Iman Muslims once had, took the State away from the right path, and subsequently led to its weakness and disintegration.

Anlayış bakımından İslam'ın durumu buydu. Uygulamaya gelince ise Şeriat'in yanlış uygulanmasına pek çok etken katkıda bulundu. Bunlardan biri, her birinin kendi görüşünü dayatmak istediği ve iktidarı ele geçirip yönetmek için askerî yollara başvuran siyasi partilerdi. Abbasiler de tam olarak bunu yaptı; Pers ve Irak topraklarını ele geçirerek bunları, toplam iktidarı elde edene ve yönetme görevini Benî Haşim soyuna münhasır kılana kadar bir basamak olarak kullandılar. Ardından Fatımiler geldi. Mısır vilayetini ele geçirip orada bir devlet kurdular; bunu, nihai hedefleri olan İslam Devleti'nin yönetimini Allah Resulü'nün (s.a.v.) kızı Fatıma'nın evlatlarına devretmek için bir destek noktası olarak kullanmak amacıyla yaptılar. Onların bu eylemi İslam Devleti'ne bir gerileme yaşattı ve cihadı durdurdu; aynı zamanda, İslam Devleti birlik devleti olduğu ve Müslümanların aynı anda birden fazla Halife'ye sahip olmaları haram kılındığı halde, Halifelik üzerinde denetim için yarışan ikinci bir gücün ortaya çıkmasına yol açtı. Resulullah ﷺ bu konuda şöyle buyurmuştur: "İki halifeye biat edilirse, sonuncusunu öldürün."

This was as far as understanding Islam was concerned, as for its implementation, many factors contributed to the misapplication of the Shari’yah. One such factor was the political parties, each one wanting to impose their own opinion and resorting to military means in order to seize authority and rule. The Abbasids did just that by seizing Persia and Iraq and using them as a platform until they had managed to capture total power and restrict the function of ruling to the clan of Banu Hashim. Then came the Fatimids. They took over the Wilayah of Egypt and established a state there so as to use it as a support point with the ultimate aim of transferring the rule of the Islamic State to the sons of Fatimah, daughter of Allah’s Messenger (pbuh). Their action caused a setback to the Islamic State and stalled the Jihad, while it resulted in the establishment of a second power vying for control over the Khilafah despite the fact that the Islamic State is a state of unity and it is forbidden for the Muslims to have more than one Khaleefah at the same time. The Messenger of Allah (pbuh) said in reference to this, “If a pledge of allegiance is taken for two Khulafah, kill the latter of them.”.

Bu etkenler Devletin zayıflamasına büyük ölçüde katkıda bulundu; ayrıca fetihlerin durmasına yol açtı ve bunun sonucunda İslam'ın tebliğine gösterilen ilgi azaldı.

These factors contributed greatly to the weakening of the State, as well as leading to a suspension of the conquests and thereby resulting in neglect towards conveying the Message of Islam.

Ancak bu siyasi partilerin ele geçirmek için bu tür bir yönteme başvurmasına asıl yol açan, Emevîler döneminde yaşananlar oldu. Emevîler, hilafeti veliaht olarak belirlenen kişiye devretme yöntemini ortaya koydu ve bu kişiye daha sonra Bey'at verildi. Bu uygulama Bey'at'i salt bir protokole dönüştürdü ve onun aracılığıyla yönetime ulaşma umudunu ortadan kaldırdı. Örneğin Muâviye, yetkiyi oğluna devretti ve daha sonra onun için Bey'at aldı. Ardından her halife aynı yolu izledi; varislerine yemin ettirdi, sonra halktan onlara Bey'at vermelerini istedi. Halk, yalnızca halifenin atadığı kişiye Bey'at verme konusunda sınırlandırıldı ve başkasına Bey'at vermeleri nadiren mümkün oldu. Bu yöntem, bu siyasi partileri iktidarı ele geçirmek için güce başvurmaya itti. Ebû Bekir'in atama yöntemini benimsemiş olmasına rağmen, Emevîler'in bunu yanlış uygulaması bu sorunların ortaya çıkmasına yol açtı. Ebû Bekir bu konuda Müslümanlara danışmış ve sonuçta Ömer ile Ali iki aday olarak öne çıkmıştı. Ardından atama Ömer'e yapıldı ve Ebû Bekir'in ölümünden sonra halife seçildi. Ömer, Ümmet'ten Bey'at aldı. Bu, gerçekte Şeriat'a uygundu. Emevî halifeleri bu kuralı yanlış uyguladılar; oğullarını, kardeşlerini veya akrabalarını atadılar. Bazı durumlarda birden fazla kişiyi bile atadılar. Bu yanlış uygulama, Müslümanların dilediklerine Bey'at verme hakkından yoksun bırakılmasına yol açtı ve bu da Devletin zayıflamasına neden oldu. Başlangıçta bunun Devlet üzerinde pek etkisi olmadı, çünkü Devlet çok güçlüydü; ancak çatlamanın işaretleri kısa sürede ortaya çıktı.

However, what in fact led those political parties to resort to that type of methodology in order to seize power, was as a result of what took place during the rule of the Ummayads. The Ummayads introduced the method of handing over the Khilafah to the heir apparent, who was then given the Ba’yah. This turned the Ba’yah into a mere protocol and killed the hope of reaching the position of ruling by its means. Mu’awiyah for instance passed on the authority to his son and took the Ba’yah for him later. Subsequently, every Khalifah followed the same trend, taking an oath for their heirs and then asking the people to give them the Ba’yah. The people were restricted to giving the Ba’yah to whoever the Khalifah had nominated, and rarely giving the Ba’yah to anyone else. This method pushed those political parties to resort to force in order to seize power. Despite the fact that Abu Bakr adopted the method of nomination, its misapplication by the Ummayads led to those problems arising. Abu Bakr had in fact consulted the Muslims over this issue and as a result ‘Umar and ‘Ali emerged as the two candidates. Nomination was then given to ‘Umar and he was elected as Khalifah after the death of Abu Bakr. ‘Umar took the Ba’yah from the Ummah. This was actually in accordance with the Shari’yah. The Khulafah of Bani Umayyah misapplied this rule and nominated their sons, brothers or relatives. In some cases, they even nominated more than one person. Such misapplication led to the deprivation of the Muslims from giving the Ba’yah to whoever they wished and this in turn led to the weakening of the State. At first, this did not have much effect on the State because it was so powerful, but the signs of cracking soon emerged.

Yönetimin kötüye kullanılması yalnızca Devletle sınırlı kalmadı. Vilayet de aynı hastalığa bulaştı. Abbasilerin Endülüs'te Abdurrahman ed-Dâhil'in yaptıklarına karşı sessiz kalması buna yol açtı. Onun bu hareketi, Endülüs'ü bağımsız olarak yönettiği dönemde Devletin büyük bir parçasının kopmasına neden oldu; onun ardından gelen valiler de aynı yolu izledi, bazıları hatta Emirü'l-Müminin unvanını aldı. Yine de Endülüs, İslam Devletinden tamamen bağımsızlığını ilan etmedi. Buna rağmen ayrı bir yönetimle idare edildi ve bu durum Devletin yapısında zayıflığın ortaya çıkmasına yol açtı.

Misapplication was not simply confined to the State. The Wilayat came to be infected by the same malaise. The Abbasids’ silence over the action of ‘Abd al-Rahman al-Dakhil in Andalus ensured this. His action led to the amputation of a big part of the State when he ruled Andalus independently, as did the governors who succeeded him, some of them even acquired the title of Amir al-Mu’mineen. Although, Andalus did not declare total independence from the Islamic State. It was, nevertheless, ruled separately and this resulted in weakness creeping into the State’s structure.

Bu, sonunda kâfirlerin onu ele geçirmesini kolaylaştırdı; İslam Devleti şanının ve gücünün zirvesindeyken bile Endülüs'ün düşüşünü önlemek için pek bir şey yapamadı. Bunun sebebi Endülüs yönetiminin dağılmasıydı. Bu durum Batı cephesinde yaşandı. Doğuda ise Vülât'a geniş ve genel yetkiler verilmişti; bu da onların kibirlenmesine yol açtı. Vilayetlerini kendi bildikleri biçimde yönetmeye başladılar ve Halife bu duruma razı oldu. Minberlerinde kendisine yapılan övgüyle, adına karar alındığının anılmasıyla, adının yazılı olduğu para bastırılmasıyla veya onlardan Harac gelirlerinin alınmaya devam edilmesiyle yetinmişti. Bu vilayetler küçük bağımsız birimler hâline geldi. Selçuklular ve Hamdanîler'in vilayetleri ile diğer birçoğunun durumu böyleydi. Bu da Devletin zayıflamasında etkili bir etken oldu.

Eventually this facilitated its seizure by the disbelievers while the Islamic State was at the height of its glory and at its most formidable strength. The State could do little to save Andalus’ downfall and this was due to the disintegration of Andalus’ administration. That occurred on the Western front. In the East, the Wulaa’ were given general and wide mandatory powers which triggered their ego. They began to operate their Wilayat according to their own way and the Khaleefah agreed to this state of affairs. He was content with the praise which he received from their pulpit and by the mention that decisions were taken on his behalf or by the issuance of currency bearing his name or with the continued receipt of Kharaj revenues from them. These Wilayat became small independent entity. This was the case with the Wilayat of Saljuqiyyeen and Hamdaniyyeen and many others. This too became a contributory factor in the weakening of the State.

Bu dönemin ardından güç Osmanlılara geçti. Osmanlı Hilafeti, Müslüman topraklarının çoğunu kendi liderliği altında birleştirdi. Avrupa'nın her yanında cihad başlattılar ve İslam'ın tebliğini yeniden sürdürdüler. Ancak bu faaliyet patlamasını yalnızca ilk Osmanlı halifelerinin sağlam imanı ve ordunun askeri gücü destekledi; İslami kavramların açık bir şekilde anlaşılmasına ve İslam'ın kapsamlı biçimde uygulanmasına dayanmıyordu. Bu nedenle bu fetihler, eski fetihlerin ulaştığı sonuçlara ulaşamadı ve yöneticilerin gücü İslam Devleti'nin bütün alanlarını kucaklamadı. Sonuç olarak Devlet kısa sürede zayıfladı ve nihayetinde işlevini tamamen yitirene kadar çöktü. Bunun doğrudan nedeni, sözü edilen etkenlerle birlikte Devlet'e karşı kurulan birçok komplo oldu.

Following this period came the ‘Uthmanis and the power shifted to them. The ‘Uthmani Khilafah united most of the Muslim lands under its leadership. They initiated Jihad throughout Europe and resumed the conveyance of the Message of Islam. However, this outburst in activity was only backed by the solid Iman of the first ‘Uthmani Khulafah and the military might of the army, and not on a clear understanding of the Islamic concepts and comprehensive implementation of Islam. Therefore, these conquests did not achieve what the conquests of old had achieved, and the strength of the rulers did not embrace all areas of the Islamic State. Consequently, the State soon waned, eventually collapsing until it finally ceased to function. This was as a direct result of the factors mentioned coupled with the many conspiracies brewing against the State.

Devletin zayıflamasına katkıda bulunan etkenler iki temel nedende özetlenebilir: İslam'ın zayıf ve odağı kaymış anlayışı ve bunun sonucunda İslam'ın ilahi hükümlerinin yanlış uygulanması. Bu nedenle, Devletin yeniden ayağa kalkması ancak İslam'ın net bir anlayışıyla mümkün olabilir. Devletin ayakta kalması, bu net anlayışı koruyabilmesine, Şeriatını yurt içinde doğru biçimde uygulamasına ve İslam'ın Mesajını dünyaya ulaştırabilmesine bağlı olacaktır.

The factors which contributed to the weakness of the State can be summarized into two main reasons: the weak and defocused understanding of Islam and the resultant misapplication of its Divine rules. Therefore, only a clear understanding of Islam would bring back the Islamic State. The maintenance of the State would rely on its strength of safeguarding such a clear understanding, and the proper implementation of its Shari’yah at home and the conveyance of its Message of Islam to the world.