Hicretin ikinci yılında, Allah'ın Elçisi ﷺ, yetmiş deve üzerinde üç yüz beş Sahabesiyle birlikte Ramazan'ın 8'inde yola çıktı. Amr İbn Ümmü Mektum'a namazı kıydırma görevi verilirken, Ebu Lübabe de Medine'nin yönetimiyle görevlendirildi. Ebu Süfyan'ın yönetimindeki bir kervanı hedefleyerek develeri sırayla binip ilerlediler. İlerledikçe kervanın haberini araştırdılar, nihayet Dafran vadisine ulaşıp orada konakladılar. Orada, Kureyş'in kervanlarını korumak için Mekke'den yola çıktığı haberi ulaştı. Bunun üzerine iş farklı bir boyut kazandı; artık mesele kervan değil, Kureyş ile karşılaşıp karşılaşmama meselesiydi. Bunun üzerine Allah'ın Elçisi ﷺ Müslümanlara danıştı. Önce Ebu Bekir, ardından Ömer görüşlerini bildirdi. Sonra Mikdad İbn Amr ayağa kalkarak şöyle dedi: "Ey Allah'ın Elçisi! Allah'ın sana emrettiği yere git, biz seninleyiz. İsrailoğulları'nın Musa'ya dediği gibi: 'Sen ve Rabbin gidin savaşın, biz burada oturacağız' demeyiz; bilakis sen ve Rabbin gidin savaşın, biz de sizinle birlikte savaşırız." Bunun üzerine Müslümanlar sustu. Bunun üzerine Peygamber ﷺ: "Ey insanlar, bana görüş bildirin!" dedi; bununla Akabe'de kendisine biat etmiş olan Ensar'ı kastediyordu.

In the second year of the Hijrah, the Messenger of Allah (pbuh) set out on the 8th of Ramadhan with three hundred and five of his Sahabah mounted on seventy camels. ‘Amr ibn Umm Maktum was assigned to lead the prayer while Abu Lubabah was left in charge of Madinah. They rode the camels in turn heading towards a caravan led by Abu Sufyan. As they marched on, they sought news of the caravan until they had reached the valley of Dafran where they settled, and news reached them there that the Quraysh had set out from Makkah to protect their caravan. The whole affair then assumed different proportions for it was no longer the caravan, the question was whether to confront the Quraysh or not. So Allah’s Messenger (pbuh) consulted the Muslims. Abu Bakr and then ‘Umar voiced their opinions, then al-Miqdad ibn ‘Amr arose and said, “O Messenger of Allah! Go where Allah tells you, for we are with you. We shall not say as the children of Israel said to Moses ‘You and your Lord go and fight and we will stay at home’, but you and your Lord go and fight and we will fight with you.” The Muslims then went silent, and he (pbuh) said, “Give me advice O men!” by which he meant the Ansar who had paid allegiance to him at al- ‘Aqabah.

Onu öz kadınlarını ve çocuklarını korudukları gibi koruyacaklarına dair söz vermişlerdi; ancak Medine'nin dışında onunla birlikte savaşmakla yükümlü olmadıklarını da şart koşmuşlardı. Ensar, Peygamber'in (ﷺ) kendilerini kastettiğini sezince, sancağı taşıyan Sa'd ibn Mu'az şöyle dedi: "Ey Allah'ın Resulü, sanki bizi kastediyorsun." Peygamber (ﷺ) "Evet" dedi. Sa'd şöyle dedi: "Biz sana iman ettik, seni doğruladık ve sana getirdiğinin hak olduğuna şahitlik ettik. Sana dinleyip itaat etmek konusunda söz ve anlaşma verdik. Öyleyse dilediğin yere git; biz seninleyiz. Seni gönderen Allah'a yemin olsun ki, bizden bu denize atlamamızı istesen ve sen de ona dalsan, biz de seninle birlikte dalarız; içimizden tek bir adam bile geri kalmaz. Yarın düşmanla karşılaşmaktan hoşlanmayız. Biz savaşta tecrübeliyiz ve savaşmaya yetkiniz. Belki de Allah, sana gözünü aydınlatacak bir şeyi bizim eliyle gösterir. Öyleyse bizi Allah'ın bereketiyle yanına al." Allah'ın Resulü (ﷺ), Sa'd'ın sözlerinden memnun oldu ve şöyle buyurdu: "Gönlünüz rahat olsun ve ilerleyin, çünkü Allah bana iki topluluktan birini vaat etmiştir. Allah'a yemin olsun ki, şimdi onların öldürüleceği yeri adeta gözlerimle görüyorum."

They had pledged to protect him as they protected their wives and children, with the stipulation that they were not responsible to fight with him outside Madinah. When the Ansar sensed that he (pbuh) meant them, Sa’d ibn Mu’adh who was holding their banner said, “It seems as if you mean us, O Messenger of Allah.” He (pbuh) said, “Yes.” Sa’d said, “We believe in you, we declare your truth, and we witness that what you have brought us is the truth, and we have given you our word and agreement to hear and obey; so go where you wish, we are with you; and by He who sent you, if you were to ask us to cross this sea and you plunged into it, we would plunge into it with you; not a man would stay behind. We do not dislike the idea of meeting our enemy tomorrow. We are experienced in war, capable of fighting. It may well be that Allah will let us show you something which will bring you joy, so take us along with Allah’s blessing.” The Messenger of Allah (pbuh) was delighted with Sa’d’s words and said, “Proceed with full confidence, for Allah has promised me one of the two parties, and by Allah, it is as though I can now see the place where they will be killed.”.

Allah'ın Resulü ﷺ ve Sahabeleri, Bedir'e neredeyse varana kadar yolculuk ettiler. Kureyş birliklerinin yakınlarda olduğunu fark ettiler; bunun üzerine haber toplamak için Ali, Zübeyr bin Avvam ve Sa'd bin Ebi Vakkas ile birlikte bir grup Sahabi, Bedir kuyusuna gönderildi. Bunlar, sorguya çektikleri iki genç erkekle geri döndüler. Genç erkekler, Kureyş'in sayısının dokuz yüz ile bin kişi arasında olduğunu ve Kureyş'in ileri gelenlerinin kervanı korumak için büyük bir güçle çıktığını bildirdiler. Allah'ın Resulü ﷺ, karşılarında kendi güçlerinin üç katı büyüklükte bir kuvvet olduğunu ve şiddetli bir savaşla karşılaşacaklarını anladı. Müslümanlara, Mekke'nin savaşa ciğerinin parçalarını (ya da en değerli evlatlarını) attığını bildirdi ve kararlılıklarını pekiştirmeleri gerektiğini söyledi.

The Messenger of Allah (pbuh) and his Sahabah journeyed until they had nearly reached Badr. They realized that the Quraysh’s troops were nearby and so ‘Ali, al-Zubayr ibn ‘Awwam, and Sa’d ibn Abi Waqqas with a number of his Sahabah were sent to the well at Badr in search of news. They returned with two young men whom they questioned. They disclosed the number of the Quraysh at between nine hundred to a thousand men and that the nobles of the Quraysh were out in force to protect the caravan. The Messenger of Allah (pbuh) realized that they were facing a force which was three times the size of his own and that he would be in for a fierce battle. He (pbuh) informed the Muslims that Makkah had thrown out the pieces of its liver (or the best of her sons) into the battle and that they should harden their resolve.

Müslümanlar düşmanla yüzleşmeye söz verdiler; Bedir kuyusunun yanına yerleştiler, burada bir havuz inşa edip suyla doldurdular. Ardından bolca suları olsun ve düşmanın içecek bir şeyi kalmasın diye diğer bütün kuyuları tıkadılar; aynı zamanda Allah'ın Elçisi ﷺ'in kalacağı bir gölgelik de yaptılar. Kureyş saflarını aldı ve çatışmanın ilk çarpışmaları başladı. Al-Aswad ibn 'Abd al-Asad, Müslümanların inşa ettiği havuzu yıkmak için öne atıldı. Hamza onunla ilgilendi, onu vurdu ve ayağını uçurdu. Ayağından kan fışkırarak sırtüstü düştü; Hamza onun peşine düşüp vurdu ve havuzun yakınında öldürdü. Ardından 'Utbe ibn Rabi'a, kardeşi Şeyba ile oğlu el-Velid arasından öne çıktı. Hamza, Ali ve 'Ubeyde ibn el-Harith onlarla karşılaşmak için öne çıktılar. Hamza hızla Şeyba'ya bir darbe indirdi, Ali de kısa sürede el-Velid'i halletti. Hamza ve Ali, sağlam durmuş olan 'Utbe'ye yöneldiler; 'Ubeyde ona karşı dururken onu da bitirdiler, ardından yaralı arkadaşlarını taşıyarak geri çekildiler.

The Muslims vowed to stand up to the enemy, they settled by the well of Badr where they built a cistern and filled it with water. Then they stopped up all the other wells so that they would have plenty of water and the enemy would have nothing to drink, at the same time they also built a canopy for the Messenger of Allah (pbuh) to reside in. The Quraysh took up their positions and the skirmishes of battle began. Al-Aswad ibn ‘Abd al-Asad stepped forward to destroy the cistern that the Muslims had built. Hamzah dealt with him by smiting him and sending his foot flying. He fell on his back with blood streaming from his foot and Hamzah followed him and struck him, killing him near the cistern. Then, ‘Utbah ibn Rabi’ah stepped forth between his brother Shayba and his son al-Walid. Hamzah, ‘Ali and ‘Ubaydah ibn al-Harith stepped forward to meet them. Hamzah quickly dealt Shayba a blow and ‘Ali soon disposed of al-Walid. Hamzah and ‘Ali turned on ‘Utbah who stood firm against ‘Ubaydah and they dispatched him, carrying off their injured companion afterwards.

Sonra iki taraf Ramazan'ın 17'si Cuma sabahı ilerleyip birbirine yaklaştı. Allah'ın Elçisi ﷺ saflarını düzenledi ve Müslümanları savaşmaya teşvik etti. Müslümanlar Allah Elçisi'nin ﷺ sözleriyle cesaretlendi ve ileri yürüdü. Savaş şiddetle başladı; Kureyş'in başları gövdelerinden uçuyordu, Müslümanlar ise "Ehad! Ehad!" (Bir! Bir!) diye tekbir getirirken inançları her an daha da güçleniyordu.

Then the two sides advanced and drew near each other on Friday morning on the 17th of Ramadhan. The Messenger of Allah (pbuh) straightened the ranks and incited the Muslims to fight. The Muslims were encouraged by Allah’s Messenger’s words and went forward. The fighting broke out fiercely and Qurayshi heads went flying from their bodies, the Muslims becoming stronger in belief all the time chanting ‘Ahad! Ahad!’ (the One! the One!).

Allah'ın Elçisi ﷺ çarpışmanın ortasında durdu, bir avuç çakıl taşı aldı ve "Bu yüzler çirkin olsun!" diyerek bunları Kureyş'e doğru attı. Sonra Ashabına hücum etmelerini emretti; onlar da emre uyarak savaş bitene ve düşman bozguna uğrayana kadar çarpıştılar. Müslümanlar zafer kazandı; Kureyş'in birçok savaşçısını ve kabile reisini öldürdüler, daha da çoğunu esir aldılar. Kureyş savaş meydanından kaçtı ve Müslümanlar gerçekten büyük bir zafer elde ederek Medine'ye döndüler.

Allah’s Messenger (pbuh) stood in the middle of the melee, took a handful of pebbles and threw them at the Quraysh saying, “Foul be those faces!” Then he (pbuh) ordered his Sahabah to charge and they duly obliged until the battle was over and the foe was routed. The Muslims emerged victorious, slaying many warriors and tribal leaders of the Quraysh and capturing many more. The Quraysh fled the battlefield and the Muslims returned to Madinah having achieved a truly great victory.