Hudeybiye Antlaşması, Allah Resulü ﷺ ile Kureyş arasında imzalanır imzalanmaz, Huzâa kabilesi Allah Resulü ﷺ'nin himayesine girdi; Benû Bekr ise Kureyş'in tarafını tuttu. Kureyş ile Allah Resulü ﷺ arasındaki ilişkiler barışçıl bir seyir izledi ve her iki taraf da ticaretine yeniden başladı. Kureyş, Müslümanlarla yapılan savaşlarda kaybettiklerini telafi etmek için ticaretini genişletti. Allah Resulü ﷺ ise İslam'ın mesajını bütün insanlığa ulaştırma görevini sürdürürken, bir yandan da Arap Yarımadası üzerindeki İslam Devleti'nin konumunu güçlendirdi ve devletin kendi içinde güvenlik ve emniyet sağladı.

As soon as the treaty of Hudaybiyah was signed between the Messenger of Allah (pbuh) and the Quraysh, the tribe of Khuza’ah came under the protection of Allah’s Messenger (pbuh) and Banu Bakr sided with the Quraysh. Relations between the Quraysh and the Messenger of Allah (pbuh) remained peaceful and both sides resumed their business. The Quraysh expanded their trade in order to make up for what they had lost during the wars against the Muslims. Allah’s Messenger (pbuh) pursued his task of conveying the Message of Islam to the whole of mankind while simultaneously strengthening the position of the Islamic State over the Arabian Peninsula and providing safety and security within the State itself.

Allah'ın Elçisi ﷺ, Hayber'deki Yahudi kalelerini fethetti; ardından çeşitli devletlerin hükümdarlarına elçiler gönderdi ve dış ilişkiler kurdu. İslam Devleti'nin otoritesini genişleterek Arap Yarımadası'nın tamamını kapsayacak noktaya getirdi. Sonra, Hudeybiye'den tam bir yıl sonra, Allah'ın Elçisi ﷺ, geçen yıl ibadeti yerine getirmekten men edildikleri için Hudeybiye'de kaçırılan umreyi telafi etmek üzere (Umretü'l-Kaza) halkı hazırlanmaya çağırdı. Medine'den iki bin kişilik bir kafile yola çıktı ve Hudeybiye antlaşmasına uygun olarak, adamların hiçbiri antlaşmanın belirlediği şekilde kınında tek bir kılıçtan fazla taşımadı.

The Messenger of Allah (pbuh) defeated the Jewish fortifications at Khaybar and then he (pbuh) sent his envoys to the kings of various states and established foreign contacts. He (pbuh) expanded the authority of the Islamic State to the point where it engulfed the whole of the Arabian Peninsula. Then exactly one year after al-Hudaybiyah the Messenger of Allah (pbuh) called on the people to prepare for the ‘Umra ul Qada (making up the Umrah missed at Hudaybiyah) having been excluded from performing it the previous year. A convoy of two thousand men marched from Madinah and, in accordance with the Hudaybiyah agreement, none of the men carried more than the single sword in its sheath as prescribed by it.

Ancak Allah'ın Resulü ﷺ, Kureyş'in ihanet edebileceğinden endişelendi ve başında Muhammed b. Maslama'nın bulunduğu yüz binicilik bir ordu hazırladı; bu ordunun görevi kafileye öncülük etmek, ancak Mekke'nin kutsallığını çiğnememekti. Onlar da bu talimata uydular. Müslümanlar, yerine getirilmiş bir umre ibadetini eda ettiler ve hiçbir olay yaşamadan Medine'ye döndüler. Medine'ye dönüşlerinin ardından Mekke halkı İslam'ı kabul etmeye başladı. Halid b. el-Velid, Amr b. el-As ve Kâbe'nin bekçisi Osman b. Talha İslam'a girdi; ardından Mekke'den pek çok kişi onları izledi. Müslümanlar her geçen gün güçlendi, Kureyş'in saflarına ise korku ve zayıflık girdi.

However, the Messenger of Allah (pbuh) feared betrayal by the Quraysh and he prepared an army of a hundred riders appointing Muhammad ibn Maslamah at its head, with instructions to lead the convoy, but not to trespass the sanctity of Makkah, which they duly obeyed. The Muslims went on to perform the fulfilled ‘Umrah and they returned to Madinah without incident. After their return to Madinah the people of Makkah began embracing Islam. Khalid ibn al- Walid, ‘Amr ibn al-’As and the guardian of the Ka’bah, ‘Uthman ibn Talhah embraced Islam, followed by a large number of people from Makkah. The Muslims grew stronger by the day, whereas fear and weakness crept into the Quraysh’s ranks.

Mu'te Savaşı'ndan dönen Müslümanlar büyük sayıda şehit verdiklerinde, Kureyş Müslümanların işinin bittiğini düşündü ve Benî Bekr kabilesini Huzâa'ya karşı harekete geçirip onlara silah sağladı. Benî Bekr, Huzâa'ya saldırarak adamlarından bir kısmını öldürdü; geriye kalan Huzâa'lılar ise sığınmak için Mekke'ye kaçtı. Bunun üzerine Huzâa'lı Amr İbnü Sâlim hemen Medine'ye koştu, Allah'ın Resulü ﷺ'e olanları anlattı ve yardım istedi. Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurdu: "Sana yardım edilsin, ey Amr İbnü Sâlim."

When the Muslims returned from the battle of Mu’tah, having suffered a large number of casualties, the Quraysh deemed that the Muslims were finished, so they motivated the tribe of Banu Bakr against Khuza’ah and supplied them with weapons. Banu Bakr attacked Khuza’ah killing some of their men and the remaining Khuza’ah fled to Makkah for refuge. ‘Amru ibn Salim al-Khuza’i then hurried to Madinah and told the Messenger of Allah (pbuh) what had happened and implored his help. The Messenger of Allah (pbuh) replied, “May you be helped, O ‘Amru ibn Salim.”.

Allah'ın Resulü (ﷺ) bunun üzerine Kureyş'in antlaşmayı bozmasının göz ardı edilemeyeceğine ve bunun ancak Mekke'nin fethiyle düzeltilebileceğine karar verdi. Kureyş, antlaşmayı bozmanın sonuçlarından korkmaya başladı; bu yüzden antlaşmayı süre uzatarak pekiştirmek amacıyla Ebu Süfyan'ı Medine'ye gönderdi. Ancak Ebu Süfyan, doğrudan Allah'ın Resulü (ﷺ) ile görüşmeye gitmedi; bunun yerine Allah'ın Resulü (ﷺ)'nün eşi olan kızı Ümmü Habibe'nin evine gitti. Allah'ın Resulü (ﷺ)'nün yatağına oturmak için ilerlediğinde, kızı oturamasın diye yatağı katlayıverdi. Babası, bunu kendisinin yatağa layık olmadığı için mi yoksa yatağın kendisine layık olmadığı için mi yaptığını sorunca şöyle cevap verdi: "Bu Allah'ın Resulü'nün yatağı, sen ise pis bir müşriksin; bu yüzden üzerine oturmanı istemem." Ebu Süfyan, "Allah'a yemin olsun ki benden ayrıldıktan sonra kötü biri oldun" dedi. Ardından öfkeyle oradan ayrıldı.

Upon this the Messenger of Allah (pbuh) decided that this breach of the treaty by the Quraysh could not be ignored nor could it be corrected except by the conquest of Makkah. The Quraysh became afraid of the consequences of breaking the treaty, so they sent Abu Sufyan to Madinah with the aim of strengthening the treaty by asking for an extension. However, Abu Sufyan did not go directly to meet Allah’s Messenger (pbuh) and instead went to the home of his daughter Umm Habibah, wife of the Messenger of Allah (pbuh). As he moved to sit on the Messenger of Allah’s bed she folded it up so that he could not sit on it. When her father asked her whether she had folded it because he was too good for it or whether it was too good for him, she replied, “It is the Messenger of Allah’s bed and you are a filthy polytheist so I do not want you to sit on it.” Abu Sufyan replied, “By Allah since you left me you have turned bad.” He then left in a rage.

Daha sonra Ebu Süfyan, Allah'ın Resulü ile konuşmayı başardı ve çok istediği antlaşmanın uzatılmasını talep etti; ancak hiçbir cevap alamadı, tamamen görmezden gelindi. Ardından Ebu Bekir'in yanına gitti ve Allah'ın Resulü ﷺ adına kendisiyle konuşması için ona yalvardı. Ebu Bekir bunu yapmayı reddetti. Sonra Ömer İbnu'l-Hattab'a yöneldi; o da onu sert bir şekilde azarladı ve şöyle dedi: "Allah'ın Resulü'ne senin için mi aracılık edeyim? Allah'a yemin ederim ki elimde bir karınca bile olsa onunla sana karşı savaşırım." Son olarak Fatıma'nın yanında bulunan Ali İbn Ebi Talib'e gitti ve Allah'ın Resulü ﷺ nezdinde aracılık etmesi için ona yalvardı. Ali, Allah'ın Resulü ﷺ bir şeye karar vermişse, onu bu karardan vazgeçirmeye çalışmanın kimseye fayda vermeyeceğini söyledi. Fatıma'ya dönerek, oğulları Hasan'ın insanlar arasında bir koruyucu olmasına izin vermesini istedi. Fatıma, "Allah'ın Resulü'ne karşı kimse koruma sağlayamaz" dedi. Bu noktada Ebu Süfyan çaresiz kaldı ve kısa süre sonra Mekke'ye geri dönmek üzere yola çıktı; orada halkına Medine'deki deneyimini anlattı. Bu sırada Allah'ın Resulü ﷺ, insanlarını savaşa hazırlanmaya çağırdı ve onlarla birlikte Mekke'ye doğru yürüdü. Kureyş'i şaşırtarak teslim olmaya zorlamayı ve böylece kan dökülmesinden kaçınmayı umuyordu.

Later Abu Sufyan managed to talk to the Messenger of Allah (pbuh) and to ask for the extension to the treaty which he so badly desired, but he did not receive any reply as he was ignored completely. Next he went to Abu Bakr and pleaded with him to speak to the Messenger of Allah (pbuh) on his behalf. Abu Bakr refused to do so. Then he approached ‘Umar ibn al-Khattab who rebuked him harshly saying, “Should I intercede for you with the Messenger of Allah? By Allah if I had only an ant I would fight you with it.” Finally he went to see ‘Ali ibn Abi Talib who was with Fatimah and he appealed to him to intercede with the Messenger of Allah (pbuh). ‘Ali answered that if the Messenger of Allah (pbuh) had determined a thing then it was useless for anyone to try to talk him out of it. Turning to Fatimah he asked her to let her son Hasan be a protector between men. She said, “None could give protection against the Messenger of Allah.” At this point Abu Sufyan became desperate and he rode off shortly back to Makkah where he told his people about his experience in Madinah. Meanwhile, the Messenger of Allah (pbuh) urged his people to prepare for battle and he marched with them towards Makkah. He (pbuh) was hoping to take the Quraysh by surprise in order to force them to surrender and thus avoid bloodshed.

On ​bin kişilik Müslüman ordusu, Mekke'yi fethetmek için Medine'den yola çıktı. Kureyş'in haberi olmadan sonunda Mekke'ye yaklaşık beş kilometre uzaklıktaki Merru'z-Zahrān'a ulaştılar. Kureyş bir saldırı bekliyordu ve liderleri hâlâ buna nasıl karşılık vermeleri gerektiği konusunda tartışıyordu. Bu sırada, her an uyanık olan Ebû Süfyān, Mekke'nin üzerine çöken tehlikeyi değerlendirmek için dışarı çıktı. Tam o sırada, o zamana kadar İslam'ı kabul etmiş olan el-Abbās ile karşılaştı. El-Abbās, Allah Resûlü'nün beyaz katırına binmişti ve Kureyş'i uyarmak için bir göreve gidiyordu: Kureyş, Müslümanlardan koruma istemeli, aksi takdirde yok olma tehlikesiyle yüz yüze kalacaktı, çünkü Kureyş'in Allah Resûlü'nün önüne geçecek bir durumda olmadığı açıktı. El-Abbās, Ebû Süfyān'a dedi ki: "Bu, Allah Resûlü ve ordusudur. Eğer Mekke'ye zorla girerse, senin ve Kureyş'in adına korkuyorum." Ebû Süfyān sordu: "Peki ne yapmalıyız?" El-Abbās, onun arkasına binmesini söyledi; böylece birlikte Allah Resûlü'nün ﷺ yanına gidip onun korumasını isteyeceklerdi. Müslümanların konakladığı alanın içinden geçerlerken, Ömer'in ateşinin yanından geçtiler. Ömer, Resûlullah'ın ﷺ katırını tanıdı ve onun amansız düşmanı Ebû Süfyān'ı da gördü.

The Muslim army numbering ten thousand set off from Madinah to conquer Makkah. They eventually reached Marr al-Dahran, which was about five kilometers from Makkah, without the knowledge of the Quraysh. Although, the Quraysh expected an invasion and their leaders were still debating how they should counter it. During this time, the ever vigilant Abu Sufyan came out to assess the danger that was looming over Makkah when he was met by al- ‘Abbas, who had by then accepted Islam. He was riding the Messenger of Allah’s white mule on an errand to warn the Quraysh to seek protection or face annihilation from the Muslims, since the Quraysh were not in a position to stand in the Messenger of Allah’s way. Al-‘Abbas said to Abu Sufyan, “This is the Messenger of Allah and his army and I fear for you and the Quraysh if he should enter Makkah by force.” Abu Sufyan asked, “What is there to do?” Al- ‘Abbas asked him to ride behind him and together they would go to meet the Messenger of Allah (pbuh) and seek his protection. As they proceeded through the Muslim encampment, they passed by ‘Umar’s fire. ‘Umar recognized the Messenger’s mule and also spotted his implacable enemy Abu Sufyan.

Al-'Abbas'ın Ebu Sufyan'a koruma sağlamak istediğini anlayan Ömer, onun başını kesmesi için Allah'ın Elçisi'nin bulunduğu çadıra koştu. Ancak el-Abbas, katırını Ömer'den önce oraya sürdü ve içeri girerken şöyle haykırdı: "Ey Allah'ın Elçisi, ona koruma verdim." Ömer ile el-Abbas arasında ciddi bir tartışma çıktı. Bunun üzerine Allah'ın Elçisi ﷺ el-Abbas'a şöyle dedi: "Onu kendi konaklama yerine götür ve sabah geri getir." Ertesi gün Ebu Sufyan Allah'ın Elçisi ﷺ'in huzuruna getirildi ve orada İslam'ı kabul etti.

Realizing that al-‘Abbas wanted to seek protection for Abu Sufyan, ‘Umar dashed to the tent where the Messenger of Allah (pbuh) was in order to ask him to cut off Abu Sufyan’s head. However, al-‘Abbas galloped his mule there ahead of ‘Umar exclaiming as he entered, “O Messenger of Allah, I have offered him my protection.” A serious argument between ‘Umar and al-‘Abbas arose, whereupon the Messenger of Allah (pbuh) said to al-‘Abbas, “Take him away to your quarters and bring him back in the morning.” The next day Abu Sufyan was brought to the Messenger of Allah (pbuh) whereupon he embraced Islam.

Abbas, Resulullah'a (sav) şöyle dedi: "Ey Allah'ın Elçisi! Ebu Süfyan, övünmek için bir sebep olmasını seven bir adam. Onun için bir şey yapamaz mısın?" Bunu duyunca Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle ilan etti: "Ebu Süfyan'ın evine giren güvendedir, kapısını kilitleyen güvendedir ve Mescid'e giren güvendedir." Allah'ın Elçisi ﷺ daha sonra Ebu Süfyan'ın, bütün Müslüman ordusunun önünden geçip onu görebilmesi için dağın uzandığı vadinin dar kısmında alıkonulmasını emretti. Ardından halkının yanına koşarak en yüksek sesiyle bağırdı: "Bu, karşı koyamayacağınız bir güçle size gelen Muhammed'dir. Ebu Süfyan'ın evine giren güvendedir, kapısını kilitleyen güvendedir ve Mescid'e giren güvendedir." Bunu duyan Kureyş direnişine son verdi. Ardından Allah'ın Elçisi ﷺ, tetikte olarak yürüyüp Mekke'ye girdi. Komutanlarına, ordusunu dört bölüğe ayırmalarını ve zorunlu olmadıkça savaşmamalarını ya da kan dökmemelerini emretmişti. Ordu, Halid bin Velid'in bölüğü dışında hiçbir direnişle karşılaşmadan Mekke'ye girdi; Halid'in bölüğü ise bu direnişle hızla başa çıktı.

Al-‘Abbas said to the Messenger of Allah (pbuh), “O Messenger of Allah! Abu Sufyan is a man who likes to have some cause for pride, could you not do something for him?” Upon hearing this Allah’s Messenger (pbuh) proclaimed that, “He who enters Abu Sufyan’s house is safe, and he who locks his door is safe, and he who enters the Masjid is safe.” Allah’s Messenger (pbuh) then ordered that Abu Sufyan be detained in the narrow part of the valley where the mountain projected so that the whole Muslim army would pass by him and he would see them. Afterwards, he hurried back to his people shouting at the top of his voice, “This is Muhammad who has come to you with a force you cannot resist. He who enters Abu Sufyan’s house is safe, and he who locks his door is safe, and he who enters the Masjid is safe.” On hearing this the Quraysh aborted their resistance. Then the Messenger of Allah (pbuh) marched and entered Makkah, while remaining on the alert. He (pbuh) had instructed his commanders to split into four divisions and not to fight or shed any blood unless they were forced to do so. The army entered Makkah meeting no resistance except the division of Khalid ibn al-Walid, who quickly dealt with it.

Allah'ın Elçisi ﷺ Mekke'nin üst kısmında devesinden indi, Kâbe'ye doğru yürümeden önce bir süre orada durdu. Kâbe'nin etrafını yedi kez tavaf etti. Sonra Osman İbn Talha'yı çağırdı ve Kâbe'yi açtırdı. İnsanlar onun etrafında toplandı ve ﷺ, şu ayeti okuyarak onlara hitap etti:

The Messenger of Allah (pbuh) dismounted at the top of Makkah where he stopped for awhile before marching towards the Ka’bah, which he circumambulated seven times. He (pbuh) then summoned ‘Uthman ibn Talhah and he opened the Ka’bah. People gathered around him, and he (pbuh) addressed them by reciting the verse,

"Ey insanlar! Sizi bir erkek ve bir dişiden yarattık, birbirinizi tanıyasınız diye sizi milletlere ve kabilelere ayırdık. Şüphesiz Allah katında en değerliniz, en çok takva sahibi olanınızdır. Şüphesiz Allah, her şeyi bilendir, her şeyden haberdardır." [Hucurat, 49:13].

“O mankind, We created you from male and female, and made you into peoples and tribes, that you may know one another. Verily, the most honourable of you in the sight of Allah is that who has “At-Taqwa”. Verily, Allah is All knowing. All-Aware.” [Al-Hujurat, 49:13].

Sonra Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurdu: "Ey Kureyş topluluğu, sizinle ne yapacağımı düşünüyorsunuz?" Onlar, "Hayırla! Sen asil bir kardeş, asil bir kardeşin oğlusun." dediler. O ﷺ, "Gidin, artık özgürsünüz." buyurdu. Kâbe'nin içinde Allah'ın Elçisi ﷺ, duvarlarını süsleyen melek ve peygamber resimlerinin yok edilmesini emretti. Ayrıca ahşaptan yapılmış bir güvercin buldu, onu elleriyle kırdı ve атıp attı. Son olarak Allah'ın Elçisi ﷺ, elinde bir değnekle orada bulunan çok sayıdaki putlara işaret etti ve şu ayeti okudu:

Then the Messenger of Allah (pbuh) asked, “O Quraysh, what do you think I am about to do with you ?” They replied, “Good! You are a noble brother, son of a noble brother.” He (pbuh) said, “Go your own way for you are free.” Inside the Ka’bah, the Messenger of Allah (pbuh) ordered the pictures of angels and prophets which were decorating its walls to be torn down. He (pbuh) also found a dove made out of wood which he broke in his hands and then threw it away. Lastly, Allah’s Messenger (pbuh) pointed to the multitude of idols present with a stick in his hand and he recited the verse,

“Ve de ki: Hak geldi, batıl yok oldu. Şüphesiz batıl, yok olmaya mahkumdur.” [İsra, 17:81].

“And say: Truth has come and Batil has vanished. Surely! Batil is ever bound to vanish.” [Al-Isra, 17:81].

Tüm putlar birbiri ardına sırtüstü yıkıldı, ardından yakıldı, parçalandı ve ortadan kaldırıldı. Böylece kutsal ev nihayet arındırılmış oldu.

All the idols collapsed onto their backs one after the other, then they were burned, broken up and disposed of. Now the sacred house was finally purified.

Allah'ın Elçisi ﷺ Mekke'de on beş gün kaldı; bu süre boyunca ﷺ şehrin işlerini düzenledi ve insanlara İslam'ı öğretti.

The Messenger of Allah (pbuh) remained in Makkah for fifteen days, during which time he (pbuh) organized its affairs and taught the people Islam.

Böylece Mekke tamamen fethedildi ve sonuç olarak İslam davetinin önündeki başlıca engel nihayet aşılmış oldu. Büyük zafer, Arap Yarımadası'nda Huneyn ve Taif şehri gibi birkaç direniş odağı kalmışken elde edilmişti. Bunların ortadan kaldırılmasının zor olacağı beklenmiyordu.

Thus was Makkah completely liberated and as a result the main obstacle standing in the way of the Islamic campaign had finally been overcome. The great victory was achieved with only a few pockets of resistance, such as Hunayn and the city of Ta’if, remaining in the Arabian Peninsula. These were not expected to prove difficult to remove.