Allah'ın Elçisi ﷺ, bütün Arap Yarımadası İslam'ın kucağına girip şirk ortadan kaldırıldıktan sonra vefat etti. Yarımada, İslam'ın hâkimiyeti altındaydı; Akîde'si ve ondan doğan sistem uyarınca İslam tarafından kapsamlı biçimde yönetiliyordu. Allah (SWT), Dîn'i kemale erdirip Müslümanlara olan nimetini tamamladıktan ve onlar için İslam'ı din olarak seçtikten sonra vefat etti ﷺ. Bu, komşu milletlerin ve halkların İslam'a davet edilmesini de kapsıyordu; krallarına ve yöneticilerine elçiler gönderilmiş, Mu'tah ve Tebük'teki Roma sınırlarına seriyyeler sevk edilmişti.

The Messenger of Allah (pbuh) passed away after the entire Arabian Peninsula had entered into the fold of Islam and polytheism had been abolished. The Peninsula was under the Islamic domain, ruled comprehensively by Islam according to its ‘Aqeedah and the system that emanated from it. He (pbuh) died only after Allah (swt) had perfected the Deen, completed His favor unto the Muslims and chose for them Islam as that Deen. This included the invitation of neighboring nations and people to Islam by sending envoys to their kings and rulers as well as by dispatching expeditions to raid the Roman frontiers of Mu’tah and Tabuk.

Ardından Hulefa-i Raşidin geldi ve fetihler devam etti. Irak, Hristiyanlığa, Mazdekçiliğe ve Zerdüştlüğe inanan Araplar ve Farslardan oluşan karma bir nüfusa sahipti ve fethedilen ilk ülke bu oldu. Ardından sırasıyla Fars ve Şam fethedildi. Fars; Zerdüştler, Yahudiler ve Hristiyanlarla iskân edilmiş olup Farslar tarafından yönetiliyordu. Şam ise Roma kolonisiydi; Roma kültürü ve Hristiyanlık baskın durumdaydı. Orada Suriyeliler, Ermeniler, Yahudiler, Araplar ve birkaç Rumî yaşıyordu. Bundan sonra Mısır fethedildi ve o da Kıptiler, Yahudiler ve Rumîler gibi karma bir halkla iskân edilmişti. Kuzey Afrika bunu takip etti; Berberiler Roma hâkimiyeti altında burada yaşıyordu. Ardından Emeviler geldi ve Sind, Harezm ve Semerkand'ı fethederek bunları İslam Devleti'ne kattılar. Ardından Endülüs fethedildi ve İslam Devleti'nin bir vilayeti haline geldi.

Then came the Khulafah al-Rashidun, and the conquests continued. Iraq was inhabited by a mixture of Arabs and Persians who professed the faiths of the Christians, Mazdakyya and Zoroastrians and this was the first country to be conquered. Persia followed next and al-Sham after that. Persia was inhabited by Zoroastrians, Jews and Christians and ruled over by the Persians while al-Sham was a Roman colony where the Roman culture and Christianity were predominant. Syrians, Armenians, Jews, Arabs and a few Romans lived there. Egypt was conquered after this and it too was inhabited by a mixture of people, such as the Copts, Jews and Romans. North Africa followed suit and this was where the Berbers lived under Roman dominance. Along came the Ummayads and they conquered Sind, Khawarizm and Samarqand, joining them to the Islamic State in the process. Al-Andalus was then conquered and became a Wilayah of the Islamic State.

Bu ülkelerin halkı etnik köken, dil, din, gelenek, örf, hukuk ve kültür bakımından birbirinden farklıydı. Doğal olarak zihniyet ve tutum bakımından da birbirlerinden ayrılıyorlardı. Bu nedenle bu ülkeleri birbirine kaynaştırmak ve aynı Din, dil, kültür ve hukuku benimseyerek tek bir Ümmet hâline getirmek devasa bir işti. Bunun başarılması büyük ve olağanüstü bir başarı olurdu. Bu, yalnızca İslam sayesinde gerçekleşti ve yalnızca İslam Devleti tarafından başarılabildi. Bu insanlar İslam'ın bayrağı altında bir araya getirilip İslam Devleti tarafından yönetildiklerinde tek bir Ümmet, yani İslam Ümmeti oldular. Bu başarı, İslami yönetimin ve İslami Akîde'nin etkisinden kaynaklanıyordu. Birbirinden farklı bu insanların tek bir Ümmet hâline getirilmesinde birçok etken rol oynadı; bunların en önemlileri şu dört etkendi:

The inhabitants of these countries varied in the ethnicity, language, religion, traditions, customs, laws and culture. They naturally differed from each other in mentality and attitude. Therefore, the process of molding these countries together and of uniting them into one single Ummah, adopting the same Deen, language, culture and laws was a colossal task. Success would be a tremendous and extraordinary achievement. This happened solely through Islam and was only achieved by the Islamic State. Once those people were identified by the banner of Islam and ruled by the Islamic State. They became a single Ummah, which is the Islamic Ummah. This feat was due to the effect of Islamic rule and Islamic ‘Aqeedah. Many factors led to the successful molding of these disparate people into one Ummah, the most important of which were the following four factors:

1) İslam'ın öğretileri.

1) The teachings of Islam.

2) Müslümanların günlük yaşamlarında ve işlerinde özgürleşmiş kişilerle birlikte yaşaması.

2) The cohabitation of the Muslims with the liberated people in their daily life and work.

3) Fethedilen ülkelerin halkının İslam'ı çabucak benimsemesi.

3) The quick embracing of Islam by the people of the conquered countries.

4) İslam'ı kabul edenlerin hayatında meydana gelen köklü değişim ve onların karanlık bir durumdan daha iyi bir duruma dönüşümü.

4) The radical change in the life of those who embraced Islam and their transformation from a dismal situation to a better one.

İslam'ın öğretileri, Müslümanları mümkün olan her yerde ve her zaman İslam'a çağırmaya ve onun rehberliğini yaymaya yükümlü kılar. Bu, insanların İslam'ı anlayabilmeleri ve kurallarının doğruluğu üzerinde düşünebilmeleri için cihadı ve diğer ülkelerin fethini gerekli kılar. Ayrıca insanlara, dilerlerse İslam'ı kabul etme ya da kendi inançlarını koruma seçeneği tanır; yeter ki muamelat ve ceza hukukuna ilişkin kurallarına boyun eğsinler. Bu son nokta önemlidir, çünkü insanların sorunlarıyla ilgilenen sistem ve kurallar birleştiğinde, insanların eylem ve ilişkilerinde uyum gelişir. Ayrıca gayrimüslimlerin aynı sistemi paylaşarak topluma katılmaları, Devletin koruması altında huzur içinde yaşamaları sayesinde kendilerini Müslümanlar gibi hissetmelerini sağlar.

The teachings of Islam oblige Muslims to call for Islam and spread its guidance wherever and whenever possible. This necessitates Jihad and the conquest of other countries in order to enable people to understand it and contemplate the truthfulness of its rules. It also gives the people the choice between embracing Islam or retaining their faith if they so wished, provided that they submit to its rules related to matters of transactions and penal code. This last point is important because it would develop harmony in the people’s actions and dealings once the system and rules that deal with their problems became unified, and it would also serve to make the non-Muslims feel like Muslims by being part of the society, sharing the same system, enjoying the peace of mind and the guardianship of the State.

İslam'ın öğretileri, yönetilen insanlara ırksal, kabilevi veya mezhepsel bir bakış açısıyla değil, insani bir bakış açısıyla bakılmasını gerektirir. Bu nedenle, toplumsal ve cezai konulara ilişkin İslami hükümler, Müslümanlar ile Müslüman olmayanlar arasında hiçbir ayrım gözetilmeksizin, her vatandaş üzerinde eşit şekilde uygulanmalıdır.

The teachings of Islam necessitate that the ruled people should be looked upon from a human point of view and not a racial, tribal or sectarian one. Therefore, the Islamic laws related to social and penal matters must be equally implemented upon every citizen, with no difference between the Muslims or non-Muslims.

Allah (SWT) Maide suresinde şöyle buyurur,

Allah (swt) says in Surah al-Ma’idah,

"Başkalarına duyduğunuz düşmanlık ve nefret sizi adaletten uzaklaştırmasın. Adil olun: Bu, takvaya daha yakındır. Allah'tan korkun. Şüphesiz Allah, yaptıklarınızdan haberdardır." [Mâide, 5:8].

“And let not the emity and hatred of others make you avoid justice. Be just: That is nearer to piety, and fear Allah. Verily, Allah is Well-Acquainted with what you do.” [Al-Ma’idah, 5:8].

Hukuk önünde bütün insanlar eşittir. Yönetici halkın işlerine bakar ve onların üzerinde hükmeder. Yargıç, insanlar arasındaki anlaşmazlıkları hiçbir önyargı gözetmeksizin çözer. Onlara insani bir bakış açısıyla yaklaşır; amacı sorunlarını çözmek ve anlaşmazlıklarını sonlandırmaktır. İslam'daki yönetim sistemi, Devletin farklı bölgeleri arasında gerçek bir birlik ve eşitlik getirmektedir.

All people are equal in the eyes of the law. The ruler looks after the people’s affairs and rules over them. The judge settles people’s disputes without any prejudice. He looks upon them from a human point of view with the aim of solving their problems and settling their disputes. The ruling system in Islam introduces true unity and equality between the different regions of the State.

İslam, yöneticilere devletin tüm vilayetlerinin temel ihtiyaçlarını, her vilayetten toplanan gelirin miktarına ve bu tahsilatların harcamaları karşılayıp karşılamamasına bakılmaksızın, Beytülmal'in sağladığı yardımlarla güvence altına almayı emreder. İslam ayrıca, tüm vilayetlerden Beytülmal için tahsilat yaparak tek bir mali politikayı emreder; böylece fethedilen ülkelerin vilayetlere dönüşmesine ve tek bir devlet hâline gelmesine yardımcı olur. İslami yönetim sisteminin kaçınılmaz olarak başardığı ve nitekim gerçekleştirdiği şey budur.

Islam commands the rulers to guarantee the basic needs of all the Wilayat of the State with grants provided by the treasury, regardless of the amount of revenues being collected from each Wilayah, and regardless of whether these levies cover the expenditure or not. Islam commands a single financial policy by collecting levies for the treasury from all the Wilayat, thus helping to mold the conquered countries into Wilayat and making them into one State. This is what the Islamic ruling system would and did inevitably achieve.

Müslümanların yerli halkla karışması, bu halkların İslam'a girmelerine ve diğer Müslümanlarla bütünleşmelerine yol açan başlıca etkenlerden biriydi. Bir ülkeyi fethettikten sonra Müslümanlar orada ikamet eder, halka İslam'ı ve İslam kültürünü öğretmeye başlarlardı. Komşu evlerde otururlar, hayatın bütün işlerini paylaşırlar ve aynı yasalarla yönetilen tek bir devletin tebaası olurlardı. Fatihler ve fethedilenler, galipler ve mağlüpler şeklinde ayrılmış, birbirinden yalıtılmış iki farklı topluluk hiçbir zaman var olmadı. Hepsi Devletin vatandaşıydı ve gündelik işlerinde birbirlerine yardım ederlerdi. Fethedilen halk, yöneticilere daha önce hiç karşılaşmadıkları farklı bir tür insanlar gibi bakıyordu. Onlara gösterilen eşitliği görüyorlardı: Yöneticiler kendilerini aynı seviyeye koyuyor, onlara hizmet ediyor ve işlerini yürütüyorlardı. Yüksek niteliklere sahip yöneticilerden güzel muamele görüyorlardı ve bu durum onları yöneticilere ve İslam'a bağlanmalarını sağlıyordu. Yöneticiler ve diğer Müslümanlar Kitap Ehli'nden (Yahudiler ve Hristiyanlar) kadınlarla evleniyor, onların kestiği etleri ve yiyeceklerini yiyorlardı. Bu durum, yöneticiler aracılığıyla İslam'ın etkisini görmeleri ve kendilerine uygulanan sistem yoluyla İslam'ın nurunu müşahede etmeleri sebebiyle onları İslam'a girmeye teşvik eden bir etken oluyordu. Sonuç olarak bu insanlar bütünleşti ve tek bir ümmet oluşturdu.

The mixing of the Muslim with the indigenous people was one of the major factors that led to those people entering Islam and integrating with other Muslims. After conquering a country, the Muslims would take up residence there and begin teaching the people Islam and Islamic culture. They lived in neighboring houses, they shared in all of life’s affairs and became subjects of one country, being ruled by the same laws. There never existed two different segregated communities divided into conquerors and conquered, winners and the defeated. They were all citizens of the State who helped each other in their daily affairs. The conquered people looked upon the rulers as being a different type of people whom they had never encountered before. They witnessed the equality with which they treated them by placing themselves on the same level and serving them and managing their affairs. They experienced fine treatment by rulers of high qualities and this made them adherent towards the rulers and towards Islam. The rulers and other Muslims would marry women from the People of the Book (Jews and Christians), eat their slaughtered meat and their food. This served as an incentive for them to enter Islam because they witnessed the effect of Islam through the rulers and saw the light of Islam through the system being implemented upon them. As a result, these people became integrated and constituted a single Ummah.

Yerli halkın İslam'a girişi belirli bir zaman dilimiyle veya belirli bir ülkeyle sınırlı kalmamıştır. Her ülkenin halkı topluca İslam'a girmiştir. İnsanlar, çoğunluğu Müslüman oluncaya kadar İslam'a girmeye devam etmiş ve böylece İslam yalnızca Müslüman fatihlerle sınırlı kalmamıştır. Fethedilen ülkelerin halkı İslam'a girerek fatihlerle kaynaşmış ve tek bir ümmet olmuşlardır.

The entering of the indigenous people into Islam was not limited to a time period or a country. The people of each country embraced Islam en masse. People continued to enter into Islam until most of them were Muslims, and thus Islam was not merely confined to Muslim conquerors. By entering into Islam, the people of the conquered countries integrated with the conquerors and became one single Ummah.

İslam'ın kendisini benimseyenler üzerinde yarattığı kapsamlı değişim, bu yeni Müslümanların entelektüel düzeyinin yükselmesine yol açtı. Bu durum, onlarda tüm kavramların temellendirildiği ve ölçüldüğü ideolojik bir temel haline gelen İslami akideyi geliştirdi. Sonuç olarak İslam, onları duygusal temelli bir inançtan (imandan) akli temelli bir inanca taşıdı. Onları putlara, ikonlara, diğer insanlara ve ateşe tapmaktan, teslisin inancından ve entelektüel düzeyde ciddi bir gerilemeye yol açan diğer benzer ibadet biçimlerinden, Allah'a (c.c.) ibadete yöneltti; bu da aydınlanmış bir aklın oluşmasına yol açtı ve yol açmaya devam edecektir. İslam, onlara ahirete inandırdı ve Kur'an ile Sünnetin sunduğu biçimde, ahiretteki ödül ve cezayı kavramalarını sağladı. Böylece onu gerçek kabul ettiler; bu da onlara bu dünya hayatının gerçek anlamını kazandırdı ve onu daha mutlu, ebedi bir hayata giden yol haline getirdi. Hayatı kucak açarak karşıladılar, onu ihmal etmediler. Hayatın araçlarını kullandılar, Allah'ın (c.c.) - hayata dair doğru ölçütleri ve algıları sunan Zat'ın - sağladığı nimet ve servetten yararlandılar.

The comprehensive change that Islam caused in those who embraced it led to the raising of the intellectual level of those new Muslims. This developed in them the Islamic ‘Aqeedah which became an ideological basis upon which all concepts were founded and measured. As a result, Islam took them from an emotional based belief (faith) to a rationally founded belief. It transformed them from the worship of idols, icons, other human beings, and fire, and the belief in the trinity and other similar types of worship, which led to a steep decline in the intellectual level, to the worship of Allah (swt), which led and will continue to lead to the establishment of an enlightened mind. Islam made them believe in the Hereafter and led them to comprehend it in the way that the Qur’an and the Sunnah have presented it and the reward and punishment in it. So they conceived of it as being real and this led them to acquire a true meaning of this life thus being the path to another happier and eternal life. They held life with open arms and they did not neglect it. They took its means and enjoyed the pleasures and wealth that Allah (swt) - the One who provided the right criteria and perceptions of life.

İslam'ın gelişinden önce, insanların hayat ölçüsü, herhangi bir eylemi gerçekleştirmek için tek denetim olarak kişisel çıkara dayanıyordu. İslam'ı kabul ettikten sonra, eylemlerinin ölçüsü değişti ve helal ile haram olana dayanmaya başladı. Bu ölçü, eylemlerinin itici gücü haline geldi ve ilkeleri, Allah (swt)'ın emrettiği ve yasakladığı şeylere göre belirlendi. Eylemlerinin amacı Allah'ın rızasını kazanmak oldu. Eylemin değeri, eylemin gerçekleştirilmesinin ardındaki hedef haline geldi. Eğer dua veya cihad ise manevi; alım satım ise maddi; bir emanet veya merhamet eylemi ise ahlaki; bir kriz anında yardım ediliyorsa insani olur, vb. İnsanlar, eylemin arkasındaki saik ile eylemin değeri arasında ayrım yapmaya başladılar. Sonuç olarak, hayata bakışları öncekinden farklı hale geldi. Bu, İslam'ın belirlediği bir ölçüyle, yani Allah (swt)'ın emirleriyle ölçülen hayat hakkında doğru bir bakış açısı oldu.

Prior to the advent of Islam, their criterion of life was based on personal interest as the only controls to perform any action. After the acceptance of Islam, the criterion of their actions changed and came to be based on what is Halal and what is Haram. This criterion became the driving force behind their actions, and its guidelines were according to what Allah (swt) had commanded and prohibited. The aim of their actions became attaining Allah’s pleasure. The value of the action became the objective behind the performance of the action. It would be spiritual if it were prayer or Jihad; material if it were buying or selling; moral if it was a trust or an act of compassion; humanitarian if one was being assisted in a crisis, etc. People began differentiating between the motive behind the action and the value of the action. As a result, their conception of life became different from their previous one. It became the true conception about the life measured by a criterion that Islam had set, this being the commands of Allah (swt).

İslam, insanlara mutluluğun gerçek anlamını kazandırdı. Mutluluk, insanların ilk bakış açısında içgüdülerinin ve organik ihtiyaçlarının tatmini anlamına geliyordu. Bu anlayış, Allah'ın (swt) rızasını kazanmaya dönüştü. Bu da gerçek mutluluğu beraberinde getirir; çünkü gerçek mutluluk, zihnin tam ve kalıcı huzuru demektir ve bu huzur, yalnızca insan arzularını tatmin etmekle ve maddi hazlara sahip olmakla asla elde edilemez. Ancak evrenin Rabbinin rızasını kazanmakla elde edilebilir.

Islam gave the people a true meaning of happiness. Happiness had been, in their original view, the satisfaction of their instincts and organic needs. It came to be transformed into gaining the pleasure of Allah (swt). This entails true happiness because true happiness means total and permanent peace of mind and this can never be achieved merely through satisfying the human desires and acquiring material pleasures. It can only be achieved by obtaining the pleasure of the Lord of the Universe.

Böyle bir İslam'ın, onu kabul eden insanların bakış açısını nasıl etkilediğidir. Onların hayata ve bu hayatta yaptıkları eylemlere dair bakış açıları değişti. Öncelik sıralamaları da değişti; bazı şeylerin değeri yükseldi, bazılarının ise düştü. Başlangıçta insanın listesinde en üstte hayat yer alıyordu, ideoloji ise ikinci sıradaydı. Sonra İslam geldi ve durumu tersine çevirdi; öyle ki insanın hayattaki önceliklerinin en üstüne ideoloji yerleşti. Bunun sonucunda Müslümanlar hayatlarını İslam'ın hizmetine adamaya başladılar, çünkü İslam'ın hayattan daha değerli olduğunu doğru biçimde kavramışlardı ve İslam yolunda zorluklara katlanmak ve fedakârlık yapmak Müslüman için doğal bir sonuçtu. Hayattaki işler uygun öncelik sırasına yerleşti. Hayat onurlu ve itibarlı hale geldi; Müslüman, nihai hedefini Allah'ın (c.c.) rızası olarak belirleyince kalıcı bir huzura kavuştu.

This is how Islam affected the viewpoint of the people who embraced it. Their viewpoint about life and the actions which they performed in this life changed. Their order of priorities also changed, some went up in value and others came down. Life to the human being was at the top of his list of priorities to begin with and the ideology came second. Then Islam came and reversed the situation so that the ideology came to the top of the human being’s priorities in life. As a result of this, the Muslims began to devote their lives to the service of Islam because they correctly considered that Islam was more precious than life and it was only a natural corollary for the Muslim to endure hardship and sacrifice in the way of Islam. Life’s matters came to be placed in their appropriate order of priority. Life became honorable and dignified and the Muslim acquired a permanent peace of mind once he set his ultimate objective to that being the pleasure of Allah (swt).

Müslümanların en yüce ideal anlayışı bu süreçte değişti. Geçmişte insanların farklı ve sürekli değişen idealleri vardı. Şimdi ise tek ve nihai bir amaca sahip oldular. Bu durum, onların önemsediği şeylerin değişmesine ve erdemin tanımının değişmesine yol açtı. Önceden erdemin temelini; kişisel cesaret, bireysel iffet ve saygınlık, mezhepsel destek, zenginlikle ve soylu nesille övünme, israfa varan cömertlik, kabile veya kan bağı olan topluluğa sadakat, intikamda merhametsizlik ve benzeri diğer davranışlar oluşturuyordu. İslam tüm bunları değiştirdi. Bu niteliklerin hepsini önemsiz kıldı; insan bunları Allah'ın hükümlerine göre benimseyebilir ya da bırakabilirdi; ne sağladıkları faydalara göre, ne de beraberinde getirdikleri gurur ya da itibara göre, ne de onların birer gelenek, örf veya korunması gereken bir miras olmaları nedeniyle. İslam yalnızca Allah'ın emirlerine teslimiyeti emretti. Bu nedenle İslam, bireysel, kabilevi, halkçı ve milli çıkarların, yalnızca İslam'ın emirlerine boyun eğdirilmesini emretti.

The new Muslims’ concept of the highest ideal changed therein. In the past the people had different and ever changing ideals. Now they acquired the one and only ultimate objective. This resulted in the changing of things that mattered to them and in changing the definition of virtue. The basis of virtues formerly included things like personal courage, individual decency and respectability, sectarian backing, boasting about wealth and noble descent, generosity to the point of extravagance, faithfulness to the tribe or clan, mercilessness in revenge and other similar acts. Islam changed all that. It made all of these qualities trivial, which the human could take or leave according to Allah’s decrees, not according to the benefits they generated, nor to the pride or prestige which they entailed, nor because they were traditions or customs or a heritage one had to preserve. Islam mandated the submission to Allah’s orders only. Therefore, Islam enjoined the submitting of the individual, tribal, popular, and national interests to the commands of Islam only.

İslam, ona girenlerin zihniyetlerini ve tutumlarını nasıl dönüştürdüyse, onların kişiliklerini de değiştirdi; insana, hayata ve evrene bakışlarını da. Hayatın tüm meselelerine dair ölçülerini tamamen değiştirdi. İnsanlar, hayatın mükemmellik ve asalet olan özel bir anlamı bulunduğunu fark etmeye başladılar. Allah'ın (c.c.) rızasını kazanmayı en yüce ideal olarak edindiler; onlar da hararetle peşinden koştukları mutluluk buydu. Bu nedenle, daha önce oldukları yaratıklardan farklı varlıklar haline geldiler.

This is how Islam transformed the mentalities and attitudes of the people who embraced it. It changed their personalities and their evaluation of man, life and the universe. It completely altered their criteria concerning all of life’s matters. People began realizing that life held a special meaning which was perfection and nobleness. They acquired a supreme ideal which was securing the pleasure of Allah (swt), and that was the happiness which they vigorously pursued. Therefore, they became different creatures from those which they had once been.

Bu dört büyük etken, İslam'a giren tüm insanları eski koşullarından koparmaya yardımcı oldu. Hayata dair kavramları ve bakış açıları tek bir kavramda ve tek bir bakış açısında birleşti. Onların işlerinin yönetimi bu kavramdan kaynaklandı. Çıkarları da birleşti ve tek bir çıkar, yani İslam'ın çıkarı oldu. Hayattaki hedefleri tek bir hedefe dönüştü; bu hedef de Allah'ın kelamını yaymaktı. Özetle, bu insanların İslam'a entegre olması kaçınılmazdı ve sonunda tek bir ümmet, İslam ümmeti oldular.

These four major factors helped to detach all the people who embraced Islam from their former circumstances. Their concepts and visions of life became unified into one concept and one vision. The management of their affairs sprang from that concept. Their interests also became unified and they became one interest, i.e. the interest of Islam. Their goals in life became a single goal, which was the spreading of Allah’s word. In total, the integration of these people into Islam was inevitable and they eventually became a single Ummah, the Islamic Ummah.